Bókastaðir

Skúli jarl var því norðan kominn, at hann ætlaði at fara suðr til Danmerkr á fund Dana-konungs, á skipi kaupmanna, því at hann hafði engi skip þar í Víkinni. Þá léði konungr honum sín skip, ok gaf honum leiðangr ór tólf skipreiðum. Síðan fór jarl leið sína, ok með honum herra Knútr, ok Gregorius Jónsson, Ásólfr frændi jarls. Þeir hittu Dana-konung í Kaupmanna-hǫfn; ok tók konungr vel við jarli, ok tǫluðu þeir marga hluti þá er ekki vóru í annarra manna vitand. Dvaldisk jarl um hríð með Dana-konungi í góðu yfirlæti. Ok er þeir skildusk, gaf konungr honum stórar gjafir, en fékk jarli at léni hálft Halland. Fór jarl síðan norðr í Noreg. Ok er hann kom til Túnsbergs var konungr norðr farinn til Bjǫrgynjar.

Herra Knútr, ok Gregorius Jónsson fýstusk at fara skipleiði norðr til konungs; ok er þeir fengu orlof [af jarli] stigu þeir á eitt skip báðir. Ok er þeir kómu norðr fyrir Hvarfsness-enda, ok sigldu þeir í boða, ok týndisk þar Gregorius [Jónsson], ok nǫkkurir menn með honum. Hann þótti þá gǫfgastr lendra manna í Noregi, ok kominn af inum beztum ættum í Noregi. Ok varð nú mjǫk endir á þeirri lendra-manna-ætt, er gǫfgust hafði verit á Sunnmœri, er Blindheims-menn vóru kallaðir. Herra Knútr komsk nauðuliga af, ok týndi þar mǫrgum ágætum gripum. Fluttisk síðan norðr til Bjǫrgynjar. Tók konungr við honum sœmiliga.

Skúli jarl dvaldisk um haustit í Víkinni, ok fór, [er] á leið, norðr til Þróndheims; ok sat þar um vetrinn.

Þetta sumar kómu vestan um haf sendi-menn Jóns jarls af Orkneyjum með mǫrgum góðum fórnum, er jarl sendi Hákoni konungi. En um haustit sendi Hákon konungr jarli langskip gott ok margar gjafir aðrar. Hákon konungr sat þenna [vetr] í Bjǫrgyn. Ok var sjá inn tólfti konungdóms hans. Þá var friðr góðr í landinu, ok milli konungs ok jarls gott samþykki. Um vetrinn sendi Þórir erkibiskup ǫllum biskupum í Noregi orð, at þeir skyldi koma til hans norðr um sumarit.

Þetta sumar var mikill ófriðr sagðr vestan um haf ór Suðreyjum.

Aleinn hét jarl einn í Skotlandi, son Rollants jarls af Galvei. Hann var inn mesti hermaðr í þann tíma. Hann hafði mikinn her ok fjǫlda skipa, ok herjaði um Suðreyjar ok Írland, ok gerði mikinn skaða víða um Vestr-lǫnd. Þá var Óláfr Guðrǫðarson konungr í Mǫn, ok hélt hann drengiliga þat ríki fyrir jarli ok með miklum trúleika við Hákon konung. En Suðreyja-konungar, þeir sem af Sumarliðaætt vóru komnir, vóru [mjǫk] ótrúir Hákoni konungi. Þeir vóru konungr í Suðreyjum, Duggall skrækr, ok Dungaðr bróðir hans, faðir Jóns er síðan var konungr. Þeir vóru synir Duggals Sumarliða-sonar. Óspakr hét maðr, er lengi hafði verit með Birkibeinum. Þat kom upp, at hann var son Duggals, ok bróðir þeirra. Sumarliði hét enn frændi þeirra, er þá var enn konungr í Suðreyjum.

Hákon konungr fór um haustit ór Bjǫrgyn austr til Víkr, ok dvaldisk um hríð í Túnsbergi ok fór þaðan inn til Osloar. Andrés skjaldar-band, frændi konungs, var þar, ok bjó þann vetr ferð sína af landi brott til Jórsala. Andrés reið um vetrinn suðr á Halland, ok þaðan í Sjóland, ok til Hvítsands, ok þaðan pálmara-veg út til hafs, ok gékk þar á einn drómund. Ok hefir síðan aldri til hans spurzk. Ok ritaði Hákon konungr til Friðreks keisara, ok annarra vina sinna, út í lǫnd, at þeir skyldu fréttum til halda hvat af Andrési var orðit. Ok hefir aldri til hans frétzk. Ingibjǫrg, kona Andrés, var eptir, ok Pétr, er kallaðr var son þeirra. Ok er Andrés var allr, kom þat upp af Ingibjǫrgu, at Skúli jarl væri faðir Pétrs; ok tók jarl við frændsemi hans, ok tók Pétr til sín, ok lagði á hann mikla ást.

Hákon konungr sat í Osló um vetrinn. Ok var þessi inn þrettándi konungdóms hans. Um vetrinn eptir, er á leið, hafði konungr þing í bœnum. Á því þingi gaf hann Óspaki konungs-nafn, — en hann var kallaðr Óspakr [inn] Suðreyski; — þar með gaf hann honum Hákonar-nafn. Gerði konungr þá ok bert, at hann mundi fá honum lið um sumarit vestr um haf.

Þann dag, er þingit var, kom til bœjarins austan ór Svía-veldi Magnús broki, son Knúts jarls, Birgis sonar brossu, frændi konungsins. Hann [átti] Sigríði, dóttur Knúts Svía konungs, ok hét Knútr son þeirra. Hákon konungr tók sœmiliga við Magnúsi; ok dvaldisk hann um hríð með honum; ok skilðusk með miklum kærleikum.

Um várit urðu þau tíðendi í Þróndheimi, at Þórir erkibiskup andaðisk; þat var Páska-dag. En í stað hans kom Sigurðr, son Einriða peina; ok fór þat sumar ór landi.