Bókastaðir

Erlendr hét maðr er kallaðr var inn rauði; hann var vistum í Skjaldarvík. Eitt sinn bar saman fundum þeirra Illuga frá Hlöðum. Þat varð þeim at tali, at þeir tóku mann-jafnað, kvað Erlendr öngan mann jafn-kurteisan sem Kálf Guthormsson, ok vaskan at sér. Hann var þá ný-kominn út. En Illugi kallaði Þorgrím ali-karl öngu óvaskara at sér. Svá lauk tali þeirra, at Erlendr vá Illuga; ok varð ekki annat til en þetta. Síðan hljóp Erlendr til þeirra Kálfs ok Guðmundar. En um várit eptir sendu þeir hann suðr til Þorvaldz í Runa, ok skyldi hann koma hónum útan. Þorvaldr tók Erlendi far á Eyrum, ok varð hann þar strandar-glópr; en vígs-mál tók á hendr sá maðr er Sigurðr hét, ok var kallaðr Grikkr; hann var Oddzson; ok varð þat ónýtt fyrir hónum, ok urðu öngar bætr eptir Illuga. Þá tók Þorvaldr Erlendi far í annat sinn á Eyrum með Hjöltum; en þeim gaf eigi byr brott um haustið. Þá nennti Þorvaldr eigi at hafa Erlend suðr þar lengr fyrir skaps-hafnar-sakir, ok fór hann aptr til Guðmundar. Ok tók þá Erlendr at ferja farma milli landz ok Grímseyjar, þar til er sá maðr hitti hann í Grímseyju er Brandr hét, ok var bróðir Illuga; hann var eigi allz tvítögr. Brandr vann á Erlendi mikinn áverka; ok bað hverr maðr hónum góðs fyrir þat. Erlendr varð aldri alheill. Þá fór hann til fundar við Brand biskup; ok leitaði ráðs við hann; hversu hann skyldi með fara. En biskup mælti, at hann skyldi fara í fjár-bón, ok ráðask til munklífis. Þá fór Erlendr í fjár-bón um sumarit; ok rifnuðu aptr sár hans, ok urðu seint grædd. Síðan var hann vígðr til munks at Þingeyrum. En þeir þóttusk eigi mega hafa hann þar lengi fyrir skaps sakir; ok fór hann yfir hérað víða.

Brennu-sumarit, ok annat eptir, kómu eingi skip í Norðlendinga-fjórðung; ok dvölðusk útan-ferðir þeirra manna er til vóru ætlaðir. Þá bjó Þorgrímr ali-karl á Möðruvöllum í Hörgárdal; hann átti Guðrúnu dóttur Önundar. Guðmundr inn Dýri fór at féföngum alla vega. Hann fór á Sléttu norðr ok til Grímseyjar, með ferju þá at hann átti, at fá í bú sítt, ok til gjalda. Hann fór ok víða í fjár-bón, ok svá lét hann aðra fara. Kolbeinn Tumason var í brott ór búi sínu enn fyrsta vetr, ok var at Þingeyrum. Þá görði Þorgrímr flugu-mann; ok kom sá öngu fram. En Kolbeinn galt engin fé síðan. Um haustið þá er liðit var frá brennunni tvau sumur, vóru komnir menn á Möðruvöllum, þeir Önundar-synir allir, Vigfúss, Hámundr ok Þórðr; hónum höfðu verit gefin grið í brennunni; ok var barn at aldri, en ný-vígðr til prestz. Vigfúss var ok prestr; ok hafði eigi til sætta gengit, ok látið sem hónum væri ekki át langt. Þar var ok á búi Fálki Dálksson, ok sá sekr maðr með hónum er Starkaðr hét. En at dagverðar-máli um daginn kómu fram fyrir þá diskar; en þar ekki annat á, en höfuð-sviður ok fætr af fé því er slátrað hafði verit um haustið. Þorgrímr spurði: "Hví sætir," segir hann, "harka-geta sjá. Þætti mér nú heldr til hins um vart fyrir manna sakir, at vel væri fengit." Guðrún svarar: "Ekki verðr mér jafn-drjúgdeilt sem sviðin." Vigfúss svarar bróðir hennar: "Ekki er þat, at þú minnir oss eigi á hvat vér eigum þar er sviðin eru." Ok þann sama dag fóru þeir Þorgrímr tíu saman út í Arnarnes, þar átti Hákon Þórðarson [bú]. Þeir fóru á beggja vit, fjár eðr mann-veiða. En er þeir kómu þar, var Hákon eigi heima. Þeir rændu þar, ok tóku brott tólf hundruð vöru mórendrar, er Hákon hafði valit til útan-ferðar sér; en þar var forstaða eingi önnur, en Guðrún mælti mart hrapallega við þá, kona Hákonar. En er þeir kómu á Möðruvöllu, þá stóð Guðrún í durum Önundardóttir, ok kvazk eigi vilja láta bera þar inn um sæti þat er ráns-fé væri. Ok þeir færa þat á Laugaland.

Þeir bjoggu þar þá Bjarnar-synir, Sighvatr ok Eyvindr. Þeir menn er í Arnarnesi vóru, vissu hvar Hákon var, þótt þeir hefði eigi til hans sagt, ok var hann á skipi út við Hjalta-eyri, ok þeir fimm saman, Hildibrandr bróðir hans, Þorsteinn Urða-Steinn, Arnþrúðar synir, Þorsteinn ok Snorri. Síðan var þeim gör njósn um farir Þorgríms. Ok er þeir urðu þess varir, fóru þeir út með landi til Svarfaðardals; ok lendu þar við ósinn, ok drógu upp skip sítt.

Ok fóru þaðan upp til Sökku, ok fóru þaðan með þeim Klængr ok Brandr Arnþrúðar-synir. Fóru síðan upp eptir dal um nóttina, ok æthuðu til fundar við Kolbein, þvíat þeim þótti þat auðvellra en finna Guðmund; er hann var norðr á Melrakka-sléttu. Fara nú þar til er þeir koma þar er heitir Lítla-Skarð í ofanverðum dal; þar hnekkja þeir för sínni, ok snúa þá ofan eptir dal, ok höfðu dagverð at Urðum; þar bjó þá Grímr prestr Fornason; ok þaðan til Sökku; var Klængr þar eptir. Fóru nú til skips síns sex saman, ok röru austr um Hrísey þar er kallaðr er Laugar-kambr, ok lögðusk þar til svefns á skipinu. En er Brandr vaknaði, þá vóru þeir svá hámæltir, at hónum þótti sér meirr annars hugar við verða. Þeir töluðu um þat, at Þórði mundi eigi fritt at Laufási, ok þeir mundu fara þangat ok hafa hann norðr með sér. Lenda nú skipi sínu í poll þann er þar gengr norðan at túni. Gengu til húss, ok höfðu þar nátt-verð. Síðan var búit um þá í stofu; ok lögðusk niðr til svefns; ok var hón lukt innan síðan. En Þórðr bóndi var eigi heima.

Nú er at segja frá þeim Þorgrími öðrum-megin fjarðarins.

Þeir fóru til skips tólf saman; þar var annarr maðr Vigfúss Önundarson prestr, þriði Hámundr bróðir hans, fjórði Sighvatr inn mikli, fimti Eyvindr bróðir hans, sétti Fálki Dálksson, sjaundi Starkaðr inn seki; átti Ásmundr, níundi Eyjólfr son Eilífs ristarbeins, tíundi Sölvi Þóroddz-son [laugar-nefs], ellefti Sigurðr Grikkr; tólfti Þorgrímr bróðir hans. Síðan röru þeir yfir fjörð til Laufáss, ok lendu hjá skipi þeirra Hákonar; ok kenndu skip; ok gengu til húss, ok fyrst í skála, ok fundu þar önga búi-menn. Þá vildu þeir í stofu, ok var hón lukt. Þá fóru þeir á skjána ok rufu af stofunni.

Þá vaknaði Brandr við ókyrrleik; ok hljóp hann upp, ok spurði hverir þar væri, "Eðr hvat vili þér?" Þorgrímr heyrði mál hans, ok kallaði á föru-nauta sína ok mælti: "Hér eru þeir inni fjándrnir, Arnþrúðar-synir." Síðan köstuðu þeir grjóti inn í skjá-vindaugun; ok varð þeim at því ekki mein er inni vóru. Nú spurði Hákon, hve mart þeir hefði manna. Þorgrímr svarar: "Vart hundraö." Hákon beiddi þeim þá útgöngu. Ok var þeim eigi leyfð. Þá tóku þeir Þorgrímr eld, ok báru at stofu-durum, ok kveykðu í arkar-skrifli því, er þeir máttu þegar í brott kippa er þeir vildu. En er þeir kenndu reykjarins sem í stofunni vóru; þá báðu þeir, at eigi skyldi brenna bæinn; ok þá bað Hákon þeim griða; en Þorgrímr hét griðum Hákoni ok Hildibrandi. Síðan brutu þeir stofuna um skjána, ok drógu þá út þar alla í festi, nema Þorstein Urða-stein; hann kvezk aldri mundu láta sik þar út draga, þótt þar væri allr bærinn brenndr til hans. Ok er þeir kómu út, þá vóru þeir allir haldnir, nema Hákon; hann var lauss, ok var hann úti þar. En er Erpr prestr kom út, mælti hann, at Hákon skyldi fara í kirkju ok forða sér. Hákon mælti: "Eigi þarf ek þess, þvíat mér er griðum heitið." Prestr svarar: "Þat munu þeir eigi efna er þeir heita góðu." Hákon mælti: "Eigi er mér heitið í kirkju at ganga." Prestr svarar: "Ek mun þat ábyrgjask, þóttú forðir lífi þínu þangat." Hákon svarar: "Eigi mun ek í kirkju fara, þvíat mér er eigi lofuð kirkju-gangan. En ef þeir göra nökkut illt, þá er þat þeirra." Þá lauk prestr upp kirkju, ok lét opna standa. Þeir Arnþrúðar-synir þrír höfðu prestz-fund. Þá þóttisk Brandr vita, at hann var laust haldinn; ok vazk við, ok varð lauss ok komsk í kirkju; en þeir hljópu eptir hónum allt at kirkjunni. En þeir bræðr, Þorsteinn ok Snorri, bjoggusk við lífláti, þógu sér ok kembðu, ok bjoggusk sem til fagnaðar væri at fara. Þá mælti Snorri: "Þat vilda ek," segir hann, "at ek væra fyrr af lífi tekinn en Þorsteinn, þvíat ek treystumk hónum betr at hann mundi fyrir-gefa, þótt hann sæi mik af lífi-tekinn." Þá mæltu menn Þorgríms, at festa skyldi fyrir augu þeim nökkut. En þeir svöruðu, ok kvóðusk eigi þurfa at láta binda fyrir augu sér sem þjófum; kvóðusk opt hafa vápn sét. Nú var Snorri fyrr högginn; ok vá hann Hámundr Önundarson. Vigfús Önundarson kvað þat maklegast at hann vægi at Þorsteini; en talðisk illa til fallinn, af því at hann var prestr. Fálki Dálksson kvezk fá mundu mann til þess; ok vá Starkaðr hann inn seki. Sighvatr inn mikli gékk þá at fast, ok bað at þeir væri drepnir Þórðar-synir; kvað enga mundu Þorgrími verri. Síðan bað Þorgrímr taka þá bræðr. Hildibrandr komsk at kirkju, ok gat fengit kirkju-stoðina; ok slitu þeir hann af stoðinni; ok síðan vá Sölvi hann. Þá bað Hákon at höggva skyldi af hónum hönd ok fót, ok fara útan við þat ok bæta fyrir sér ok öðrum, ok ganga suðr. Þorgrímr kvezk eigi vilja pína hann svá. Hákon bað, at þeir skyldi stanga hann til bana, en höggva hann eigi. Þorgrímr vildi þat eigi. Þá varð eingi maðr til at vega at Hákoni, þvíat Sölvi vildi eigi vega hann, þvíat hann hafði veitt Hákoni trygðir fyrir víg Þóroddz. Þá svarar Sigurðr Grikkr: "Ek mun ór því vandræði ráða at vega at Hákoni." Hákon svarar: "Þat munda ek ok helzt kjósa; þvíat frá þér em ek ómaklegastr þeirra manna er hér eru. Ek tók við þér félausum er þú komt út, ok veitta ek þér vist; en ek stóð þik þrysvar í hvílu hjá konu mínni Guðrúnu." Hákon gaf upp vápn sín öll Sölva Þóroddzsyni. Síðan vá Sigurðr Hákon. Síðan réðu þeir inn í stofuna menn Þorgríms, ok brutu upp til Þorsteins ok sóttu hann þaðan; en hann varðisk vel. Þar var innan-gengt ór stofunni í matar-búr; ok stökk upp hurðin fyrir Þorsteini, er hann kom at; ok hörfaði hann þangat undan; ok var hann særðr til ólífis. Þá gékk út kona til kirkju, ok hafði svein-barn í faðmi sér, þat er Hildibrandr var faðir at. Sighvatr tók til, ok bað þat höggva.

Þá hljóp Þorgrímr at ok mælti: "Hvárki skal hér vinna á konum né börnum, þótt sjá sveinn verði oss öllum at bana." Síðan fóru þeir Þorgrímr í brott. En Þórðr kom heim þá er þeir vóru í brottu, ok sá hvat þar var sýst, ok mælti: "Ný slátr eru hér nú at höndla." Síðan var búit um lík þeirra, [ok vóru þeir] greptraðir heima þar, Þórðar-synir; en þeir Snorri ok Þorsteinn vóru færðir á Völlu í Svarfaðardal. En er þeir Þorgrímr kómu yfir fjörð, fengu þeir sér hesta; ok ríða á Bakka til Guðmundar, ok ræntu þar vápn öll ok hlífar ok báru í brott; en þeir fundu eigi skjöldu þá er Guðmundr átti bezta. Síðan tóku þeir Valgarð Starkaðarson húskarl hans ok vildu nauðga hónum til sagna; ok vann Sighvatr inn mikli á hónum, ok hjó á hönd hónum, svá at hann mátti kalla einhendan síðan. En þeir fengu ekki af hónum, ok fóru við þat í brott ofan í Skeiðs-hólma, ok reistu þar tjald; þvíat þeim var ván, at Guðmundr mundi koma norðan; ok ætluðu þeir at sitja fyrir hónum er hann riði frá skipi. Þá fóru heiman frá Bakka tveir menn, Sighvatr Söxólfsson ok Gízurr son Höskollz Fornasonar; þeir fóru Skjálgsdals-heiði til Eyjafjarðar, ok svá norðr; taka annat hross er annat þraut, ok námu eigi fyrr staðar en norðr á Sléttu; ok hitta Guðmund, ok segja hónum svá skapat. Guðmundr fékk þar menn at fylgja skipi sínu; en hann fór norðan landveg ok þeir fjórir saman; ok fóru sem þeir máttu skjótast; ok urðu þeir Þorgrímr eigi fyrr varir við Guðmund, en hann var heima, ok hafði mart manna. Síðan fóru þeir Þorgrímr á Laugaland, ok sömnuðusk þar saman margir; ok lögðu þá til þingmenn þangat, ok sátu þá fjölmennir hvárir-tveggju; ok görðu hvárigir til annarra. Þá kom Brandr biskup vestan, ok fýsti þá at hafa eigi setur. Nú fóru þeir Þorgrímr brott at ráði biskups inn til Eyjafjarðar, ok suðr um heiði, til þess er þeir kómu á Rangárvöllu þar er í Klofa heitir. Þar bjó Einarr Bárðarson, er átti Guðrúnu Gísladóttur, systur Þorgríms ali-karls. Þar vóru þeir um hríð. Síðan fylgði Einarr þeim ofan í Odda; ok tók Sæmundr vel við þeim, ok vóru þar hálfan mánuð. Þaðan fóru þeir upp í Skarð it Eystra til þeirra bræðra, Eyjólfs ins óða ok Hallz prestz Þorsteins sona. En þeir vóru systkina-synir, Hallr prestr ok Önundr Þorkelsson.

En er þeir vóru brott farnir ór Odda, þá hittusk þeir bræðr, Sæmundr ok Ormr, ok spurði Ormr vandlega tíðenda; en Sæmundr sagði slíkt er spurt var. Þá spurði Ormr, ef Sæmundr hefði heitið at veita Þorgrími at þessum málum, er nú vóru ný-orðin. Hann taldisk heldr hafa vænt hónum ásjá, "Eðr hversu lízt þér á, eðr hverju mantú þér af skipta?" Ormr svarar: "Vita máttú þess ván, at ek mun aldri við þik skiljask; en eigi eru þau mál er mér eru óskapfellri en þessi." Sæmundr spurði hví þat sætti. Ormr svarar: "Þat ætla ek, at gangi á metnaðr," segir hann. "Vér áttum föður þann, er hafði mikil metorð hér á landi, svá at eigi var sá maðr, er eigi þótti sínu máli vel komit, ef hann skyldi um göra. Nú veit ek eigi hvárt meirr er frá dæmum um mála-efni þau er seld vóru, eðr sættirnar þær er hann görði nú síðast. Nú hafa þeir þat upp goldit," segir Ormr, "ofin þau er gör vóru, er menn hugðu at aldri myndi goldin verða, ok þat mundi at sátta-brigði verða. En þeir er við tóku féinu hafa nú rofit ok bakferlat allt þat er faðir okkarr mælti þar um; ok er mér óskapfellt at veita Þorgrími, en svívirða orð föður várs, ok hann sjálfan, ok alla oss sonu hans."

En þaðan í frá kölluðu menn at dvinaði liðveizla Sæmundar við Þorgrím. Eyjólfr ór Skarði fór til fundar við Sæmund; ok mælti, ef hann mundi nökkut til leggja við hann ok Þorgrím um vetrinn. Ok féksk þar ekki af. Síðan bauð Eyjólfr þeim öllum þar um vetrinn. Hallr var fémaðr mikill, bróðir hans; en Eyjólfr var auðnar-maðr, ok bjó sér hvárr þá þeirra. Sá Hallr, at bú Eyjólfs myndi skamma stund standask; ok kaup-mangaði hann við Þorgrím. Ok því keyptu þeir, at Þorgrímr tók við búi hans svá sem hann hefði við tekit at Fardögum; ok skyldi hann hafa af þurð ok vöxt; ok hafa svá mart manna sem hann vildi um vetrinn; ok var Hallr í vist með Þorgrími, en Hallr veitti Vigfúsi Önundarsyni; en Hámundr var vestr í Stafaholti með Eyjólfi Þorgeirssyni um vetrinn.

Nú er at segja frá Guðmundi: Um vetrinn eptir Allra-Heilagra-messu kom saga sú sunnan ok innan ór Eyjafirði, at Þorgrímr væri kominn með hundrað manna, ok væri í Gnúpufellz-skógum, ok ætlaði at göra til Guðmundar. Þá sendi Guðmundr menn til Kolbeins, ok bað hann koma vestan með því liði sem hann fengi til. En Kolbeinn samnaði mönnum þegar, ok fór norðr um leið, en Guðmundr fór meðan á Laugaland ok rænti þar, ok tók bú þat er þar var eptir; ok svá fór hann um dalinn, ok tók fé af bóndum þeim er til höfðu lagt um haustið við Þorgrím; ok svá kom hann á Öxnahól til Bjarnar prestz, ok hafði hann í brott með sér, ok svá Guðrúnu Önundardóttur fylgju-konu Bjarnar prestz; ok var þat við orð, at leggja Þórunni í rekkju hjá einhverjum gárungi, en göra þat nökkut við Björn prest, at þat þætti eigi minni svívirðing; þvíat hann hafði til lagit um haustið með Þorgrími, ok þar hafði verit Steinmóðr sonr hans í setunni. Ok þann sama aptan er Guðmundr kom heim, kom Kolbeinn vestan með fimm tigi manna. En er hann vissi, at Þórunn var þar, þá kvezk hann henni ekki skyldu göra til svívirðingar fyrir sakir Brúsa bróður hannar. Þá kvað Kolbeinn vísu: —

En um kveldit er menn fóru í rekkjur þá bygðu sítt set hvárir. Þá hljóp Björn prestr ór seti til Kolbeins; ok bað at hann skyldi veita hónum ásjá, at eigi væri svívirðing gör at hónum; ok bað Kolbein hafa fé af sér í mót sem hann vildi. Hann tók við Birni presti; ok þótti þeim Guðmundi þat trautt einn veg; en Kolbeinn þóttisk hafa veitt Guðmundi þvílíkt þótt hann réði þessu. Ok var svá, at Kolbeinn réð þessu; ok fór Björn prestr heim um morguninn með Þórunni, ok gaf [hann] Kolbeini yxn tvá. Síðan spurðisk þat, at Þorgrímr var eigi sunnan kominn. Kolbeinn var þar nökkura hríð, ok áttusk menn þeirra íllt við; þeir bitusk bæði um tafl ok konur ok stálusk frá; ok skilðuz við þat, at hvárigum líkaði vel. Síðan fór Kolbeinn um dalinn, ok tók af bóndum slíkt er hónum sýndisk, ok skyldi þeir þá sitja í friði fyrir Guðmundi er Kolbeinn væri í brott. Eptir þat fór hann vestr heim, ok sleit flokk sínn á Miklabæ.

Böðvarr lítil-skegla hét maðr, ok Þorvaldr hét bróðir hans. Þeir fóru út eptir Strönd, ok kómu á þann bæ er at Tjörn heitir.

Þar hitta þeir mann á leið er Þorsteinn hét ok var kallaðr Rannveigar-son; hann var sekr maðr; hann hafði kvígur tvær með at fara tvæ-vetra er hann hafði keypt til vetr-bjargar sér. Þorsteinn hafði verit um haustið í setu á Laugalandi; en í öngum förum með þeim. Þeir bræðr leggja at Þorsteini ok vildu drepa hann.

Þorsteinn getr tekit Böðvar; hann var maðr lítill; en Þorsteinn sterkr, ok hafði hann Böðvar fyrir sér, ok varðisk með hónum, ok gat Þorvaldr eigi særðan Þorstein, en Böðvarr skeindisk á vápnum Þorvaldz bróður síns. Þá bað Böðvarr, at þeir skyldu hætta. Ok skildu þeir svá, at Þorsteinn hafði skjöld þeirra; en þeir spjót hans ok kvígur, ok komz Þorsteinn undan á vatnið, ok gékk þar yfir ís ein-nættan; en þeir ráku kvígur heim ok drápu af. En Þorsteinn fór til Hóla, ok hitti Brand biskup, ok segir hónum at Böðvarr hafði tekit björg frá hónum. Maðr het Óláfr, ok var Vífilsson; hann bjó í Laxárdal; þat er fyrir vestan Skagafjörð útarlega. Hann var frændi Þorsteins, ok hafði handsalat fyrir hann um sumarit á þingi. En ekki var goldit, ok var hann því eigi sykn.

Þat lagði biskup til ráðs, at Þorsteinn færi at hitta Óláf; ok vita ef hann legði þat til vetr-bjargar sér er eigi hafði goldisk til syknunnar. Þangat fór hann; ok kom inn sama aptan aptr til Hóla, ok segir biskupi at þar féksk ekki af. Þá kvezk biskup ekki kunna til at leggja með hónum; ok vóru hónum þá fengin vápn, svá at hann var færr fyrir því með öðrum mönnum. Maðr hét Hermundr, góðr bóndi; hann bjó þar er mætisk Fljót ok Skagafjörðr er á Heiði heitir. Hann átti dóttur er Gróa hét, er kólluð var Heiðar-Gróa. Hón var væn kona ok kurteisleg. Böðvarr ór Felli fór opt þangat, ok talaði við Gró; ok virðu menn svá, sem henni væri lítið um þat. Maðr hét Beinir; hann var Sigmundar son, Ásólfs sonar, er búið hafði í Næfr-holti á Rangárvöllum; hann var ókvæntr maðr ok kurteiss; hann var vistum í Haganesi í Fljótum með Illuga syni Árgríms skáldz. Beinir kom stundum á Heiði, ok þótti gaman at tala við Gró; ok virðu menn, at þetta væri henni nær skapi. Þorsteinn inn seki var skyldr Gró; ok kom hann þar er hann fór frá Hólum; ok töluðu þau Gróa stund þá. Þaðan fór hann í Haganes, ok hitti Beini. Síðan fóru þeir á leið þá er ván var at Böðvarr myndi fara, ok sátu þar fyrir hónum þar til er hann kom, ok Þorvaldr bróðir hans með hónum. Þá tók Beinir Þorvald, ok hélt hónum; en Þorsteinn vá Böðvar. Síðan tók Þorsteinn hest þann er Böðvarr hafði riðit; ok reið í brott, ok til Ólafs. Þá tók Þorsteinn stóðhest er Ólafr átti; en lét eptir hinn er hann hafði áðr. Síðan reið hann vestr í Dali til Sveins Sturlusonar; en þeir Hermundr ok Íllugi handsöluðu fyrir Beini tólf hundruð; ok skyldi hann vera þar sem hann vildi.