Bókastaðir

Nú þótti höfðingjum ærinn uppgangr Guðmundar; görðisk hann þá fjölmennr. Hann hafði tekit af Vöðla-þing, skyldi þat eigi sóknar-þing heita; þótti hónum þar verða stór-deildir svá sem á Alþingi. Höfðingjar hugðu gótt til, at taka eptir-mál um Hrafn. Guðmundr var fyrir málum, þvíat Hákon var bróður-son hans. Þá leitaði Guðmundr sér ráðs; ok sendi mann, er Valgarðr hét, vestr til Skagafjarðar á fund Erlendz; hann var Brandzson bróðir Hrafns, ok átti eptir-mál ok fébætr at taka eptir Hrafn. Guðmundr lét bjóða hónum til sín; ok bað hann svá segja, at [hann] mundi þann veg mestar bætr taka eptir bróður sínn. Erlendr fór vestan með Valgarði, ok tveir prestar aðrir, Flosi prestr Þóroddzson er bjó á Silfrastöðum ok Björn prestr Óláfsson er bjó undir Felli í Skagafirði; ok kómu þeir á fund Guðmundar; ok tók hann vel við þeim; ok sendi eptir Þórði ok sonum hans; ok þeir fóru til Steinastaða, þar átti Guðmundr bú. Þat er þar öðru-megin ár. Síðan leitaði Guðmundr um sættir, en Þórðr kvezk eigi bæta Hrafn fé, nema Guðrún bætti at helmingi; kallaði hana ráðbana Hrafns. Guðmundr vildi þat eigi ofrask láta. Ok sættusk á þat, at þeir Guðmundr ok Flosi görðu; ok görðu þeir fimtán hundruð um víg Hrafns, þriggja álna aura; ok galt Guðmundr þá þegar hvern eyri. Hann galt lönd tvau fyrir vestan Heiði, annat heitir í Hálfdanar-tungu, en annat at Uppsölum, it næsta Silfra-stöðum. Síðan gaf Guðmundr þeim öllum gjafir prestunum; vóru þá ok veittar trygðir eptir víg Hrafns; ok urðu höfðingjar eigi varir fyrr en þessu var lokit. Síðan fékk Hákon Guðrúnar, ok var við hana harðr; ok kvað sér skyldu eigi þat verða, at hennar menn stæði yfir höfuð-svörðum hans. Ok verðr þar nú frá at hverfa.

Helgi hét prestr; hann var Halldórsson. Hann bjó á bæ þeim er heitir á Árskógi inn á Ströndá frá Svarfaðardal; hann bjó þá við konu þá er Herdís hét, er átt hafði Brandr Gellisson, er þar hafði búit, ok þar hafði verit veginn í kirkju-durum. Þórdís hét kona sú, er Helgi prestr átti; en Þorgerðr hét móðir hennar, ok var Þorgeirsdóttir. Þorgerðr bjó á þeim bæ er á Bratta-velli heitir, öðru-megin ár, þar er Þorvaldzdalr var kallaðr. Hón átti land þat er hón bjó á, ok vildi hón láta göra upp stofu sína. Helgi prestr sýslaði um með henni, ok dró viðu at henni, ok annat þat er hón þurfti. Sá maðr var þar í sveit, er Ingimundr hét; hann var einhleypingr ok hagr; hann rézk þangat til stofu-smíðar; hann görði stofuna, ok dvaldisk þar um vetrinn; ok síðan var hann þar mjök lengi; ok var þat mælt, at hjal væri á með þeim. Talði einginn at því; þvíat meina-laust var; ok var þá liðlegra hans ráð, ok svá bú hennar. Þar kom svá, at hónum endisk eigi gæfa til þess; ok elskaði hann þá aðra konu er Ásgerðr hét; ok var hón at vistum á Kálfskinni; ok fór Ingimundr þangat opt; ok varð þeim Þorgerði þat at sundrþykki; ok stökk Þorgerðr í brott stundum af því, ok ofan í Árskóg. Ok Föstudaginn næstan eptir Jól fór Ingimundr at hitta Ásgerði. Ok er hann kom heim, urðu þau Þorgerðr sundr-orða, ok hljóp hón í brott um kveldit ok ofan í Árskóg, ok var þar um nóttina. Ok um aptaninn er menn sátu yfir náttverði, þá kom Ingimundr þar ok vildi hafa Þorgerði í brott með sér; en hón vildi eigi fara. Þá spurði Ingimundr Helga [prest] ef hann vildi sér nökkut af skipta um þetta ráð. Hann sagði: "Þat vilda ek, at Þorgerðr sé aldri nauðig hér dregin í milli húsa; ok skal vist hennar heimil hvert hón vill heldr vera." Ok vóru þau bæði þar um nóttina. Þar var karl-fátt heima, ok hvíldu allir menn í stofu. Ok er menn vóru sofnaðir, þá gékk Ingimundr út. Hann hvíldi í langbekk; en konur í þver-palli. Ljós brann í stofunni, ok var dregit upp. Ok er Ingimundr kom inn, gékk hann at Helga ok hjó í höfuð á hónum með öxi, ok vaknaði hann eigi hingat í heim, svá at menn vissi. Síðan hljóp Ingimundr brott; ok kom í Árskóg inn ytra ok kallaði á Sumarliða er þar bjó; ok mælti, at hann skyldi biðja fyrir Helga presti. Síðan fór hann til þess er hann kom vestr til Hóla ok hitti Brand biskup, ok bar upp fyrir hónum vandræði sín. En biskup vildi eigi skripta hónum; kallar hann þess verðan, at hann væri tekinn af lífi; en kvað þat eigi sítt at göra; en talðisk eigi til færr at skripta hónum; en lézk mundu leggja til um ráð með hónum. Sumarliði hét maðr ok var Ásmundarson, er bjó at Tjörn í Svarfaðardal; hann var frændi Ingimundar; ok sendi biskup hann þangat; ok tók Sumarliði við hónum. Helgi prestr var frændi Þorvarðz [Þorgeirssonar] en þingmaðr Önundar Þorkelssonar, ok fékk sínn mann hvárr þeirra til at sitja í búinu at Þorgerðar; ok skyldi þeir vinna fyrir búi hennar; ok sitja fyrir, at Ingimundr væri þar eigi; ok veiða hann, ef þeir mætti. Maðr hét Þórarinn, ok kallaðr ofláti, er Önundr fékk til; annarr maðr hét Már, ok var Óláfsson, er kallaðr var skolpa; hann fékk Þorvarðr til. Nú sátu þeir í búinu. En er váraði, þá eigi Ingimundr svá vistina at Sumarliða sem vera átti; ok hljóp hann inn á Strönd at hitta Ásgerði, ok hafði hana brott ok út til Svarfaðardals á bæ þann er heitir at Reykjar-hamri; þar bjó sá maðr er Eyjólfr hét ok var kallaðr sopi. Nú urðu þeir við varir í Hörgárdal hvar Ásgerðr var niðr komin; ok fóru heiman átta menn; ok kómu á Bratta-völl. Þeir fóru þá þaðan, Þórarinn ok Jón; ok vóru þá tíu; ok kómu á Reykjar-hamar snemma um morguninn; ok urðu varir við, at Ingimundr var þar í úti-húsi einu, ok eggjuðu hann útgöngu. Hann svarar, ok kvað vera liðs-mun mikinn. En Jón Óláfsson segir, at hann skyldi af hónum einum eiga ófriðar-ván en ekki af öðrum mönnum. Þá görði Ingimundr skeið at durunum; ok hugðisk mundu sæta áverkum við Jón, þvíat hann var beint fyrir durum; ok hljóp hann út síðan. En Jón vá hann [þegar] er hann kom út. Síðan grófu þeir hann í skafl, áðr þeir gengu frá. Eyjólfr hljóp í brott af bænum ok til Tjarnar, ok sagði Sumarliða svá búit. En hann fékk sér menn, ok fór eptir þeim við fimmtánda mann; ok hittusk eigi. Ok var þat vel. Ok urðu þessar einar bætr eptir Helga prest, ok þat er þeir fengu á björgum Ingimundar. En þeir fengu ekki af Sumarliða; ok taldi hann sér mjök misboðit í vígi Ingimundar; ok hafði hann ætlað at gefa fé til útan-ferðar hónum. Þat sama vár var bónorð í Svarfaðardal, ok bað maðr konu sá er Tjörvi hét ok var Grímsson vestan ór Skagafirði frá Hofi; hann bað þeirrar konu er Þórðr hét, systir Sumarliða; ok var hann fyrir svörunum með systur sínni, ok móðir [þeirra]. Grímr var maðr vitr ok lítill vexti, ok var kallaðr Ref-grímr. Sumarliði svarar svívirðlega, at því er þeim þótti; kvazk eigi mundu gefa systur sína þeim Reflingum; ok bar í sundr. Guðmundr Arason var þá staðar-prestr á Völlum í Svarfaðardal; hann lét bera Ingimund brott upp í Oxadal, ok lá hann þar til þess er menn kómu af þingi; þá lét Guðmundr prestr hann upp taka ok færa heim á Völlu.

Örnólfr hét maðr, er bjó á bæ þeim er heitir í Garðzhorni skamt frá Tjörn; hans son hét Brandr; hann var ungr maðr ok frálegr. Þar var milli húsa ekki mart. Ok einn dag helgan fór Brandr til tíða þangat, ok reið ótömu hrossi; ok varð laust hrossit um hámessuna; ok gengr í tún; ok fór hann til, Brandr, ok tók hrossit, ok mátti eigi ríða; ok fór þat víðara en áðr. Þá hljóp Sumarliði at með lurk, ok barði bæði Brand ok hrossit; ok komsk hann með illan leik í brott, svá at hann var trautt einfærr. Þá vóru enn skip at Gásum; ok var þar mikil kaupstefna. Þá bar kirkjudag á Öxnahóli á annan dag viku; ok kómu menn Dróttinsdag til boðsins; kom þar Guðmundr inn dýri ok Önundr; ok vóru hross manna færð til gæzlu; en Önundr lét hafa hesta sína í höptum við bæ heima. Mánadag var rúm-heilagt annars-staðar. En þar at skipunum var fjölmennt; bjósk þá annarr í brott er aðrir kómu. Sá maðr bjósk í brott er Flosi hét, ok var prestr, af Silfra-stöðum; ok hófu menn upp klyfjar með hónum; ok var þar at Sumarliði frá Tjörn ok studdi klyfina. Þá reið maðr at hónum á folaldi, ok var í feldi grám ok hafði grímu fyrir andliti; ok steig af baki ok lypði af grímunni; var þar Brandr Örnólfsson.

Hann mælti, at Sumarliði skyldi þá við horfa eigi verr en um sumarit er hann rak hann ór túninu. Ok þá hjó Brandr á herðar hónum með breiðöxi; ok varð þat all-mikit sár. Þar var hjá Þorsteinn Eyjólfsson Urða-steinn, ok vildi taka Brand; ok þar var hjá Snorri Grímsson, ok tók hann Þorstein, ok annarr maðr sá er Björn hét ok var Óláfsson. Þeir héldu Þorsteini báðir. Þóroddr hét prestr; hann var Grímsson, heima-maðr Önundar ok frændi Brandz; hann skaut hesti undir hann; ok reið hann í brott. Síðan ríða menn eptir hónum; ok varð hann eigi tekinn. En tíðendi þessi kómu á Öxnahól þá er menn fóru til aptan-söngs. En er hann var sunginn, þá vóru söðlaðir hestar þeirra Önundar. Hann lézk fregnat hafa, at prestr hans var við riðinn; ok reið hann til skips. En er hann kom aptr, spurði Guðmundr tíðenda frá skipum; en Önundr sagði lífát Sumarliða, ok kvað hann skammælegan. Guðmundr spurði at Brandi; en Önundr sagði, at Kolbeinn Tumason hefði gengit út á skip ok mart manna með hónum; kvað sagt vera, at Brandr hefði þar verit í hans flokki. Síðan reið Guðmundr til skips; ok var þar um nóttina; ok mælti þar um slíkt er þurfti, þvíat Sumarliði var þingmaðr hans ok frændi. Sumarliði lifði til jafn-lengðar annars dags; ok andaðisk þá; ok var færðr á Völlu í Svarfaðardal. En Björn Óláfsson fylgði Brandi á Víðimýri til Kolbeins Tumasonar; en Kolbeinn lét fylgja hónum austr til Svínafellz; en Sigurðr Ormsson kom hónum útan, ok andaðisk hann á Suðrvegi. Ok um várit eptir bjó Guðmundr mál til á hendr Brandi um víg Sumarliða, en á hendr Snorra Grímssyni um fjörráð ok um vetfangs-bjargir. Ok fóru mál þessi öll til þings; ok veitti Önundr Guðmundi þá at málum. Ok var sætzk á málin, nema á víg Sumarliða. Þar svarar enginn fyrir Brand, ok varð hann sekr. Snorri galt tólf hundruð; ok var brott görr ór Skagafirði; ok fór hann suðr í Odda. Björn galt sex hundruð, ok [skyldi] vera héraðs-sekr. Þóroddr prestr galt þrjú hundruð, ok skyldi vera þar er hann vildi.

Nú hefir fleira orðit senn en einn hlutr; ok verðr þó frá einum senn at segja fyrst: — Þá varð bónorð í Hörgárdal, ok bað Þorfinnr konu, Önundar son, — Ingibjargar dóttur Guðmundar ins Dýra. Hón var laun-getin, ok hét Valdís móðir hennar. Guðmundr taldi henni fullkosta þar sem Þorfinnr var, ef þat væri at Guðs lögum gört. En þar var frændsemi með þeim; ok kallar Guðmundr þat eigi sítt ráð at gefa hana Þorfinni, þar er hvárki vóru til þess Guðs lög né landz. Þeir feðgar mátu svör þessi til svívirðingar; ok mátu þat einskis hvat Guðmundi gékk til. Sá skaps-annmarki lagðisk á fyrir Guðmundi, at hann elskaði konur fleiri en þá er hann átti. Hann átti Arndísi dóttur Páls Sölvasonar ór Reykjaholti. Guðmundr átti fjölða þingmanna úti um Svarfaðardal ok ná-frændr; ok fór hann þangat, bæði haust ok vár, at heimboðum. Eitt vár var þat þar, at heimboði, at hónum bar fyrir augu konu þá, at hónum leizk bæði væn ok oflátleg, er Þorgerðr hét, ok var Ásbjarnar dóttir, er kallaðr var Valfrekr; hann var bróðir Eyjólfs ofláta. Guðmundr tekr hana, ok hefir með sér, ok setr hana niðr í Myrkárdal. Þat sumar kom skip; ok kómu menn út. Þar var sá maðr er Bergr hét, ok var Þorsteinsson; annarr Íllugi, ok var Jósepsson, ok var kallaðr Hallfrekr; þriði Þormóðr Einarsson; ok vóru þar allir sveitarmenn. Fóru þeir Bergr ok Íllugi til Guðmundar at vistar-fari. En Þormóðr til Hrafnagils til Kleppjárns. En þeir skilðusk eigi sáttir; ok segir Þormóðr sér horfit lérept ok annan varning; ok kenndi þat Ílluga, at hann mundi annat-tveggja vita, eðr valda ella sjálfr. Þat haust fór Guðmundr út í Svarfaðardal. Þar var sá maðr er Þorsteinn hét ok var Skeggjason; hann var skrínsmiðr, ok hverjum manni hagari, ok tók mikit kaup í skamri stundu. Hónum varðisk þat svá, at hann hafði mat ok klæði, ok ekki um þat fram. Hann hafði áðr talat við Þorgerði, en Guðmundr tæki hana til sín. Þá fór Guðmundr til fundar við Þorstein, ok bauð hónum til vistar með sér ok öðrum [manni] með hónum; ok hét Þorsteinn Skeggjason, ok var kallaðr Skáld-steinn. Þeir vóru þar allir senn, ok þessir menn er áðr kómu út. Þorfinnr fór þangat jafnlega ok talaði við Ingibjörgu. Þann vetrinn um várit reið Íllugi til Hrafngils; ok hitti Þormóð, ok spurði ef hann vildi halda á því er hann hefði mælt um haustið, eðr vildi hann þat aptr mæla. En Þormóðr kvezk ætla, ef hann væri valdr eðr vitandi um haustið, at þat mundi ekki hafa skipask um várit. Þá hjó Íllugi til Þormóðar af hross-baki; ok kom á herðar hónum; ok var þat mikill áverki. Síðan reið Íllugi í brott; ok hljópu menn eptir hónum allt til bæjar þess er á Kroppi heitir. Þar vóru þeir fyrir, Urða-Steinn, ok annarr Þorsteinn Arnþrúðarson; ok höfðu þeir hans þá ekki er eptir fóru. Þormóðr varð græddr, ok aldri af heilu. Síðan var sæzk á málit; ok skyldi Íllugi bera járn, ok færask undan íll-mæli; ok skyldi Brandr biskup göra skírslu ok svá sáttina eptir. Ok fór þat fram, at Íllugi bar járn; ok varð hann skírr mjök. En sætt var lítil gör; ok þótti mikils vert íllmælit; þvíat hann hafði aldri verit við þat kenndr, hvárki áðr né síðan.

Íllugi fór útan þat sumar, ok kom út um haustið þat sama, ok rézk hann á Möðruvöllu í Hörgárdal; ok bjó þar þá Þorgrímr Vigfússon, er kallaðr var ali-karl; hann átti Guðrúnu dóttur Önundar Þorkelssonar; ok var Íllugi með Þorgrími þann vetr. Ok um várit kvángaðisk Íllugi, ok fékk þeirrar konu er Finna hét, er þar bjó er á Hlöðum heitir. Þann vetr vóru skip at Gásum. Ok um sumarit var kaup-stefna mikil. Þar vóru þeir Fornungar, ok áttu sér einir tjald tengða-menn, Söxólfr Fornason ok Haustkollr. Þar var Þórdís er Söxólfr átti; dóttir Daða Íllugasonar vestan ór Skagafirði, ok Þrándr Daðason; hann átti Signýju dóttur Guðmundar; ok þar var Ingibjörg systir hennar ok þar var Guðmundr jafnan er hann var við skip. Þá fór Guðmundr inn í Fjörð. Ok er hann var í brott, þá kom Þorfinnr um dag í tjald þeirra, ok sat á tali við Ingibjörgu; ok gékk eigi fyrr í brott en at náttorðar-máli. Ok er þeir bjoggusk til rekkna, þá kom þar Þorfinnr ok þeir þrír saman, ok töluðu við Ingibjörgu; ok var þeim þat við búðar-dvöl. Þá mælti Söxólfr: "Biðja vildu vér þik Þorfinnr, at þú hefðir eigi hingat kvámur eðr náttfarir til tjaldz várs meðan Guðmundr er eigi hér; en þá munu vér oss öngu af skipta er hann er hér." Þorfinnr svarar: "Ekki mein man þér at kvámum mínum, ef þú vill þér ekki mein at göra." Þorfinnr reis upp síðan; ok tók í hönd Ingibjörgu, ok vildi leiða hana í brott. Söxólfr seildisk til, ok hnykði henni aptr í tjaldit. Þá brá Þorfinnr sverði, ok vildi höggva til Söxólfs; ok hjó hann í tjaldz-tranarnar er milli þeirra vóru, ok hjó í sundr buklara-fetil er þar hékk á; ok féll hann ofan, ok tók Söxólfr hann ok hlífði sér með. En Þorfinnr ok föru-nautar hans hörfuðu út ór tjaldinu, ok hjöggusk þar til um tjaldz-tranarnar; ok skeinðusk þeir báðir nökkut, ok hvárrgi svá at þat mælti áverki heita. Ok fór við þat í brott. En eptir vóru buklarar þeirra þrír, ok sótti þá Þóroddr prestr, ok mælti til vel, ok vóru hónum í hendr seldir. En annan dag eptir kom Guðmundr til skips, ok hafði Ingibjörgu heim með sér. Hvárigir lögðu orð til um þetta heldr en ekki hefði í orðit. Á þeirri viku fóru þeir heiman, Þorfinnr ok Önundr; ok vóru fimtán saman; ok riðu upp á Bakka. Guðmundr var heima, ok fátt annarra manna; ok vóru húskarlar á verki ok unnu langt í brott. Eigi veit ek viðmæli þeirra; en frá örendis-lokum er at segja; þar var fösnuð Ingibjörg áðr þeir fóru í brott, ok kveðit á brullaups-stefna, ok svá á fé, hvat hann skyldi hafa með henni. Síðan tókusk ráð þeirra, ok hafði Guðmundr boð inni; ok þá fór hón í brott með Þorfinni; ok vóru samfarar þeirra haglegar. En annat sumar eptir lýsti biskup því, at börn þeirra skyldi eigi vera skírgetin. Önundr tók upp bú þess mannz er Þórir hét, ok var Bárðarson, á bæ þeim er heitir í Löngu-hlíð; ok kallaðisk Önundr þar eiga mála á landi; ok var sá ríkis-munr þeirra, at Þórir varð í brott at fara nauðugr. Þá fór Önundr bústað sínum í Löngu-hlíð, en Þorfinnr bjó á Laugalandi.

Í þenna tíma kom út sá maðr, er geta verðr við, er Ögmundr hét, ok var Þorvarðzson, er kallaðr var Sneis. Hann hafði útan verit lengi. Hann kom út í Austfjörðum, ok var með Teiti mági sínum um vetrinn. Þá þóttisk Teitr hann ærit lengi haft hafa í lotu. Þá fór Ögmundr í Hnjóskadal, ok bauð hónum heim sá maðr er Brandr hét; hann bjó á Draflastöðum; hann átti Ingibjörgu Þorvarðz dóttur; ok var hann með Brandi um vetrinn. Þar var kona sú í vist með Brandi er Þóríðr hét; hón var systir Brandz, ok var væn kona ok garpr mikill í skapi. Hana lagði Ögmundr í sæng hjá sér um vetrinn; ok kom þat þá fíla við, þvíat sá maðr átti hana er Björn hét, Hallz son, Ásbjarnar sonar, er búit hafði á Fornastöðum, ok höfðu þeir verit fylgðar-menn ok vinir Þorvarðz, Hallr ok synir hans. Þau Ögmundr ok Þóríðr vóru ópokkulega samt, þvíat hvárt-tveggja var óskaps-maðr; ok görði Ögmundr henni barn. En Björn, bóndi Þóríðar, var eigi hér á landi. En at vár-dögum þóttisk Brandr full-lengi haft hafa Ögmund með sér. Þá bauð hónum heim Þórðr Þórarinsson í Laufási; ok hafði Þórðr verit fylgðar-maðr ok vin Þorvarðz föður hans. Fór Ögmundr til Þórðar; ok hafði þar eigi lengi verit, áðr kallat var, at hjal væri á með þeim Margrétu, konu Þórðar, dóttur Oddz Gizurarsonar. Þat sumar kom út Björn Hallzson, ok færði Ögmundr hónum Þórífi konu sína, ok bauð hónum sjálfdæmi; ok sættask at því. Ögmundr var með Þórði [þau misseri]. En at vári fór hann í brott; ok tók enn Brandr við hónum; ok skyldi Ögmundr eiga þá helming í búi; ok hafði hann opt kvámur í Laufás; ok varð þeim þat at sundr-þykki hjónum, Þórði ok Margrétu. Ok fór hón austr í Fjörðu til Teitz bróður síns; ok var þar. Þá var Hákon Þórðarson í Laufási; þvíat Þórðr bað hann þess. Eitt sinn átti Ögmundr för út í Höfða-hverfi; ok lá leið hans opt um garð í Laufási; ok fylgði hónum sá maðr er Þorsteinn hét, ok var Ketilsson; þeir vóru tveir saman. En er þeir vóru út farnir, kvöddu þeir Þórðar-synir húskarla sína með sér, ok kvóðusk vilja fara í skóg til viðar. Maðr hét Gizurr, ok var Halldórsson, mikill ok knár; annarr hét Bergr; þriði Sölvi, ok var Þóroddzson. Síðan gengu þeir upp til dals á brekku þá er síðan var kölluð Ögmundar-brekka; ok varð ekki ór viðar-verki. Þá sagði Hákon þeim deili á, húskörlunum, at þeir ætluðu þar fyrir Ögmundi at sitja, ok taka hann af lífi; ok spurði Hákon hvárt lið at þeir myndi veita. Gizurr svarar: "Eigi mun ek vinna á Ögmundi; en dvelja má ek fyrir föru-naut hans." Bergr veitti engi órslit. En Sölvi lézk eigi vera mundu á móti Ögmundi ef hann veitti hónum eigi; kvezk hónum eigi eiga verr í [at] launa en þeim. Nú sjá þeir at Ögmundr ferr útan. Síðan spretta þeir upp ór sátinni; en þeir hlaupa af baki. Ok tók Gizurr föru-naut Ögmundar, ok hélt hónum aptan um hann; en Bergr hélt um herðar hónum; ok hörfuðu þeir þann veg um hrísin. En þeir sóttu at Ögmundi þrír Þórðar-synir. Sölvi sat hjá. Ögmundr varðisk vel, þvíat hann var vígfimr ok vel við búinn. Þá lagði Dagstyggr til hans undir höndina með spjóti; ok ætluðu þeir at hann mundi sárr til ólífis. En þat var þó lítið sár, þvíat hafði panzara öruggan. Ögmundr var ok sárr í andliti; ok blæddi í augun; ok mátti hann eigi vega. Þá settisk Ögmundr niðr; ok það at hann mætti ná prestz-fundi, ef þeir vildi hann af lífi taka.

Þeir Hildibrandr ok Dagstyggr vildu drepa Ögmund; en Hákon vildi þat eigi. Þá kvezk Sölvi til mundu fara, ef þeir hætti eigi, at veita Ögmundi. Þá bauð Hákon at binda sár Ögmundar, ok ætluðu [þeir] hann særðan til ólífis; en Ögmundr vildi þat eigi þiggja. Síðan fóru þeir heim. Þórðr var úti, ok spurði hvat þeir hefði at sýslu. En þeir sögðu áverka við Ögmund ok líf [lát]. "En hann vildi prestz-fund." Þórðr kvað þat ekki útan slægð hans; ok kvezk mundu gengit [hafa] milli bols ok höfuðs ef hann hefði við verit. Síðan fór prestr þaðan heiman, sá er Erpr hét, ok maðr með hónum. Ok er þeir kómu þar er fundrinn hafði verit, þá var Ögmundr í brott; ok hafði hann sár óhættleg; enda fylgði hónum sá maðr er heill var. Ok fluttusk þeir með þat heim á Draflastaði; ok fór kona sú at græða hann er Álfeiðr hét, er átt hafði Hallr Ásbjarnarson á Fornastöðum. Þorvarðr Þorgeirsson var þá á Víðimýri með Kolbeini Tumasyni. Ok þegar er hann frétti þessi tíðendi, þá lætr hann söðla sér hest; ok reið hann þat á nótt er hann mátti eigi á dag, allt þar til er hann kom á Draflastaði; ok hafði hann eigi verit snærri. En þá er Ögmundr var heill sára, þá var lagðr sáttar-fundr með þeim; ok sættusk þeir at kalla; ok var þat at öngu haldit. Ok ortusk þeir um síðan. Þetta kvað Ögmundr um Dagstygg: —

Þá kvað Dagstyggr: —

Þann vetr andaðisk Dagstyggr ór sótt. En er þat endisk eigi, er þeir höfðu sætzk á, þá bjó Ögmundr mál til við þá sem eptir lifðu. Ok fóru mál til þings; ok veitti þá Ögmundi at málum Jón Loptzson ok Sæmundr son hans. Var þá enn sætzk; vóru gör tölf hundruð til handa Ögmundi, en þrjú hundruð til handa Þorsteini, fyrir þat er hann var haldinn. Síðan tóku Laufæsingar þann máls-hátt, at þeir sögðu, þá er maðr hefði haldinn verit — "Stattú kyrr! hafa skaltú þrjú hundruðin!" Guðmundr inn dýri handsalaði sættina; ok skyldi goldinn þriðjungr er menn kæmi heim af þingi, en annarr á Þverár-leið í Eyjafirði. Ögmundr kom á fund Guðmundar, þá er menn kómu heim af þingi, ok galt hann ekki. En til Þverár-leiðar kom Ögmundr eigi; ok verðr þar ok ekki goldit. Þá nefndi Ögmundr sér vátta, ok segir í sundr sáttinni allri. Ok verðr þar staðar at nema.