Bókastaðir

Í þenna tíma réð fyrir Noregi Eiríkr jarl Hákonarson ok Sveinn bróðir hans. Eiríkr jarl hafði þá atsetu inn á Hlǫðum at fǫðurleifð sinni, ok var ríkr hǫfðingi. Skúli Þorsteinsson var þá með jarli ok var hirðmaðr hans ok vel metinn.

Þat er frá sagt, at þeir Gunnlaugr ok Auðun festargramr gengu, sjau menn saman, inn á Hlaðir. Gunnlaugr var svá búinn, at hann var í grám kyrtli ok hvítum leistbrókum. Sull hafði hann á fœti niðri á ristinni; freyddi ór upp blóð ok vágr, er hann gekk. Ok með þeim búningi gekk hann fyrir jarlinn ok þeir Auðun, ok kvǫddu hann vel. Jarl kendi Auðun ok spyrr hann tíðinda af Íslandi, enn Auðun sagði slík sem vóru. Jarl spyrr Gunnlaug, hverr hann væri, enn hann sagði honum nafn sitt ok ætt.

Jarl mælti: "Skúli Þorsteinsson", sagði hann, "hvat manna er þessi á Íslandi?"

"Herra", segir hann, "takið honum vel; hann er hins bezta manns son á Íslandi, Illuga svarta af Gilsbakka, ok fóstbróðir minn".

Jarl mælti: "Hvat er fœti þínum, Íslendingr?"

"Sullr er á, herra", sagði hann.

"Ok gekk þú þó eigi haltr?"

Gunnlaugr svarar: "Ei skal haltr ganga, meðan báðir fœtr eru jafnlangir".

Þá mælti hirðmaðr jarls, er Þórir hét: "Þessi rembisk mikit, Íslendingrinn, ok væri vel, at vér freistaðim hans nǫkkut".

Gunnlaugr leit við honum ok mælti:

Þá vildi Þórir grípa til øxar.

Jarl mælti: "Lát vera kyrt", segir hann, "ekki skulu menn gefa at slíku gaum, eða hvé gamall maðr ertu, Íslendingr?"

Gunnlaugr svarar: "Ek em nú átján vetra", segir hann.

"Þat læt ek um mælt", segir jarl, "at þú verðir ei annarra átján".

Gunnlaugr mælti ok heldr lágt: "Bið mér engra forbœna", segir hann, "enn bið þér heldr".

Jarl mælti: "Hvat sagðir þú nú, Íslendingr?"

Gunnlaugr svarar: "Svá sem mér þótti vera eiga, at þú bæðir mér engra forbœna, enn bæðir sjálfum þér hallkvæmri bœna".

"Hverra þá?" segir jarl.

"At þú fengir ei þvílíkan dauðdaga, sem Hákon jarl faðir þinn".

Jarl setti svá rauðan sem blóð, ok bað taka fól þetta skjótt.

Þá gekk Skúli fyrir jarl ok mælti: "Gerið fyrir mín orð, herra, ok gefið manninum grið, ok fari hann á brott sem skjótast".

Jarl mælti: "Verði hann á brottu sem skjótast, ef hann vill griðin hafa, ok komi aldri í mitt ríki síðan".

Þá gekk Skúli út með Gunnlaugi ok ofan á bryggjur. Þar var Englandsfar albúit til útláts, ok þar tók Skúli Gunnlaugi far ok Þorkatli frænda hans. Enn Gunnlaugr fekk Auðuni skip sitt til varðveizlu ok fé sitt, þat er hann hafði eigi með sér.

Nú sigla þeir Gunnlaugr í Englandshaf ok kvámu um haustit suðr við Lundúnabryggjur, ok réðu þar til hlunns skipi sínu.

Þá réð fyrir Englandi Aðalráðr konungr Játgeirsson ok var góðr hǫfðingi. Hann sat þenna vetr í Lundúnaborg. Ein var þá tunga á Englandi sem í Noregi ok í Danmǫrku; enn þá skiftusk tungur í Englandi, er Vilhjálmr bastarðr vann England. Gekk þaðan af í Englandi valska, er hann var þaðan ættaðr.

Gunnlaugr gekk bráðlega fyrir konung ok kvaddi hann vel ok virðulega. Konungr spurði, hvaðan af lǫndum hann væri.

Gunnlaugr segir sem var, — "enn því hefi ek sótt á yðvarn fund, herra, at ek hefi kvæði ort um yðr, ok vildi ek, at þér hlýddið kvæðinu".

Konungr kvað svá vera skyldu. Gunnlaugr flutti fram kvæðit vel ok skǫrulega; enn þetta er stefit í:

Konungr þakkaði honum kvæðit ok gaf honum at bragarlaunum skarlatsskikkju skinndregna enum beztum skinnum ok hlaðbúna í skaut niðr, ok gerði hann hirðmann sinn, ok var Gunnlaugr með konungi um vetrinn ok virðisk vel.

Ok einn dag um morgininn snemma þá mætti Gunnlaugr þrim mǫnnum á stræti einu, ok nefndisk sá Þórormr, er fyrir þeim var. Hann var mikill ok sterkr ok furðu torvellegr.

Hann mælti: "Norðmaðr", segir hann, "sel mér fé nǫkkut at láni".

Gunnlaugr svarar: "Ekki mun þat ráðlegt at selja fé sitt ókunnum mǫnnum".

Hann svarar: "Ek skal gjalda þér at nefndum degi".

"Þá skal á þat hætta", segir Gunnlaugr. Síðan seldi hann honum féit.

Ok litlu síðar fann Gunnlaugr konunginn ok segir honum fjárlánit.

Konungr svarar: "Nú hefir lítt til tekizk. Þessi er hinn mesti ránsmaðr ok víkingr ok eig ekki við hann; enn ek skal fá þér jafnmikit fé".

Gunnlaugr svarar: "Illa er oss þá farit", segir hann, "hirðmǫnnum yðrum, gǫngum upp á saklausa menn, enn látum slíka sitja yfir váru, ok skal þat aldri verða".

Ok litlu síðar hitti hann Þórorm ok heimti féit at honum; enn hann kvaðsk eigi gjalda mundu. Gunnlaugr kvað þá vísu þessa:

"Nú vil ek bjóða þér lǫg", segir Gunnlaugr, "at þú gjalt mér fé mitt, eða gakk á hólm við mik ella á þriggja nátta fresti".

Þá hló víkingrinn ok mælti: "Til þess hefir enginn orðit fyrri enn þú, at skora mér á hólm, svá skarðan hlut sem margr hefir fyri mér borit, ok em ek þessa albúinn", ok við þat skildu þeir Gunnlaugr at sinni.

Gunnlaugr sagði konungi svá búit.

Hann svarar: "Nú er komit í allóvænt efni. Þessi maðr deyfir hvert vápn. Nú skaltu mínum ráðum fram fara, ok er hér sverð, er ek vil gefa þér, ok með þessu skaltu vega, enn sýn honum annat". Gunnlaugr þakkaði konungi vel.

Ok er þeir vóru til hólms búnir, þá spyrr Þórormr, hvernig sverð þat væri er hann hafði. Gunnlaugr sýnir honum ok bregðr, enn hafði lykkju um meðalkafla á konungsnaut ok dregr á hǫnd sér. Berserkrinn mælti, er hann sá sverðit: "Ekki hræðumsk ek þat sverð", segir hann, ok hjó til Gunnlaugs með sverði, ok af honum mjǫk svá skjǫldinn allan. Gunnlaugr hjó þegar í mót með konungsnaut, enn berserkrinn stóð hlífarlauss fyri, ok hugði, at hann hefði hit sama vápn, ok hann sýndi; enn Gunnlaugr hjó hann þegar banahǫgg.

Konungr þakkaði honum verkit, ok af þessu fekk hann mikla frægð í Englandi ok víða annarstaðar.

Um várit, er skip gengu milli landa, þá bað Gunnlaugr Aðalráð konung orlofs at sigla nǫkkut. Konungr spyrr, hvat hann vildi þá.

Gunnlaugr svarar: "Ek vilda efna þat, sem ek hefi heitit ok ætlat", ok kvað vísu þessa:

"Svá skal ok vera, skáld", segir konungr, ok gaf honum gullhring, er stóð sex aura — "enn því skaltu heita mér", segir konungr, "at koma aftr til mín at ǫðru hausti, fyri því at ek vil ei láta þik fyri sakir íþróttar þinnar".

Síðan siglir Gunnlaugr af Englandi með kaupmǫnnum norðr til Dyflinnar. Þá réð fyri Írlandi Sigtryggr konungr silkiskegg, son Óláfs kvarans ok Kormlaðar drotningar. Hann hafði þá skamma stund ráðit ríkinu.

Gunnlaugr gekk þá fyri konung ok kvaddi hann vel ok virðulega. Konungr tók honum sæmilega. Gunnlaugr mælti: "Kvæði hefi ek ort um yðr, ok vilda ek hljóð fá".

Konungr svarar: "Ekki hafa menn til þess orðit fyrri, at fœra mér kvæði, ok skal víst hlýða". Gunnlaugr kvað þá drápuna, ok er þetta stefit:

Ok þetta er þar:

Konungr þakkaði honum kvæðit, ok kallaði til sín féhirði sinn, ok mælti svá: "Hverju skal launa kvæðit?"

Hann svarar: "Hverju vili þér herra?" segir hann.

"Hversu er launat", segir konungr, "ef ek gef honum knǫrru tvá?"

Féhirðirinn svarar: "Ofmikit er þat, herra", segir hann. "Aðrir konungar gefa at bragarlaunum gripi góða, sverð góð eða gullhringa góða".

Konungr gaf honum klæði sín af nýju skarlati: kyrtil hlaðbúinn ok skikkju með ágætum skinnum ok gullhring er stóð mǫrk. Gunnlaugr þakkaði honum vel ok dvaldisk þar skamma stund, ok fór þaðan til Orkneyja.

Þá réð fyri Orkneyjum Sigurðr jarl Hlǫðvisson. Hann var vel til íslenzkra manna. Gunnlaugr kvaddi jarl vel ok sagði sik hafa at fœra honum kvæði. Jarl kvaðsk hlýða vilja kvæði hans, svá stórra manna sem hann var á Íslandi. Gunnlaugr flutti kvæðit, ok var þat flokkr, ok vel ortr. Jarl gaf honum breiðǫxi, silfrrekna alla, at kvæðislaunum, ok bauð honum með sér at vera. Gunnlaugr þakkaði honum gjǫfina ok boð hit sama, enn kveðsk verða at fara austr til Svíþjóðar, ok gekk síðan á skip með kaupmǫnnum, þeim er sigldu til Noregs, ok kvómu um haustit austr við Konungahellu. Þorkell frændi hans fylgdi honum jafnan. Ór Konungahellu fengu þeir leiðtoga upp í Gautland hit vestra, ok kómu fram í kaupstað þeim er í Skǫrum heitir.

Þar réð fyri jarl sá er Sigurðr hét ok var við aldr. Gunnaugr gekk fyrir hann ok kvaddi hann vel, ok kvaðsk kvæði hafa ort um hann. Jarl gaf gott hljóð til. Gunnlaugr kvað kvæðit, ok var þat flokkr. Jarl þakkaði honum ok launaði honum vel, ok bauð honum með sér at vera um vetrinn.

Sigurðr jarl hafði jólaboð mikit um vetrinn. Ok atfangadag jóla koma þar sendimenn Eiríks jarls norðan af Noregi, tólf saman. Þeir fóru með gjǫfum til Sigurðar jarls. Jarlinn fagnaði þeim vel ok skipaði þeim um jólin hjá Gunnlaugi. Þar var ǫlteiti mikil. Gautar rœddu um, at engi jarl væri frægri enn Sigurðr. Noregsmǫnnum þótti Eiríkr jarl miklu framar. Ok um þetta þrættu þeir, ok tóku Gunnlaug til órskurðarmanns hvárirtveggju um þetta mál. Gunnlaugr kvað þá vísu þessa:

Hvárirtveggju undu vel við órskurðinn; enn betr Noregsmenn.

Sendimenn fóru þaðan eftir jólin með fégjǫfum, er Sigurðr jarl sendi Eiríki jarli. Sǫgðu þeir nú Eiríki jarli órskurðinn Gunnlaugs. Jarli þótti Gunnlaugr hafa sýnt við sik einurð ok vináttu, ok lét þau orð um fara, at Gunnlaugr skyldi þar friðland hafa í hans ríki. Þat frétti Gunnlaugr síðan, hvat jarl hafði um mælt. Sigurðr jarl fekk Gunnlaugi leiðtoga austr í Tíundaland í Svíþjóð sem hann beiddi.

Í þenna tíma réð fyri Svíþjóð Óláfr konungr sœnski, son Eiríks konungs sigrsæla ok Sigríðar hinnar stórráðu, dóttur Skǫglar-Tosta. Hann var ríkr konungr ok ágætr, metnaðarmaðr mikill.

Gunnlaugr kom til Uppsala nær þingi þeira Svía um várit, ok er hann náði konungsfundi, kvaddi hann konunginn. Hann tók honum vel ok spyrr, hverr hann væri. Hann kvaðsk vera íslenzkr maðr.

Konungr mælti: "Hrafn", segir hann, "hvat manna er hann á Íslandi?"

Maðr stóð upp af enum óœðra bekk, mikill ok vasklegr, gekk fyrir konung ok mælti: "Herra", segir hann, "hann er hinnar beztu ættar ok sjálfr hinn vaskasti maðr".

"Fari hann þá ok siti hjá þér", sagði konungr.

Gunnlaugr mælti: "Kvæði hefi ek at fœra yðr", sagði hann, "ok vildi ek, at þér hlýddið ok gæfið hljóð til".

"Gangið fyrst ok sitið", sagði konungr, "ekki er nú tóm til yfir kvæðum at sitja".

Þeir gerðu svá. Tóku þeir þá tal með sér, Gunnlaugr ok Hrafn; sagði hvárr ǫðrum frá ferðum sínum. Hrafn kvaðsk farit hafa áðr um sumarit af Íslandi til Noregs ok ǫndverðan vetr austr til Svíþjóðar. Þar gerisk brátt vel með þeim.

Ok einn dag, er liðit var þingit, vóru þeir báðir fyri konungi Gunnlaugr ok Hrafn. Þá mælti Gunnlaugr: "Nú vilda ek, herra", segir hann, "at þér heyrðið kvæðit".

"Þat má nú", segir konungr.

"Nú vil ek flytja kvæði mitt, herra", segir Hrafn.

"Þat má vel", segir hann.

"Þá vil ek flytja fyrr kvæði mitt herra", segir Gunnlaugr, "ef þér vilið svá".

"Ek á fyrr at flytja, herra", segir Hrafn, "er ek kom fyrr til yðvar".

Gunnlaugr mælti: "Hvar kvámu feðr okkrir þess", segir hann, "at faðir minn væri eftirbátr fǫður þíns? hvar nema alls hvergi? Skal ok svá með okkr vera".

Hrafn svarar: "Gerum þá kurteisi", segir hann, "at fœra þetta ei í kappmæli, ok látum konung ráða".

Konungr mælti: "Gunnlaugr skal fyrri flytja, því at honum eirir illa, ef hann hefir eigi sitt mál".

Þá kvað Gunnlaugr drápuna, er hann hafði orta um Óláf konung, ok er lokit var drápunni, þá mælti konungr: "Hrafn", sagði hann, "hversu er kvæðit ort?"

"Vel, herra", sagði hann, "þat er stórort kvæði ok ófagrt ok nǫkkut stirðkveðit, sem Gunnlaugr er sjálfr í skaplyndi".

"Nú skaltu flytja þitt kvæði, Hrafn", segir konungr.

Hann gerir svá. Ok er lokit var, þá mælti konungr: "Gunnlaugr", segir hann, "hversu er kvæði þetta ort?"

Gunnlaugr svarar: "Vel, herra", segir hann, "þetta er fagrt kvæði, sem Hrafn er sjálfr at sjá, ok yfirbragðslítit; eða hví ortir þú flokk um konunginn, segir hann, eða þótti þér hann eigi drápunnar verðr?"

Hrafn svarar: "Tǫlum þetta ei lengr, til man verða tekit þótt síðar sé", segir hann, ok skildu nú við svá búit.

Litlu síðar gerðisk Hrafn hirðmaðr Óláfs konungs ok bað hann orlofs til brottferðar. Konungr veitti honum þat.

Ok er Hrafn var til brottferðar búinn mælti hann til Gunnlaugs: "Lokit skal nú okkarri vináttu, fyri því at þú vildir hrópa mik hér fyri hǫfðingjum. Nú skal ek einhverju sinni eigi þik minnr vanvirða, enn þú vildir mik hér".

Gunnlaugr svarar: "Ekki hryggja mik hót þín", segir hann, "ok hvergi munu vit þess koma, at ek sé minna virðr enn þú".

Óláfr konungr gaf honum góðar gjafir at skilnaði, ok fór hann í brott síðan.

Hrafn fór austan um várit ok kom til Þrándheims, ok bjó skip sitt ok sigldi til Íslands um sumarit, ok kom skipi sínu í Leiruvág fyri neðan Heiði, ok urðu honum fegnir frændr ok vinir, ok var hann heima þann vetr með fǫður sínum.

Ok um sumarit á alþingi fundusk þeir frændr, Skafti lǫgmaðr ok Skáld-Hrafn. Þá mælti Hrafn: "Þitt fullting vilda ek hafa til kvánbœnar við Þorstein Egilsson, at biðja Helgu dóttur hans".

Skafti svarar: "Er hon eigi áðr heitkona Gunnlaugs ormstungu?"

Hrafn svarar: "Er eigi liðin sú stefna nú", segir hann, "sem mælt var með þeim? enda er miklu meiri hans ofsi, enn hann muni nú þess gá eða geyma".

Skafti svarar: "Gerum sem þér líkar".

Síðan gengu þeir fjǫlmennir til búðar Þorsteins Egilssonar. Hann fagnaði þeim vel.

Skafti mælti: "Hrafn, frændi minn, vill biðja Helgu dóttur þinnar, ok er þér kunnig ætt hans ok auðr fjár ok menning góð, frændaafli mikill ok vina".

Þorsteinn svarar: "Hon er áðr heitkona Gunnlaugs, ok vil ek halda ǫll mál við hann, þau sem mælt vóru".

Skafti mælti: "Eru nú eigi liðnir þrír vetr, er til vóru nefndir með yðr?"

"Já", sagði Þorsteinn; "enn ei er sumar liðit, ok má hann enn til koma í sumar".

Skafti svarar: "Enn ef hann kemr eigi sumarlangt, hverja ván skulum vér þá eiga þessa máls?"

Þorsteinn svarar: "Hér munu vér koma annat sumar, ok má þá sjá, hvat ráðlegast þykkir, enn ekki tjár nú þetta at tala lengr at sinni".

Ok við þat skyldu þeir, ok riðu menn heim af þingi. Ekki fór þetta tal leynt, at Hrafn bað Helgu. Ei kom Gunnlaugr út á því sumri.

Ok annat sumar á alþingi fluttu þeir Skafti bónorðit ákaflega; kváðu þá Þorstein lausan allra mála við Gunnlaug.

Þorsteinn svarar: "Ek á fár dœtr fyri at sjá ok vilda ek gjarna, at engum manni yrði þær at rógi. Nú vil ek finna fyrst Illuga svarta".

Ok svá gerði hann. Ok er þeir fundusk, þá mælti Þorsteinn: "Þykki þér ek eigi lauss allra mála við Gunnlaug son þinn?"

Illugi mælti: "Svá er víst, segir hann, "ef þú vilt. Kann ek hér nú fátt til at leggja, er ek veit eigi gerla efni Gunnlaugs sonar míns".

Þorsteinn gekk þá til Skafta, ok keyptu þeir svá, at brúðhlaup skyldi vera at vetrnáttum at Borg, ef Gunnlaugr kvæmi eigi út á því sumri, enn Þorsteinn laus allra mála við Hrafn, ef Gunnlaugr kvæmi til ok vitjaði ráðsins. Eftir þat riðu menn heim af þinginu, ok frestaðisk tilkváma Gunnlaugs, enn Helga hugði ilt til ráða.

Nú er at segja frá Gunnlaugi, at hann fór af Svíþjóðu þat sumar, er Hrafn fór til Íslands, ok fekk þá góðar gjafir af Óláfi konungi at skilnaði þeira. Aðalráðr konungr tók við Gunnlaugi allvel, ok var hann með honum um vetrinn með góðri sœmd. Í þenna tíma réð fyri Danmǫrku Knútr hinn ríki Sveinsson, ok hafði nýtekit við fǫðurleifð sinni, ok heitaðisk jafnan at herja til Englands, fyri því at Sveinn konungr, faðir hans, hafði unnit mikit ríki á Englandi, áðr hann andaðisk vestr þar. Ok í þann tíma var mikill herr danskra manna vestr þar, ok var sá hǫfðingi fyri, er Hemingr hét, son Strút-Haralds jarls ok bróðir Sigvalda jarls, ok hélt hann þat ríki undir Knút konung, er Sveinn konungr hafði áðr unnit.

Um várit bað Gunnlaugr konunginn sér orlofs til brottferðar.

Hann svarar: "Ei samir þér nú at fara frá mér, til slíks ófriðar sem nú horfir hér í Englandi, þar sem þú ert minn hirðmaðr".

Gunnlaugr svarar: "Þér skuluð ráða, minn herra, ok gef mér orlof at sumri til brottferðar, ef Danir koma eigi".

Konungr svarar: "Sjám vit þá".

Nú leið þat sumar ok vetrinn eftir, ok kvámu Danir eigi. Ok eftir mitt sumar fekk Gunnlaugr orlof til brottferðar af konungi, ok fór Gunnlaugr þaðan austr til Noregs ok fann Eirík jarl í Þrándheimi á Hlǫðum, ok tók jarl honum þá vel ok bauð honum þá með sér at vera. Gunnlaugr þakkar honum boðit, ok kveðsk þó vilja fara fyrst út til Íslands á vit festarmeyjar sinnar.

Jarl mælti: "Nú eru ǫll skip í brottu, þau er til Íslands bjoggusk".

Þá mælti hirðmaðr einn: "Hér lá Hallfreðr vandræðaskáld í gær út undir Agðanesi".

Jarlinn svarar: "Svá má vera", segir hann. Hann sigldi heðan fyrir fimm náttum".

Eiríkr jarl lét þá flytja Gunnlaug út til Hallfreðar, ok tók hann við honum með fagnaði. Ok gaf þegar byr undan landi, ok vóru vel kátir. Þat var síð sumars.

Hallfreðr mælti til Gunnlaugs: "Hefir þú frétt bónorðit Hrafns Ǫnundarsonar við Helgu hina fǫgru?" Gunnlaugr kveðsk frétt hafa ok þó ógerla. Hallfreðr segir honum slíkt sem hann vissi af, ok þat með, at margir menn mæltu þat, at Hrafn væri ei órǫskvari enn Gunnlaugr. Gunnlaugr kvað þá vísu þessa:

Hallfreðr mælti þá: "Þess þyrfti, félagi, at þér veitti betr enn mér málin við Hrafn. Ek kom skipi mínu í Leiruvág fyri neðan heiði fyri fám vetrum, ok átta ek at gjalda hálfa mǫrk silfrs húskarli Hrafns, ok helt ek því fyri honum; enn Hrafn reið til vár með sex tigu manna, ok hjó strengina, ok rak skipit upp á leirur, ok búit við skipbroti. Varð ek þá at selja Hrafni sjálfdœmi ok galt ek mǫrk, ok eru slíkar mínar at segja frá honum".

Ok þá var þeim eintalat um Helgu, ok lofaði hann mjǫk vænleik hennar. Gunnlaugr kvað þá vísu þessa:

"Þetta er vel ort", segir Hallfreðr.

Þeir tóku land norðr á Melrakkasléttu í Hraunhǫfn hálfum mánaði fyri vetr, ok skipuðu þar upp.

Þórðr hét maðr. Hann var bóndason þar á Sléttunni. Hann gekk í glímur við þá kaupmennina, ok gekk þeim illa við hann. Þá varð komit saman fangi með þeim Gunnlaugi. Ok um nóttina áðr hét Þórðr á Þór til sigrs sér, ok um daginn, er þeir fundusk, tóku þeir glímu. Þá laust Gunnlaugr báða fœtrna undan Þórði ok feldi hann mikit fall; enn fótrinn Gunnlaugs stǫkk ór liði, sá er hann stóð á, ok fell Gunnlaugr þá með Þórði.

Þá mælti Þórðr: "Vera má", segir hann, "at þér vegni eigi annat betr".

"Hvat þá?" segir Gunnlaugr.

"Málin við Hrafn, ef hann fær Helgu hinnar vænu at vetrnóttum, ok var ek hjá í sumar á alþingi, er þat réðsk".

Gunnlaugr svarar engu. Þá var vafiðr fótrinn ok í liðinn fœrðr, ok þrútnaði allmjǫk.

Þeir Hallfreðr riðu tólf menn saman, ok kvámu suðr á Gilsbakka í Borgarfirði þat laugarkveld, er þeir sátu at brúðhlaupinu at Borg. Illugi varð feginn Gunnlaugi syni sínum ok hans fǫrunautum. Gunnlaugr kvaðsk þá þegar vilja ofan ríða til Borgar. Illugi kvað þat ekki ráð, ok svá sýndisk ǫllum nema Gunnlaugi; enn Gunnlaugr var þá ófœrr fyri fótarins sakir, þótt hann léti ekki á sjásk, ok varð því ekki af ferðinni.

Hallfreðr reið heim um morgininn til Hreðuvatns í Norðrárdal. Þar réð fyri eignum þeira Galti bróðir hans ok var vaskr maðr.