Bókastaðir

Þá er konungrinn sigldi í gegnum Eikundasund, vildi hann at leggja; en menn mæltu í móti, ok sǫgðu at eigi skorti dag fyrir Jaðar. Konungr lézk ekki vera fúss at sigla; kvazk svá dreymt hafa, sem þeim mundi á berask áðr en þeir kœmi heim til Bjǫrgynjar. En þó sigldu þeir góðan byr fyrir Jaðar, ok kómu í Rótt um kveldit.

Um morgininn var land-synningr hvass er þeir tóku til segls. Þeir hǫfðu sjau langskip. Ok er þeir liðu Frekeyjar-sund, þá hvessti svá, at varla var váð-hœft á konungs-skipinu; kastaði fram seglinu á akkeris-fleininn, ok reif seglit, svá at þat féll allt niðr í skipit. En skipit rak at boða. Hétu menn þá stór-heitum þeir er á vóru; en engi vænti sér undan-kvómu; ok þat hugðu þeir er hjá sátu, at hver-vettna mundi látask. En þá sýndi Guð stórar jarteignir; þvíat meðan at leið boðanum, þá rak skipit ákafliga, ok svá síðan boðann leið; en meðan skipit fór jafn-fram boðanum, þá rak með ǫllu ekki.

Konungr lagði til hafnar í eyjunum Aumum með mikilli nauð. Bátrinn var brotinn en rifit seglit; ok at flestu ǫllu hafði nǫkkut bilat.

Konungr sigldi þá norðr til Bjǫrgynjar, ok stefndi þá til sín lendum mǫnnum sínum ór Gulaþings-lǫgum, ok sagði þeim, [at] hann vildi búa ferð sína austr aptr í Víkina. En þeir segja, at bœndr máttu eigi skjótliga gera leiðangr, bæði at vistum ok liði. Ok því beið konungrinn fram á várit.

Sigurðr Ribbungr sat á Upplǫndum með miklum styrk. Hann sendi bréf norðr til Skúla jarls ok Pétrs erkibiskups, ok bað þá leita um sættir við Hákon konung. Beiddisk hann landa-skiptis, ok svá þess, at sættar-stefna væri lǫgð með Ribbungum ok Birkibeinum. Ok er hann hafði norðr sent bréf, þá stefndi hann til sín ǫllum her sínum ok fór út í Víkina með miklum styrk. Ok er Birkibeinar spurðu þat, þeir sem í Víkinni vóru, þá treystusk þeir eigi at haldask í Víkinni fyrir Sigurði, ok bjoggusk at halda norðr til konungs, ok fóru í brott flestir allir.

Konungrinn fagnaði þeim vel. Þeir segja honum slík tíðendi sem þar vóru. Konungrinn fékk átta skip vel skipuð. Snøru þeir þá austr aptr með sínu liði.

Þá er bréf Sigurðar kómu norðr, þá gerðu þeir [bréf] austr it efra, erkibiskup ok jarl, þvíat þeir hugðu, at konungr væri í Víkinni. Var þat á þessum bréfum, at Hákon konungr skyldi taka sætt af Sigurði Ribbung; ok lagði erkibiskup bann við hverjum manni, er nǫkkurn ófrið gerði áðr en sættar-stefna væri reynd. Þessi bréf kómu í móti lendum mǫnnum austr fyrir Ǫgðum, ok [fór með] kórs-bróðir einn af Níðar-ósi, ok annarr af Osló, ok nǫkkurir jarls-menn. Þá er lendir menn hǫfðu heyrt bréfin, fóru sendimenn norðr til konungs, en lendir menn austr í Víkina.

Ok er þeir kómu til Jarlseyjar, var inn bezti byrr inn til Oslóar; en Ribbungar vóru fyrir í Osló. Hefði Birkibeinar unnit inn fegrsta sigr ef þeir hefði inn siglt; en þeir kváðusk eigi vildu verða fyrir banni erkibiskups ok reiði jarls. En þeir sem fyrir þeim átta skipum vóru, er konungrinn hafði norðr sent, vildu fara inn at Ribbungum þó at þeir fœri einir saman. En lendir menn héptu þá, ok vildu með øngu móti þeir fœri. Ok varð því ekki af þeirra sameign.

Þá er bréf kómu til Hákonar konungs, þá mislíkaði honum ok svaraði svá: "Eigi mun ek játa þessu landa-skipti svá ákafliga."

Síðan sendi hann norðr með bréfum til jarls ok erkibiskups, þeim sem svá mæltu: "Þér rituðut til vár, ok hétuð oss nǫkkurum afar-kostum, ef vér vildim eigi sættask við Sigurð Ribbung ok játa honum várri fǫður-leifð. En oss þykkir þat harðr kostr, at játa þeim mǫnnum landa-skipti er ekki er til Noregs borinn. Mun nú at því koma er þér rituðut til vár í haust, er þér kómut til, [herra] erkibiskup, at hvárigir vóru annarra vinir, Kórs-brœðr ok þeir allir samt: at ‚Sœkjask sér um líkir, ok saman skríða níðingar.’ Þetta tal megu þér nú fylla, félagar. En svá sem þat er, þá skal Guð skipta með oss Sigurði, en eigi biskupar."

Erlingr ljóðhorn var þá með konungi; hann var nǫkkut í ætt við Pétr erkibiskup. Ok er hann heyrði þetta, þá svaraði hann konunginum svá, at allir ráðgjafar heyrðu á: "Þat er ekki undarligt, at erkibiskup, frændi minn, bregði nǫkkut á ótrúnaðinn, þvíat þat fylgir oss ǫllum er af Standala-ætt erum komnir, at vera eigi alls-kostar tryggvir."

Sem á leið várit, bauð konungr út leiðangri, ok bjó ferð sína í Vík austr. Í þenna tíma kómu menn norðan frá jarli með bréfum; ok segja, at jarl hefði fengit harða sótt ok tekit alla Kristiliga þjónostu, ok kǫlluðu hættligan mátt hans. En Guð bœtti honum þó af þeirri sótt.

Þá er Hákon konungr bjósk ór Bjǫrgyn, reið hann upp til Alreks-staða einn Sunnudag sem vandi hans var til. Þá kom þar móti honum einn hlaupandi maðr mjǫk ákafliga ofan ór fjallinu. Konunginum þótti undarliga, er hann fór svá ákafliga, þvíat konungr kenndi manninn, at hann var einn af Ribbungum. Hann hafði rúna-kefli þat sem einn Ribbungr sendi konungi, ok sagði svá, at Sigurðr Ribbungr, konungr, var andaðr; ok bað konunginn gera nǫkkut skjótt ráð fyrir sér, at eigi kœmi jungherra Knútr, frændi hans, at styrkja Ribbunga í annat sinn. Konungr lét þegar gera bréf austr til Knúts frænda síns, ok bauð honum góða kosti þá sem fyrr. Hann skundaði þá sinni ferð austr í land, ok kom eptir Seljumanna-vǫku í Víkina.

Sigurðr Ribbungr andaðisk í Osló. En menn hans leyndu andláti hans ok fluttu lík hans upp á land, ok segja hann sjúkan. Ok í þessu bili gerðu þeir menn austr í Gautland: Harald af Lautyn, Álf Styrsson, Erling Rúm-staf, til Áskels Lǫgmanns ok Frú Kristínar, ok báðu þau, at jungherra Knútr skyldi bindask fyrir flokkinn, ok segja landit mundu liggja laust fyrir, ef hann kœmi til. Frú Kristín trúði þessum fortǫlum; ok fengu jungherra Knút í hendr Ribbungum; ok fylgðu honum margar sveitir af Gautum [ok Vermum] ok Marka-mǫnnum.