Bókastaðir

Nú þótti hǫfðingjum œrinn uppgangr Guðmundar; gerðisk hann þá fjǫlmennr. Hann hafði tekit af Vǫðla-þing, skyldi þat eigi sóknar-þing heita; þótti honum þar verða stór-deildir svá sem á Alþingi. Hǫfðingjar hugðu gott til, at taka eptir-mál um Hrafn. Guðmundr var fyrir málum, þvíat Hákon var bróður-son hans.

Þá leitaði Guðmundr sér ráðs; ok sendi mann, er Valgarðr hét, vestr til Skagafjarðar á fund Erlends; hann var Brandsson bróðir Hrafns, ok átti eptir-mál ok fébœtr at taka eptir Hrafn. Guðmundr lét bjóða honum til sín; ok bað hann svá segja, at [hann] mundi þann veg mestar bœtr taka eptir bróður sínn. Erlendr fór vestan með Valgarði, ok tveir prestar aðrir, Flosi prestr Þóroddsson er bjó á Silfrastǫðum ok Bjǫrn prestr Óláfsson er bjó undir Felli í Skagafirði; ok kómu þeir á fund Guðmundar; ok tók hann vel við þeim; ok sendi eptir Þórði ok sonum hans; ok þeir fóru til Steinastaða, þar átti Guðmundr bú. Þat er þar ǫðru-megin ár.

Síðan leitaði Guðmundr um sættir, en Þórðr kvezk eigi bœta Hrafn fé, nema Guðrún bœtti at helmingi; kallaði hana ráðbana Hrafns. Guðmundr vildi þat eigi ofrask láta. Ok sættusk á þat, at þeir Guðmundr ok Flosi gerðu; ok gerðu þeir fimtán hundruð um víg Hrafns, þriggja álna aura; ok galt Guðmundr þá þegar hvern eyri. Hann galt lǫnd tvau fyrir vestan Heiði, annat heitir í Hálfdanar-tungu, en annat at Uppsǫlum, it næsta Silfra-stǫðum. Síðan gaf Guðmundr þeim ǫllum gjafir prestunum; vóru þá ok veittar trygðir eptir víg Hrafns; ok urðu hǫfðingjar eigi varir fyrr en þessu var lokit.

Síðan fékk Hákon Guðrúnar, ok var við hana harðr; ok kvað sér skyldu eigi þat verða, at hennar menn stœði yfir hǫfuð-svǫrðum hans. Ok verðr þar nú frá at hverfa.

Helgi hét prestr; hann var Halldórsson. Hann bjó á bœ þeim er heitir á Árskógi inn á Strǫnd frá Svarfaðardal; hann bjó þá við konu þá er Herdís hét, er átt hafði Brandr Gellisson, er þar hafði búit, ok þar hafði verit veginn í kirkju-durum. Þórdís hét kona sú, er Helgi prestr átti; en Þorgerðr hét móðir hennar, ok var Þorgeirsdóttir. Þorgerðr bjó á þeim bœ er á Bratta-velli heitir, ǫðru-megin ár, þar er Þorvaldsdalr var kallaðr. Hon átti land þat er hon bjó á, ok vildi hon láta gera upp stofu sína. Helgi prestr sýslaði um með henni, ok dró viðu at henni, ok annat þat er hon þurfti.

Sá maðr var þar í sveit, er Ingimundr hét; hann var einhleypingr ok hagr; hann rézk þangat til stofu-smíðar; hann gerði stofuna, ok dvaldisk þar um vetrinn; ok síðan var hann þar mjǫk lengi; ok var þat mælt, at hjal væri á með þeim. Talði einginn at því; þvíat meina-laust var; ok var þá liðlegra hans ráð, ok svá bú hennar.

Þar kom svá, at honum endisk eigi gæfa til þess; ok elskaði hann þá aðra konu er Ásgerðr hét; ok var hon at vistum á Kálfskinni; ok fór Ingimundr þangat opt; ok varð þeim Þorgerði þat at sundrþykki; ok stǫkk Þorgerðr í brott stundum af því, ok ofan í Árskóg.

Ok Fǫstudaginn næstan eptir Jól fór Ingimundr at hitta Ásgerði. Ok er hann kom heim, urðu þau Þorgerðr sundr-orða, ok hljóp hon í brott um kveldit ok ofan í Árskóg, ok var þar um nóttina. Ok um aptaninn er menn sátu yfir náttverði, þá kom Ingimundr þar ok vildi hafa Þorgerði í brott með sér; en hon vildi eigi fara. Þá spurði Ingimundr Helga [prest] ef hann vildi sér nǫkkut af skipta um þetta ráð.

Hann sagði: "Þat vilda ek, at Þorgerðr sé aldri nauðig hér dregin í milli húsa; ok skal vist hennar heimil hvert hon vill heldr vera."

Ok vóru þau bæði þar um nóttina. Þar var karl-fátt heima, ok hvíldu allir menn í stofu. Ok er menn vóru sofnaðir, þá gékk Ingimundr út. Hann hvíldi í langbekk; en konur í þver-palli. Ljós brann í stofunni, ok var dregit upp. Ok er Ingimundr kom inn, gékk hann at Helga ok hjó í hǫfuð á honum með øxi, ok vaknaði hann eigi hingat í heim, svá at menn vissi.

Síðan hljóp Ingimundr brott; ok kom í Árskóg inn ytra ok kallaði á Sumarliða er þar bjó; ok mælti, at hann skyldi biðja fyrir Helga presti.

Síðan fór hann til þess er hann kom vestr til Hóla ok hitti Brand biskup, ok bar upp fyrir honum vandræði sín. En biskup vildi eigi skripta honum; kallar hann þess verðan, at hann væri tekinn af lífi; en kvað þat eigi sitt at gera; en talðisk eigi til fœrr at skripta honum; en lézk mundu leggja til um ráð með honum.

Sumarliði hét maðr ok var Ásmundarson, er bjó at Tjǫrn í Svarfaðardal; hann var frændi Ingimundar; ok sendi biskup hann þangat; ok tók Sumarliði við honum.

Helgi prestr var frændi Þorvarðs [Þorgeirssonar] en þingmaðr Ǫnundar Þorkelssonar, ok fékk sinn mann hvárr þeirra til at sitja í búinu at Þorgerðar; ok skyldi þeir vinna fyrir búi hennar; ok sitja fyrir, at Ingimundr væri þar eigi; ok veiða hann, ef þeir mætti. Maðr hét Þórarinn, ok kallaðr ofláti, er Ǫnundr fékk til; annarr maðr hét Már, ok var Óláfsson, er kallaðr var skolpa; hann fékk Þorvarðr til. Nú sátu þeir í búinu.

En er váraði, þá eigi Ingimundr svá vistina at Sumarliða sem vera átti; ok hljóp hann inn á Strǫnd at hitta Ásgerði, ok hafði hana brott ok út til Svarfaðardals á bœ þann er heitir at Reykjar-hamri; þar bjó sá maðr er Eyjólfr hét ok var kallaðr sopi.

Nú urðu þeir við varir í Hǫrgárdal hvar Ásgerðr var niðr komin; ok fóru heiman átta menn; ok kómu á Bratta-vǫll. Þeir fóru þá þaðan, Þórarinn ok Jón; ok vóru þá tíu; ok kómu á Reykjar-hamar snemma um morguninn; ok urðu varir við, at Ingimundr var þar í úti-húsi einu, ok eggjuðu hann útgǫngu.

Hann svarar, ok kvað vera liðs-mun mikinn. En Jón Óláfsson segir, at hann skyldi af honum einum eiga ófriðar-ván en ekki af ǫðrum mǫnnum.

Þá gerði Ingimundr skeið at durunum; ok hugðisk mundu sæta áverkum við Jón, þvíat hann var beint fyrir durum; ok hljóp hann út síðan. En Jón vá hann [þegar] er hann kom út. Síðan grófu þeir hann í skafl, áðr þeir gengu frá.

Eyjólfr hljóp í brott af bœnum ok til Tjarnar, ok sagði Sumarliða svá búit. En hann fékk sér menn, ok fór eptir þeim við fimmtánda mann; ok hittusk eigi. Ok var þat vel.

Ok urðu þessar einar bœtr eptir Helga prest, ok þat er þeir fengu á bjǫrgum Ingimundar. En þeir fengu ekki af Sumarliða; ok taldi hann sér mjǫk misboðit í vígi Ingimundar; ok hafði hann ætlat at gefa fé til útan-ferðar honum.

Þat sama vár var bónorð í Svarfaðardal, ok bað maðr konu sá er Tjǫrvi hét ok var Grímsson vestan ór Skagafirði frá Hofi; hann bað þeirrar konu er Þóríðr hét, systir Sumarliða; ok var hann fyrir svǫrunum með systur sinni, ok móðir [þeirra]. Grímr var maðr vitr ok lítill vexti, ok var kallaðr Ref-grímr. Sumarliði svarar svívirðlega, at því er þeim þótti; kvazk eigi mundu gefa systur sína þeim Reflingum; ok bar í sundr.

Guðmundr Arason var þá staðar-prestr á Vǫllum í Svarfaðardal; hann lét bera Ingimund brott upp í Oxadal, ok lá hann þar til þess er menn kómu af þingi; þá lét Guðmundr prestr hann upp taka ok fœra heim á Vǫllu.

Ǫrnólfr hét maðr, er bjó á bœ þeim er heitir í Garðshorni skamt frá Tjǫrn; hans son hét Brandr; hann var ungr maðr ok frálegr. Þar var milli húsa ekki mart. Ok einn dag helgan fór Brandr til tíða þangat, ok reið ótǫmu hrossi; ok varð laust hrossit um hámessuna; ok gengr í tún; ok fór hann til, Brandr, ok tók hrossit, ok mátti eigi ríða; ok fór þat víðara en áðr. Þá hljóp Sumarliði at með lurk, ok barði bæði Brand ok hrossit; ok komsk hann með íllan leik í brott, svá at hann var trautt einfærr.

Þá vóru enn skip at Gásum; ok var þar mikil kaupstefna. Þá bar kirkjudag á Øxnahóli á annan dag viku; ok kómu menn Dróttinsdag til boðsins; kom þar Guðmundr inn dýri ok Ǫnundr; ok vóru hross manna fœrð til gæzlu; en Ǫnundr lét hafa hesta sína í hǫptum við bœ heima.

Mánadag var rúm-heilagt annars-staðar. En þar at skipunum var fjǫlmennt; bjósk þá annarr í brott er aðrir kómu. Sá maðr bjósk í brott er Flosi hét, ok var prestr, af Silfra-stǫðum; ok hófu menn upp klyfjar með honum; ok var þar at Sumarliði frá Tjǫrn ok studdi klyfina. Þá reið maðr at honum á folaldi, ok var í feldi grám ok hafði grímu fyrir andliti; ok steig af baki ok lypði af grímunni; var þar Brandr Ǫrnólfsson.

Hann mælti, at Sumarliði skyldi þá við horfa eigi verr en um sumarit er hann rak hann ór túninu. Ok þá hjó Brandr á herðar honum með breiðǫxi; ok varð þat all-mikit sár. Þar var hjá Þorsteinn Eyjólfsson Urða-steinn, ok vildi taka Brand; ok þar var hjá Snorri Grímsson, ok tók hann Þorstein, ok annarr maðr sá er Bjǫrn hét ok var Óláfsson. Þeir héldu Þorsteini báðir.

Þóroddr hét prestr; hann var Grímsson, heima-maðr Ǫnundar ok frændi Brands; hann skaut hesti undir hann; ok reið hann í brott. Síðan ríða menn eptir honum; ok varð hann eigi tekinn.

En tíðendi þessi kómu á Øxnahól þá er menn fóru til aptan-sǫngs. En er hann var sunginn, þá vóru sǫðlaðir hestar þeirra Ǫnundar. Hann lézk fregnat hafa, at prestr hans var við riðinn; ok reið hann til skips. En er hann kom aptr, spurði Guðmundr tíðenda frá skipum; en Ǫnundr sagði líflát Sumarliða, ok kvað hann skammælegan. Guðmundr spurði at Brandi; en Ǫnundr sagði, at Kolbeinn Tumason hefði gengit út á skip ok mart manna með honum; kvað sagt vera, at Brandr hefði þar verit í hans flokki. Síðan reið Guðmundr til skips; ok var þar um nóttina; ok mælti þar um slíkt er þurfti, þvíat Sumarliði var þingmaðr hans ok frændi.

Sumarliði lifði til jafn-lengðar annars dags; ok andaðisk þá; ok var fœrðr á Vǫllu í Svarfaðardal. En Bjǫrn Óláfsson fylgði Brandi á Víðimýri til Kolbeins Tumasonar; en Kolbeinn lét fylgja honum austr til Svínafells; en Sigurðr Ormsson kom honum útan, ok andaðisk hann á Suðrvegi.

Ok um várit eptir bjó Guðmundr mál til á hendr Brandi um víg Sumarliða, en á hendr Snorra Grímssyni um fjǫrráð ok um vetfangs-bjargir. Ok fóru mál þessi ǫll til þings; ok veitti Ǫnundr Guðmundi þá at málum. Ok var sætzk á málin, nema á víg Sumarliða. Þar svarar enginn fyrir Brand, ok varð hann sekr. Snorri galt tólf hundruð; ok var brott gǫrr ór Skagafirði; ok fór hann suðr í Odda. Bjǫrn galt sex hundruð, ok [skyldi] vera héraðs-sekr. Þóroddr prestr galt þrjú hundruð, ok skyldi vera þar er hann vildi.

Nú hefir fleira orðit senn en einn hlutr; ok verðr þó frá einum senn at segja fyrst: — Þá varð bónorð í Hǫrgárdal, ok bað Þorfinnr konu, Ǫnundar son, — Ingibjargar dóttur Guðmundar ins Dýra. Hon var laun-getin, ok hét Valdís móðir hennar. Guðmundr taldi henni fullkosta þar sem Þorfinnr var, ef þat væri at Guðs lǫgum gǫrt. En þar var frændsemi með þeim; ok kallar Guðmundr þat eigi sitt ráð at gefa hana Þorfinni, þar er hvárki vóru til þess Guðs lǫg né lands. Þeir feðgar mátu svǫr þessi til svívirðingar; ok mátu þat einskis hvat Guðmundi gékk til.

Sá skaps-annmarki lagðisk á fyrir Guðmundi, at hann elskaði konur fleiri en þá er hann átti. Hann átti Arndísi dóttur Páls Sǫlvasonar ór Reykjaholti. Guðmundr átti fjǫlða þingmanna úti um Svarfaðardal ok ná-frændr; ok fór hann þangat, bæði haust ok vár, at heimboðum. Eitt vár var þat þar, at heimboði, at honum bar fyrir augu konu þá, at honum leizk bæði væn ok oflátleg, er Þorgerðr hét, ok var Ásbjarnar dóttir, er kallaðr var Valfrekr; hann var bróðir Eyjólfs ofláta. Guðmundr tekr hana, ok hefir með sér, ok setr hana niðr í Myrkárdal.

Þat sumar kom skip; ok kómu menn út. Þar var sá maðr er Bergr hét, ok var Þorsteinsson; annarr Íllugi, ok var Jósepsson, ok var kallaðr Hallfrekr; þriði Þormóðr Einarsson; ok vóru þar allir sveitarmenn. Fóru þeir Bergr ok Íllugi til Guðmundar at vistar-fari. En Þormóðr til Hrafnagils til Kleppjárns. En þeir skilðusk eigi sáttir; ok segir Þormóðr sér horfit lérept ok annan varning; ok kenndi þat Ílluga, at hann mundi annat-tveggja vita, eða valda ella sjálfr.

Þat haust fór Guðmundr út í Svarfaðardal. Þar var sá maðr er Þorsteinn hét ok var Skeggjason; hann var skrínsmiðr, ok hverjum manni hagari, ok tók mikit kaup í skamri stundu. Honum varðisk þat svá, at hann hafði mat ok klæði, ok ekki um þat fram. Hann hafði áðr talat við Þorgerði, en Guðmundr tœki hana til sín. Þá fór Guðmundr til fundar við Þorstein, ok bauð honum til vistar með sér ok ǫðrum [manni] með honum; ok hét Þorsteinn Skeggjason, ok var kallaðr Skáld-steinn. Þeir vóru þar allir senn, ok þessir menn er áðr kómu út. Þorfinnr fór þangat jafnlega ok talaði við Ingibjǫrgu.

Þann vetrinn um várit reið Íllugi til Hrafngils; ok hitti Þormóð, ok spurði ef hann vildi halda á því er hann hefði mælt um haustit, eða vildi hann þat aptr mæla. En Þormóðr kvezk ætla, ef hann væri valdr eða vitandi um haustit, at þat mundi ekki hafa skipask um várit. Þá hjó Íllugi til Þormóðar af hross-baki; ok kom á herðar honum; ok var þat mikill áverki. Síðan reið Íllugi í brott; ok hljópu menn eptir honum allt til bœjar þess er á Kroppi heitir. Þar vóru þeir fyrir, Urða-Steinn, ok annarr Þorsteinn Arnþrúðarson; ok hǫfðu þeir hans þá ekki er eptir fóru. Þormóðr varð grœddr, ok aldri af heilu.

Síðan var sæzk á málit; ok skyldi Íllugi bera járn, ok fœrask undan íll-mæli; ok skyldi Brandr biskup gera skírslu ok svá sáttina eptir. Ok fór þat fram, at Íllugi bar járn; ok varð hann skírr mjǫk. En sætt var lítil gǫr; ok þótti mikils vert íllmælit; þvíat hann hafði aldri verit við þat kenndr, hvárki áðr né síðan.

Íllugi fór útan þat sumar, ok kom út um haustit þat sama, ok rézk hann á Mǫðruvǫllu í Hǫrgárdal; ok bjó þar þá Þorgrímr Vigfússon, er kallaðr var ali-karl; hann átti Guðrúnu dóttur Ǫnundar Þorkelssonar; ok var Íllugi með Þorgrími þann vetr. Ok um várit kvángaðisk Íllugi, ok fékk þeirrar konu er Finna hét, er þar bjó er á Hlǫðum heitir.

Þann vetr vóru skip at Gásum. Ok um sumarit var kaup-stefna mikil. Þar vóru þeir Fornungar, ok áttu sér einir tjald tengða-menn, Sǫxólfr Fornason ok Haustkollr. Þar var Þórdís er Sǫxólfr átti; dóttir Daða Íllugasonar vestan ór Skagafirði, ok Þrándr Daðason; hann átti Signýju dóttur Guðmundar; ok þar var Ingibjǫrg systir hennar ok þar var Guðmundr jafnan er hann var við skip.

Þá fór Guðmundr inn í Fjǫrð. Ok er hann var í brott, þá kom Þorfinnr um dag í tjald þeirra, ok sat á tali við Ingibjǫrgu; ok gékk eigi fyrr í brott en at nátturðar-máli. Ok er þeir bjoggusk til rekkna, þá kom þar Þorfinnr ok þeir þrír saman, ok tǫluðu við Ingibjǫrgu; ok var þeim þat við búðar-dvǫl.

Þá mælti Sǫxólfr: "Biðja vildu vér þik Þorfinnr, at þú hefðir eigi hingat kvámur eða náttfarir til tjalds várs meðan Guðmundr er eigi hér; en þá munu vér oss øngu af skipta er hann er hér."

Þorfinnr svarar: "Ekki mein man þér at kvámum mínum, ef þú vill þér ekki mein at gera." Þorfinnr reis upp síðan; ok tók í hǫnd Ingibjǫrgu, ok vildi leiða hana í brott. Sǫxólfr seildisk til, ok hnykði henni aptr í tjaldit. Þá brá Þorfinnr sverði, ok vildi hǫggva til Sǫxólfs; ok hjó hann í tjaldts-tranarnar er milli þeirra vóru, ok hjó í sundr buklara-fetil er þar hékk á; ok féll hann ofan, ok tók Sǫxólfr hann ok hlífði sér með. En Þorfinnr ok fǫru-nautar hans hǫrfuðu út ór tjaldinu, ok hjǫggusk þar til um tjaldts-tranarnar; ok skeinðusk þeir báðir nǫkkut, ok hvárrgi svá at þat mælti áverki heita. Ok fór við þat í brott. En eptir vóru buklarar þeirra þrír, ok sótti þá Þóroddr prestr, ok mælti til vel, ok vóru honum í hendr seldir.

En annan dag eptir kom Guðmundr til skips, ok hafði Ingibjǫrgu heim með sér. Hvárigir lǫgðu orð til um þetta heldr en ekki hefði í orðit.

Á þeirri viku fóru þeir heiman, Þorfinnr ok Ǫnundr; ok vóru fimtán saman; ok riðu upp á Bakka. Guðmundr var heima, ok fátt annarra manna; ok vóru húskarlar á verki ok unnu langt í brott. Eigi veit ek viðmæli þeirra; en frá ǫrendis-lokum er at segja; þar var fǫstnuð Ingibjǫrg áðr þeir fóru í brott, ok kveðit á brullaups-stefna, ok svá á fé, hvat hann skyldi hafa með henni.

Síðan tókusk ráð þeirra, ok hafði Guðmundr boð inni; ok þá fór hon í brott með Þorfinni; ok vóru samfarar þeirra haglegar. En annat sumar eptir lýsti biskup því, at bǫrn þeirra skyldi eigi vera skírgetin.

Ǫnundr tók upp bú þess manns er Þórir hét, ok var Bárðarson, á bœ þeim er heitir í Lǫngu-hlíð; ok kallaðisk Ǫnundr þar eiga mála á landi; ok var sá ríkis-munr þeirra, at Þórir varð í brott at fara nauðugr. Þá fór Ǫnundr bústað sínum í Lǫngu-hlíð, en Þorfinnr bjó á Laugalandi.

Í þenna tíma kom út sá maðr, er geta verðr við, er Ǫgmundr hét, ok var Þorvarðsson, er kallaðr var Sneis. Hann hafði útan verit lengi. Hann kom út í Austfjǫrðum, ok var með Teiti mági sínum um vetrinn. Þá þóttisk Teitr hann œrit lengi haft hafa í lotu. Þá fór Ǫgmundr í Hnjóskadal, ok bauð honum heim sá maðr er Brandr hét; hann bjó á Draflastǫðum; hann átti Ingibjǫrgu Þorvarðs dóttur; ok var hann með Brandi um vetrinn.

Þar var kona sú í vist með Brandi er Þóríðr hét; hon var systir Brands, ok var væn kona ok garpr mikill í skapi. Hana lagði Ǫgmundr í sæng hjá sér um vetrinn; ok kom þat þá ílla við, þvíat sá maðr átti hana er Bjǫrn hét, Halls son, Ásbjarnar sonar, er búit hafði á Fornastǫðum, ok hǫfðu þeir verit fylgðar-menn ok vinir Þorvarðs, Hallr ok synir hans. Þau Ǫgmundr ok Þóríðr vóru óþokkulega samt, þvíat hvárt-tveggja var óskaps-maðr; ok gerði Ǫgmundr henni barn. En Bjǫrn, bóndi Þóríðar, var eigi hér á landi.

En at vár-dǫgum þóttisk Brandr full-lengi haft hafa Ǫgmund með sér. Þá bauð honum heim Þórðr Þórarinsson í Laufási; ok hafði Þórðr verit fylgðar-maðr ok vin Þorvarðs fǫður hans. Fór Ǫgmundr til Þórðar; ok hafði þar eigi lengi verit, áðr kallat var, at hjal væri á með þeim Margrétu, konu Þórðar, dóttur Odds Gizurarsonar.

Þat sumar kom út Bjǫrn Hallsson, ok fœrði Ǫgmundr honum Þóríði konu sína, ok bauð honum sjálfdœmi; ok sættask at því. Ǫgmundr var með Þórði [þau misseri].

En at vári fór hann í brott; ok tók enn Brandr við honum; ok skyldi Ǫgmundr eiga þá helming í búi; ok hafði hann opt kvámur í Laufás; ok varð þeim þat at sundr-þykki hjónum, Þórði ok Margrétu. Ok fór hon austr í Fjǫrðu til Teits bróður síns; ok var þar. Þá var Hákon Þórðarson í Laufási; þvíat Þórðr bað hann þess.

Eitt sinn átti Ǫgmundr fǫr út í Hǫfða-hverfi; ok lá leið hans opt um garð í Laufási; ok fylgði honum sá maðr er Þorsteinn hét, ok var Ketilsson; þeir vóru tveir saman.

En er þeir vóru út farnir, kvǫddu þeir Þórðar-synir húskarla sína með sér, ok kvóðusk vilja fara í skóg til viðar. Maðr hét Gizurr, ok var Halldórsson, mikill ok knár; annarr hét Bergr; þriði Sǫlvi, ok var Þóroddsson. Síðan gengu þeir upp til dals á brekku þá er síðan var kǫlluð Ǫgmundar-brekka; ok varð ekki ór viðar-verki.

Þá sagði Hákon þeim deili á, húskǫrlunum, at þeir ætluðu þar fyrir Ǫgmundi at sitja, ok taka hann af lífi; ok spurði Hákon hvárt lið at þeir myndi veita.

Gizurr svarar: "Eigi mun ek vinna á Ǫgmundi; en dvelja má ek fyrir fǫru-naut hans."

Bergr veitti engi órslit.

En Sǫlvi lézk eigi vera mundu á móti Ǫgmundi ef hann veitti honum eigi; kvezk honum eigi eiga verr í [at] launa en þeim.

Nú sjá þeir at Ǫgmundr ferr útan. Síðan spretta þeir upp ór sátinni; en þeir hlaupa af baki. Ok tók Gizurr fǫru-naut Ǫgmundar, ok hélt honum aptan um hann; en Bergr hélt um herðar honum; ok hǫrfuðu þeir þann veg um hrísin. En þeir sóttu at Ǫgmundi þrír Þórðar-synir. Sǫlvi sat hjá. Ǫgmundr varðisk vel, þvíat hann var vígfimr ok vel við búinn. Þá lagði Dagstyggr til hans undir hǫndina með spjóti; ok ætluðu þeir at hann mundi sárr til ólífis. En þat var þó lítit sár, þvíat hann hafði panzara ǫruggan. Ǫgmundr var ok sárr í andliti; ok blœddi í augun; ok mátti hann eigi vega.

Þá settisk Ǫgmundr niðr; ok bað at hann mætti ná prests-fundi, ef þeir vildi hann af lífi taka.

Þeir Hildibrandr ok Dagstyggr vildu drepa Ǫgmund; en Hákon vildi þat eigi. Þá kvezk Sǫlvi til mundu fara, ef þeir hætti eigi, at veita Ǫgmundi. Þá bauð Hákon at binda sár Ǫgmundar, ok ætluðu [þeir] hann særðan til ólífis; en Ǫgmundr vildi þat eigi þiggja.

Síðan fóru þeir heim. Þórðr var úti, ok spurði hvat þeir hefði at sýslu. En þeir sǫgðu áverka við Ǫgmund ok líflát. "En hann vildi prests-fund." Þórðr kvað þat ekki útan slœgð hans; ok kvezk mundu gengit [hafa] milli bols ok hǫfuðs ef hann hefði við verit.

Síðan fór prestr þaðan heiman, sá er Erpr hét, ok maðr með honum. Ok er þeir kómu þar er fundrinn hafði verit, þá var Ǫgmundr í brott; ok hafði hann sár óhættleg; enda fylgði honum sá maðr er heill var. Ok fluttusk þeir með þat heim á Draflastaði; ok fór kona sú at grœða hann er Álfeiðr hét, er átt hafði Hallr Ásbjarnarson á Fornastǫðum.

Þorvarðr Þorgeirsson var þá á Víðimýri með Kolbeini Tumasyni. Ok þegar er hann frétti þessi tíðendi, þá lætr hann sǫðla sér hest; ok reið hann þat á nótt er hann mátti eigi á dag, allt þar til er hann kom á Draflastaði; ok hafði hann eigi verit snærri.

En þá er Ǫgmundr var heill sára, þá var lagðr sáttar-fundr með þeim; ok sættusk þeir at kalla; ok var þat at øngu haldit.

Ok ortusk þeir um síðan. Þetta kvað Ǫgmundr um Dagstygg: —

Þá kvað Dagstyggr: —

Þann vetr andaðisk Dagstyggr ór sótt. En er þat endisk eigi, er þeir hǫfðu sætzk á, þá bjó Ǫgmundr mál til við þá sem eptir lifðu. Ok fóru mál til þings; ok veitti þá Ǫgmundi at málum Jón Loptsson ok Sæmundr son hans. Var þá enn sætzk; vóru gǫr tólf hundruð til handa Ǫgmundi, en þrjú hundruð til handa Þorsteini, fyrir þat er hann var haldinn. Síðan tóku Laufæsingar þann máls-hátt, at þeir sǫgðu, þá er maðr hefði haldinn verit — "Stattú kyrr! hafa skaltú þrjú hundruðin!"

Guðmundr inn dýri handsalaði sættina; ok skyldi goldinn þriðjungr er menn kœmi heim af þingi, en annarr á Þverár-leið í Eyjafirði. Ǫgmundr kom á fund Guðmundar, þá er menn kómu heim af þingi, ok galt hann ekki. En til Þverár-leiðar kom Ǫgmundr eigi; ok verðr þar ok ekki goldit. Þá nefndi Ǫgmundr sér vátta, ok segir í sundr sáttinni allri. Ok verðr þar staðar at nema.