Birkibeinar þeir er í Víkinni vóru, spurðu hvat Slittungar hǫfðusk at. Stigu þeir þá á skip, ok fara suðr at leita þeirra. Þar vóru þessir sveitar-hǫfðingjar: Guttormr Gunnason, Loðinn Pálsson, Loðinn Gunnason, Hallvarðr bratti, Ívarr útvík, Karl svangi. Þar vóru ok Baglar: [herra] Andrés ok Arnbjǫrn. Ok er þeir kómu suðr í Víkina, spurðu þeir at Slittungar hǫfðu farit suðr til Hallands; héldu þeir þá suðr eptir, ok hittu þá þar sem heitir Barðafjǫrðr. Fundu Slittungar eigi fyrr en skipin renndu fyrir hǫfnina; tóku þegar upp á land ok flýðu undan; en Birkibeinar ok Baglar tóku skip þeirra ok allt [þat er] á var, en fengu ekki af mǫnnum.
Herra Andrés lagðisk sjúkr lítlu síðarr, ok opnaðisk sár þat er hann hafði fengit á Gunnarsbœ; tók þá at svella ok þrútna. Sem hann kendi at mjǫk leið at honum, þá lét hann gera bréf til Skúla jarls, ok vóru á vinsamlig orð sem þeir [hǫfðu] áðr við mælzk. Hann sendi jarli sverðit Skarðann ok skjǫld einn gull-lagðan. Litlu síðarr andaðisk herra Andrés. Lík hans var flutt til Oslóar ok jarðat at Hallvarðs-kirkju-garði. Hann var mjǫk harmdauði.
Vetr þann er Slittungar vóru í Víkinni sat Hákon konungr í Bjǫrgyn. Þessi var inn fyrsti vetr konungdóms hans.
Áðr um sumarit var þat tíðinda á Íslandi, at Sæmundr í Odda Jónsson gerði Norrœnum mǫnnum ófrið á Eyrum. Hann fór at þeim með nǫkkur fimm hundruð manna, ok tók fyrir þeim þrjú hundruð hundraða vaðmála. En hann fann þat til saka, at Páll son hans hafði týnzk áðr um vetrinn fyrir Staði. Þá týndisk Áslákr Hauksson ok nǫkkur sex skip eða sjau. En Sæmundr þóttisk þat spurt hafa, at Bjǫrgynjar-menn hǫfðu gǫrt honum ónáðir nǫkkurar, ok hefði hann því norðr farit; en eigi at fýsi sinni. Margan ófrið gerðu Oddaverjar Norðmǫnnum annan en þenna.
Hákon konungr ok Skúli jarl bjoggu ferð sína er vára tók norðr í Þróndheim, ok kómu til bœjarins hálfum mánaði fyrir Páskir. Ekki var hringt í móti þeim, ok øngva processionem vildi erkibiskup gera móti konungi; þóat þeir mœttisk þá veitti erkibiskup konungi øngva blíðu. En jarl ok erkibiskup fundusk hversdagliga, ok var þar inn mesti blíðskapr. Þann dag er jarl var einn í Krists-kirkju, var honum veitt hǫfðinglig tign. Pálm-Sunnudag vóru þeir báðir í Krists-kirkju, konungr ok jarl, ok sátu í hásæti; ok var konungi engi tign veitt, ok hvárigum þeirra. Ok er þeir vóru leiddir til altaris at offra, þá vildi erkibiskup eigi snúask í móti konungi né við hans offri taka. Konungrinn lagði offrit á altarit, ok gékk útar aptr til sætis síns. Síðan vóru Birkibeinar fjǫlorðari um en áðr, at þeim þótti sín svívirðing mikil alls kostar.
Litlu síðarr hǫfðu þeir stefnu í erkibiskups-garði; ok spurði konungr erkibiskup hverja sǫk hann gaf honum er hann vildi eigi veita honum konungliga tign.
Erkibiskup svarar svá: "Þetta er eigi mitt eins ráð; allir vér biskupar erum í þessu ráði, ok þeir sumir er innan-hirðar eru með yðr; ok fundu vér þat til, at vér hǫfum heyrt ymt á nǫkkurn hvárt þú ert sonr Hákonar konungs eða eigi."
Konungr svarar: "Eigi er þetta ǫllum biskupum at kenna, ok fám mǫnnum innan-hirðar. Af þeim mǫnnum er þetta komit, er mér vill niðra, ok sjálfan sik til míns fǫður-arfs draga."
Erkibiskup svarar: "Þegar vér erum sann-fróðir um þetta sem vér efumsk nú í, þá skulu vér veita þér alla tign er vér megum."
Jarl þagði, ok lagði með hvárigum til. En þessari stefnu lauk svá, at eptir um sumarit skyldi þeir koma til Bjǫrgynjar, Hákon konungr ok Skúli jarl, ok erkibiskup ok allir ljóðbiskupar, lendir menn ok lǫgmenn, ok allt it mesta mannval, ok skyldi þá taka af þessu máli þat er líkast þœtti. Dagfinnr bóndi var þá næst konungi um allar ráðagerðir.
Erkibiskup lét gera Dagfinni bónda orð leyniliga eptir stefnuna, ok sagði honum svá: "Guði er þat kunnigt, at ek vil gjarna vera vin konungs, ok eigi væri þessir hlutir [sumir] talaðir er nú eru, ef ek réða. En þó skulu þér þat ráða konungi at hann taki þessu vel, ok beri með þolinmœði fyrir Guðs sakir; því at svá segir [mér] um hugr, at þetta skal honum verða mest til sœmðar en þeim til vanvirðu er hyggjask [honum] niðra skulu í þessu."
Hákon konungr ok Skúli jarl dvǫlðusk um várit í Þróndheimi. En er sumra tók, bjoggusk þeir norðan ok fóru til Bjǫrgynjar, sem ætlat var. En er þeir kómu til bœjarins urðu margar greinir milli þeirra; ok gengu Birkibeinar þá mjǫk sveitum. En er lendir menn kómu, þá vóru þeir flestir er at snerusk ǫðrum hvárum, konunginum eða jarli. En [þá] var sem fyrr, at sá hafði fólkit fleira er féit hafði meira. Konungsmenn gættu hans af mikilli varygð, svá at þeir fóru út í konungs-garð með sveitum sínum at sofa. Andrés skjaldarband ok Végarðr veradalr létu hvern dag fylgja konunginum tólf menn alvápnaða um fram þá er fylgð héldu.
Sem á leið sumarit, kómu allir biskupar til bœjarins. Guttormr erkibiskup kom síðast. Þar kom Nikulas biskup af Oslo, Heinrekr biskup af Stafangri, Ívarr biskup af Hamri, Bjarni biskup af Orkneyjum, ok margir aðrir lærðir menn ok lǫgmenn, ok inir beztu bœndr er þangat vóru nefndir. Konungr ok biskupar vóru sjaldan á tali milli sín, en þeir optliga jarl ok biskupar.