Í þenna tíma réð sá konungr fyrir Gestrekalandi ok ǫllum ríkjum fyrir austan Kjǫl, er Agnar hét. Hann átti Eðnýju, systur Háreks heitins Bjarmakonungs. Þau áttu tvá sonu, hét annar Raknar, en annar Valr; þeir váru víkingar, ok lágu úti í Dumbshafi, ok herjuðu á jǫtna.
Raknar átti skip þat, sem Raknarsslóði var kallaðr, þat var tírœtt at rúma tali; þat hefir verit mest langskip gǫrt í Noregi annat enn Ormr hinn langi; þat var skipat allra handa illmǫnnum; þar váru fimtán skækjusynir í hverju hálfrúmi. Raknar lagði undir sik Hellulands óbygðir, ok eyddi þar ǫllum jǫtnum.
Valr, bróðir hans, lá í Dumbshafi, ok er mikil saga af honum. Þeir brœðr þóttusk rétt komnir til Bjarmalands eptir Hárek, afa sinn. Valr átti tvá sonu, hét annar Kǫttr, en annar Kisi; þeir váru stórir menn ok sterkir. Valr hafði drepit Sviða, ok lagt undir sik Kirjálabotna.
Hann hafði fengit svá mikit gull, at þess kunni engi markatal, ok tók hann þat af Svaða jǫtni, er bjó í fjalli því, sem Blesanergr heitir; þat er fyrir norðan Dumbshaf. Svaði var son Ása-Þórs. Valr átti sverð þat, sem Hornhjalti hét, þat var mjǫk gulli búit, ok nam aldri í hǫggi stað.
Þeir Hálfdán ok Sigmundr koma nú austr til Bjarmalands, ok halda fréttum til, hvar Valr er, ok fundu hann fyrir norðan Gandvík, ok sló þar þegar í bardaga. Tveir menn eru nefndir með Sigmundi, hét annar Haukr, en annar Gaukr; þeir váru stafnbúar á skipi hans. Agnar, son Raknars, lagði skipi sínu á mót Hálfdáni, ok váru þeirra viðskipti allhraustlig. Þeir Haukr ok Gaukr léku lausir við, ok lǫgðu at þeim skipum, sem yzt váru, ok hruðu þau ǫll.
Valr hljóp upp á skip til Sigmundar, ok þeir Kǫttr ok Kisi með honum, ok ruddusk um fast. Valr hjó til Sigmundar, ok klauf fyrir honum allan skjǫldinn; sverðit kom á fótinn útarliga, ok tók af tvær tærnar. Sigmundr hjó á móti; Valr hafði guldan hjálm, ok kom sverðit í hann, ok stǫkk í sundr undir hjǫltunum. Valr var þá búinn til hǫggs, ok stóð keikr. Sigmundr hljóp á hann, ok hratt honum á bak aptr út yfir borðit, ok fór hann niðr til grunna. En er hann kom upp úr kafinu, drógu menn hans hann uppí eitt skip.
Þeir hrukku nú ofan af skipinu, Kǫttr ok Kisi; en er þeir kómu í sitt skip, þá lagði at þeim Oddr skrauti, ok Gaukr ok Haukr, ok varð þar hǫrð sókn með þeim; en með því at Valr var uppgefinn, þá flúðu þeir einskipa, en Oddr lagði eptir þeim, ok elti þá til lands, þar sem á mikil fell af bjǫrg um ofan, ok fram í sjó. Valr var í ferð með þeim; hann greip upp gullkistur tvær; þær váru svá þungar, at tveir menn hǫfðu nóg at bera þær. Oddr hljóp eptir honum, en er þeir kómu at fossinum, steypti Valr sér ofan í hann, ok skildi svá með þeim; þá kómu þeir at, Kǫttr ok Kisi, Gaukr ok Haukr, ok sem þeir kómu at fossinum, þá greip Kǫttr Hauk, en Kisi Gauk, ok steyptusk með þá ofan í fossinn, ok drápu þá báða.
Hellir stór var undir fossinum, ok kǫfuðu þeir fegðar þangat, ok lǫgðusk á gullit, ok urðu at flugdrekum; ok hǫfðu hjálma á hǫfðum, en sverð undir bœxlum, ok lágu þeir þar, til þess at Gullþórir vann fossinn. Sneri Oddr þá aptr einnsaman.
Þeir Hálfdán ok Sigmundr hǫfðu þá drepit alla víkingana, en Agnar flýði einskipa; hann kom til Hálogalands, ok var hinn mesti spellvirki; hann dró saman fé mikit, ok at síðustu gerði hann sér haug mikinn, ok gekk þar í kvikr, sem faðir hans hafði gǫrt, með alla skipshǫfn sína, ok tryldisk á fénu.