Bókastaðir

Sauðamaðr Þórkels trefils ór Svignaskarði gekk þenna morgin at fé sínu; hann sér hvar þeir fara ok reka allskyns fénað.

Hann segir þetta Þórkeli; enn hann svarar: "veit ek hverju gegna muni; þat munu vera Þverhlíðingar vinir mínir; þeir hafa vetrarnauð mikla ok munu þeir reka hingat fé sitt; skal þeim þat heimilt; ek hefi hey œrin; eru hér ok nógar jarðir útifé".

Hann gekk út, er þeir komu í tún, ok fagnar þeim ok býðr allan greiða slíkan sem þeir vilja þegit hafa. Varla náðu þeir at stíga af baki; svá var bóndi beinn við þá.

Þórbjǫrn mælti: "mikit er nú um beina þinn, ok væri mikit undir at þú efndir þetta alt vel, er þú hefir heitit okkr".Þórbjörn mælti: "mikit er nú um beina þinn, ok væri mikit undir at þú efndir þetta alt vel, er þú hefir heitit okkr". "Veit ek erindi þitt", segir Þórkell, "at féit mun hér skulu eftir vera, ok skortir hér eigi jǫrð nóga ok góða"."Veit ek erindi þitt", segir Þórkell, "at féit mun hér skulu eftir vera, ok skortir hér eigi jörð nóga ok góða".

Þórbjǫrn mælti: "þiggja munu vit þat".Þórbjörn mælti: "þiggja munu vit þat".

Þá víkr hann Þórkeli hjá húsunum ok mælti: "tíðindi mikil eru at segja".

Þórkell spurði, hver þau væri. "Blund-Ketill bóndi var brendr inni í nótt", sagði Þórbjǫrn."Blund-Ketill bóndi var brendr inni í nótt", sagði Þórbjörn. "Hverir gørðu þat níðingsverk?" sagði Þórkell.

Þórbjǫrn sagði þá allt sem farit hafði;Þórbjörn sagði þá allt sem farit hafði; "ok þarf Hersteinn nú þinna heillaráða".

Þórkell mælti: "eigi þætti mér ráðit, hvárt ek mundi svá skjótt á boð brugðist hafa, ef ek hefði þetta vitat fyrr; enn mínum ráðum vil ek nú láta fram fara, ok fǫrum nú til matar fyrst".enn mínum ráðum vil ek nú láta fram fara, ok förum nú til matar fyrst". Þeir játtuðu því. Þórkell trefill var þá mjǫk fámáligr ok nǫkkut hugsi, ok er þeir voru mettir, lætr hann taka hesta þeira.Þórkell trefill var þá mjök fámáligr ok nökkut hugsi, ok er þeir voru mettir, lætr hann taka hesta þeira. Síðan taka þeir vápn sín ok stíga á bak. Ríðr Þórkell fyrir þann dag, ok mælti áðr, at vel skyldi geyma fjárins í haganum, enn gefa vel því sem inni var.

Þeir ríða nú út á Skógarstrǫnd á Gunnarsstaði;Þeir ríða nú út á Skógarströnd á Gunnarsstaði; þat er innarliga á Strǫndinni.þat er innarliga á Ströndinni. Þar bjó sá maðr er Gunnarr hét ok var Hlífarson, mikill maðr ok sterkr ok hinn mesti garpr. Hann átti systur Þórðar gellis, er Helga hét. Gunnarr átti tvær dœtr; hét ǫnnur Jófríðr, enn ǫnnur Þuríðr.hét önnur Jófríðr, enn önnur Þuríðr.

Þeir koma þar síð dags ok stíga af baki fyrir ofan hús; vindr var á norðan ok heldr kalt. Þórkell gengr at dyrum ok klappar, enn húskarl gengr til hurðar, ok heilsar vel þeim sem kominn var, ok spyrr hverr hann væri.

Þórkell kvað hann eigi vita mundu at gørr, þóat hann segði honum; ok bið Gunnarr útganga".

Hann kvað Gunnar kominn í rekkju. Hann biðr hann segja, at maðr vill hitta hann.

Húskarl gørir svo, gengr inn ok segir Gunnari, at maðr vill hitta hann. Gunnarr spurði, hverr hann væri.

Húskarl kvaðst þat eigi vita, "enn mikill er hann vexti".

Gunnarr mælti: "far þú ok seg honum, at hann sé hér í nátt.

Húskarl ferr ok gørir sem Gunnarr bauð, enn Þórkell kvaðst eigi vilja þiggja boð af þrælum, heldr at bónda sjálfum.

Húskarl segir at þat væri sannligra; "enn eigi hefir Gunnarr vana til þess at standa upp um nætr.

Gerðu annathvárt", sagði húskarl, "at þú far á burt eðr gakk inn ok ver hér í nátt". "Gerðu annathvárt", segir Þórkell, "at þú rek erindi duganda, eðr ek rek sverðshjǫltin á nasir þér"."Gerðu annathvárt", segir Þórkell, "at þú rek erindi duganda, eðr ek rek sverðshjöltin á nasir þér".

Húskarl hleypr inn, ok rekr aftr hurðina. Gunnarr spurði, hví hann fœri svá óðliga.

Hann sagðist eigi vildu tala fleira við hinn komna mann; "þvíat hann er mjǫk hastorðr"."þvíat hann er mjök hastorðr".

Gunnarr reis þá upp ok gekk út í túnit, hann var í skyrtu ok línbrókum, mǫttul yfir sér ok svarta skó á fótum, sverð í hendi.Gunnarr reis þá upp ok gekk út í túnit, hann var í skyrtu ok línbrókum, möttul yfir sér ok svarta skó á fótum, sverð í hendi. Hann fagnar vel Þórkeli ok biðr hann inn ganga. Hann segir at þeir voru fleiri saman.

Gunnarr gengr út í túnit, enn Þórkell þrífr í hurðarhringinn ok rekr aftr hurðina. Þeir ganga þá á bak húsunum. Gunnarr heilsar þeim.

Þórkell sagði: "setjumst vér niðr, þvíat vér eigum margt at tala við þik, Gunnarr". Þeir gøra svá; setjast niðr á tvær hendr honum, ok svá nær, at þeir sátu á skikkjunni, er Gunnarr hafði yfir sér.

Þórkell mælti þá: "svá er háttat, Gunnarr bóndi, at hér er sá maðr í ferð með mér, er Hersteinn heitir, son Blund-Ketils; er eigi því erendi at leyna, at hann vill biðja dóttur þinnar Þuríðar; hefi ek ok fyrir þessa sǫk með honum farit, at ek vilda eigi at þú vísaðir manninum frá, þvíat mér sýnist þetta happaráð hit mesta;hefi ek ok fyrir þessa sök með honum farit, at ek vilda eigi at þú vísaðir manninum frá, þvíat mér sýnist þetta happaráð hit mesta; þykki mér ok miklu varða, at eigi sé óvirt þetta mál ok mín tillǫg, eðr seint svarat".þykki mér ok miklu varða, at eigi sé óvirt þetta mál ok mín tillög, eðr seint svarat".

Gunnarr mælti: "eigi er ek einhlítr um svǫr þessa máls, ok vil ek ráðast um við móður hennar, ok svo við dóttur mína, ok einkum við Þórð gelli frænda hennar;Gunnarr mælti: "eigi er ek einhlítr um svör þessa máls, ok vil ek ráðast um við móður hennar, ok svo við dóttur mína, ok einkum við Þórð gelli frænda hennar; enn góðar einar fréttir hǫfum vér til þessa manns, ok svá til fǫður hans;enn góðar einar fréttir höfum vér til þessa manns, ok svá til föður hans; ok er þetta ásjámál".

Þá svarar Trefill: "svá skaltu til ætla, at vér munum eigi lengi vonbiðlar vera konunnar; ok þykkjumst vér eigi minnr sjá fyrir þinni sœmd enn vorri; þykki mér ok kynligt um svá vitran mann sem þú ert, at þú virðir slíka hluti fyrir þér, svá vel sem boðið er; hǫfum vér ok svá at eins heiman gørt ferð vora, at eigi mun til einkis ætlat; ok mun ek, Hersteinn, veita þér slíkt lið sem þú vilt, at þetta fari fram, ef hann kann eigi at sjá hvat honum sómir".ok þykkjumst vér eigi minnr sjá fyrir þinni sœmd enn vorri; þykki mér ok kynligt um svá vitran mann sem þú ert, at þú virðir slíka hluti fyrir þér, svá vel sem boðið er; höfum vér ok svá at eins heiman gørt ferð vora, at eigi mun til einkis ætlat; ok mun ek, Hersteinn, veita þér slíkt lið sem þú vilt, at þetta fari fram, ef hann kann eigi at sjá hvat honum sómir".

Gunnarr svarar: "þat fæ ek eigi skilit, hví þér látit svá brátt at þessu, eðr haldit við heitan sjálfa, því at mér líst þetta mjǫk jafnræði, enn einkis ills ørvænti ek fyrir yðr, ok mun ek þat ráð upptaka, at rétta fram hendina".Gunnarr svarar: "þat fæ ek eigi skilit, hví þér látit svá brátt at þessu, eðr haldit við heitan sjálfa, því at mér líst þetta mjök jafnræði, enn einkis ills örvænti ek fyrir yðr, ok mun ek þat ráð upptaka, at rétta fram hendina".

Ok svá gørir hann. Enn Hersteinn nefnir sér votta ok fastnar sér konu. Eftir þat standa þeir upp ok ganga inn; er þeim veittr beini góðr.

Nú spyrr Gunnarr tíðinda. Þórkell segir, at þeir hafi nú eigi annat nýligar frétt enn brennu Blund-Ketils. Gunnarr spurði, hverr því volli? Þórkell segir, at Þórvaldr Oddsson var upphafsmaðr at, ok Arngrímr goði. Gunnarr svaraði fá, lastaði lítt, enda lofaði eigi.

Þegar um morgininn í ár er Gunnarr á fótum, ok gengr at Þórkeli ok bað þá klæðast. Þeir gøra svo; ganga síðan til snæðings; eru þá ok búnir hestar þeira, ok stíga þeir á bak, ríðr Gunnarr fyrir inn með firðinum; þá voru íslǫg mikil.þá voru íslög mikil.

Eigi létta þeir fyrr enn þeir koma í Hvamm til Þórðar gellis, ok fagnar hann þeim vel ok spurði tíðinda. Þeir sǫgðu slíkt er þeim líkaði.Þeir sögðu slíkt er þeim líkaði.

Gunnarr heimtir Þórð á mál, ok segir at þar er í fǫr Hersteinn, son Blund-Ketils, ok Þórkell trefill;Gunnarr heimtir Þórð á mál, ok segir at þar er í för Hersteinn, son Blund-Ketils, ok Þórkell trefill; "er þat erindi þeira, at Hersteinn mælir til mægða við mik, enn til samfara við Þuríði dóttur mína; eðr hversu ráðligt lízt þér þat? Maðr er vænn ok gerviligr; hann skortir ok eigi fé, þvíat faðir hans hefir þat mælt, at hann mundi af hendi láta búit, enn Hersteinn tœki við".

Þórðr svarar: "vel er mér við Blund-Ketil, þvíat einn tíma er vit Tungu-Oddr deildum á alþingi um þrælsgjǫld, er dœmdust á hendr honum, ok fór ek at heimta í foraðsillu veðri, ok vér þrír saman, ok komum um nótt til Blund-Ketils, ok var oss þar allvel fagnat, ok þar vorum vér viku.Þórðr svarar: "vel er mér við Blund-Ketil, þvíat einn tíma er vit Tungu-Oddr deildum á alþingi um þrælsgjöld, er dœmdust á hendr honum, ok fór ek at heimta í foraðsillu veðri, ok vér þrír saman, ok komum um nótt til Blund-Ketils, ok var oss þar allvel fagnat, ok þar vorum vér viku. Hann skifti við oss hestum, ok gaf mér góð stóðhross. Slíkt reynda ek af honum, enn þó líst mér svá á, at eigi muni því misráðit, þó at eigi sé þessu keypt". "Svá máttu ætla", sagði Gunnarr, "at eigi mun hon fǫstnuð ǫðrum manni, þó at henni bjóðist, þvíat mér líst sjá maðr vaskligr, ok vel boðinn, ok mikil hætta í, hversu tiltekst, ef þessum manni er frá vísat"."Svá máttu ætla", sagði Gunnarr, "at eigi mun hon föstnuð öðrum manni, þó at henni bjóðist, þvíat mér líst sjá maðr vaskligr, ok vel boðinn, ok mikil hætta í, hversu tiltekst, ef þessum manni er frá vísat".

Eftir þat gengr Gunnarr til fundar við dóttur sína, þvíat hon var með Þórði á fóstri, ok fréttir hana eftir, hversu henni var um gefit?

Hon svarar, at eigi er henni svo mikil manngirnd í hug, at henni þætti eigi jafngott at sitja heima; "þvíat ek á kost góðrar forsjá, þar sem Þórðr er frændi minn; enn ykkarn vilja mun ek gøra um þetta ok annat".

Nú er Gunnarr á málit við Þórð, ok segir at honum líst þetta ráð allsœmiligt.

Þórðr svarar: "hví skaltu eigi gefa honum dóttur þína, ef þér líkar".

Gunnarr svarar: "þvíat eins gef ek hana, at þat sé jafn vel þinn vili sem minn".

Þórðr kvað beggja þeira ráð þetta vera skyldu. "Ek vil", sagði Gunnarr, "at þú, Þórðr, fastnir Hersteini konuna".

Þórðr svarar: "sjálfr skaltu þat gøra, at fastna dóttur þína".

Gunnarr svarar: "mér þykir meiri virðing í, at þú fastnir hana, þvíat þat samir betr".

Þórðr lét nú þetta leiðast, ok fóru nú festar fram.

Þá mælti Gunnarr: "biðr ek enn at þú látir hér vera boðit í Hvammi, ok mun þá gørt verða með mestri sœmd".

Þórðr bað hann því ok ráða, ef honum þætti svá betr.

Gunnarr segir: "svá munu vér til ætla, at vér látim þegar vera á viku fresti".

Eftir þat stíga þeir á bak ok snúa á ferð, ok víkr Þórðr á gǫtu með þeim, ok spurði enn, ef nǫkkut væri nýtt at segja.Eftir þat stíga þeir á bak ok snúa á ferð, ok víkr Þórðr á götu með þeim, ok spurði enn, ef nökkut væri nýtt at segja.

Gunnarr svarar: "ekki hǫfum vér nú nýligar frétt enn brennu Blunds-Ketils bónda".Gunnarr svarar: "ekki höfum vér nú nýligar frétt enn brennu Blunds-Ketils bónda".

Þórðr spurði, hversu þat varð. Enn Gunnarr sagði allan atburðinn um brennuna, ok hverr henni olli, ok svá hverir þat gørðu.

Þórðr mælti: "eigi mundi þessu gjaforði svá skjótt ráðit hafa verit, ef ek hefði þetta vitat, ok þykkist þér nú allmjǫk hafa komist fyrir mik viti ok beittan brǫgðum í þessu;Þórðr mælti: "eigi mundi þessu gjaforði svá skjótt ráðit hafa verit, ef ek hefði þetta vitat, ok þykkist þér nú allmjök hafa komist fyrir mik viti ok beittan brögðum í þessu; enn þó þykki mér eigi víst, at þér sét yðr einhlítir at þessu máli".

Gunnarr mælti: "þar er gott til trausts at ætla sem þú ert, enda er þér nú skylt at veita mági þínum, enn vér erum skyldir at veita þér, þvíat margir heyrðu, at þú fastnaðir konuna, ok þetta var allt við þitt ráð gørt, ok er nú vel at þér reynit eitt sinn, hverr yðar drjúgastr er hǫfðingjanna, þvíat þér hafit lengi úlfsmunni af etist."Gunnarr mælti: "þar er gott til trausts at ætla sem þú ert, enda er þér nú skylt at veita mági þínum, enn vér erum skyldir at veita þér, þvíat margir heyrðu, at þú fastnaðir konuna, ok þetta var allt við þitt ráð gørt, ok er nú vel at þér reynit eitt sinn, hverr yðar drjúgastr er höfðingjanna, þvíat þér hafit lengi úlfsmunni af etist."

Nú skilja þeir, ok er Þórðr hinn reiðasti, ok þykkir honum þeir hafa gabbat sik. Enn þeir ríða nú fyrst á Gunnarsstaði, ok þykkjast allvel leikit hafa, at þeir hǫfðu komit Þórði í málit með sér, ok voru nú allkátir.Enn þeir ríða nú fyrst á Gunnarsstaði, ok þykkjast allvel leikit hafa, at þeir höfðu komit Þórði í málit með sér, ok voru nú allkátir. Eigi ríða þeir nú suðr at sinni, enn bjóða mǫnnum til boðs, ok sœkja í Hvamm at ákveðnum tíma.Eigi ríða þeir nú suðr at sinni, enn bjóða mönnum til boðs, ok sœkja í Hvamm at ákveðnum tíma.

Hafði Þórðr þar margt fyrir boðsmanna ok skipar mǫnnum í sæti um kveldit;Hafði Þórðr þar margt fyrir boðsmanna ok skipar mönnum í sæti um kveldit; sat hann sjálfr á annan bekk, ok Gunnarr mágr hans ok hans menn, enn Þórkell trefill hjá brúðguma á annan bekk, og þeira boðsmenn; brúðir skipuðu pall.

Ok svá sem borð voru sett ok allir menn í sæti komnir, þá stǫkk Hersteinn brúðgumi fram yfir borðit, ok gengr þar at sem einn steinn stóð.Ok svá sem borð voru sett ok allir menn í sæti komnir, þá stökk Hersteinn brúðgumi fram yfir borðit, ok gengr þar at sem einn steinn stóð.

Hann steig ǫðrum fœti upp á steininn ok mælti: "Þess strengi ek heit", sagði hann, "at áðr alþingi er úti í sumar, skal ek hafa fullsektat Arngrím goða, eðr sjálfdœmi ella".Hann steig öðrum fœti upp á steininn ok mælti: "Þess strengi ek heit", sagði hann, "at áðr alþingi er úti í sumar, skal ek hafa fullsektat Arngrím goða, eðr sjálfdœmi ella".

Síðan stígr hann í sæti sitt.

Gunnarr stǫkk þá fram ok mælti: "Þess strengi ek heit", sagði hann, "at áðr alþingi er úti í sumar skal ek hafa sótt til útlegðar Þórvald Oddsson eðr hafa sjálfdœmi ella".Gunnarr stökk þá fram ok mælti: "Þess strengi ek heit", sagði hann, "at áðr alþingi er úti í sumar skal ek hafa sótt til útlegðar Þórvald Oddsson eðr hafa sjálfdœmi ella".

Upp stígr hann undir borð ok mælti til Þórðar: "hví sitr þú, Þórðr, ok mælir ekki um? Vitum vér at slíkt er þér í hug sem oss".

Þórðr svarar: "kyrrt mun þat at sinni".

Gunnarr svarar: "ef þú vilt at vér talim fyrir þik, þá er þat til reiðu; enn vitum vér, at þú ætlar þér Tungu-Odd".

Þórðr mælti: "þér skulut ráða yðrum ummælum, enn ek mun því ráða, hvat ek tala; endit þetta vel sem þér hafit ummælt.".

Eigi varð til nýlundu fleira at boðinu, enn þó fór þat allskǫrugliga fram, ok er þat þraut, fór hverr sem fyrir lá, ok líðr vetrinn af hendi.Eigi varð til nýlundu fleira at boðinu, enn þó fór þat allskörugliga fram, ok er þat þraut, fór hverr sem fyrir lá, ok líðr vetrinn af hendi.

Ok er vorar safna þeir at sér mǫnnum, ok fara suðr til Borgarfjarðar, ok koma í Norðrtungu ok stefna Arngrími til þings í Þingnes ok Hœnsa-Þóri.Ok er vorar safna þeir at sér mönnum, ok fara suðr til Borgarfjarðar, ok koma í Norðrtungu ok stefna Arngrími til þings í Þingnes ok Hœnsa-Þóri.

Nú skilst Hersteinn frá liðinu með þrem tigum manna þangat sem hann sagði hinn síðasta náttstað verit hafa Þórvaldar Oddssonar, því at hann var þá farinn af vist sinni.

Nú er ókyrrt í heraðinu, ok mikil umrœða ok samandráttr liðs af hvárratveggju hendi.

Þat varð til tíðinda, at Hœnsa-Þórir hvarf burt ór heraðinu við tólfta mann, þegar hann spurði, hverir í málit voru komnir, ok fréttist alls ekki til hans.

Oddr safnar nú liði um dalina, Reykjardal hvárutveggja ok Skorradal, ok um allar sveitir fyrir sunnan Hvítá, ok þó hafði hann margt ór ǫðrum sveitum.Oddr safnar nú liði um dalina, Reykjardal hvárutveggja ok Skorradal, ok um allar sveitir fyrir sunnan Hvítá, ok þó hafði hann margt ór öðrum sveitum.

Arngrímr goði safnaði mǫnnum um Þverárhlíð ok Norðrárdal at sumum hluta.Arngrímr goði safnaði mönnum um Þverárhlíð ok Norðrárdal at sumum hluta.

Þórkell trefill safnaði mǫnnum hit neðra um Mýrar ok Stafholtstungur, ok suma Norðrdœli hefir hann með sér, þvíat Helgi bróðir hans bjó í Hvammi, ok hefir hann hann með sér.Þórkell trefill safnaði mönnum hit neðra um Mýrar ok Stafholtstungur, ok suma Norðrdœli hefir hann með sér, þvíat Helgi bróðir hans bjó í Hvammi, ok hefir hann hann með sér.

Nú safnar Þórðr gellir liði vestan, ok hefir eigi margt lið. Hittast nú þessir allir, er í vora málinu, ok hafa alls tvau hundruð manna. Ríða nú ofan fyrir útan Norðrá, ok yfir á at Eyavaði, fyrir ofan Stafholt, ok ætla yfir Hvítá þar sem heitir Þrælastraumr.

Þá sjá þeir mannaferð mikla fyrir sunnan ána; er þar Tungu-Oddr ok hafði nær fjǫgur hundruð manna.er þar Tungu-Oddr ok hafði nær fjögur hundruð manna. Greiða nú ferðina ok vilja fyrr koma til vaðsins. Hittast nú við ána, ok hlaupa þeir Oddr af baki ok verja vaðit; enn þeim Þórði gengr ógreitt framreiðin, ok vildu þó gjarna komast á þingit; slær nú í bardaga ok verða þegar áverkar; fellu fjórir menn af Þórði. Þar fell Þórólfr refr, bróðir Álfs ór Dǫlum, virðuligr maðr, ok hverfa nú frá við svá búit.Þar fell Þórólfr refr, bróðir Álfs ór Dölum, virðuligr maðr, ok hverfa nú frá við svá búit. Einn maðr fell af Oddi, enn þrír urðu mjǫk sárir.Einn maðr fell af Oddi, enn þrír urðu mjök sárir.

Þórðr snýr nú málinu til alþingis. Þeir riða nú heim vestr, ok þykkir mǫnnum hallast hafa metorð Vestanmanna.Þeir riða nú heim vestr, ok þykkir mönnum hallast hafa metorð Vestanmanna.

Nú riðr Oddr á þingit. Hann sendi heim þræla sína með hross. Jórunn kona hans spurði tíðinda, er þeir komu heim.

Þeir kváðust engin segja kunna ǫnnur enn þau, at sá maðr var einn kominn vestan ór Breiðafirði, at svara kunni Tungu-Oddi, ok var hans hljómr ok rǫdd sem griðungr gelldi.Þeir kváðust engin segja kunna önnur enn þau, at sá maðr var einn kominn vestan ór Breiðafirði, at svara kunni Tungu-Oddi, ok var hans hljómr ok rödd sem griðungr gelldi.

Hon kvað þat engi tíðindi, þótt honum væri svarat sem ǫðrum manni, enn kvað þó þat hafa gørst at tíðindum, at eigi væri líkligra til.Hon kvað þat engi tíðindi, þótt honum væri svarat sem öðrum manni, enn kvað þó þat hafa gørst at tíðindum, at eigi væri líkligra til. "Var þar ok bardagi", sǫgðu þeir, "ok fellu fimm menn alls, enn margir urðu sárir"."Var þar ok bardagi", sögðu þeir, "ok fellu fimm menn alls, enn margir urðu sárir".

Enn áðr gátu þeir þess at engu.

Nú líðr þingit, ok verðr þar ekki til tíðinda. Enn er þeir mágar koma heim vestr, skifta þeir bústǫðum, ferr Gunnarr í Ǫrnólfsdal, enn Hersteinn tekr Gunnarsstaði.Enn er þeir mágar koma heim vestr, skifta þeir bústöðum, ferr Gunnarr í Ørnólfsdal, enn Hersteinn tekr Gunnarsstaði. Eftir þetta lætr Gunnarr fœra til sín vestan við þann allan, sem Ǫrn austmaðr hafði átt, ok flytja heim í Ǫrnólfsdal.Eftir þetta lætr Gunnarr fœra til sín vestan við þann allan, sem Ørn austmaðr hafði átt, ok flytja heim í Ørnólfsdal. Tekr hann til síðan ok húsar upp bœinn í annat sinn, þvíat Gunnarr var allra manna hagastr; hann var ok um alt atgervismaðr, ok manna best vígr ok hinn vaskasti í ǫllu.hann var ok um alt atgervismaðr, ok manna best vígr ok hinn vaskasti í öllu.

Nú líða stundir fram allt til þess at menn ríða til þings; er nú mikill viðbúnaðr í heruðunum; ríða nú hvárirtveggju ákafa fjǫlmennir.ríða nú hvárirtveggju ákafa fjölmennir.

Ok er þeir Þórðr gellir koma á Gunnarsstaði, er Hersteinn sjúkr, ok má eigi fara til þings; selr hann nú ǫðrum í hendr sakirnar.selr hann nú öðrum í hendr sakirnar. Eftir voru hjá honum þrír tigir manna.

Nú ríðr Þórðr til þings. Hann safnar at sér vinum sínum ok frændum, ok kemr snemma til þings; enn þingit var þá undir Ármannsfelli; ok svá sem flokkar koma hefir Þórðr liðsdrátt mikinn.

Nú er sén ferð Tungu-Odds. Ríðr Þórðr þá í mót honum ok vill eigi at hann nái þinghelginni. Oddr ríðr með þrjú hundruð manna. Þeir Þórðr verja þingit, ok slær þá þegar í bardaga; tekst brátt mannfall, enn allmargir urðu sárir. Þar fellu sex menn af Oddi, þvíat Þórðr var miklu fjǫlmennari.Þar fellu sex menn af Oddi, þvíat Þórðr var miklu fjölmennari.

Þetta sjá góðgjarnir menn, at þau vandræði mundu afstanda, ef þingheimrinn berðist, at seint mundi bœtr bíða. Er þá gengit í milli ok verða skildir, ok snúit málum til sættar, ok var Oddr ofrliði borinn, ok varð undan at láta, fyrir því at bæði var, at hann þótti þyngra málahlut eiga at flytja, enda varð hann aflvani fyrir liðs sakir. Var þá þat mælt, at Oddr mundi tjalda á brottu ór þinghelgi, enn ganga til dóma ok at nauðsynjum sínum, fara með sik spakliga, sýna ønga þrjósku né hans menn.Var þá þat mælt, at Oddr mundi tjalda á brottu ór þinghelgi, enn ganga til dóma ok at nauðsynjum sínum, fara með sik spakliga, sýna önga þrjósku né hans menn. Sitja menn nú yfir málum ok reyna at sætta þá. Þórðr gellir talaði þá langa tǫlu ok snjalla at lǫgbergi, ok tjáði þat, hversu illa at mǫnnum gegndi þat, at fara í ókunnig þing at sœkja um víg eðr harma sína at reka, ok sagði nú hversu mikit at honum varð fyrir, áðr hann gat þessu máli til skila komit ok kvað mǫrgum manni mein mundu at verða þessu vandræði, ef eigi væri bœtr á ráðnar;Sitja menn nú yfir málum ok reyna at sætta þá. Þórðr gellir talaði þá langa tölu ok snjalla at lögbergi, ok tjáði þat, hversu illa at mönnum gegndi þat, at fara í ókunnig þing at sœkja um víg eðr harma sína at reka, ok sagði nú hversu mikit at honum varð fyrir, áðr hann gat þessu máli til skila komit ok kvað mörgum manni mein mundu at verða þessu vandræði, ef eigi væri bœtr á ráðnar; fyrir því, sagði hann, at hér til hafa þat lǫg verit, at sakir skal sœkja á því þingi, er næst er vetfanginu;fyrir því, sagði hann, at hér til hafa þat lög verit, at sakir skal sœkja á því þingi, er næst er vetfanginu; enn þá er landinu var skift í fjórðunga, var svá skipat, at þrjú voru þing í fjórðungi hverjum, nema í Norðlendingafjórðungi, þar voru fjǫgur, ok því svá, at þeir urðu eigi á annat sáttir; þeir er voru fyrir norðan Eyafjǫrð vildu eigi þangat sœkja þing, enda eigi í Skagafjǫrð, þeir er fyrir vestan voru; enn þó skyldi jǫfn dómnefna á alþingi ór þeira fjórðungi sem ór einhverjum ǫðrum.enn þá er landinu var skift í fjórðunga, var svá skipat, at þrjú voru þing í fjórðungi hverjum, nema í Norðlendingafjórðungi, þar voru fjögur, ok því svá, at þeir urðu eigi á annat sáttir; þeir er voru fyrir norðan Eyafjörð vildu eigi þangat sœkja þing, enda eigi í Skagafjörð, þeir er fyrir vestan voru; enn þó skyldi jöfn dómnefna á alþingi ór þeira fjórðungi sem ór einhverjum öðrum. Af því skal einn maðr þaðan sitja fyrir forráðsgoðorð, at þeir goðar vildu allir setit hafa. Enn síðan voru sett fjórðungsþing. Svá sagði mér Úlfheðinn Gunnarsson. Nú er setit at málunum, ok horfir Oddi þungliga fyrir þat mest at mikit ofrefli var í móti.