Bókastaðir

Nú kemr einmánuðr, ok koma tveir landsetar Blund-Ketils. Þeir áttu hóti helst sér nǫkkura kosti í fémunum, enn þó voru þeir nú í heyþroti ok biðja hann órlausna.Þeir áttu hóti helst sér nökkura kosti í fémunum, enn þó voru þeir nú í heyþroti ok biðja hann órlausna. Hann svarar þá, ok kveðst eigi til hafa, enda lést hann eigi vilja drepa fleira fé. Þeir frétta, ef hann viti nǫkkura þá menn, er hey hefði til sǫlu.Þeir frétta, ef hann viti nökkura þá menn, er hey hefði til sölu. Hann kveðst eigi víst vita. Þeir sækja fast eftir, ok segja nú, at fé þeira muni deya, ef þeir fá enga hjálp af honum.

Hann sagði þat af sjálfs dáðnm orðit hafa; "enn sagt er mér, at Hœnsa-Þórir muni hafa hey til sǫlu"."enn sagt er mér, at Hœnsa-Þórir muni hafa hey til sölu".

Þeir svara: "Af honum munu vér ekki fá, nema þú farir með oss, ok mun hann þá þegar selja, ef þú gengr í vǫrslu fyrir oss um kaupin".Þeir svara: "Af honum munu vér ekki fá, nema þú farir með oss, ok mun hann þá þegar selja, ef þú gengr í vörslu fyrir oss um kaupin".

Hann svarar: "Þat má ek gøra, at fara með yðr; enn þat er sannligt, at þeir seli, er til hafa".

Þeir fara snemma um morgininn, ok var á norðan strykr sá ok heldr kaldr. Þórir bóndi var úti staddr í þat mund, sér mennina fara at garði, gengr inn síðan ok rekr aftr hurð ok lætr fyrir loku; ferr til dagverðar.

Nú er drepit á dyr.

Sveinninn Helgi tekr til orða: "Gakktu út, fóstri, þvíat menn munu vilja hitta þik".

Þórir kveðst mundu matast fyrst, enn sveinninn hleypr undan borðum, ok gengr til hurðar, ok heilsar þeim vel, er komnir voru. Blund-Ketill spurði, hvárt Þórir væri inni. Hann sagði at svá var. "Bið þú hann útgǫngu", sagði hann."Bið þú hann útgöngu", sagði hann.

Sveinninn gørði svá, ok sagði, at Blund-Ketill var kominn úti, ok vildi hitta hann.

Þórir svaraði: "Af hverju mun Blund-Ketill draga nasirnar; kynligt, ef hann ferr at góðu; ekki eyrindi á ek við hann".

Sveinninn ferr ok sagði, at Þórir vildi eigi útganga. "Já", sagði Blund-Ketill, "þá skulum vér innganga".

Þeir ganga til stofu, ok er þeim heilsat, enn Þórir þagði. "Svá er viðvaxit", segir Blund-Ketill, "at vér viljum kaupa hey at þér, Þórir".

Þórir svarar: "eigi er mér þitt fé betra enn mitt".

Blund-Ketill mælti: "ýmist veitir þat".

Þórir svarar: "hví ertu í heyþroti, auðigr maðr?" Blund-Ketill segir: "eigi er ek greiðliga í heyþroti, ok fala ek fyrir landseta mína, er þurfa þykkjast órlausna; vilda ek gjarnan fá þeim, ef til væri". "Þat muntu eiga allra heimilast at veita ǫðrum þitt enn eigi mitt", sagði Þórir."Þat muntu eiga allra heimilast at veita öðrum þitt enn eigi mitt", sagði Þórir.

Blund-Ketill svarar: "eigi skulum vér gjafar at biðja; lát Odd ok Arngrím gøra verð fyrir þína hǫnd, enn þar á ofan vil ek gefa þér gjafir".lát Odd ok Arngrím gøra verð fyrir þína hönd, enn þar á ofan vil ek gefa þér gjafir".

Þórir kveðst eigi hey til hafa at selja, "enda vil ek eigi selja".

Þá gengr Blund-Ketill út ok þeir félagar ok sveinninn með þeim.

Þá tekr Blund-Ketill til orða: "hvárt er heldr, at fóstri þinn hefir engin hey til sǫlu, eðr vill hann eigi selja?"Þá tekr Blund-Ketill til orða: "hvárt er heldr, at fóstri þinn hefir engin hey til sölu, eðr vill hann eigi selja?" Sveinninn svarar: "hefir hann víst, ef hann vill".

Blund-Ketill mælti: "fylgdu oss þangat til sem heyin eru". Hann gørir svá. Nú gørir Blund-Ketill fóðr til fjár Þóris, ok hugðist svá at, þó at algæfta væri til alþingis, at þó mundi afganga fimm stakkar; ok eftir þetta ganga þeir inn.

Blund-Ketill mælti: "svá hyggst mér at, Þórir, um heykost þinn, at góðr fengr mun afganga, þóat fé þínu ǫllu sé inni gefit til alþingis, ok vil ek þat kaupa".Blund-Ketill mælti: "svá hyggst mér at, Þórir, um heykost þinn, at góðr fengr mun afganga, þóat fé þínu öllu sé inni gefit til alþingis, ok vil ek þat kaupa".

Þórir svarar: "hvat skal ek þá hafa annan vetr, ef þá er slíkr vetr eðr verri?" Blund-Ketill svarar: "gøra mun ek þér þann kost, at fá þér jafnmikinn kost í heyum í sumar, ok þó at engu verri, ok fœra í garða þína".

Þórir svarar: "ef þér hafit nú yðr eigi heybjǫrg, hvat munu þér þá heldr hafa í sumar;Þórir svarar: "ef þér hafit nú yðr eigi heybjörg, hvat munu þér þá heldr hafa í sumar; enn veit ek, at er sá ríkismunr okkar, at þú munt taka mega hey fyrir mér, ef þú vill".

Blund-Ketill svarar: "eigi er þann veg upp at taka; þat veistu, at silfr gengr í allar skuldir hér á landi, ok gef ek þér þat við".

Þórir svarar: "eigi vil ek silfr þitt". "Þá tak þú þvílíka vǫru, sem þeir gøra til handa þér, Oddr ok Arngrímr"."Þá tak þú þvílíka vöru, sem þeir gøra til handa þér, Oddr ok Arngrímr". "Fátt er hér verkmanna", segir Þórir, "enn ek nenni lítt ferðum, ok vil ek eigi vasast í slíku".

Blund-Ketill svarar: "þá skal ek láta fœra þér heim".

Þórir mælti: "eigi hefi ek húsakost til þess, at órvænt sé at eigi spillist".

Blund-Ketill svarar: "ek skal fá til húðir, ok búa um svá at vel sé".

Þórir svarar: "eigi vil ek spark annarra manna í húsum mínum".

Blund-Ketill svarar: "þá skal vera hjá oss í vetr, ok mun ek varðveita. "Veit ek gjálgrun þína", segir Þórir, "ok vil ek engu við þik kaupa".

Blund-Ketill mælti: "þá mun fara verr, ok munu vér alt at einu hafa heyit, þóat þú bannir, enn leggja verð í staðinn, ok njóta þess at vér erum fleiri".

Þá þagnar Þórir ok gørir eigi gott í skapi. Blund-Ketill lætr taka reip ok binda heyit. Eftir þat hefja þeir upp klyfjar ok bera í burt heyit; enn ætla vel til alls fjár.

Nú skal segja, hvat Þórir hefst at; hann býr heiman ferð sína ok Helgi fóstri hans með honum. Þeir ríða í Norðrtungu, ok var þar tekit við þeim afarvel. Spurði Arngrímr tíðenda.

Þórir svarar: "ekki hefir ek nú nýligra spurt enn ránit". "Hvat var ránit?" sagði Arngrímr.

Þórir svarar: "Blund-Ketill hefir rænt mik ǫllum heyjum, svá at eigi ætlag forkost eftir nautum í kǫldu veðri".Þórir svarar: "Blund-Ketill hefir rænt mik öllum heyjum, svá at eigi ætlag forkost eftir nautum í köldu veðri". "Er svá, Helgi", segir Arngrímr. "Engu gegnir þat", segir Helgi; "fór Blund-Ketill vel með sínu máli"; sagði Helgi þá, hversu farit hafði með þeim.

Þá sagði Arngrímr: "Þat var líkara; betr er þat hey komit, at hann hefir, enn hitt er fúnar fyrir þér".

Þórir svarar: "illu heilli bauð ek þér barnfóstr; skal oss aldri þat illbýli gørt, at oss sé hér tilgangr at heldr, ok at vorr hlutr sé réttr, ok eru slíkt firrn mikil".

Arngrímr svarar: "þat var þegar ófyrirsynju, þvíat ek ætla þat vondum manni at duga sem þú ert".

Þórir svarar: "eigi er ek orðsjúkr maðr, enn illa uni ek, at þú launar svo mína gørð, eðr þat þóat menn ræna mik, þvíat eigi er þetta síðr frá þér tekit".

Ok skildust við svá búit.

Ríðr Þórir á burt ok kom á Breiðabólsstað, ok heilsar Oddr honum vel ok spyrr tíðinda. "Ekki hefir ek nýligra frétt enn ránit". "Hvat ráni var þat?" sagði Oddr.

Þórir svarar: "Blund-Ketill tók hey mín ǫll, svá at ek er nú með ǫllu óbirgr;Þórir svarar: "Blund-Ketill tók hey mín öll, svá at ek er nú með öllu óbirgr; vilda ek gjarna hafa þína ásjá; enn þetta mál kemr ok til þín, þarsem þú ert forráðsmaðr héraðsins, at rétta þat sem rangt er gørt, ok máttu þat áminnast, at hann gørðist þinn fjandmaðr".

Oddr spurði: "er svá, Helgi?" Hann sagði, at Þórir affœrði stórmjǫk;Hann sagði, at Þórir affœrði stórmjök; greinir nú alt, hversu fór. Oddr svarar: "eigi vil ek mér afskifta; munda ek svá hafa gørt, ef ek þyrfta".

Þórir svarar: "satt er þat, er mælt er, at spyrja er best til voligra þegna", ok "án er illt um gengi, nema heiman hafi".

Ríðr Þórir í burt við svá búit ok Helgi með honum, ok ferr heim ok unir illa við.

Þórvaldr son Tungu-Odds hafði útkomit um sumarit fyrir norðan land, ok þar vistaðist hann um vetrinn. Hann fór norðan, er leið at sumri á fund fǫður síns, ok gisti um nótt í Norðrtungu í góðum beina.Hann fór norðan, er leið at sumri á fund föður síns, ok gisti um nótt í Norðrtungu í góðum beina.

Sá maðr var þar fyrir á gistingu, er Víðfari hét; hann var reikunarmaðr; hljóp hann á milli landshorna; hann var frændi Þóris náinn ok áþekkr honum í skapmunum.

Þetta sama kveld tekr Víðfari fǫt sín ok støkkr á burt, ok létti eigi fyrr enn hann kemr til Þóris.Þetta sama kveld tekr Víðfari föt sín ok støkkr á burt, ok létti eigi fyrr enn hann kemr til Þóris.

Hann tekr við honum báðum hǫndum.Hann tekr við honum báðum höndum. "Veit ek ok, at nǫkkut gott mun mér leiða af þinni kvomu"."Veit ek ok, at nökkut gott mun mér leiða af þinni kvomu".

Hann svarar: "gørast mætti þat, þvíat nú er Þórvaldr Oddsson kominn í Norðrtungu ok er þar nú á gistingu".

Þórir svarar: "þat vissa ek at sjá, at mér mundi nǫkkut gott at hǫndum koma, þvíat mér varð allgott við, er ek sá þik".Þórir svarar: "þat vissa ek at sjá, at mér mundi nökkut gott at höndum koma, þvíat mér varð allgott við, er ek sá þik".

Nú líðr nóttin af hendi, ok þegar um morguninn ríðr Þórir ok þeir fóstrar í Norðrtungu, er þar fjǫldi manna kominn, ok var sveininum gefit seturúm, enn Þórir reikar á gólfinu.Nú líðr nóttin af hendi, ok þegar um morguninn ríðr Þórir ok þeir fóstrar í Norðrtungu, er þar fjöldi manna kominn, ok var sveininum gefit seturúm, enn Þórir reikar á gólfinu.

Þat getr Þórvaldr at líta, er hann sitr á pallinum ok þeir Arngrímr, ok tǫluðu sín á milli.Þat getr Þórvaldr at líta, er hann sitr á pallinum ok þeir Arngrímr, ok töluðu sín á milli. "Hverr er sá maðr, er reikar um gólfit?" segir Þórvaldr.

Arngrímr svarar: "hann er barnfóstri minn". "Já", segir Þórvaldr, "hví skal honum eigi rúm gefast?" Arngrímr kvað hann eigi varða. "Eigi skal svo vera", sagði Þórvaldr, ok lætr kalla hann til sín, ok gefr honum rúm at sitja hjá sér; spyrjast síðan almæltra tíðinda.

Þórir segir: "raun var þetta, er Blund-Ketill rænti mik".

Þórvaldr spurði: "er sætst á?". "Fjarri ferr um þat", segir Þórir. "Hví gegnir þat, Arngrímr", sagði Þórvaldr, "at þér hǫfðingjar látit þá skǫmm framfara?""Hví gegnir þat, Arngrímr", sagði Þórvaldr, "at þér höfðingjar látit þá skömm framfara?" Arngrímr svarar: "lýgr hann mestan hlut frá, ok er alllítit tilhaft". "Var þat þó satt, at hann hafði heyit", segir Þórvaldr. "Hafði hann víst", segir Arngrímr. "Bærr er hverr at ráða sínu", sagði Þórvaldr, "ok kemr honum fyrir lítit vinfengi við þik, ef hann skal þó undir fótum troðinn".

Þórir mælti: "allvel líst mér á þik, Þórvaldr, ok svá segir mér hugr um, at þú munir nǫkkut leiðrétta mitt mál".Þórir mælti: "allvel líst mér á þik, Þórvaldr, ok svá segir mér hugr um, at þú munir nökkut leiðrétta mitt mál".

Þórvaldr mælti: "ek hefir lítit traust undir mér".

Þórir mælti: "ek vil gefa þér fé mitt hálft til þess at þú réttir málit, ok hafir annathvort sektir eðr sjálfdœmi, svoat óvinir mínir siti eigi yfir mínu".

Arngrímr mælti: "gør eigi þetta, Þórvaldr, þvíat eigi er góðum dreng at duga, þar sem hann er; enn þú átt við þann um, er bæði er vitr ok vel at sér ok at ǫllu vinsæll".enn þú átt við þann um, er bæði er vitr ok vel at sér ok at öllu vinsæll". "Sé ek", segir Þórvaldr, "at þér leikr ǫfund á, ef ek tek við fé hans, ok anntu mér þess eigi"."Sé ek", segir Þórvaldr, "at þér leikr öfund á, ef ek tek við fé hans, ok anntu mér þess eigi".

Þórir mælti: "svo er at hyggja, Þórvaldr, at fé mitt mun reynast frítt, ok aðrir menn vitu, at mér er eigi fé goldit víða fyrir mitt eigin".

Arngrímr mælti: "letja vil ek þik enn, Þórvaldr, at þú takir við máli þessu, enn þú munt gøra sem þér líkar; uggir mik at mikit hljótist af".

Þórvaldr svarar: "eigi mun ek neita fjárviðtǫkunni".Þórvaldr svarar: "eigi mun ek neita fjárviðtökunni".

Nú handsalar Þórir honum fé sitt hálft, ok þar með málit á hendr Blund-Katli.

Arngrímr mælti þá enn: "hversu ætlar þú með at fara máli þessu?" Þórvaldr svarar: "ek mun fara fyrst á fund fǫður míns, ok hyggja þaðan at ráðum".Þórvaldr svarar: "ek mun fara fyrst á fund föður míns, ok hyggja þaðan at ráðum".

Þórir mælti: "eigi hugnar mér þat; vil ek eigi hinkr; hefir ek mikit til unnit, ok vil ek þegar á morgin láta fara ok stefna Blund-Katli".

Þórvaldr svarar: "þetta mun vera reyndar, at þú munt vera engi gæfumaðr, ok illt mun af þér hljótast; enn svá mun nú vera verða".

Ok binda þeir Þórir, at hittast á ákveðnum stað um morgininn.

Þegar snemma um morgininn ríðr Þórvaldr ok Arngrímr með honum með þrjá tigu manna; hittu þeir Þóri, ok var hann við þriðja mann; þar var Helgi Arngrímsson ok Víðfari frændi Þóris.

Þórvaldr mælti: "hví ertu svá fámennr?" Hann svarar: "ek vissa, at þik mundi eigi lið skorta".

Þeir ríða nú upp eftir hlíðinni. Mannferðin var sén af bœunum ok hleypir hverr af sínum bœ; þykkist sá best hafa er fyrst kemr til Blund-Ketils, ok er þar margt manna fyrir. Þeir Þórvaldr ríða at garði, ok stíga þar af hestum sínum ok ganga heim at bœnum.

Þegar Blund-Ketill sér þetta, gengr hann móti þeim ok býðr þeim þar at þiggja allan greiða.

Þórvaldr mælti: "annat er erindi hingat enn eta mat; ek vil vita, hverju þú vilt svara fyrir mál þat, er þú tókt upp hey Þóris".

Blund-Ketill svarar: "slíku þér sem honum; gør einn fyrir svá mikit sem þér líkar, ok þó skal ek gefa þér gjafir ofan á, því betri ok meiri sem þú ert meira verðr enn Þórir, ok svá mikinn skal ek þinn sóma gøra, at þat sé allra manna mál, at þú sér vel sœmdr af".

Þórvaldr þagnar, ok þótti vel boðit.

Þórir svarar þá: "eigi er þetta at þiggja, ok þarf eigi at hugsa um þat; lǫngu átta ek þenna kost, ok kalla ek mér lið eigi veitt, þó at slíkt sé, ok til lítils kom mér at gefa þér fé mitt".Þórir svarar þá: "eigi er þetta at þiggja, ok þarf eigi at hugsa um þat; löngu átta ek þenna kost, ok kalla ek mér lið eigi veitt, þó at slíkt sé, ok til lítils kom mér at gefa þér fé mitt".

Þá mælti Þórvaldr: "hvat viltu þá gøra fyrir lǫgmálsstaðinn?"Þá mælti Þórvaldr: "hvat viltu þá gøra fyrir lögmálsstaðinn?" Blund-Ketill mælti: "eigi annat enn þú gørir ok einn skapar slíkt er þú vilt".

Þá svarar Þórvaldr: "svá líst mér sem engi sé annarr á gørr enn at stefna".

Hann stefnir þá Blund-Katli um rán ok nefnir sér votta, ok hefir þau orð ok umkvæði sem hann fekk frekust haft.

Nú snýr Blund-Ketill heim at húsum, ok mœtir austmanninum Erni, er hann gekk at varnaði sínum.

Ǫrn spurði: "ertu sárr, bóndi, er þú ert svá rauðr sem blóð?"Örn spurði: "ertu sárr, bóndi, er þú ert svá rauðr sem blóð?" Hann svarar: "eigi em ek sárr, enn eigi er þetta betra; þau orð eru tǫluð við mik, sem aldri hafa áðr tǫluð verit;þau orð eru töluð við mik, sem aldri hafa áðr töluð verit; ek er kallaðr þjófr ok ránsmaðr".

Ǫrn tekr boga sinn ok lætr koma ǫr á streng, ok kemr þá út í því þeir stigu á bak.Örn tekr boga sinn ok lætr koma ör á streng, ok kemr þá út í því þeir stigu á bak. Hann skaut ok varð maðr fyrir, ok lætr sígast niðr af hestinum, ok var þat Helgi, son Arngríms goða. Þeir hlaupa at honum.

Þórir otar sér fram milli manna, ok hratt mǫnnum frá sér ok biðr gefa sér rúm;Þórir otar sér fram milli manna, ok hratt mönnum frá sér ok biðr gefa sér rúm; þvíat mér mun mest umhugat".

Hann laut at Helga niðr, ok var hann þá dauðr.

Þórir mælti: "er lítill máttrinn, fóstri minn?" Þórir réttist þá frá honum, ok mælti: "talaði sveinninn við mik; sagði hann tysvar hit sama, þetta hérna: "brenni, brenni Blund-Ketill inni".

Arngrímr svarar þá: "nú fór sem mik varði, at oft hlýtr illt af illum, ok grunaði mik at mikit illt mundi af þér hljótast, Þórir, ok eigi veit ek hvat sveinninn hefir sagt, þóat þú fleiprir eitthvert; enn þó er eigi ólíkligt, at slíkt verði gørt; hófst þetta mál illa; kann ok vera at svá lúkist".

Þórir svarar: "eiga þykki mér þú nǫkkut nauðsynligra enn ávíta mik".Þórir svarar: "eiga þykki mér þú nökkut nauðsynligra enn ávíta mik".

Þeir Arngrímr ríða nú burt undir skógarnef eitt, ok stíga þar af hestum, ok eru nú þar til þess at náttar. Enn Blund-Ketill þakkar mǫnnum vel sitt liðsinni ok bað hvern mann ríða heimleiðis sem bezt gegndi.Enn Blund-Ketill þakkar mönnum vel sitt liðsinni ok bað hvern mann ríða heimleiðis sem bezt gegndi.

Svá er sagt, at þegar er náttaði, ríða þeir Þórvaldr at bœnum í Ǫrnólfsdal;Svá er sagt, at þegar er náttaði, ríða þeir Þórvaldr at bœnum í Örnólfsdal; voru þar þá allir menn í svefni. Þeir draga viðarkǫst at bœnum ok slá í eldi.Þeir draga viðarköst at bœnum ok slá í eldi. Vakna þeir Blund-Ketill eigi fyrr enn húsin loguðu yfir þeim. Blund-Ketill spurði, hverir þar kveikti svá heitan eld? Þórir sagði, hverir voru. Blund-Ketill frétti, ef nǫkkut skyldi ná sáttum.Blund-Ketill frétti, ef nökkut skyldi ná sáttum. Þórir sagði, at eingi er kostr annarr enn brenna. Þeir skiljast nú eigi fyrr við, enn hvert mannsbarn er þar inni brunnit.

Hersteinn son Blund-Ketils hafði farit um kveldit til fóstra síns, er Þórbjǫrn hét ok var kallaðr stígandi.Hersteinn son Blund-Ketils hafði farit um kveldit til fóstra síns, er Þórbjörn hét ok var kallaðr stígandi. Þat er mælt, at Þórbjǫrn væri eigi allr jafnan, þar sem hann var sénn.Þat er mælt, at Þórbjörn væri eigi allr jafnan, þar sem hann var sénn.

Hersteinn vaknar um morgininn, ok spurði, hvárt fóstri hans vekti?

Hann kveðst vaka; "eðr hvat viltu?" "Mik dreymdi at mér þótti", segir Hersteinn, "sem faðir minn gengi hér inn, ok loguðu um hann klæðin ǫll, ok allr þótti mér sem hann væri eldr einn"."Mik dreymdi at mér þótti", segir Hersteinn, "sem faðir minn gengi hér inn, ok loguðu um hann klæðin öll, ok allr þótti mér sem hann væri eldr einn".

Þeir standa upp ok ganga út, ok sjá skjótt logann. Þeir taka vápn sín, ok fara hvatliga, ok voru þá allir menn á burtu, er þeir komu þar.

Hersteinn mælti: "hér eru vorðin hǫrmulig tíðindi, eðr hvat er nú til ráða?"Hersteinn mælti: "hér eru vorðin hörmulig tíðindi, eðr hvat er nú til ráða?" Þórbjǫrn svarar: "nú skal neyta þess boðs, er Tungu-Oddr hefir oft mælt, at ek skyldi til hans koma, ef ek þyrfti nǫkkurs við".Þórbjörn svarar: "nú skal neyta þess boðs, er Tungu-Oddr hefir oft mælt, at ek skyldi til hans koma, ef ek þyrfti nökkurs við".

Hersteinn svarar: "eigi þykki mér þat vænligt".

Enn þó fara þeir ok koma á Breiðabólsstað ok kalla út Odd. Hann gengr út ok tekr við þeim vel, ok spurði tíðinda. Þeir sǫgðu slík sem vorðin voru.Þeir sögðu slík sem vorðin voru. Hann lætr illa yfir.

Þórbjǫrn karl tekr þá til orða: "á þá léið er, Oddr bóndi", sagði hann, "at þú hefir heitit mér ásjá þinni, ok vil ek nú til þess taka, at þú leggir til nǫkkur góð ráð ok komir til".Þórbjörn karl tekr þá til orða: "á þá léið er, Oddr bóndi", sagði hann, "at þú hefir heitit mér ásjá þinni, ok vil ek nú til þess taka, at þú leggir til nökkur góð ráð ok komir til".

Oddr kvaðst svá gera mundu. Ríða þeir nú í Ǫrnólfsdal ok koma þar fyrir dag;Ríða þeir nú í Örnólfsdal ok koma þar fyrir dag; voru þá fallin húsin ok fǫlskaðr mjǫk eldrinn.voru þá fallin húsin ok fölskaðr mjök eldrinn. Nú ríðr Oddr at húsi einu, því er eigi var brunnit; hann seilist til birkirafts eins ok kippir burt ór húsinu; ríðr síðan andsœlis um húsin með logandi brandinn, ok mælti: "hér nem ek mér land, fyrir því at hér sé ek nú eigi bygðan bólstað; heyri þat vottar, þeir er hjá eru".

Hann keyrir síðan hestinn ok ríðr í burt.

Hersteinn mælti: "hvat er nú til ráða? eigi reyndist þessi vel".

Þórbjǫrn mælti: "þegi þú, ef þú mátt, hvat sem í gørist".Þórbjörn mælti: "þegi þú, ef þú mátt, hvat sem í gørist".

Hersteinn svarar, ok kvaðst þat eina talat hafa, er eigi var við of.

Útibúr var óbrunnit, þar sem varningr austmanns var inni ok mikit fé annat.

Í þessu hverfr Þórbjǫrn karl.Í þessu hverfr Þórbjörn karl. Nú lítr Hersteinn heim til bœarins, ok sér útibúrit opit ok út borit féit, enn øngan sér hann manninn. Þar eru bundnar klyfjar; þar næst heyrir hann hark mikit í túnit; sér nú at heim eru rekin hross ǫll, þau er faðir hans hafði átt, sauðir ok naut ór fjósi ok allt gangandi fé;sér nú at heim eru rekin hross öll, þau er faðir hans hafði átt, sauðir ok naut ór fjósi ok allt gangandi fé; síðan eru klyfjar upp hafðar, ok því næst ǫllu á ferð snúit, ok allt fémætt í burt fœrt.síðan eru klyfjar upp hafðar, ok því næst öllu á ferð snúit, ok allt fémætt í burt fœrt.

Hersteinn víkr nú eftir, ok sér at Þórbjǫrn karl rekr féit.Hersteinn víkr nú eftir, ok sér at Þórbjörn karl rekr féit. Þeir snúa leið sinni ofan eftir heraði í Stafholtstungur, ok svo út yfir Norðrá.