Bókastaðir

Hér hefur upp þátt Spesu og Þorsteins. Hér hefr upp þátt Spesu ok Þorsteins.

Þorsteinn drómundur var ríkur maður og hafði hina mestu virðing. Þorsteinn drómundur var ríkr maðr ok hafði ina mestu virðing. Hann spurði nú að Þorbjörn öngull var farinn úr landi og út í Miklagarð. Hann spurði nú at Þorbjǫrn öngull var farinn ór landi ok út í Miklagarð. Brá hann skjótt við og seldi frændum sínum eignir sínar í hendur en hann réðst til ferðar og leitaði eftir Öngli og fór jafnan þar eftir sem hinn fór undan. Brá hann skjótt við ok seldi frǽndum sínum eignir sínar í hendr en hann rézk til ferðar ok leitaði eftir Öngli ok fór jafnan þar eftir sem inn fór undan. Vissi Öngull ekki til hans ferða. Vissi Öngull ekki til hans ferða.

Þorsteinn drómundur kom út í Miklagarð litlu síðar en Öngull og vildi fyrir hvern mun drepa hann en hvorgi kenndi annan. Þorsteinn drómundur kom út í Miklagarð litlu síðar en Öngull ok vildi fyrir hvern mun drepa hann en hvorgi kenndi annan. Nú vildu þeir koma sér í sveit með Væringjum og var því vel tekið þegar þeir vissu að þeir voru Norðmenn. Nú vildu þeir koma sér í sveit með Vǽringjum ok var því vel tekit þegar þeir vissu at þeir váru Norðmenn. Þá var Mikael katalak konungur yfir Miklagarði. Þá var Mikael katalak konungr yfir Miklagarði.

Þorsteinn drómundur sat nú um Öngul ef hann mætti að nokkuru kenna hann og gat það ekki leikið fyrir fjölmenni. Þorsteinn drómundur sat nú um Öngul ef hann mǽtti at nǫkkuru kenna hann ok gat þat ekki leikit fyrir fjǫlmenni. Lá hann þar jafnan vakandi og undi lítt við sinn hag. Lá hann þar jafnan vakandi ok undi lítt við sinn hag. Þóttist hann mikils hafa misst. Þóttist hann mikils hafa misst.

Nú var það þessu næst að Væringjar áttu að fara í herför nokkura að friða landið af hernaði. Nú var þat þessu nǽst at Vǽringjar áttu at fara í herfǫr nǫkkura at friða landit af hernaði. Og áður en þeir fóru heiman var það siður þeirra og lög að eiga vopnaþing og enn gerðu þeir svo. Ok áðr en þeir fóru heiman var þat siðr þeira ok lǫg at eiga vopnaþing ok enn gerðu þeir svá. Og þá er vopnaþingið var sett þá skyldu allir Væringjar þar koma og svo þeir sem þá ætluðu að ráðast til ferðar með þeim og sýna vopn sín. Ok þá er vopnaþingit var sett þá skuldu allir Vǽringjar þar koma ok svá þeir sem þá ǽtluðu at ráðast til ferðar með þeim ok sýna vápn sín. Hér komu þeir báðir, Þorsteinn og Öngull. Hér kómu þeir báðir, Þorsteinn ok Öngull. Bar Þorbjörn fyrr fram sín vopn. Bar Þorbjǫrn fyrr fram sín vápn. Hann hafði þá saxið Grettisnaut. Hann hafði þá saxit Grettisnaut. En er hann sýndi það þá dáðust margir að og sögðu að það væri allgott vopn og kváðu það mikið lýti á að skarðið var í miðri egginni og spurðu hann hvað til hefði borið. En er hann sýndi þat þá dáðust margir at ok sǫgðu at þat vǽri allgott vápn ok kváðu þat mikit lýti á at skarðit var í miðri egginni ok spurðu hann hvat til hefði borit.

Öngull sagði það frásagnarvert " því að það er þessu næst segjanda að út á Íslandi, " segir hann, " að eg drap kappa þann er Grettir hét hinn sterki er þar hefur mestur garpur verið og fullhugi því að hann gat engi unnið fyrr en eg kom til. Öngull sagði þat frásagnarvert " því at þat er þessu nǽst segjanda at út á Íslandi, " segir hann, " at ek drap kappa þann er Grettir hét inn sterki er þar hefir mestr garpr verit ok fullhugi því at hann gat engi unnið fyrr en ek kom til. Og með því að mér varð auðið að vinna hann þá bar eg af honum en þó hafði hann mörg mín öfl. Ok með því at mér varð auðit at vinna hann þá bar ek af honum en þó hafði hann mǫrg mín ǫfl. Hjó eg þá í höfuð honum með saxinu og þá brotnaði skarð í egginni. " Hjó ek þá í hǫfuð honum með saxinu ok þá brotnaði skarð í egginni. "

Þeir sögðu er næstir stóðu að sá hefði verið harður í haus og sýndi hver öðrum. Þeir sǫgðu er nǽstir stóðu at sá hefði verit harðr í haus ok sýndi hverr ǫðrum. Af þessu þóttist Þorsteinn vita hver Öngull var og beiddist að sjá saxið sem aðrir. Af þessu þóttist Þorsteinn vita hver Öngull var ok beiddisk at sjá saxit sem aðrir. Lét Öngull það til reiðu því að flestir lofuðu hreysti hans og framgöngu. Lét Öngull þat til reiðu því at flestir lofuðu hreysti hans ok framgǫngu. Hann hugði að þessi mundi svo gera en hann vissi öngva von að Þorsteinn væri þar eða frændur Grettis. Hann hugði at þessi myndi svá gera en hann vissi öngva ván at Þorsteinn vǽri þar eða frǽndr Grettis.

Tók Drómundur nú við saxinu og jafnskjótt reiddi hann það upp og hjó til Önguls. Tók Drómundr nú við saxinu ok jafnskjótt reiddi hann þat upp ok hjó til Önguls. Kom það högg í höfuðið og varð svo mikið að í jöxlum nam staðar. Kom þat hǫgg í hǫfuðit ok varð svá mikit at í jöxlum nam staðar. Féll Þorbjörn öngull ærulaus dauður til jarðar. Fell Þorbjǫrn öngull ærulaus dauðr til jarðar.

Við þetta urðu menn mjög ókvæða. Við þetta urðu menn mjǫk ókvæða. Greip gjaldkerinn staðarins þegar Þorstein og spurði fyrir hverja sök hann gerði slíkt óhæfuverk þar á heilögu þingi. Greip gjaldkerinn staðarins þegar Þorstein ok spurði fyrir hverja sǫk hann gerði slíkt óhæfuverk þar á heilögu þingi.

Þorsteinn sagðist vera bróðir Grettis hins sterka og það með að hann hefði aldrei hefndinni fram komið fyrr en þar. Þorsteinn sagðisk vera bróðir Grettis ins sterka ok þat með at hann hefði aldrei hefndinni fram komit fyrr en þar. Og þá tóku margir undir að sjá hinn sterki maður mundi mikill fyrir sér hafa verið þar sem Þorsteinn hefði rekist svo langt út í heim að hefna hans. Ok þá tóku margir undir at sjá inn sterki maðrinn myndi mikill fyrir sér hafa verit þar sem Þorsteinn hefði rekist svá langt út í heim at hefna hans. Ráðsmönnum staðarins þótti þetta líklegt. Ráðsmönnum staðarins þótti þetta líklegt. En fyrir því að engi var sá þar er kynni nokkuð um að bera með Þorsteini þá voru það lög þeirra að hver sá er mann dræpi skyldi öngu fyrir týna nema lífinu. En fyrir því at engi var sá þar er kynni nǫkkut um at bera með Þorsteini þá váru þat lǫg þeira at hverr sá er mann drǽpi skyldi engu fyrir týna nema lífinu. Fékk Þorsteinn skjótan dóm og heldur harðan. Fekk Þorsteinn skjótan dóm ok heldr harðan. Hann skyldi setja í myrkvastofu í dyflissu eina og bíða þar bana ef engi leysti hann út með fé. Hann skyldi setja í myrkvastofu í dyflissu eina ok bíða þar bana ef engi leysti hann út með fé.

En er Þorsteinn kom í dyflissuna var þar maður fyrir. En er Þorsteinn kom í dyflissuna var þar maðr fyrir. Sá hafði þar lengi verið og kominn að bana af vesöld. Sá hafði þar lengi verit ok kominn at bana af vesöld. Þar var bæði fúlt og kalt. Þar var bǽði fúlt ok kalt.

Þorsteinn mælti við þenna mann: " Hversu þykir þér ævi þín? " Þorsteinn mǽlti við þenna mann: " Hversu þykkir þér ǽvi þín? "

Hinn svarar: " Harðla ill því að mér vill engi við hjálpa en eg á öngva frændur til að leysa mig. " Inn svarar: " Harðla ill því at mér vill engi við hjálpa en ek á öngva frǽndr til at leysa mik. "

Þorsteinn mælti: " Mart er fyrir óráðinu um slíkt og verum kátir og gerum okkur nokkuð að gleði. " Þorsteinn mǽlti: " Margt er fyrir óráðinu um slíkt ok verum kátir ok gerum okkr nakkvat at gleði. "

Hinn kvað sér að öngu gaman verða. Inn kvað sér at öngu gaman verða.

" Þó skulum við prófa, " segir Þorsteinn. " Þó skulum við prófa, " segir Þorsteinn. Tók þá og kvað kvæði. Tók þá ok kvað kvǽði. Hann var raddmaður mikill svo að varla fannst hans líki. Hann var raddmaður mikill svá at varla fannsk hans líki. Sparði hann nú ekki af. Sparði hann nú ekki af. Almenningsstræti var skammt fram frá dyflissunni. Almenningsstræti var skammt fram frá dyflissunni. Kvað Þorsteinn svo hátt að gall í múrnum og hinum er áður var hálfdauður þótti mikið gaman að vera. Kvað Þorsteinn svá hátt at gall í múrnum ok inum er áðr var hálfdauðr þótti mikit gaman at vera. Lét hann svo ganga fram á kveldið. Lét hann svá ganga fram á kveldit.

Spes hét göfug garðshúsfreyja þar í staðnum, harðla rík og stórættuð. Spes hét gǫfug garðshúsfreyja þar í staðnum, harðla rík ok stórǽttuð. Sigurður hét bóndi hennar. Sigurðr hét bóndi hennar. Hann var auðigur og ættsmærri en hún. Hann var auðigr ok ǽttsmǽrri en hon. Hafði hún verið gefin honum til fjár. Hafði hon verit gefin honum til fjár. Ekki varð ástríki mikið með þeim hjónum og þóttist hún næsta vargefin. Ekki varð ástríki mikit með þeim hjónum ok þóttist hon nǽsta vargefin. Hún var stórlynd og svarkur mikill. Hon var stórlynd ok svarkur mikill.

Svo bar til að þá er Þorsteinn skemmti um kveldið að Spes gekk um strætið nær dyflissunni að hún heyrði þangað rödd svo fagra að hún kallaðist öngva slíka heyrt hafa. Svá bar til at þá er Þorsteinn skemmti um kveldit at Spes gekk um strǽtit nǽr dyflissunni at hon heyrði þangat rödd svá fagra at hon kallaðisk öngva slíka heyrt hafa. Hún gekk með marga sveina og bað þá víkja þangað og vita hver þessa ágætu rödd hefði. Hon gekk með marga sveina ok bað þá víkja þangat ok vita hver þessa ágǽtu rödd hefði. Þeir kölluðu nú og spurðu hver þar væri svo harðlega spenntur. Þeir kǫlluðu nú ok spurðu hver þar vǽri svá harðlega spenntr. Þorsteinn nefndi sig. Þorsteinn nefndi sik.

Þá mælti Spes: " Ertu þvílíkur atgervimaður um annað sem á kveðandi? " Þá mǽlti Spes: " Ert þvílíkr atgervimaðr um annat sem á kveðandi? "

Hann sagði lítið bragð að því. Hann sagði lítit bragð at því.

" Hvað hefir þú til saka, " segir hún, " er þig skal kvelja hér til bana? " " Hvat hefir þú til saka, " segir hon, " er þik skal kvelja hér til bana? "

Hann sagði að hann hefði drepið mann og hefnt bróður síns " en eg gat það eigi með vottum sýnt, " sagði Þorsteinn, " og því var eg hér settur, " segir hann, " nema nokkur vildi mig út leysa. Hann sagði at hann hefði drepit mann ok hefnt bróður síns " en ek gat þat eigi með vottum sýnt, " sagði Þorsteinn, " ok því var ek hér settr, " segir hann, " nema nokkurr vildi mik út leysa. En mér þykir þess engi von því að eg á hér öngvan skyldan mann. " En mér þykkir þess engi ván því at ek á hér öngvan skyldan mann. "

" Mikill mannskaði mun það ef þú ert drepinn. " Mikill mannskaði mun þat ef þú ert drepinn. Eða var bróðir þinn slíkur frægðarmaður sá er þú hefndir? " Eða var bróðir þinn slíkr frægðarmaður sá er þú hefndir? "

Hann sagði að sá var meir en hálfu gildari maður. Hann sagði at sá var meir en hálfu gildari maðr. Hún spurði hvað til merkja væri um það. Hon spurði hvat til merkja vǽri um þat.

Þá kvað Þorsteinn vísu þessa: Þá kvað Þorsteinn vísu þessa:

" Mikil ágæti eru slíkt, " sögðu þeir er skildu vísuna. " Mikil ágǽti eru slíkt, " sǫgðu þeir er skilðu vísuna.

Og sem hún vissi þetta mælti hún svo: " Viltu þiggja líf að mér ef kostur er? " Ok sem hon vissi þetta mǽlti hon svá: " Vill þiggja líf at mér ef kostr er? "

" Eg vil gjarna, " sagði Þorsteinn, " ef þessi félagi minn er og út leystur með mér sem hér situr. " Ek vil gjarna, " sagði Þorsteinn, " ef þessi félagi minn er ok út leystr með mér sem hér sitr. Ella munum við sitja hér báðir. " Ella munum við sitja hér báðir. "

Hún svarar: " Meira mannkaup ætla eg í þér sé en honum. " Hon svarar: " Meira mannkaup ǽtla ek í þér sé en honum. "

" Svo sem það er, " sagði Þorsteinn, " þá munum við fylgjast burt héðan annaðhvort báðir eða hvorgi okkar. " " Svá sem þat er, " sagði Þorsteinn, " þá munum við fylgjast brott héðan annaðhvort báðir eða hvorgi okkar. "

Hún gekk þá þangað sem Væringjar voru og beiddi útlausnar fyrir Þorstein og bauð fé til. Hon gekk þá þangat sem Vǽringjar váru ok beiddi útlausnar fyrir Þorstein ok bauð fé til. Þeir voru þess fúsir. Þeir váru þess fúsir. Fékk hún svo um gengið með vinsældum sínum og ríkdómi að þeir voru báðir út leystir. Fekk hon svá um gengit með vinsældum sínum ok ríkdómi at þeir váru báðir út leystir. En þegar Þorsteinn komst úr dyflissunni fór hann til móts við Spes. En þegar Þorsteinn komsk ór dyflissunni fór hann til móts við Spes. Húsfreyja tók hann til sín og hélt hann á laun en stundum var hann með Væringjum í herferðum og reyndist hinn mesti fullhugi í öllum framgöngum. Húsfreyja tók hann til sín ok helt hann á laun en stundum var hann með Vǽringjum í herferðum ok reyndisk inn mesti fullhugi í ǫllum framgöngum.

Í þenna tíma var Haraldur Sigurðarson í Miklagarði og kom Þorsteinn sér í vináttu við hann. Í þenna tíma var Haraldr Sigurðarson í Miklagarði ok kom Þorsteinn sér í vináttu við hann. Þótti Þorsteinn nú mikilhæfur því að Spes lét hann ekki fé skorta. Þótti Þorsteinn nú mikilhǽfr því at Spes lét hann ekki fé skorta. Lögðust þau nú á hugi, Þorsteinn og Spes. Lǫgðusk þau nú á hugi, Þorsteinn ok Spes. Fannst henni mikið um atgervi hans. Fannsk henni mikit um atgervi hans. Varð henni féskylft mjög því að hún hélt sér mjög til vinsælda. Varð henni féskylft mjǫk því at hon helt sér mjǫk til vinsælda. Bóndi hennar þóttist og finna að hún tók sér háttaskipti, bæði í skaplyndi og margri breytni og einkanlega í fjárauðn. Bóndi hennar þóttist ok finna at hon tók sér háttaskipti, bǽði í skaplyndi ok margri breytni ok einkanlega í fjárauðn. Saknaði hann bæði gulls og gripa er hurfu úr hennar geymslu. Saknaði hann bǽði gulls ok gripa er hurfu ór hennar geymslu.

Og eitthvert sinn talaði Sigurður bóndi hennar við hana og segir að hún tæki undarlega breytni upp " þú gefur eigi gaum að góssi okkru og sukkar því ýmsa vega. Ok eitthvert sinn talaði Sigurðr bóndi hennar við hana ok segir at hon tǿki undarlega breytni upp " þú gefur eigi gaum at góssi okkru ok sukkar því ýmsa vega. En svo er sem eg sjái þig í svefni og viltu aldrei vera þar stödd sem eg er. En svá er sem ek sjáa þik í svefni ok vill aldrei vera þar stǫdd sem ek em. Nú veit eg fyrir víst að eitthvert ber til. " Nú veit ek fyrir víst at eitthvert berr til. "

Hún svarar: " Eg sagði þér og svo frændur mínir þá er við komum saman að eg vildi vera sjálfráð og frjáls allra þeirra hluta sem mér stæði vel að veita og af því spara eg ekki fé þitt. Hon svarar: " Ek sagða þér ok svá frǽndr mínir þá er við kómum saman at ek vilda vera sjálfráð ok frjáls allra þeira hluta sem mér stǿði vel at veita ok af því spari ek ekki fé þitt. Eða viltu nokkuð aðra hluti við mig tala þá sem mér megi blygð í verða? " Eða vill nǫkkut aðra hluti við mik tala þá sem mér megi blygð í verða? "

Hann svarar: " Eigi er mér það grunlaust að þú haldir einnhvern þann mann er þér þykir betri en eg. " Hann svarar: " Eigi er mér þat grunlaust at þú haldir einnhvern þann mann er þér þykkir betri en ek. "

" Eigi veit eg, " segir hún, " að mikið sé fyrir því en þó vil eg það ætla að þú megir það með öngum sannindum segja. " Eigi veit ek, " segir hon, " at mikit sé fyrir því en þó vil ek þat ætla at þú megir þat með öngum sannindum segja. En ekki munum við tvö ein við talast ef þú berð þessa óvissu að mér. " En ekki munum við tvö ein við talast ef þú berr þessa óvissu at mér. "

Hann lét nú falla niður þetta tal að sinni. Hann lét nú falla niðr þetta tal at sinni.

Þau Þorsteinn héldu fram hinu sama og voru ekki viðsjál við orði vondra manna því að hún treysti visku og vinsældum. Þau Þorsteinn heldu fram inu sama ok váru ekki viðsjál við orði vondra manna því at hon treysti visku ok vinsældum. Oft sátu þau á tali og skemmtu sér. Oft sátu þau á tali ok skemmtu sér.

Það var eitt kveld er þau sátu í einu lofti þar sem í voru gripir hennar. Þat var eitt kveld er þau sátu í einu lofti þar sem í váru gripir hennar. Hún bað Þorstein kveða nokkuð því að hún hugði bónda sitja við drykk sem hann átti vanda til. Hon bað Þorstein kveða nakkvat því at hon hugði bónda sitja við drykk sem hann átti vanda til. Hún strengdi aftur dyrnar. Hon strengdi aftr dyrnar. Og er hann hafði kveðið um stund var brotist á hurðina og kallað að upp skyldi láta. Ok er hann hafði kveðit um stund var brotist á hurðina ok kallat at upp skyldi láta. Var þar kominn bóndinn með marga sveina. Var þar kominn bón dinn með marga sveina. Húsfreyja hafði lokið upp einni stórri kistu og sýndi Þorsteini gripi sína. Húsfreyja hafði lokit upp einni stórri kistu ok sýndi Þorsteini gripi sína. En er hún kenndi hver var vildi hún ekki lúka upp dyrnar. En er hon kenndi hver var vildi hon ekki lúka upp dyrnar.

Hún talar við Þorstein: " Skjót er ráðagerð mín. Hon talar við Þorstein: " Skjót er ráðagerð mín. Hlaup hér niður í kistuna og lát hljótt um þig. " Hlaup hér niðr í kistuna ok lát hljótt um þik. "

Hann gerði svo. Hann gerði svá. Hún rak lás fyrir kistuna og settist þar upp á. Hon rak lás fyrir kistuna ok settisk þar upp á. Í því kom bóndi inn í loftið og höfðu þeir þá brotið upp loftið. Í því kom bóndi inn í loftit ok hǫfðu þeir þá brotit upp loftit.

Húsfreyja mælti: " Því farið þér með svo miklu harki eða fara ófriðarmenn eftir yður? " Húsfreyja mǽlti: " Því farið þér með svá miklu harki eða fara ófriðarmenn eftir yðr? "

Bóndi svarar: " Nú er vel að þú gefur sjálf raun hver þú ert. Bóndi svarar: " Nú er vel at þú gefur sjálf raun hver þú ert. Eða hvar er sá maður er mest renndi raustum áðan? Eða hvar er sá maðr er mest renndi raustum áðan? Get eg að þér þyki hann fagurhljóðari en eg. " Get ek at þér þyki hann fagurhljóðari en ek. "

Hún mælti: " Enginn er allheimskur ef þegja má. Hon mǽlti: " Enginn er allheimskr ef þegja má. Fer þér og svo. Ferr þér ok svá. Þú þykist vera slægur og ætlar að þú munir festa á mér lygi þína en hér mun raun á nú. Þú þykist vera slǿgr ok ǽtlar at þú munir festa á mér lygi þína en hér mun raun á nú. Ef þú hefir satt að mæla þá tak þú hann því að eigi mun hann hlaupa út um veggina eða ræfrið. " Ef þú hefir satt at mǽla þá tak þú hann því at eigi mun hann hlaupa út um veggina eða rǽfrit. "

Hann leitaði um húsið og fann ekki. Hann leitaði um húsit ok fann ekki.

Hún mælti: " Hví tekur þú hann ekki nú ef þú þykist þó eftir vísu ganga? " Hon mǽlti: " Hví tekr þú hann ekki nú ef þú þykisk þó eftir vísu ganga? "

Hann þagnaði þá og þóttist ekki vita við hver brögð hann var kominn og frétti fylgdarmenn sína hvort þeim heyrðist eigi sem honum. Hann þagnaði þá ok þóttist ekki vita við hver brǫgð hann var kominn ok frétti fylgdarmenn sína hvárt þeim heyrðisk eigi sem honum. En er þeir sáu að húsfreyju mislíkaði varð ekki af vitnisburði þeirra og sögðu að jafnan heyrði eigi eftir því sem var. En er þeir sá at húsfreyju mislíkaði varð ekki af vitnisburð þeira ok sǫgðu at jafnan heyrði eigi eftir því sem var. Gekk bóndi þá út og þóttist vita með sannindum þó að hann fyndi eigi manninn. Gekk bóndi þá út ok þóttist vita með sannindum þó at hann fyndi eigi manninn. Lét hann þá af að forvitnast um húsfreyju og hagi hennar langa stund. Lét hann þá af at forvitnast um húsfreyju ok hagi hennar langa stund.

Annan tíma var það enn miklu síðar að þau Þorsteinn og Spes sátu í fatabúri einu. Annan tíma var þat enn miklu síðar at þau Þorsteinn ok Spes sátu í fatabúri einu. Þar voru inni klæði bæði skorin og óskorin er þau bóndinn áttu. Þar váru inni klǽði bǽði skorin ok óskorin er þau bón dinn áttu. Sýndi hún Þorsteini marga dúka og röktu í sundur. Sýndi hon Þorsteini marga dúka ok röktu í sundr. Og er þau uggði minnst kom þar að þeim bóndinn með marga menn og brutu upp loftið. Ok er þau uggði minnst kom þar at þeim bón dinn með marga menn ok brutu upp loftit. En meðan þeir gerðu það rak hún klæðin ofan á Þorsteinn og studdist við klæðahlaðann er þeir komu inn í húsið. En meðan þeir gerðu þat rak hon klǽðin ofan á Þorstein ok studdisk við klæðahlaðann er þeir kómu inn í húsit.

" Hvort muntu enn þræta, " segir bóndi, " að hér væri maður hjá þér? " Hvárt munt enn þrǽta, " segir bóndi, " at hér vǽri maðr hjá þér? Munu þeir menn vera hér nú er sáu ykkur bæði. " Munu þeir menn vera hér nú er sá ykkr bǽði. "

Hún bað þá vera eigi svo óða " mun yður nú eigi bresta en látið mig vera kyrra og skýfið mér hvergi. " Hon bað þá vera eigi svá óða " mun yðr nú eigi bresta en látið mik vera kyrra ok skýfið mér hvergi. "

Þeir leituðu nú um húsið og fundu ekki, gefa upp um síðir. Þeir leituðu nú um húsit ok fundu ekki, gefa upp um síðir.

Þá mælti húsfreyja: " Gott er það jafnan að gefa betri raun en margir ætla og var það von að eigi munduð þér það finna sem ekki var til. Þá mǽlti húsfreyja: " Gott er þat jafnan at gefa betri raun en margir ǽtla ok var þat ván at eigi munduð þér þat finna sem ekki var til. Eða viltu nú bóndi ganga við heimsku þinni og bera mig undan þessu illmæli? " Eða vill nú bóndi ganga við heimsku þinni ok bera mik undan þessu illmǽli? "

Hann mælti: " Síður ber eg þig undan að eg þykist víst vita að þú ert sönn að þessu sem eg hefi á þig borið. Hann mǽlti: " Síðr ber ek þik undan at ek þykist víst vita at þú ert sǫnn at þessu sem ek hefi á þik borit. Skaltu og verða þig við að hafa um það mál ef þú getur það af þér fært. " Skalt ok verða þik við at hafa um þat mál ef þú getr þat af þér fǿrt. "

Hún kvað sér það ekki í móti skapi. Hon kvað sér þat ekki í móti skapi. Skildu þau að því tal sitt. Skilðu þau at því tal sitt.

Eftir þetta var Þorstein með Væringjum jafnan. Eftir þetta var Þorstein með Vǽringjum jafnan. Og það segja menn að hann hafi leitað ráða undir Harald Sigurðarson og ætla menn að þau hefðu eigi svo úr ráðið ef þau hefðu eigi hans við notið og hans visku. Ok þat segja menn at hann hafi leitað ráða undir Harald Sigurðarson ok ǽtla menn at þau hefði eigi svá ór ráðit ef þau hefði eigi hans við notið ok hans visku.

Og þá er fram liðu stundir gerði Sigurður bóndi orð á því að hann mundi fara heiman að einhverjum erindum sínum. Ok þá er fram liðu stundir gerði Sigurðr bóndi orð á því at hann mundi fara heiman at einhverjum erindum sínum. Ekki latti húsfreyja hann þess. Ekki latti húsfreyja hann þess. Og er bóndi var á burtu kom Þorsteinn til Spes og voru þau þá jafnan bæði saman. Ok er bóndi var á burtu kom Þorsteinn til Spes ok váru þau þá jafnan bǽði saman. Svo var háttað í garði hennar að hann var húsaður fram yfir sjóinn og voru það nokkur hús er sjórinn gekk upp undir. Svá var háttat í garði hennar at hann var húsaðr fram yfir sjóinn ok váru þat nokkur hús er sjórinn gekk upp undir. Þar sátu þau Spes og Þorsteinn jafnan. Þar sátu þau Spes ok Þorsteinn jafnan. Þar var lítil hlemmur í gólfinu svo að enginn vissi nema þau tvö. Þar var lítil hlemmur í gólfinu svá at enginn vissi nema þau tvö. Skyldi hann opinn standa ef skjótt þyrfti til að taka. Skyldi hann opinn standa ef skjótt þyrfti til at taka.

Nú er frá bónda að segja að hann fór hvergi á burt nema hann leyndist og vildi speja um húsfreyju. Nú er frá bónda at segja at hann fór hvergi á brott nema hann leynðisk ok vildi speja um húsfreyju. Bar það og svo til að þá er þau varði síst á einu kveldi og þau sátu í sjóvarloftinu og skemmtu sér að þar kom bóndinn að þeim óvörum með fjölda fólks og leiddi nú nokkura menn til gluggs er á var á húsinu og bað þá sjá hvort eftir því væri sem hann sagði. Bar þat ok svá til at þá er þau varði síst á einu kveldi ok þau sátu í sjóvarloftinu ok skemmtu sér at þar kom bón dinn at þeim óvǫrum með fjölda fólks ok leiddi nú nǫkkura menn til gluggs er á var á húsinu ok bað þá sjá hvárt eftir því vǽri sem hann sagði. Allir sögðu að hann hefði rétt talað og svo mundi fyrr hafa verið, hlupu nú á loftið. Allir sǫgðu at hann hefði rétt talat ok svá myndi fyrr hafa verit, hljópu nú á loftit.

Og er þau heyrðu brakið mælti hún til Þorsteins: " Hér verður þú niður að fara hvað sem kostar. Ok er þau heyrðu brakit mǽlti hon til Þorsteins: " Hér verðr þú niðr at fara hvat sem kostar. Ger mér vísbending ef þú kemst fram undan húsunum. " Ger mér vísbending ef þú kemsk fram undan húsunum. "

Hann kvað já við og steypti sér niður í gólfið en húsfreyja spyrnti fæti sínum á hlemminn, féll síðan aftur í lag og sá þá hvergi nývirki á gólfinu. Hann kvað já við ok steypti sér niðr í gólfit en húsfreyja spyrndi fǿti sínum á hlemminn, fell síðan aftr í lag ok sá þá hvergi nývirki á gólfinu.

Kom bóndi í loftið og hans menn. Kom bóndi í loftit ok hans menn. Þeir fóru nú leitandi og fundu ekki sem von var. Þeir fóru nú leitandi ok fundu ekki sem ván var. Loftið var autt svo að þar var engi hlutur inni nema slétt gólfið og pallar. Loftit var autt svá at þar var engi hlutr inni nema slétt gólfit ok pallar. Sat húsfreyja þar og lék að fingurgullum sínum. Sat húsfreyja þar ok lék at fingurgullum sínum. Hún gaf sér fátt að þeim og lét sem hún ætti ekki um að vera. Hon gaf sér fátt at þeim ok lét sem hon ǽtti ekki um at vera. Nú þótti bónda allkynlegt og spurði fylgdarmenn sína hvort þeir hefðu eigi séð manninn. Nú þótti bónda allkynlegt ok spurði fylgdarmenn sína hvárt þeir hefði eigi sét manninn. Þeir kváðust fyrir víst hafa séð hann. Þeir kváðusk fyrir víst hafa sét hann.

Þá mælti húsfreyja: " Hér mun koma að því sem mælt er að þrisvar hefir allt orðið forðum. Þá mǽlti húsfreyja: " Hér mun koma at því sem mǽlt er at þrisvar hefir allt orðit forðum. Hefir þér og svo farið Sigurður, " sagði hún. Hefir þér ok svá farit Sigurðr, " sagði hon. " Þú hefir gert mér þrisvar ónáðir að því sem mér þykir. " Þú hefir gert mér þrisvar ónáðir at því sem mér þykkir. Eða eruð þér nú nokkuru hyggnari en fyrir öndverðu? " Eða eruð þér nú nǫkkuru hyggnari en fyrir ǫndverðu? "

" Eg var nú ekki einn til frásagnar, " segir bóndi. " Ek var nú ekki einn til frásagnar, " segir bóndi. " Skaltu fyrir allt það eiga undanfærslu því að eg vil með engu móti þessa svívirðing hafa óbætta. " " Skalt fyrir allt þat eiga undanfærslu því at ek vil með engu móti þessa svívirðing hafa óbǿtta. "

" Eg ætla, " sagði húsfreyja, " að þú beiðir þess er eg vil bjóða því að mér þykir allgott að færast undan þessum áburð. " Ek ǽtla, " sagði húsfreyja, " at þú beiðir þess er ek vil bjóða því at mér þykkir allgott at fǿrast undan þessum áburð. Er hann svo á loft kominn að mér verður mikill vanmetnaður í ef eg hrind honum eigi af mér. " Er hann svá á loft kominn at mér verðr mikill vanmetnaður í ef ek hrind honum eigi af mér. "

" Einn veg skaltu þess synja, " segir bóndi, " að þú hafir eigi gefið góss vort né gripi. " " Einn veg skalt þess synja, " segir bóndi, " at þú hafir eigi gefit góss vort né gripi. "

Hún svarar: " Þann tíma sem eg færist undan skal eg einn veg hrinda af mér öllum þeim greinum sem þú hefir til mín að tala. Hon svarar: " Þann tíma sem ek fǿrist undan skal ek einn veg hrinda af mér ǫllum þeim greinum sem þú hefir til mín at tala. En hygg að hvar niður skal koma. En hygg at hvar niðr skal koma. Vil eg þegar nú á morgun fara fram fyrir biskup og nefni hann mér fulla undanfærslu fyrir svo fallin orð fyrir þenna áburð. " Vil ek þegar nú á morgun fara fram fyrir biskup ok nefni hann mér fulla undanfærslu fyrir svá fallin orð fyrir þenna áburð. "

Bóndi lét sér þetta vel nægja og gekk í burt með sína menn. Bóndi lét sér þetta vel nægja ok gekk í brott með sína menn.

Nú er frá Þorsteini að segja að hann lagðist fram undan húsunum og gekk upp þar sem honum líkaði og tók sér eina skíðu með logandi eldi og hélt upp svo að sjá mátti úr garði húsfreyju. Nú er frá Þorsteini at segja at hann lagðisk fram undan húsunum ok gekk upp þar sem honum líkaði ok tók sér eina skíðu með logandi eldi ok helt upp svá at sjá mátti ór garði húsfreyju. Hún var löngum úti um kveldið og um nóttina því að hún vildi vita ef Þorsteinn kæmi á land. Hon var lǫngum úti um kveldit ok um nóttina því at hon vildi vita ef Þorsteinn kǿmi á land. Og er hún sá eldinn þóttist hún vita að hann var á land kominn því að þau höfðu þetta ráð gert með sér. Ok er hon sá eldinn þóttist hon vita at hann var á land kominn því at þau hǫfðu þetta ráð gert með sér.

Eftir um morguninn bauð Spes bónda sínum að þau skyldu við talast fyrir biskupi um sín mál og hann var þess albúinn. Eftir um morguninn bauð Spes bónda sínum at þau skyldi við talast fyrir biskupi um sín mál ok hann var þess albúinn. Koma þau nú fram fyrir biskup og hefir bóndi hinar sömu sakir við hana sem fyrr var getið. Koma þau nú fram fyrir biskup ok hefir bóndi hinar sǫmu sakir við hana sem fyrr var getit. Biskup spurði hvort hún hefði við þetta kennd verið fyrri en enginn sagðist það heyrt hafa. Biskup spurði hvárt hon hefði við þetta kennd verit fyrri en enginn sagðisk þat heyrt hafa. Þá spurði hann með hverjum líkindum hann bæri þetta að henni. Þá spurði hann með hverjum líkindum hann bǽri þetta at henni. Hann leiddi þá fram menn er séð höfðu að hún sat í læstu húsi og þar einn maður hjá henni. Hann leiddi þá fram menn er sét hǫfðu at hon sat í læstu húsi ok þar einn maðr hjá henni. Og á því sagði bóndinn sér grun að sá maður mundi glepja hana. Ok á því sagði bón dinn sér grun at sá maðr myndi glepja hana. Biskup sagði að hún mátti vel færast undan þessum áburð ef hún vildi. Biskup sagði at hon mátti vel fǿrast undan þessum áburð ef hon vildi.

Hún kvað sér nú allvel líka " trúi eg, " sagði Spes, " að mér verði gott til eiðakvenna um þetta mál. " Hon kvað sér nú allvel líka " trúi ek, " sagði Spes, " at mér verði gott til eiðakvenna um þetta mál. "

Var henni nú nefndur eiður og ákveðinn dagur til að fram skyldi koma. Var henni nú nefndr eiðr ok ákveðinn dagr til at fram skyldi koma. Fór hún eftir það heim og lét vel yfir sér. Fór hon eftir þat heim ok lét vel yfir sér. Fundust þau Þorsteinn og Spes og gerðu ráð sín. Fundusk þau Þorsteinn ok Spes ok gerðu ráð sín.

Nú leið sá dagur og þar til sá dagur kom sem Spes skyldi vinna eiðinn. Nú leið sá dagr ok þar til sá dagr kom sem Spes skyldi vinna eiðinn. Þá býður hún til öllum sínum vinum og frændum og setti sig til með hinum bestum klæðum er hún átti. Þá býðr hon til ǫllum sínum vinum ok frǽndum ok setti sik til með inum beztum klǽðum er hon átti. Margar dýrar konur gengu með henni. Margar dýrar konur gengu með henni. Þá voru á votviðri mikil. Þá váru á votviðri mikil. Vegurinn var votur og ein veisa mikil yfir að fara áður en til kirkju kæmi. Vegrinn var votr ok ein veisa mikil yfir at fara áðr en til kirkju kǿmi. Og svo sem Spes og skari hennar kemur fram að veisunni var þar fyrir fjölmenni mikið og fjöldi fátækra manna er sér báðu ölmusu því að þetta var almenningsstræti. Ok svá sem Spes ok skari hennar kemr fram at veisunni var þar fyrir fjǫlmenni mikit ok fjöldi fátǿkra manna er sér báðu ölmusu því at þetta var almenningsstræti. Allir þóttust þeir skyldir vera að fagna henni sem kunnu og báðu henni góðs fyrir það er hún hafði þeim oft vel við hjálpað. Allir þóttust þeir skyldir vera at fagna henni sem kunnu ok báðu henni góðs fyrir þat er hon hafði þeim oft vel við hjálpat. Þar var einn stafkarl milli annarra fátækra manna, mikill vexti og hafði sítt skegg. Þar var einn stafkarl milli annarra fátǿkra manna, mikill vexti ok hafði sítt skegg.

Kvendið nam staðar við fenið því að hoffólkinu þótti fenið óhreint yfirferðar. Kvendit nam staðar við fenit því at hoffólkinu þótti fenit óhreint yfirferðar.

Og svo sem þessi hinn mikli stafkarl sá húsfrúna, að hún var betur búin en aðrar konur, mælti hann svo til hennar: " Góða húsfreyja, " sagði hann, " haf til lítillæti að eg beri þig yfir fen þetta því að vér erum skyldir til, stafkarlar, að þjóna þér það sem vér kunnum. " Ok svá sem þessi inn mikli stafkarl sá húsfrúna, at hon var betr búin en aðrar konur, mǽlti hann svá til hennar: " Góða húsfreyja, " sagði hann, " haf til lítillæti at ek bera þik yfir fen þetta því at vér erum skyldir til, stafkarlar, at þjóna þér þat sem vér kunnum. "

" Hvað muntu vel bera mig, " sagði hún, " er þú getur eigi borið sjálfan þig? " " Hvat munt vel bera mik, " sagði hon, " er þú getr eigi borit sjálfan þik? "

" Þó væri þér lítillætisraun, " segir hann, " og má eg eigi bjóða betur en eg hefi til og mun þér til alls betur takast að þú hafir eigi metnað við fátækan mann. " " Þó vǽri þér lítillætisraun, " segir hann, " ok má ek eigi bjóða betr en ek hefi til ok mun þér til alls betr takast at þú hafir eigi metnað við fátǿkan mann. "

" Vit það fyrir víst, " segir hún, " berir þú mig eigi vel þá verður það þitt húðlát eða annarrar svívirðingar meiri. " " Vit þat fyrir víst, " segir hon, " berir þú mik eigi vel þá verðr þat þitt húðlát eða annarrar svívirðingar meiri. "

" Feginn vil eg hætta á það, " sagði hann og færðist á fætur út á díkið. " Feginn vil ek hǽtta á þat, " sagði hann ok fǿrðisk á fǿtr út á díkit.

Hún lét sem hún hugði allillt til að hann bæri hana en þó fór hún á bak honum. Hon lét sem hon hugði allillt til at hann bǽri hana en þó fór hon á bak honum. Stumraði hann allseint og gekk við tvær hækjur. Stumraði hann allseint ok gekk við tvǽr hækjur.

Og er hann kemur á mitt fenið reiðir hann á ýmsar hliðar. Ok er hann kemr á mitt fenit reiðir hann á ýmsar hliðar. Hún bað hann herða sig " og skaltu aldrei verri för farið hafa en þá ef þú fellir mig hér í niður. " Hon bað hann herða sik " ok skalt aldrei verri fǫr farit hafa en þá ef þú fellir mik hér í niðr. "

Leitar nú veslugur áfram og færist nú í aukana, kostar nú alls kapps við og kemst allnær landinu. Leitar nú veslugr áfram ok fǿrisk nú í aukana, kostar nú alls kapps við ok kemsk allnǽr landinu. Og þá drepur hann fæti og rýkur áfram svo að hann kastar henni upp á bakkann en féll sjálfur í díkið upp undir hendur. Ok þá drepr hann fǿti ok rýkr áfram svá at hann kastar henni upp á bakkann en fell sjálfr í díkit upp undir hendr. Og í því er hann liggur þanninn grípur hann til hennar, húsfrúinnar, og festi hvergi á klæðunum. Ok í því er hann liggr þannig grípr hann til hennar, húsfrúinnar, ok festi hvergi á klǽðunum. Tekur hann þá saurugri hendi upp á kné henni og allt á lærið bert. Tekr hann þá saurugri hendi upp á kné henni ok allt á lǽrit bert.

Hún spratt upp og bannaði, sagði að jafnan hlyti illt af vondum förumönnum " og væri það maklegt að þú lægir dauður ef mér þætti eigi skömm í því sakir vesaldar þinnar. " Hon spratt upp ok bannaði, sagði at jafnan hlyti illt af vondum förumönnum " ok vǽri þat maklegt at þú lægir dauðr ef mér þǿtti eigi skǫmm í því sakir vesaldar þinnar. "

Hann mælti þá: " Missæl er þjóðin. Hann mǽlti þá: " Missæl er þjóðin. Eg þóttist gera vel við þig og hugði eg til ölmusu af þér en eg hefi af þér heitingar og hrakning en ekki til gagns " og lét sem honum kæmi í allt skap. Ek þóttist gera vel við þik ok hugða ek til ölmusu af þér en ek hefi af þér heitingar ok hrakning en ekki til gagns " ok lét sem honum kǿmi í allt skap.

Þótti mörgum hann aumlegur en hún kvað hann vera hinn mesta bragðakarl. Þótti mǫrgum hann aumlegr en hon kvað hann vera inn mesta bragðakarl. En er margir báðu fyrir hann tekur hún til pungs síns og voru þar í margir gullpeningar. En er margir báðu fyrir hann tekr hon til pungs síns ok váru þar í margir gullpeningar.

Hún hristir niður peningana og mælti: " Haf það nú karl. Hon hristir niðr peningana ok mǽlti: " Haf þat nú karl. Aldrei mun það gott að þú hafir eigi fullt fyrir það er eg hefi hrakið þig enda er nú við skilist eftir því sem þú vannst til. " Aldrei mun þat gott at þú hafir eigi fullt fyrir þat er ek hefi hrakit þik enda er nú við skilist eftir því sem þú vannst til. "

Hann tíndi upp gullið og þakkaði henni fyrir vel gert. Hann tíndi upp gullit ok þakkaði henni fyrir vel gert. Gekk Spes til kirkju og var þar fjölmenni mikið fyrir. Gekk Spes til kirkju ok var þar fjǫlmenni mikit fyrir. Gekk Sigurður að með kappi og bað hana færa sig undan áburði þeim sem hann hefði á hana borið. Gekk Sigurðr at með kappi ok bað hana færa sik undan áburði þeim sem hann hefði á hana borit.

Hún svarar: " Ekki sinni eg þínum áburði. Hon svarar: " Ekki sinni ek þínum áburði. Eða hvern mann kallast þú hafa séð í húsi hjá mér? Eða hvern mann kallast þú hafa sét í húsi hjá mér? Því að jafnan verður til einnhver dugandi maður að vera hjá mér og kalla eg það blygðarlaust. Því at jafnan verðr til einnhverr dugandi maðr at vera hjá mér ok kalla ek þat blygðarlaust. En fyrir það vil eg sverja að öngum manni hefi eg gull gefið og af öngum manni hefi eg saurgast líkamlega utan af bónda mínum og þeim vondum stafkarli er tók sinni saurugri hendi á lær mér er eg var borin yfir díkið í dag. " En fyrir þat vil ek sverja at öngum manni hefi ek gull gefit ok af öngum manni hefi ek saurgast líkamlega útan af bónda mínum ok þeim vondum stafkarli er tók sinni saurugri hendi á lǽr mér er ek var borin yfir díkit í dag. "

Nú tóku margir undir að þetta væri fullur eiður og henni væri það ekki mannlýti þó að karl hefði fíflað á henni voveiflega. Nú tóku margir undir at þetta vǽri fullr eiðr ok henni vǽri þat ekki mannlýti þó at karl hefði fíflat á henni voveiflega. Hún sagði að það mætti telja sem væri. Hon sagði at þat mǽtti telja sem vǽri.

Eftir þetta sór hún svo fallinn eið sem nú var greint. Eftir þetta sór hon svá fallinn eið sem nú var greint. Mæltu það margir að hún mundi það sanna sem mælt er að lítið skyldi í eiði ósært. Mǽltu þat margir at hon myndi þat sanna sem mǽlt er at lítit skyldi í eiði ósært. Hún kveðst það ætla að vitrum mönnum skyldi svo lítast sem þetta væri eigi um grun gert. Hon kvezk þat ætla at vitrum mǫnnum skyldi svá lítast sem þetta vǽri eigi um grun gert.

Þá töluðu til frændur hennar að slíkt væri mikil skapraun burðugum konum að hafa bótalausa þvílíka álygi því að það var þar dauðasök ef kona varð opinber að því að hún hóraðist undir bónda sinn. Þá tǫluðu til frǽndr hennar at slíkt vǽri mikil skapraun burðugum konum at hafa bótalausa þvílíka álygi því at þat var þar dauðasök ef kona varð opinber at því at hon hóraðist undir bónda sinn. Spes beiddi þá biskup að hann gerði skilnað þeirra Sigurðar því að hún sagðist eigi vilja þola álygi hans. Spes beiddi þá biskup at hann gerði skilnað þeira Sigurðar því at hon sagðisk eigi vilja þola álygi hans. Fluttu þetta frændur hennar. Fluttu þetta frǽndr hennar. Varð þá svo með atgangi þeirra og býtingum að þau voru skilin og Sigurður fékk lítið af góssinu. Varð þá svá með atgangi þeira ok býtingum at þau váru skilin ok Sigurðr fekk lítit af góssinu. Var hann ger úr landi burt. Var hann ger ór landi brott. Fór þar sem víða eru dæmi til að hinir lægri verða að lúta. Fór þar sem víða eru dǿmi til at inir lægri verða at lúta. Gat hann og öngu fram komið þó að hann hefði rétt að mæla. Gat hann ok öngu fram komit þó at hann hefði rétt at mǽla.

Spes tók nú við öllum peningum þeirra og þótti hinn mesti kvenskörungur. Spes tók nú við ǫllum peningum þeira ok þótti inn mesti kvenskörungur.

Þá er menn hugðu að eiðstaf hennar þótti mönnum sem grunur hefði í verið og ætluðu að vitrir menn mundu hafa diktað fyrir henni þessi atkvæði. Þá er menn hugðu at eiðstaf hennar þótti mǫnnum sem grunr hefði í verit ok ǽtluðu at vitrir menn myndi hafa diktat fyrir henni þessi atkvǽði. Gátu menn þá upp grafið að sá stafkarl sem hana hafði borið var Þorsteinn drómundur en þó fékk Sigurður öngva rétting þessa máls. Gátu menn þá upp grafit at sá stafkarl sem hana hafði borit var Þorsteinn drómundr en þó fekk Sigurðr öngva rétting þessa máls.

Þorsteinn drómundur var með Væringjum meðan mestur orðrómur lék á málum þessum. Þorsteinn drómundur var með Vǽringjum meðan mestr orðrómr lék á málum þessum. Verður hann svo frægur að þar þótti varla þvílíkur atgervismaður komið hafa sem hann. Verðr hann svá frǽgr at þar þótti varla þvílíkurr atgervismaðr komit hafa sem hann. Fékk hann af Haraldi Sigurðarsyni hinn mesta heiður því að hann virti frændsemi við hann og hans ráðum hefir Þorstein fram farið að því er menn ætla. Fekk hann af Haraldi Sigurðarsyni inn mesta heiður því at hann virði frǽndsemi við hann ok hans ráðum hefir Þorstein fram farit at því er menn ǽtla.

Bráðlega eftir það er Sigurður var úr landi rekinn hóf Þorsteinn bónorð við Spes. Bráðlega eftir þat er Sigurðr var ór landi rekinn hóf Þorsteinn bónorð við Spes. Tók hún því sæmilega en veik þó til frænda sinna. Tók hon því sæmilega en veik þó til frǽnda sinna. Voru þá stefnur að áttar. Váru þá stefnur at áttar. Kom það ásamt með þeim að hún mundi mestu fyrir ráða. Kom þat ásamt með þeim at hon myndi mestu fyrir ráða. Var þá keypt með þeim með samþykki frænda hennar og urðu þeirra samfarir góðar og höfðu auð fjár. Var þá keypt með þeim með samþykki frǽnda hennar ok urðu þeira samfarir góðar ok hǫfðu auð fjár. Þótti Þorsteinn mikill gæfumaður hversu hann hafði úr ráðið sínum vandræðum. Þótti Þorsteinn mikill gǽfumaðr hversu hann hafði ór ráðit sínum vandrǽðum. Voru þau ásamt tvo vetur þar í Miklagarði. Váru þau ásamt tvá vetr þar í Miklagarði.

Eftir það sagði Þorsteinn húsfreyju sinni að hann vildi vitja eigna sinna aftur til Noregs. Eftir þat sagði Þorsteinn húsfreyju sinni at hann vildi vitja eigna sinna aftr til Noregs. Hún sagði hann skyldi ráða. Hon sagði hann skyldi ráða. Seldi hann þá eignir þær er hann átti og höfðu þau af óf lausafjár. Seldi hann þá eignir þǽr er hann átti ok hǫfðu þau af óf lausafjár. Réðust þau þá utan úr löndum með góðu föruneyti og fóru alla leið uns þau komu í Noreg. Réðusk þau þá útan ór lǫndum með góðu fǫruneyti ok fóru alla leið uns þau kómu í Noreg. Tóku frændur Þorsteins harðla vel við þeim báðum og sá það brátt að hún var ör og stórlynd. Tóku frǽndr Þorsteins harðla vel við þeim báðum ok sá þat brátt at hon var ǫr ok stórlynd. Gerðist hún brátt harðla vinsæl. Gerðisk hon brátt harðla vinsǽl. Áttu þau börn saman og sátu nú að eignum sínum og undu vel sínu ráði. Áttu þau bǫrn saman ok sátu nú at eignum sínum ok undu vel sínu ráði.

Þá var Magnús konungur hinn góði yfir Noregi. Þá var Magnús konungr inn góði yfir Noregi. Fór Þorsteinn skjótt á fund hans og var þar vel tekinn því að hann var mjög frægur orðinn af því er hann hafði hefnt Grettis hins sterka. Fór Þorsteinn skjótt á fund hans ok var þar vel tekinn því at hann var mjǫk frǽgr orðinn af því er hann hafði hefnt Grettis ins sterka. Vita menn varla dæmi til að nokkurs manns af Íslandi hafi hefnt verið í Miklagarði annars en Grettis Ásmundarsonar. Vitu menn varla dǿmi til at nokkurs manns af Íslandi hafi hefnt verit í Miklagarði annars en Grettis Ásmundarsonar.

Svo er sagt að Þorsteinn yrði hirðmaður Magnúss konungs. Svá er sagt at Þorsteinn yrði hirðmaðr Magnúss konungs. Sat Þorsteinn um kyrrt níu vetur síðan hann kom í Noreg og þóttu þau hin mestu sæmdarmenn bæði. Sat Þorsteinn um kyrrt níu vetr síðan hann kom í Noreg ok þóttu þau in mestu sæmdarmenn bǽði. Þá kom utan úr Miklagarði Haraldur konungur Sigurðarson og gaf Magnús konungur honum hálfan Noreg við sig. Þá kom útan ór Miklagarði Haraldr konungr Sigurðarson ok gaf Magnús konungr honum hálfan Noreg við sik. Voru þá báðir konungar í Noregi um hríð. Váru þá báðir konungar í Noregi um hríð.

Eftir andlát Magnúss konungs undu margir lítt þeir sem höfðu verið vinir hans því að allir unnu honum. Eftir andlát Magnúss konungs undu margir lítt þeir sem hǫfðu verit vinir hans því at allir unnu honum. En mönnum varð vangætt til lyndis Haralds konungs því að hann var harður og refsingasamur. En mǫnnum varð vangætt til lyndis Haralds konungs því at hann var harðr ok refsingasamr.

Þorsteinn drómundur gerðist þá hnignandi og var þó hinn hraustasti maður. Þorsteinn drómundur gerðisk þá hnignandi ok var þó inn hraustasti maðr. Þá var liðið frá drápi Grettis Ásmundarsonar sextán vetur. Þá var liðit frá drápi Grettis Ásmundarsonar sextán vetr.