Bókastaðir

Í þenna tíma réð fyrir Nóregi Eiríkr jarl Hákonarson ok Sveinn, bróðir hans. Eiríkr jarl hafði þá atsetu inn á Hlöðum at föðurleifð sinni ok var ríkr höfðingi. Skúli Þorsteinsson var þá með jarli ok var hirðmaðr hans ok vel metinn.

Þat er frá sagt, at þeir Gunnlaugr ok Auðunn festargramr gengu tólf menn saman inn á Hlaðir. Gunnlaugr var svá búinn, at hann var í grám kyrtli ok í hvítum leistbrókum. Sull hafði hann á fæti niðr á ristinni. Freyddi ór upp blóð ok vágr, er hann gekk við.

Ok með þeim búningi gekk hann fyrir jarlinn ok þeir Auðunn, ok kvöddu hann vel. Jarl kenndi Auðun ok spyrr hann tíðenda af Íslandi, en Auðunn sagði slík, sem váru.

Jarl spyrr Gunnlaug, hverr hann væri, en hann sagði honum nafn sitt ok ætt.

Jarl mælti: " Skúli Þorsteinsson, " sagði hann, " hvat manna er þessi á Íslandi? "

" Herra, " segir hann, " takið honum vel, hann er ins bezta manns sonr á Íslandi, Illuga svarta af Gilsbakka, ok fóstbróðir minn. "

Jarl mælti: " Hvat er fæti þínum, íslendingr? "

" Sullr er á, herra, " sagði hann.

" Ok gekk þú þó ekki haltr? "

Gunnlaugr svarar: " Eigi skal haltr ganga, meðan báðir fætr eru jafnlangir. "

Þá mælti hirðmaðr jarls, er Þórir hét: " Þessi remb - ist mikit, íslendingrinn, ok væri vel, at vér freistaðim hans nökkut. "

Gunnlaugr leit við honum ok mælti:

Þá vildi Þórir grípa til öxar.

Jarl mælti: " Lát vera kyrrt, " segir hann, " ekki skulu menn gefa at slíku gaum, eða hvé gamall maðr ertu, Íslendingr? "

Gunnlaugr svarar: " Ek em nú átján vetra, " segir hann.

" Þat læt ek um mælt, " segir jarl, " at þú verðir eigi annarra átján. "

Gunnlaugr mælti ok heldr lágt: " Bið mér engra forbæna, " segir hann, " en bið þér heidr. "

Jari mælti: " Hvat sagðir þú nú, Íslendingr? "

Gunniaugr svarar: " Svá, sem mér þótti vera eiga, at þú bæðir mér engra forbæna, en bæðir sjálfum þér hallkvæmri bæna. "

" Hverra þá? " segir jarl.

" At þú fengir eigi þvílíkan dauðdaga sem Hákon jarl, faðir þinn. "

Jarl setti svá rauðan sem blóð ok bað taka fól þetta skjótt.

Þá gekk Skúii fyrir jarl ok mælti: " Gerið fyrir mín orð, herra, ok gefið manninum grið, ok fari hann á brott sem skjótast. "

Jarl mælti: " Verði hann á brottu sem skjótast, ef hann vill griðin hafa, ok komi aldri í mitt ríki síðan. "

Þá gekk Skúli út með Gunnlaugi ok ofan á bryggjur. Þar var Englandsfar albúit til útláts, ok þá tók Skúli Gunnlaugi far ok Þorkatli, frænda hans. En Gunnlaugr fekk Auðuni skip sitt til varðveizlu ok fé sitt, þat er hann hafði eigi með sér.

Nú sigla þeír Gunnlaugr í Englandshaf ok kómu um haustit suðr við Lundúnabryggjur ok réðu þar til hlunns skipi sínu.

Þá réð fyrir Englandi Aðalráðr konungr Játgeirsson ok var góðr höfðingi. Hann sat þenna vetr í Lundúnaborg.

Ein var þá tunga á Englandi sem í Nóregi ok í Danmörku. En þá skiptust tungur í Englandi, er Vilhjálmr bastarðr vann England. Gekk þaðan af í Englandi valska, er hann var þaðan ættaðr.

Gunnlaugr gekk bráðliga fyrir konung ok kvaddi hann vel ok virðuliga.

Konungr spurði, hvaðan af löndum hann væri.

Gunnlaugr segir sem var, - " en því hefi ek sótt á yðvarn fund, herra, at ek hefi kvæði ort um yðr, ok vilda ek, at þér hlýddið kvæðinu. "

Konungr kvað svá vera skyldu. Gunnlaugr flutti fram kvæðit vel ok sköruliga, en þetta er stefit í:

Konungr þakkaði honum kvæðit ok gaf honum at bragarlaunum skarlatsskikkju skinndregna inum beztum skinnum ok hlaðbúna í skaut niðr ok gerði hann hirðmann sinn, ok var Gunnlaugr með konungi um vetrinn ok virðist vel.

Ok einn dag um morgininn snemma þá mætti Gunnlaugr þrem mönnum á stræti einu, ok nefndist sá Þórormr, er fyrir þeim var. Hann var mikill ok sterkr ok furðu torvelligr.

Hann mælti: " Norðmaðr, " segir hann, " sel mér fé nökkut at láni. "

Gunnlaugr svarar: " Ekki mun þat ráðligt at selja fé sitt ókunnum mönnum. "

Hann svarar: " Ek skal gjalda þér at nefndum degi. "

" Þá skal á þat hætta, " segir Gunnlaugr. Síðan seldi hann honum féit.

Ok litlu síðar fann Gunnlaugr konunginn ok segir honum fjárlánit.

Konungr svarar: " Nú hefir lítt til tekizt. Þessi er inn mesti ránsmaðr ok víkingr, ok eig ekki við hann, en ek skal fá þér jafnmikit fé. "

Gunnlaugr svarar: " Illa er oss þá farit, " segir hann, " hirðmönnum yðrum, göngum upp á saklausa menn, en láta slíka sitja yfir váru, ok skal þat aldri verða. "

Ok litlu síðar hitti hann Þórorm ok heimti féit af honum, en hann kvaðst eigi gjalda mundu. GunnJaugr kvað þá vísu þessa:

" Nú vil ek bjóða þér lög, " segir Gunnlaugr, " at þú gjalt mér fé mitt eða gakk á hólm við mik ella á þriggja nátta fresti. "

Þá hló víkingrinn ok mælti: " Til þess hefir engi oröit fyrri en þú at skora mér á hólm, svá skarðan hlut sem margr hefir fyrir mér borit, ok em ek þess albúinn. " Ok við þat skilðu þeir Gunnlaugr at sinni.

Gunnlaugr segir konungi svá búit.

Hann svarar: " Nú er komit í allóvænt efni. Þessi maðr deyfir hvert vápn. Nú skaltu mínum ráðum fram fara, ok er hér sverð, er ek vil gefa þér, ok með þessu skaltu vega, en sýn honum annat. "

Gunnlaugr þakkaði konungi vel. Ok er þeir váru til hólms búnir, þá spyrr Þórormr, hvernig sverð þat væri, er hann hafði. Gunnlaugr sýnir honum ok bregðr, en hafði lykkju um meðalkafla á konungsnaut ok dregr á hönd sér.

Berserkrinn mælti, er hann sá sverðit: " Ekki hræðumst ek þat sverð, " segir hann ok hjó til Gunnlaugs með sverði ok af honum mjök svá skjöldinn allan. Gunnlaugr hjó þegar í mót með konungsnaut, en berserkrinn stóð hlífarlauss fyrir ok hugði, at hann hefði it sama vápn ok hann sýndi, en Gunnlaugr hjó hann þegar banahögg. Konungr þakkaði honum verkit, ok af þessu fekk hann mikla frægð í Englandi ok víða annars staðar.

Um várit, er skip gengu milli landa, þá bað Gunnlaugr Aðalráð konung orlofs at sigla nökkut. Konungr spyrr, hvat hann vildi þá.

Gunnlaugr svarar: " Ek vilda efna þat, sem ek hefi heitit, " - ok kvað vísu þessa:

" Svá skal ok vera, skáld, " segir konungr ok gaf honum gullhring, er stóð sex aura, " en því skaltu heita mér, " segir konungr, " at koma aftr til mín at öðru hausti, fyrir því at ek vil eigi láta þik fyrir sakar íþróttar þinnar. "

Síðan siglir Gunnlaugr af Englandi með kaupmönnum norðr til Dyflinnar. Þá réð fyrir írlandi Sigtryggr konungr silkiskegg, sonr Óláfs kvárans ok Kormlaðar dróttningar. Hann hafði þá skamma stund ráðit ríkinu. Gunnlaugr gekk fyrir konung ok kvaddi hann vel ok virðuliga. Konungr tók honum sæmiliga.

Gunnlaugr mælti: " Kvæði hefi ek ort um yðr, ok vilda ek hljóð fá. "

Konungr svarar: " Ekki hafa menn til þess orðit fyrri at færa mér kvæði, ok skal víst hlýða. "

Gunnlaugr kvað þá drápuna, ok er þetta stefit í:

Ok þetta er þar:

Konungr þakkaði honum kvæðit ok kallaði til sín féhirði sinn ok mælti svá: " Hverju skal launa kvæðit? "

Hann svarar: " Hverju vilið þér, herra? " segir hann.

" Hversu er launat, " segir hann, " ef ek gef honum knörru tvá? "

Féhirðir svarar: " Of mikit er þat, herra, " segir hann. " Aðrir konungar gefa at bragarlaunum gripi góða, sverð góð eða gullhringa góða. "

Konungr gaf honum klæði sín af nýju skarlati, kyrtil hlaðbúinn ok skikkju með ágætum skinnum ok gullhring, er stóð mörk. Gunnlaugr þakkaði honum vel ok dvalðist þar skamma stund ok fór þaðan til Orkneyja.

Þá réð fyrir Orkneyjum Sigurðr jarl Hlöðvisson. Hann var vel til íslenzkra manna. Gunnlaugr kvaddi jarl vel ok sagði sik hafa at færa honum kvæði. Jarl kvaðst hlýða vilja kvæði hans, svá stórra manna sem hann var á Íslandi. Gunnlaugr flutti kvæðit, ok var þat flokkr ok vel ortr. Jarl gaf honum breiðöxi, silfrrekna alla, at kvæðislaunum ok bauð honum með sér at vera.

Gunnlaugr þakkaði honum gjöfina ok boð it sama, en kveðst verða at fara austr til Svíþjóðar ok gekk síðan á skip með kaupmönnum, þeim er sigldu til Nóregs, ok kómu um haustit austr við Konungahellu. Þorkell, frændi hans, fylgði honum jafnan. Ór Konungahellu fengu þeir leiðtoga upp í Gautland it vestra, ok kómu fram í kaupstað þeim, er í Skörum heitir.

Þar réð fyrir jarl sá, er Sigurðr hét ok var við aldr. Gunnlaugr gekk fyrir hann ok kvaddi hann vel ok kvaðst kvæði hafa ort um hann. Jarl gaf gott hljóð til. Gunnlaugr kvað kvæðit, ok var þat flokkr. Jarl þakkaði honum ok launaði honum vel ok bauð honum með sér at vera um vetrinn.

Sigurðr jarl hafði jólaboð mikit um vetrinn. Ok atfangadag jóla koma þar sendimenn Eiríks jarls norðan af Nóregi, tólf saman. Þeir fóru með gjöfum til Sigurðar jarls. Jarlinn fagnaði þeim vel ok skipaði þeim um jólin hjá Gunnlaugi. Þar var ölteiti mikil.

Gautar ræddu um, at engi jarl væri meiri ok frægri en Sigurðr. Nóregsmönnum þótti Eiríkr jarl miklu framar. Ok um þetta þrættu þeir, ok tóku Gunnlaug til órskurðarmanns hvárirtveggju um þetta mál. Gunnlaugr kvað þá vísu þessa:

Hvárirtveggju unðu vel við órskurðinn, en betr Nóregsmenn. Sendimenn fóru þaðan eftir jólin með fégjöfum, er Sigurðr jarl sendi Eiríki jarli. Sögðu þeir nú Eiríki jarli órskurðinn Gunnlaugs. Jarli þótti Gunnlaugr hafa sýnt við sik einurð ok vináttu ok lét þau orð um fara, at Gunnlaugr skyldi þar friðland hafa í hans ríki. Þat frétti Gunnlaugr síðan, hvat jarl hafði um mælt.

Sigurðr jarl fekk Gunnlaugi leiðtoga austr í Tíundaland í Svíþjóð, sem hann beiddi.

Í þenna tíma réð fyrir Svíþjóð Óláfr konungr sænski, sonr Eiríks kontmgs sigrsæla ok Sigríðar innar stórráðu, dóttur Sköglar-Tósta. Hann var ríkr konungr ok ágætr, metnaðarmaðr mikill.

Gunnlaugr kom til Uppsala nær þingi þeira Svía um várit, ok er hann náði konungs fundi, kvaddi hann konunginn. Hann tók honum vel ok spyrr, hverr hann væri. Hann kvaðst vera íslenzkr maðr. Þar var þá með Óláfi konungi Hrafn Önundarson.

Konungr mælti: " Hrafn, " segir hann, " hvat manna er hann á Íslandi? "

Maðr stóð upp af inum óæðra bekk, mikill ok vaskligr, gekk fyrir konung ok mælti: " Herra, " segir hann, " hann er innar beztu ættar ok sjálfr inn vaskasti maðr. "

" Fari hann þá ok siti hjá þér, " sagði konungr.

Gunnlaugr mælti: " Kvæði hefi ek at færa yðr, " sagði hann, " ok vilda ek, at þér hlýddið ok gæfið hljóð til. "

" Gangið fyrst ok sitið, " sagði konungr, " ekki er nú tóm til yfir kvæðum at sitja. "

Þeir gerðu svá. Tóku þeir þá tal með sér, Gunnlaugr ok Hrafn. Sagði hvárr öðrum frá ferðum sínum. Hrafn kvaðst farit hafa áðr um sumarit af Íslandi til Nóregs ok öndverðan vetr austr til Svíþjóðar. Þar gerist brátt vel með þeim. Ok einn dag, er liðit var þingit, váru þeir báðir fyrir konungi, Gunnlaugr ok Hrafn.

Þá mælti Gunnlaugr: " Nú vilda ek, herra, " segir hann, " at þér heyrðið kvæðit. "

" Þat má nú, " segir konungr.

" Nú vil ek flytja kvæði mitt, herra, " segir Hrafn.

" Þat má vel, " segir hann.

" Þá vil ek flytja fyrr kvæði mitt, herra, " segir Gunnlaugr, " ef þér vilið svá. "

" Ek á fyrr at flytja, herra, " segir Hrafn, " er ek kom fyrr til yðvar. "

Gunnlaugr mælti: " Hvar kómu feðr okkrir þess, " segir hann, " at faðir minn væri eftirbátr föður þíns, hvar nema alls hvergi? Skal ok svá með okkr vera. "

Hrafn svarar: " Gerum þá kurteisi, " segir hann, " at vér færim þetta eigi í kappmæli, ok látum konung ráða. "

Konungr mælti: " Gunnlaugr skal fyrri flytja, því at honum eirir illa, ef hann hefir eigi sitt mál. "

Þá kvað Gunnlaugr drápuna, er hann hafði orta um Óláf konung, ok er lokit var drápunni, þá mælti konungr:

" Hrafn, " sagði hann, " hversu er kvæðit ort? "

" Vel, herra, " sagði hann, " þat er stórort kvæði ok ófagrt ok nökkut stirðkveðit, sem Gunnlaugr er sjálfr í skaplyndi. "

" Nú skaltu flytja þitt kvæði, Hrafn, " segir konungr.

Hann gerir svá. Ok er lokit var, þá mælti konungr:

" Gunnlaugr, " segir hann, " hversu er kvæði þetta ort? "

Gunnlaugr svarar: " Vel, herra, " segir hann, " þetta er fagrt kvæði, sem Hrafn er sjálfr at sjá, ok yfirbragðslítit. Eða hví ortir þú flokk um konunginn, " segir hann, " eða þótti þér hann eigi drápunnar verðr? "

Hrafn svarar: " Tölum þetta eigi lengr, til mun verða tekit, þótt síðar sé, " segir hann, ok skilðu nú við svá búit.

Litlu síðar gerðist Hrafn hirðmaðr Óláfs konungs ok bað hann orlofs til brottferðar. Konungr veitti honum þat.

Ok er Hrafn var til brottferðar búinn, mælti hann til Gunnlaugs: " Lokit skal nú okkarri vináttu, fyrir því at þú vildir hræpa mik hér fyrir höfðingjum. Nú skal ek einhverju sinni eigi þik minnr vanvirða en þú vildir mik hér. "

Gunnlaugr svarar: " Ekki hryggja mik hót þín, " segir hann, " ok hvergi munum vit þess koma, at ek sé minna virðr en þú. "

Óláfr konungr gaf Hrafni góðar gjafar at skilnaði, ok fór hann í brott síðan.

Hrafn fór austr um várit ok kom til Þrándheims ok bjó skip sitt ok sigldi til Íslands um sumarit ok kom skipi sínu í Leiruvág fyrir neðan Heiði, ok urðu honum fegnir frændr ok vinir, ok var hann heima þann vetr með föður sínum.

Ok um sumarit á alþingi fundust þeir frændr, Skafti lögmaðr ok Skáld-Hrafn.

Þá mælti Hrafn: " Þitt fullting vilda ek hafa til kvánbænar við Þorstein Egilsson, at biðja Helgu, dóttur hans. "

Skafti svarar: " Er hon eigi áðr heitkona Gunnlaugs ormstungu? "

Hrafn svarar: " Er eigi liðin sú stefna nú, " segir hann, " sem mælt var með þeim? Enda er miklu meiri hans ofsi en hann muni nú þess gá eða geyma. "

Skafti svarar: " Gerum sem þér líkar. "

Síðan gengu þeir fjölmennir til búðar Þorsteins Egilssonar. Hann fagnaði þeim vel.

Skafti mælti: " Hrafn, frændi minn, vill biðja Helgu, dóttur þinnar, ok er þér kunnig ætt hans ok auðr fjár ok menning góð, frændaafli mikill ok vina. "

Þorsteinn svarar: " Hon er áðr heitkona Gunnlaugs, ok vil ek halda öll mál við hann, þau sem mælt váru. "

Skafti mælti: " Eru nú eigi liðnir þrír vetr, er til váru nefndir með yðr? "

" Já, " sagði Þorsteinn, " en eigi er sumarit liðit, ok má hann enn til koma í sumar. "

Skafti svarar: " En ef hann kemr eigi til sumarlangt, hverja ván skulum vér þá eiga þessa máls? "

Þorsteinn svarar: " Hér munum vér koma annat sumar, ok má þá sjá, hvat ráðligast þykkir, en ekki tjár nú þetta at tala lengr at sinni. "

Ok við þat skilðu þeir, ok riðu menn heim af þingi.

Ekki fór þetta tal leynt, at Hrafn bað Helgu. Eigi kom Gunnlaugr út á því sumri.

Ok annat sumar á alþingi fluttu þeir Skafti bónorðit ákafliga, kváðu þá Þorstein lausan allra mála við Gunnlaug.

Þorsteinn svarar: " Ek á fár dætr fyrir at sjá, ok vilda ek gjarna, at engum manni yrði þær at rógi. Nú vil ek finna fyrst Illuga svarta. "

Ok svá gerði hann, ok er þeir fundust, þá mælti Þorsteinn: " Þykkir þér ek eigi lauss allra mála við Gunnlaug, son þinn? "

Illugi mælti: " Svá er víst, " segir hann, " ef þú vill. Kann ek hér nú fátt til at leggja, er ek veit eigi gerla efni sonar míns, Gunnlaugs. "

Þorsteinn gekk þá til Skafta, ok keyptu þeir svá, at brúðlaup skyldi vera at vetrnáttum at Borg, ef Gunnlaugr kæmi eigi út á því sumri, en Þorsteinn lauss allra mála við Hrafn, ef Gunnlaugr kæmi til ok vitjaði ráðsins.

Eftir þat riðu menn heim af þinginu, ok frestaðist tilkváma Gunnlaugs, en Helga hugði illt til ráða.

Nú er þat at segja frá Gunnlaugi, at hann fór af Svíþjóðu þat sumar til Englands, er Hrafn fór til Íslands, ok þá góðar gjafar af Óláfi konungi at skilnaði þeira. Aðalráðr konungr tók við Gunnlaugi allvel, ok var hann með honum um vetrinn með góðri sæmð.

Í þenna tíma réð fyrir Danmörku Knútr inn ríki Sveinsson ok hafði nýtekit við föðurleifð sinni ok heitaðist jafnan at herja til Englands, fyrir því at Sveinn konungr, faðir hans, hafði unnit mikit ríki á Englandi, áðr hann andaðist vestr þar. Ok í þann tíma var mikill herr danskra manna vestr þar, ok var sá höfðingi fyrir, er Hemingr hét, sonr StrútHaralds jarls ok bróðir Sigvalda jarls, ok helt hann þat ríki undir Knút konung, er Sveinn konungr hafði áðr unnit.

Um várit bað Gunnlaugr konunginn sér orlofs til brottferðar.

Hann svarar: " Eigi samir þér nú at fara frá mér, til slíks ófriðar sem nú horfir hér í Englandi, þar sem þú ert minn hirðmaðr. "

Gunnlaugr svarar: " Þér skuluð ráða, minn herra, ok gef mér orlof at sumri til brottferðar, ef Danir koma eigi. "

Konungr svarar: " Sjám vit þá. "

Nú leið þat sumar ok vetrinn eftir, ok kómu Danir eigi. Ok eftir mitt sumar fekk Gunnlaugr orlof til brottferðar af konungi, ok fór Gunnlaugr þaðan austr til Nóregs ok fann Eirík jarl í Þrándheimi á Hlöðum, ok tók jarl honum þá vel ok bauð honum þá með sér at vera. Gunnlaugr þakkar honum boðit ok kveðst þó vilja fara fyrst út til Íslands á vit festarmeyjar sinnar.

Jarl mælti: " Nú eru öll skip brottu, þau er til Íslands bjuggust. "

Þá mælti hirðmaðr einn: " Hér lá Hallfreðr vandræðaskáld í gær út undir Agðanesi. "

Jarl svarar: " Svá má vera, " segir hann. " Hann sigldi heðan fyrir fimm náttum. "

Eiríkr jarl lét þá flytja Gunnlaug út til Hallfreðar, ok tók hann við honum með fagnaði, ok gaf þegar byr undan landi, ok váru vel kátir. Þat var síð sumars.

Hallfreðr mælti til Gunnlaugs: " Hefir þú frétt bónorðit Hrafns Önundarsonar við Helgu ina fögru? "

Gunnlaugr kveðst frétt hafa ok þó ógerla. Hallfreðr segir honum slíkt, sem hann vissi af, ok þat með, at margir menn mæltu þat, at Hrafn væri eigi óröskvari en Gunnlaugr. Gunnlaugr kvað þá vísu:

Hallfreðr mælti þá: " Þess þyrfti, félagi, at þér veitti betr en mér málin við Hrafn. Ek kom skipi mínu í Leiruvág fyrir neðan Heiði fyrir fám vetrum, ok átti ek at gjalda hálfa mörk silfrs húskarli Hrafns, ok helt ek því fyrir honum. En Hrafn reið til vár með sex tigu manna ok hjó strengina, ok rak skipit upp á leirur ok búit við skipbroti. Varð ek þá at selja Hrafni sjálfdæmi, ok galt ek mörk, ok eru slíkar mínar at segja frá honum. "

Ok þá var þeim eintalat um Helgu, ok lofaði Hallfreðr mjök vænleik hennar. Gunnlaugr kvað þá vísu þessa:

" Þetta er vel ort, " segir Hallfreðr.

Þeir tóku land norðr á Melrakkasléttu í Hraunhöfn hálfum mánaði fyrir vetr ok skipuðu þar upp.

Þórðr hét maðr. Hann var bóndason þar á Sléttunni. Hann gekk í glímur við þá kaupmennina, ok gekk þeim illa við hann. Þá var komit saman fangi með þeim Gunnlaugi. Ok um nóttina áðr hét Þórðr á Þór til sigrs sér, ok um daginn, er þeir fundust, tóku þeir til glímu. Þá laust Gunnlaugr báða fætrna undan Þórði ok felldi hann mikit fall, en fótrinn Gunnlaugs stökk ór liði, sá er hann stóð á, ok fell Gunnlaugr þá með Þórði.

Þá mælti Þórðr: " Vera má, " segir hann, " at þér vegni eigi annat betr. "

" Hvat þá? " segir Gunnlaugr.

" Málin við Hrafn, ef hann fær Helgu innar vænu at vetrnóttum, ok var ek hjá í sumar á alþingi, er þat réðst. "

Gunnlaugr svarar engu. Þá var vafiðr fótrinn ok í liðinn færðr ok þrútnaði allmjök.

Þeir Hallfreðr riðu tólf menn saman ok kómu suðr á Gilsbakka í Borgarfirði þat laugarkveld, er þeir sátu at brúðlaupinu at Borg. Illugi varð feginn Gunnlaugi, syni sínum, ok hans förunautum. Gunnlaugr kvaðst þá þegar vilja ofan ríða til Borgar. Illugi kvað þat ekki ráð, ok svá sýndist öllum nema Gunnlaugi. En Gunnlaugr var þó ófærr fyrir fótarins sak - ar, þótt hann léti ekki á sjást, ok varð því ekki af ferðinni. Hallfreðr reið heim um morgininn til Hreðuvatns í Norðrárdal. Þar réð fyrir eignum þeira Galti, bróðir hans, ok var vaskr maðr.