Bókastaðir

Nú tek ek þar til frásagnar er tvennum ferr sögum fram at: — Guðmundr hefir maðr heitið. Hann var Eyjólfsson, ok bjó á bæ þeim er heitir á Helgastöðum í héraði því er Reykjardalr heitir. Hann var auðigr maðr at fjárhlutum ok vinsæll; heldr var hann sinkr kallaðr. Hann átti son þann er Teitr hét; hann var vænn maðr ok vinsæll. Guðmundr átti bræðr tvá; hét annarr Halldórr en annarr Björn; þeir vóru féminni enn Guðmundr, ok vóru þó bændr báðir í dalnum. Þar var þá gótt bónda-val í dalnum. Þá bjó í Fellz-múla Sigurðr Styrkárs son lögsögu-mannz, en á Grenjaðarstað Eyjólfr son Hallz Hrafns sonar lög [sögu] mannz, Úlfhéðins sonar, Gunnars sonar, lög [sögu] mannz. Sigríðr dóttir Hallz Hrafns sonar var móðir Guðlaugar, móður Ketils prestz Þorláks sonar, móður-föður míns, item móður-föður Narfa-sona. En er Teitr óx upp, þá var hónum ráðs leitað. Þórólfr hét bóndi; hann var Sigmundarson; hann bjó í Eyjafirði á bæ þeim er heitir [í] Möðru-felli; hann var í góðra bónda virðingu; hann var dóttur-son Hafliða Mássonar. Þórólfr átti konu þá er Steinunn hét, dóttir Þorsteins ranglátz; þau áttu þrjá sonu; ok er þeirra eigi hér við getið. Dóttur áttu þau eina, er Oddkatla hét; hón var væn kona, ok kunni sér allt vel. Þeirrar konu var beðit til handa Teiti. Þat þótti jafn-ræði; hann var kyn-stærri; [en] hón var fémeiri, en hvár-tveggi it vinsælasta. Nú er hón föstnuð Teiti. Eptir þat fór hón heim til bús þess er þau áttu. Tók hón þegar til bús-forráða; en áðr höfðu þar ymsar matseljur verit síðan er kona Guðmundar andaðisk. Þat varð öllum vel at skapi. En eptir þat, vánu bráðara, þá seldi Guðmundr af hendi búit ok alla fjár-hluti, ok tóku þau við; en Guðmundr rézk í brott með þat er hann þurfti til forlags-eyris; ok rézk til Þverár; ok tók munks-vígslu; en þar var þá Hallr Hrafnsson ábóti. Brátt sneri fjár-haginum fyrir Teiti, er Guðmundr var í brottu. Eitt sumar kom skip í Eyjafirði, ok stóðu þar uppi þrjú skip um vetrinn; en þá var hallæri mikit. Þá var Kolbeinn Tumason höfðingi í Skagafirði; ok [hafði] hann fundi at því, at bændr skyldi eigi taka minni forgipt þar í héraðinu en hann kvað á; ok lagði fé við. En Austmönnum þóttu þegar heldr miklar forgiptir, ok vistuðusk því eigi vestr um Heiði. Teitr Guðmundarson tók við þremr Austmönnum; hét einn Grímr, er kallaðr var rauðr, Erlingr ok Rafn. Þat var þann vetr, er bæjar-bruni var á Möðru-völlum í Eyjafirði ok á Bakka í Miðfirði, ok enn fleiri aðrir. Teiti líkaði vel við vetrtaksmenn sína, ok þótti fýsilegt á brott at fara með þeim. Hann hafði eigi áðr af landi farit; ok rézk hann til skips með þeim. Þá fóru ok útan fleiri menn. Teitr hét ok maðr; hann hafði búit at Keldum ok í Gunnarsholti; ok átti Vilborgu, dóttur Gizurar Hallzsonar. Ok þat sumar fór útan Þorgeirr son Brandz biskups, ok sá maðr er Guðmundr hét af Auðkúlu-stað. Annat sumar áðr hafði farit Þorvarðr Ásgrímsson inn auðgi. Ok um hvern þeirra í sinni sveit, þá þótti at öngum meiri skaði [þeim] er eptir vóru; en engi þeirra kom [aptr] hingat til landz. Þat var þá siðvani, at Brandr biskup fór hvert sumar um fjórðung [sínn], ok gisti annat-hvárt sumar at flestum kirkjum, ok átti þá at gista at Helgastöðum at búi Teitz. Þá hafði Oddkatla þar boð inni, ok bauð þangat frændum sínum ok vinum, Þórólfi [móður] -föður sínum ok Óláfi Þorsteins-syni móður-bróður sínum, ok Eyjólfi Hallzsyni, er átti Guðrúnu Óláfsdóttur systrung Oddkötlu.

Þann dag er hann sat þar, þá urðu þar nökkurir kynlegleikar: Þá er konur gengu um beina um dagverð, þá sýndisk Oddkötlu Teitr bóndi sínn sitja í millum manna nökkurum sinnum. En þá er hón hugði at, þá sá hón öngan hónum líkan. Ok mátti hón eigi ganga um beina fyrir þeim sökum. Ok áðr menn færi brott, þá heimti Oddkatla til föður sínn ok trúnaðar-menn sína; ok beiddi, at skipta skyldi fé með þeim Teiti bónda hennar. En þat þótti kynlegt; þvíat þau unnusk vel meðan þau vóru ásamt. En þá er hón sagði þeim þetta, þá vóru þeir ótrauðari. En hón átti at hafa mund sínn ok heimanfylgju; ok er ákveðit hvat hón skyldi hafa í löndum eðr lausum aurum. En hón kvazk hvártki mundu skilja við Teit bónda sínn fjár-hlut né samvistu, ef hann kæmi til. En þat sumar it sama, er skip kómu, þá var sagt út lát Teitz; ok hafði hann andask um várit í Noregi. Þau áttu engi börn. Ok þá tóksk umræða hverr erfingi Teitz var; þótti þar veiði-vefjan mikil. Var þat margra manna álit, at faðir hans myndi erfa hann; en bræðr Guðmundar, Björn ok Halldórr, kölluðu at Guðmundr ætti ekki fé at taka, né annask, er hann hafði munks-vígslu. Þar gengu menn at sveitum, ok vóru margir hvárir-tveggju. En Eyjólfr Hallzson á Grenjaðarstað lét sýnna, at bera mundi undir Guðmund. Eyjólfr átti sonu tvá, ok vildi fá hvárum-tveggja staðfestu; ok fór til Þverár, ok falaði at Guðmundi löndin ok erfðina; ok keypti síðan lítlu betr en hálf-virði; ok skyli sjálfr ábyrgjask hvat lög bæri. Ok er þeir Halldórr ok Björn fregna þetta, þá þolðu þeir illa við, ok þótti sín eign vera; unnu Eyjólfi illa at njóta; en þeir mjök fé-þurfa. Eyjólfr keypti féit milli Jóla ok Föstu. En í Páska-viku fóru þeir bræðr inn til Eyjafjarðar til Hörgár-dals til fundar við goðorðzmenn sína, — annarr þeirra var í þingi með Þorvarði Þorgeirssyni, hann bjó á Möðruvöllum í Hörgárdal, en annarr með Önundi Þorkelssyni á Laugalandi, — ok báru fyrir þá vandræði sín, ok báðu þá ásjá. Ok þar kom, at hvárr þeirra handsalaði sínum goðorðzmanni heimting fjárins, hvergi [er] þeirra hlutr verðr af sjálfra. Ok fóru þeir við þat í brott. Ok spurðusk þessi tíðendi. En um várit eptir Páska skipar Oddkatla lönd sín; ok tók þá til þess fjár-skiptis er verit hafði it fyrra sumarit. Ok síðan fór hón af Helgastöðum með allt sítt inn til Möðrufellz til föður síns. Ok er hón ór þessi sögu.

Eptir þetta hittask þeir höfðingjarnir, Þorvarðr ok Önundr; ok réðu þat með sér, at hverfa at báðir samt; ok fóru heiman ok norðr til Reykjardals, ok höfðu nær fimm tigi manna; ok settusk í bú á Helgastöðum. En þat frétti Eyjólfr brátt; þvíat hann átti skamt at spyrja; ok samnaði at sér mönnum; ok rézk þar til með hónum Sigurðr, búi hans, Styrkársson, ok Ísleifr ok Ásbjörn bræðr Eyjólfs. Þar rézk [ok] til með þeim Kleppjárn Klængsson; hann átti Ingigerði systur Sigurðar. Þangat rézk ok með Eyjólfi Hjálmr Ásbjarnarson frá Vestrhópi, ok Ásgrímr Gilsson í Vatzdal, er átti Járngerði systur-dóttur Eyjólfs; Már Guðmundarson náfrændi Eyjólfs; hann átti Helgu, dóttur Snorra Kálfssonar. En með Önundi var Einarr Hallzson frá Möðruvöllum. Þeir áttu saman goðorð ok frændsemi. Þá höfðu hvárir-tveggju setur fjölmennar. Þá fór Eyjólfr til Helgastaða, ok máttu þeir eigi sættask, þvíat hvárir-tveggju kölluðusk allt eiga þat er þeir deilðu um; ok urðu eingi miðlunar-mál með þeim; þvíat hvárigir vildu láta né eitt af sínu máli. Ok varð þat síðan at stefnu-för; ok stefndi Önundr Eyjólfi um afneyzlu fjárins, ok kallar síns neytt vera. Þorvarðr stefndi Mávi Guðmundarsyni; ok stefnt var sonum Önundar tveimr, Hámundi ok Vigfúsi, ok þeim manni er Valgarðr hét. Þeir bjoggu þetta mál til Vöðla-þings.

Maðr hét Guðmundr, ok var Þorvallzson; hann var kallaðr inn dýri. Hann bjó í Öxnadal á bæ þeim er á Bakka heitir; hann var bróðir Ásgríms, föður Þorvarðz ins auðga, ok Álfeiðar er átti Gizurr Hallzson, ok Vigdísar er átti Forni Sökkólfsson, er Fornungar eru við kenndir; ok var hann sam-mæðri við Þórð Þórárinsson at Laufási. Guðmundr hafði goðorð at meðför, er átt hafði Ásgrímr bróðir hans, ok Þorvarðr auðgi. Hann var með hvárigum at þessum málum. Hann samnaði at sér mönnum, bæði sínum þingmönnum ok annarra, ok fór við þat til vár-þings. En er menn vóru komnir til þings, þá var ekki um sættir at leita, þvíat hvárigir vildu né eitt af sínum málum leggja, ok hvárir-tveggju kölluðusk allt eiga einir, þat er um var deilt. Þeir Þorvarðr ok Önundr heituðusk þess, at leita eigi lög-varna fyrir sik, ok verja mál með bardaga; en Guðmundr gékk svá milli með flokk sínn, at hvárki varð bardagi né saksóknir. En þeir er saksókn höfðu til búit, nefndu at því vátta, sem lög stóðu, at taka svá búin mál upp á Alþingi, sem til vár-þings vóru búin, er þar mátti eigi sækja at lögum. Ok sleit við þat þinginu. Þá bjoggusk menn til Alþingis, er at því kom; ok ferr hvárrgi þeirra til þings, Önundr né Þorvarðr; ok fór Einarr Hallzson með goðorð Önundar; en með goðorð Þorvarðz sá maðr er Snorri hét, ok var Grímsson, frændi Þorvarðz. Þeir beiddu þá eigi svara fyrir sik, eðr leggja þar hlut sínn við, ok sögðusk mundu klappa um eptir, er mál kæmi heim í héraði. Óláfr Þorsteinsson bauð Kleppjárni, hvárt hann vildi heldr veita Eyjólfi, ok fara til þings, eðr vera heima ok gæta héraðs. Kleppjárn fór til þings, en Óláfr var heima. En þeir Önundr ok Þorvarðr sátu í búum sínum um þingit, ok hlífðu svá setunni, ok görðu öngum manni mein. Ok er menn kómu heim af þingi, þá vóru þeir kallaðir sekir, Önundr ok Þorvarðr. Ok fóru þá í setu hvárir-tveggju, ok sömnuðu mönnum at hváru sem þeir fengu.

En er dró at féráns-dómum, — ok sóttu menn langt til, — þá kom austan ór Fjörðum Teitr Oddzson, mágr Þorvarðz, at veita hónum. Þá var kominn til ráða í Skagafjörð Sigurðr Ormsson með Þórfði Gizurardóttur, er átt hafði Tumi Kolbeinsson; en Kolbeinn Tumason var útan farinn, ok skyldi Sigurðr hafa manna-forráð eptir. Guðmundr sendi Sigurði orð, at hann skyldi fá hónum nökkut lið; ok fékk Sigurðr hónum fjóra tigi manna, alla vel búna. Ok þann dag er féráns-dómr skyldi vera, fór Guðmundr heiman með tvau hundruð manna ok fór á hálsa millum Hörgárdals-ár ok Kræklinga-hlíðar, ok mætti þar flokki Eyjólfs. En féráns-dómar vóru nefndir, annarr á Möðruvöllum, en annarr á Laugalandi. Nú fara þeir Önundr ok Þorvarðr með flokki sínum á móti flokki Eyjólfs. En er Guðmundr hafði stöðvat flokk Eyjólfs, þá sneri hann aptr þar til er hann mætti flokki þeirra Önundar ok Þorvarðz, ok stöðvaði þá, þvíat Eyjólfr kallaði lög til þess, at þeir heyði þar féráns-dóma í liði sínu, er þeim væri óhætt framast at koma. En þeir Þorvarðr ok Önundr hétu því, at þegar skyldi bardagi vera. Þá gengr Guðmundr milli; ok sagði, at hann mundi þeim í móti er eigi vildu hlýða því er hann mælti. Ok varð enginn féráns-dómr, ok einginn bardagi. Ok fóru menn við þat brott, þá er á dag var liðit; því at þat var mælt í lögum, at féráns [dóms] -gögn skyldi fram komin er sól væri í suðri. Ok fóru menn svá í brott, ok í setur hvárir-tveggju. En þeir menn til héraða sínna, er lengst vóru at komnir. Sátu þá hvárir-tveggju með fjölmenni. Vist var miklu betri at búnaði á Helgastöðum; ok varð þar betra til einhleypinga; en fór um tilföng sem verða mátti, þá er búit stóðsk eigi. En at Eyjólfi var borinn hvalr ok egg, ok neytti allz þess er ætt var, ok haft þat eitt er Eyjólfr átti. Þá er fættask tóku föng á Helgastöðum, þá urðu rán; ok ræntr sá maðr er Þorgeirr hét, ok var kallaðr Hlífarson, ok bjó á þeim bæ er í Nesi heitir; ok annarr sá [maðr] er Hallr hét, ok var Ísleifsson; ok hann vildu þeir taka sjálfan; en hann komsk út um glugg á húsum sínum, ok reið í brott þeim hesti er þeir áttu; en þeir báru í brott þaðan mat, ok tóku fé. En er þeir fóru aptr, þá áðu þeir í túni á Grenjaðarstöðum; ok eggjuðu menn ofan ór virki, því at hvárir-tveggju höfðu virki um bæ sínn. Ísleifr Hallzson vildi ofan ganga ok berjask við þá; ok náði eigi fyrir sínum mönnum. Ok fóru þeir Þorvarðr ok Önundr til Helgastaða með föng sín. Þá þótti Eyjólfi of lið-fátt, ok fékk eigi menn í nánd sér. Þá ferr Ísleifr vestr til Skagafjarðar, því at hann átti bú í Geldinga-holti. Ok er hann kom vestr, þá fór til hans maðr sá er Grímr hét, ok var Snorrason, ok bjó at Hofi út á Ströndinni frá Hjaltadal, er átti Þórnýju Þorgeirsdóttur systur Þorvarðz, ok var hann eigi í setunni með þeim. Hann görði heiman för sína, ok fór á Bakka til Guðmundar ins dýra. Ok þaðan fór hann með hónum, ok vóru fimtán saman, norðr til Reykjadals til Helgastaða ok til Grenjaðarstaða; ok hitta hváratveggju; ok leita um sættir; ok sögðu þeim þat, at eigi mundi setan haldask mega, svá at eigi görðisk rán ok annarr ófriðr með þeim. En Grímr var maðr ráðleitinn ok vitr, ok kom á sættum með þeim, ok þeir Guðmundr. Þar fylgði bónorð; ok kom Grímr því upp; ok bað Klængr sér konu, sonr Kleppjárns, Guðrúnar dóttur Þorvarðz Þorgeirssonar. Þat rézk allt saman, sætt þeirra ok þetta ráð. Þar vóru engir menn til görðar teknir; var þar allt á kveðit. Skyldi hvárigir þeirra hafa þau lönd er þeir deildu um, en búfé allt var upp etið. Skyldu þeir hafa lönd feðgar, Klængr ok Kleppjárn; ok þótti Þorvarði þá bera undir sik með mægðum; skyldu þeir þá verð fyrir inna þeim er lög bæri. Gengu menn til handsala fyrir rán þau er verit höfðu. Eru nú sáttir, ok rufu seturnar; ok vistuðusk menn þeir er þeim höfðu fylgt; ok fóru við þat í brott, ok höfðu hvárigir metorð af þessum málum, þeir er um deildu. Hurfu þá til Guðmundar. Ok lýkr þar þessum málum, áðr Ísleifr kemr aptr, ok þóttisk Eyjólfr þá at öngu þurfa manna, en hverjum þeirra var heitið vetr-vist er teknir vóru frá sumar-björg sínni. Skildi þá at því bræðr, Ísleif ok Eyjólf. Síðan leysti Ísleifr þá alla af hendi, ok gékk í hval-grafir Eyjólfs, ok reiddi hverjum þrjár vættir, ok fóru þeir við þat í brott. En ráða-hagr sá tekzk um haustið, ok var boð á Möðruvöllum. Fór Guðrún þegar til Hrafnagils með Klængi. Þá var Ásbjörn Hallzson, bróðir Eyjólfs, staðfestu-lauss, ok falaði hann Helgastaði; en þeim feðgum Klængi ok Kleppjárni var jafnan bú-skylft, ok seldu þeir fyrir þat landit Ásbirni. Ok er Þorvarðr frétti þat, þótti hónum verr er undir þá Hallz-sonu var komit; en þeir kölluðusk heimilt eiga at selja þat fé sítt sem aðra eign sína; ok fór Ásbjörn búi sínu á Helgastaði. Ok lýkr þar þessum deildum. Hafði Guðmundr inn dýri mesta virðing of málum þessum.

Björn hét maðr; hann var Gestzson; hann bjó í Óláfsfirði þar er á Sandi heitir; hann var fylgðar-maðr Önundar ok þing-maðr; hann var mikil-menni ok óeirinn um allt, bæði menn ok fjár-hluti, ok drósk opt þá menn á hendr, er óskilamenn vóru. Hann hafði þat sumar allt fylgt Önundi; ok kom svá fremi til bús síns er lokit var þessum málum; ok var lítið forverk orðit; en hann átti ómegð ok fjár-hlut lítinn. Þann vetr görðusk ill tíðendi í héraðinu, at menn héldu illa kvikfé, ok svá vóru búr brotin í Fljótum ok svá í Óláfsfirði. En þá hafði þar manna-forráð Jón Ketilsson bróðir Asgríms skáldz; ok Jón átti bú at bæ þeim er í Holti hét; en hann var vistum at Hólum með Brandi biskupi. Þá urðu menn við varir, at íllræða-menn vóru í húsum Bjarnar. Þá fóru heiman ór Fljótum tveir bændr; — hét annarr Már, ok var Rúnólfsson, en annarr Þorvarðr, ok var Sunnólfsson, — inn til Hóla, at hitta Jón; ok sögðu hónum til vandræða sínna. En hann leitaði ráðs við Brand biskup. En hann kallaði þat ráð margra manna, at hreinsa héruð; ok væri þeir menn af teknir er lengi hefði reynzk at óskila-mönnum; en þat var þar er Björn var. Síðan fór Björn út í Fljót með þeim Mávi ok Þorvarði, ok þaðan fóru Fljóta-menn með hónum; ok vóru nær fimm tigir manna; ok fóru til Óláfs-fjarðar; ok kómu á Sand, ok var Björn róinn [á fiski]. Þeir tóku skip tvau, ok röru at leita þeirra; ok hittask á sjó; ok var búit, at hann mundi eigi tekinn verða. Eyjólfr hét maðr, er á skipi var með hónum. Þeir tóku Björn ok bundu hann á skipi, ok fóru svá til landz með hann. Ok mælti Björn við prest. Valdi hét maðr, hann var Másson; hann var íllræðis-maðr; hann höfðu Fljóta-menn tekit á óráðum, ok höfðu hann með sér; hann veitti Birni atvígi, ok skyldi vinna þat til lífs sér; ok vannsk ílla at. Ok síðan kösuðu þeir Björn. Nú frétta þeir Önundr aftöku Bjarnar, ok kallaði sér mjök misboðit í þessu; þvíat hann virði menn eptir því er hónum þóttu sér fylgja, en miðr at vinsælðum við aðra menn; ok kallaði fullt eptir-mál um víg Bjarnar; ok kallaði hann á öngum óskilum hafa staðinn verit er þeir tóku hann. Nú leið vetr sá til Langa-föstu. Ok Miðviku-dag í Sælu-dögum kom sá maðr út í Fljót er Sölvi hét, ok var Þórarinsson; hann kom á þann bæ er á Gili heitir; þar bjó Þorvarðr Bjarnarson er kallaðr var Skerja-Björn. Þorvarðr hafði verit at vígi Bjarnar, ok var Sölvi sendr til at veiða Þorvarð. En er menn fóru heiman til nón-tíða, þá rézk Sölvi í brott ok vildi eigi verða staðinn þar, ok þóttisk vera fáliðr. Síðan fór hann í sauða-hús Jóns í Holti, ok sat þar um aptaninn. Glúmr hét sá maðr er gætti sauða. Ok um kveldit er hann kom til sauða-hússins, vá Sölvi hann. Eptir þetta hljóp Sölvi um nóttina inn til Svarfaðardals; ok kól hann á fætr mjök; ok komsk hann inn á strönd frá Svarfaðar-dal; en þá var hónum fylgt hús frá húsi, unz hann kom á Laugaland til Önundar; ok var hann þar síðan. Ok eptir um várit heitask Önundr at fara út í Fljót, ok búa mál til um víg Bjarnar á hendr þeim öllum, er verit höfðu at aftöku Bjarnar; þvíat þeir vóru allir vel fjár-eigendr, ok þóttu málin fé-vænleg. En eptir víg Glúms áttu at mæla þeir bræðr, Jón ok Ásgrímr; ok hafði sá einn til farit, er þeim þótti ekki undir, hvárt sekr var eðr eigi; ok þóttusk Fljóta-menn sjá, at þeir mundi eigi hafa fullnaðór málum við Önund, ef eigi nyti þeir við annarra; ok fóru til fundar við Brand biskup, ok leituðu ráða undir hann. En biskup kallar um þau mál, er verit hefði mikillegust it fyrra sumarit, at þar hefði Guðmundr fengit öll in beztu ráð til, ok bað þá [fara] til fundar við hann, ok vera fyrir málum þeirra. Nú fóru þeir bræðr til fundar við Guðmund, ok báðu hann at vera fyrir málum með sér. En Guðmundr kvað sik ekki til skylda, ok kvað sér at hvárigum langt. Sjá þeir nú, at þeir munu ekki af hónum fá um þetta mál. Þá gáfu þeir Guðmundi Fljótamanna-goðorð; — þat var bæði fjölmennt ok vel skipat.

Þessa gjöf þá Guðmundr at þeim; ok urðu nú hans þingmenn allir þeir er sakirnar horfðu til. Ok síðan settu þeir sáttar-fund með þeim Guðmundi ok Önundi; ok sættusk á mál sín; ok vóru menn teknir til görðar, Hallr prestr Gunnarsson af Möðruvöllum, ok Björn prestr Steinmóðsson af Öxnahváli; ok görðu þeir jafn-mikla sekð fyrir víg Glúms ok aftöku Bjarnar; ok kölluðu þat því fé-vænna málit eptir Björn sem þar vóru við fleiri; ok kölluðu hann þó öngra bóta verðan. Ok skilðu at því, at hvárir-tveggju skyldi bæta sínum mönnum.

Guðrún hét kona ok var Þórðar dóttir; hón átti bú á þeim bæ er heitir í Arnarnesi, út á Ströndn frá Hörgárdal; hón var bæði væn ok kurteisleg; hón átti þar bæði lönd ok bú. Hón var ung kona ok hafði tekit við föður-leifð sínni; hón þótti þar beztr kostr jafn-borinna kvenna. Hennar bað sá maðr er Símun hét son Þorvarðz er kallaðr var kamphundr; hann var vinsæll maðr, ok þótti þetta jafnræði með henni. Nú var þat ráð ór gört. Ok eptir þetta fór Símun í bú með henni. Eigi var samlag þeirra hægt; ok svá görðisk brátt, at Guðrún fór stundum frá búinu en stundum heim; en Símun var inn hógværasti maðr. Þau vóru saman tvá vetr, ok var inn síðara vetrinn hægra með þeim. Var hón þá heima. Þá var Föstu-matar-fátt. Ok er Langa-fasta kom, mælti hón við hann, at hann skyldi sækja Föstu-mat út á Siglunes er hann átti at föður síns. Þá fór hann, ok sigldi út eptir firði; ok sigldi á stein upp, er kallaðr er Svarthöfða-steinn. Þar drukknaði Símon ok húskarlar hans tveir; ok var þá Guðrún ekkja eptir. Þat sama sumar bað hennar sá maðr er Hrafn hét, ok var Brandzson; hann var vestan ór Skagafirði ór sveit Gríms Snorrasonar; ok hann gékk með þessu máli; en Þorvarðr Þorgeirsson var at umsjá með henni; ok færðu þeir mágar þau mál saman, at Guðrún var föstnuð Hrafni; ok var brúðkaup at Gríms. Ok var þat sagt, at hón hljóp ór hvílu ena fyrstu nótt er Hrafn var innar leiddr. Þá fóru þau norðr til Arnarness til bús síns, ok tók Hrafn til umsýslu. En Guðrún var eigi enn all-skapvær við bónda sínn; hljóp hón brott um sumar-dag vestr til Hofs; ok tók Grímr vel við henni, ok var hón þar um hríð. Þá varð hón vör við at þeir Grímr ætluðu til skips, er komit var í Eyjafirði, með Guðrúnu; en hón vildi eigi þat. Hón hljóp þaðan í brott á laun, ok varð eptir farar-skjóti hennar. Hón nam eigi staðar fyrr enn hón kom út til Sigluness til Þórðar kamphundz; kom þar grátandi, ok kvazk þar unna hvívetna af Simoni. Þorvarðr tók vel við henni; ok var hón þar lengi. Þorvarðr var því vanr hvert sumar at færa Föstu-mat inn til Eyjafjarðar, ok selja bóndum. Ok enn görði hann svá, at hann sigldi inn eptir firði, ok hafði Guðrúnu með sér. Hann fór til Gása, þar vóru kaupskip. Þorvarðr tjaldaði þar, ok var Guðrún í tjaldi með hónum. Þeir menn vóru þar fyrir, er nökkut er getið við, — Þórðr Þórarinsson undir Laufási, ok synir hans: Hákon, Hildibrandr ok Dagstyggr. Eitt sinn bar saman fund þeirra Hákonar ok Guðrúnar svá [at] þeim varð at máls-endum; en opt höfðu þau sézk; en af því tali gékk Hákon hvern dag til máls við hana meðan þau vóru þar. En er Þorvarðr hafði keypt slíkt er hann vildi, bjósk hann í brott ok hafði Guðrúnu með sér. Ók er hann kom á Arnarnes, gékk hann þar á land, ok fylgði Guðrúnu til húss ok til búss ok til bónda. Síðan fór hann heim. Ok er hann ór sögunni. En þaðan frá vöndusk á kvámur Hákonar til Arnarness; ok fór svá fram allan þenna vetr. Einn dag mælti Guðrún til Hákonar, kvazk eigi vilja kvámur hans meðan Hrafn væri á lífi, "En gör sem þér sýnisk síðan." Þess er getið, at þau sátu á þver-palli þau Hákon ok Hildibrandr bróðir hans, ok Guðrún í milli þeirra, ok töluðu mart. En Hrafn sat í bekk ok reist spán, þvíat hann var hagr. Síðan rísa þeir upp bræðr. Ok er þeir gengu útar eptir gólfinu, þá lagði Hákon til Hrafns með spjóti lágskeptu, ok kom lagit fyrir brjóst hónum. Ok í annat sinn lagði Hákon til Hrafns; ok varð þat svöðu-sár. Síðan gengu þeir út bræðr. En Hrafn tók til öxar er hjá hónum var, ok reis upp; en Guðrún tók til hans, ok bað hann eigi fram ganga. Hann svarar: "Skamt mun nú farit verða, þó bröstulega sé látið." Þá spurði hón hve mjök hann var sárr. Hann svarar: "Grunn verða svöðu-sárin; en svíða gét ek bringspala-dílann um stund." Hrafn lá þrjár nætr í sárum; ok fékk alla reiðu; ok andaðisk síðan; ok var færðr á Möðruvöllu.