Litlu eptir þingit kómu austan menn ór Víkinni frá Filipo Bagla-konungi með bréfum til Skúla jarls, ok var þat í, at Filipus beiddisk helmings-skiptis á Noregi við Skúla jarl ok Birkibeina; en at ǫðrum kosti mundi hann reisa ófriðar-flokk móti þeim. Ekki [var] konungs getit [í] þessu bréfi; en þess var getit, at fleiri bréf ok orðsendingar hǫfðu austr farit. Jarl gaf þau andsvǫr þessum mǫnnum með ráði hirðstjóra, at herra Filipus skyldi hafa þann hluta lands þá tólf mánuðr; sem hann hélt áðr; en þeir skyldu finnask at sumri, ok skyldi þá vera stefna milli allra biskupa [ok] inna vitrustu manna í landinu. Ok nú fóru sendimenn með þessum bréfum austr aptr.
Sigurðr konungs-frændi var settr til gæzlu í Víkinni af hendi Birkibeina. Fór hann þetta sumar til Jórsala. En þessir vóru sveitar-hǫfðingjar eptir í Víkinni af Birkibeinum: Loðinn Pálsson, Hallvarðr bratti, Bárðr bristeinn, Karl svangi. Þeir sátu við mikinn ótta, því at Baglar hétu þeim hversdagliga dauða ok afarkostum.
En áðr sendimenn Bagla kómu austr með bréfin jarls fékk Filipus sótt í Túnsbergi, ok var hann fluttr inn til Laufeyja. Hann lá litla hríð áðr hann andaðisk. En Baglar leyndu andláti hans sem mest; en Loðinn Pálsson varð varr við, ok sendi sem skyndiligast skútu norðr, ok stýrði sá maðr er Gunnarr bana-maðr hét. Hann var eigi lengr á leið enn þrjár nætr til Bjǫrgynjar. Hann hafði bréf til konungs ok jarls þau er sǫgðu andlát Filipus, ok at Birkibeinar þeir er í Víkinni vóru báðu konunginn ok jarl skunda austr þangat þvíat Baglar leituðu sér hvervitna um konungs-efni. "Þeir gerðu ok menn til Danmerkr, ok kallask hafa spurt at þar sé sá maðr er Sigurðr heitir son Erlings steinveggs. Nú ef þér komit skjótt austr hingat, þá munu þér slitit fá flokk Bagla; en verðr meira fyrir ef þér komit síðarr."
Þegar sem konungr ok jarl hǫfðu lesit bréfin bjoggu þeir ferð sína sem skyndiligast, ok hǫfðu vel fjóra tigi skipa ok flest ǫll stór. Þeir hǫfðu báðir eitt skip er kallat var Ógnarbrandrinn hálf-þrítugt at rúma-tali. Þeir fóru austr eptir Máríu-messu [ina] fyrri ok byrjaði vel.
Baglar vóru allir austan-fjarðar þá er Birkibeinar kómu í Víkina. Þessir vóru sveitar-hǫfðingjar Bagla, herra Andrés bróðir Filipus konungs, Rǫgnvaldr Hallkelsson [systur-son Magnúss konungs], Arnbjǫrn Jónsson. Margir vóru aðrir góðir menn með Bǫglum. Níkulas biskup hafði lagt allt norðr í Lúasund ok nǫkkurir sveitar-hǫfðingjar með honum; en Hákon konungr ok Skúli jarl sigldu austr í Víkina.
Þá røri í móti þeim Níkulas biskup, ok hittusk þeir inn við Hrossanes. Vóru þá sett grið milli Bagla ok Birkibeina. Síðan kómu Baglar austan um fjǫrðinn, Herra Andrés, Rǫgnvaldr, Arnbjǫrn, ok margir aðrir. Þeir lǫgðu skipum sínum við Gunnarsbœ, ok gengu svá til bœjar. Var fundr þeirra í Maríu-kirkju í Túnsbergi.
Þar vóru margir hlutir talaðir milli þeirra Hákonar konungs ok jarls; ok buðu Baglar at gerask handgengnir Skúla jarli, ok hafa slíkar sœmdir sem þeir hǫfðu áðr. En Baglar beiddusk þess hluta af landi sem þeir hǫfðu áðr, ok kǫlluðusk varla trúa Birkibeinum fyrir sakir forna vandræða. En þessar urðu mála-lyktir þeirra í millum, at Baglar skyldu hafa þann vetr allar þær sýslur hálfar er Filipus hafði áðr; en hvárir-tveggju skyldu senda menn norðr til erkibiskups, ok skyldi hann staðfesta þetta, ok setja frið milli þeirra um sumarit eptir; ok réðusk til ferðar af hendi Birkibeina Gregorius Jónsson ok Dagfinnr bóndi; en af hendi Bagla Eindriði bækill ok Grundi féhirðir.
Hákon konungr ok Skúli jarl skipuðu sýslur er til þeirra heyrðu. Síðan var stefnt Hauga-þing, ok var Hákoni gefit konungs-nafn. Eptir þetta vísuðu þeir konungr ok jarl flestu liðinu norðr aptr; en þeir fóru austr aptr yfir Foldina ok áttu Borgar-þing, ok þaðan í Vettar-hérað til Stofna ok áttu þar þing, ok þaðan til Hornboru-þings ok austr til Elfar-bakka. Var Hákoni þar gefit konungs-nafn á ǫllum þessum þingum; ok gerðu menn út allan almenning með góðum vilja; ok enn gjafir á ofan um alla Víkina. Þeir sátu langa hríð í Konungahellu um haustit.
Frú Kristín, er átt hafði Hákon galinn, var gipt austr í Gautland; fékk hennar Áskell lǫgmaðr son Magnúss minniskjaldar bróður-son Birgis jarls brossu. Þar fœddisk upp með þeim jungherra Knútr son Hákonar jarls ok frú Kristínar.
Um haustit er þeir sátu í Konungahellu Hákon konungr ok Skúli jarl, sendu þeir bréf upp í Gautland til Lǫgmannsins, at hann skyldi senda þeim jungherra Knút, ok létusk þeir til hans skyldu sœmiliga gera; ok var fundr lagðr milli þeirra; ok kom jarl at stefnu-degi en Lǫgmaðr eigi, því at hann trúði varla Birkibeinum. Eptir þetta fóru þeir konungr ok jarl norðr til Túnsbergs ok þaðan norðr í land.
Sumar þat er þeir vóru í Víkinni fór Hróarr konungs-frændi út í Jórsala-heim; hann hafði mikit skip ok frítt. Erlendr Þorbergsson hét maðr er fór með honum; hann stýrði ǫðru skipi; þat hǫfðu bœjar-menn gera látit af sínum kosti. Þat skip er Hróarr átti kom til Akrs, en bœjar-manna skip kómu til Damiatar, ok sýsluðu hvárir-tveggju vel í þeirri ferð.