Bókastaðir

Þórir í Garði spyr nú hvar Grettir er niður kominn og vildi setja til eitthvert ráð að hann yrði drepinn. Þórir í Garði spyrr nú hvar Grettir er niðr kominn ok vildi setja til eitthvert ráð at hann yrði drepinn.

Maður hét Þórir rauðskeggur. Maðr hét Þórir rauðskeggur. Hann var manna gildastur og vígamaður mikill og fyrir það var hann sekur ger um allt landið. Hann var manna gildastr ok vígamaðr mikill ok fyrir þat var hann sekr ger um allt landit. Þórir í Garði sendi honum orð og er þeir fundust beiddi hann Rauðskegg fara sendiferð sína og drepa Gretti hinn sterka. Þórir í Garði sendi honum orð ok er þeir fundusk beiddi hann Rauðskegg fara sendiferð sína ok drepa Gretti inn sterka. Rauðskeggur kvað það eigi auðveldaverk, sagði að Grettir var vitur maður og var um sig. Rauðskeggr kvað þat eigi auðveldaverk, sagði at Grettir var vitr maðr ok var um sik.

Þórir bað hann til ráða " og er slíkt drengilegt svo röskum manni sem þú ert en eg skal koma þér úr sekt og þar með gefa þér nógt fé. " Þórir bað hann til ráða " ok er slíkt drengilegt svá rǫskum manni sem þú ert en ek skal koma þér ór sekt ok þar með gefa þér nógt fé. "

Við þessu ráði tók Rauðskeggur. Við þessu ráði tók Rauðskeggr. Sagði Þórir honum hversu hann skyldi að fara að vinna Gretti. Sagði Þórir honum hversu hann skyldi at fara at vinna Gretti. Eftir það fór Rauðskeggur fyrir austan land því að honum þótti gruna mega síður um ferðir sínar. Eftir þat fór Rauðskeggr fyrir austan land því at honum þótti gruna mega síðr um ferðir sínar. Hann kom að Arnarvatnsheiði þá er Grettir hafði verið þar einn vetur. Hann kom at Arnarvatnsheiði þá er Grettir hafði verit þar einn vetr. En er Grettir og Rauðskeggur fundust beiddi hann Gretti viðurtöku. En er Grettir ok Rauðskeggr fundusk beiddi hann Gretti viðurtöku.

Hann svarar: " Eigi kann eg að láta fleiri svo oft leika að mér sem sá er hér kom í fyrra haust og lét allskjallkænlega. Hann svarar: " Eigi kann ek at láta fleiri svá oft leika at mér sem sá er hér kom í fyrra haust ok lét allskjallkænlega. En þegar hann hafði hér verið litla hríð sat hann um líf mitt. En þegar hann hafði hér verit lítla hríð sat hann um líf mitt. Nú mun eg eigi á það hætta oftar að taka við skógarmönnum. " Nú mun ek eigi á þat hǽtta oftar at taka við skógarmönnum. "

Þórir svarar: " Full vorkunn þykir mér þér á vera þó að þú trúir illa skógarmönnum en heyrt muntu mín hafa getið um vígaferli og ójafnað en aldrei um slíkt dáðleysi að svíkja lánardrottin minn. Þórir svarar: " Full vorkunn þykkir mér þér á vera þó at þú trúir illa skógarmönnum en heyrt munt mín hafa getit um vígaferli ok ójafnað en aldrei um slíkt dáðleysi at svíkja lánardrottin minn. Nú er því illt illum að vera að margur ætlar þar annan eftir vera. Nú er því illt illum at vera at margurr ǽtlar þar annan eftir vera. Mundi eg og eigi hafa hingað farið ef eg ætti betra kosti en eigi þykir mér við upp gefnir ef við veitumst að. Mynda ek ok eigi hafa hingat farit ef ek ǽtta betra kosti en eigi þykkir mér við upp gefnir ef við veitumst at. Nú máttu hætta á við mig fyrst hversu þér gest að mér. Nú mátt hǽtta á við mik fyrst hversu þér gezk at mér. Lát mig þá fara á burt ef þú finnur ódyggð með mér. " Lát mik þá fara á brott ef þú finnr ódyggð með mér. "

Grettir svarar: " Hætta má eg enn á við þig en vit það fyrir víst ef eg gruna um svik við þig þá verður það þinn bani. " Grettir svarar: " Hǽtta mun ek enn á við þik en vit þat fyrir víst ef ek gruna um svik við þik þá verðr þat þinn bani. "

Þórir kvað hann svo gera. Þórir kvað hann svá gera. Eftir það tók Grettir við honum og fann hann það að hann mundi hafa tveggja manna megin til hvers sem hann gekk. Eftir þat tók Grettir við honum ok fann hann þat at hann mundi hafa tveggja manna megin til hvers sem hann gekk. Var hann búinn til hvers sem Grettir vildi senda hann. Var hann búinn til hvers sem Grettir vildi senda hann. Til einkis þurfti Grettir að víkjast og aldrei hafði honum þótt ævi sín jafngóð síðan hann kom í útlegð en þó var hann svo var um sig að aldrei sá Þórir færi á honum. Til einkis þurfti Grettir at víkjast ok aldrei hafði honum þótt ǽvi sín jafngóð síðan hann kom í útlegð en þó var hann svá varr um sik at aldrei sá Þórir fǿri á honum.

Þórir rauðskeggur var tvo vetur hjá Gretti á heiðinni. Þórir rauðskeggur var tvá vetr hjá Gretti á heiðinni. Tók honum nú að leiðast á heiðinni að vera, hugsar nú um hvert ráð hann skal gera það sem Grettir sæi eigi við. Tók honum nú at leiðast á heiðinni at vera, hugsar nú um hvert ráð hann skal gera þat sem Grettir sǽi eigi við.

Eina nótt um vorið kom á stormviðri mikið er þeir voru í svefni. Eina nótt um várit kom á stormviðri mikit er þeir váru í svefni. Grettir vaknaði og spurði hvar bátur þeirra væri. Grettir vaknaði ok spurði hvar bátur þeira vǽri. Þórir spratt upp og hljóp til bátsins og braut hann allan í sundur og kastaði ýmsa vega brotunum og var því líkt sem veðrið hefði fleygt. Þórir spratt upp ok hljóp til bátsins ok braut hann allan í sundr ok kastaði ýmsa vega brotunum ok var því líkt sem veðrit hefði fleygt.

Eftir það gekk hann inn í skálann og mælti hátt: " Eigi hefir nú vel til tekist, vinur minn ", sagði hann, " að bátur okkar er allur brotinn í sundur en netin liggja langt út í vatnið. " Eftir þat gekk hann inn í skálann ok mǽlti hátt: " Eigi hefir nú vel til tekist, vinr minn ", sagði hann, " at bátur okkar er allr brotinn í sundr en netin liggja langt út í vatnit. "

" Sæk þú þau þá, " segir Grettir, " því að mér þykir þér sjálfrátt verið hafa er báturinn er brotinn. " " Sǿk þú þau þá, " segir Grettir, " því at mér þykkir þér sjálfrátt verit hafa er bátrinn er brotinn. "

Þórir svarar: " Það er svo í atgervi að mér er minnst hent er sund er. Þórir svarar: " Þat er svá í atgervi at mér er minnst hent er sund er. En flest annað þykist eg reyna mega við hvern annan óbreyttan mann. En flest annat þykist ek reyna mega við hvern annan óbreyttan mann. Máttu það vita að eg hefi eigi þér starf ætlað síðan eg kom til þín. Mátt þat vita at ek hefi eigi þér starf ǽtlat síðan ek kom til þín. Mundi eg eigi biðja þessa ef eg væri til fær að gera. " Mynda ek eigi biðja þessa ef ek vǽra til fær at gera. "

Grettir stóð upp og tók vopn sín og gekk til vatnsins. Grettir stóð upp ok tók vápn sín ok gekk til vatnsins. Þar var svo við vaxið að nes gekk fram í vatnið en víkurhvarf mikið var öðrumegin nessins. Þar var svá við vaxit at nes gekk fram í vatnit en víkurhvarf mikit var öðrumegin nessins. Vatnið var djúpt að landinu. Vatnit var djúpt at landinu.

Grettir mælti: " Leggst út eftir netjunum og lát mig sjá hversu fær maður þú ert. " Grettir mǽlti: " Leggst út eftir netjunum ok lát mik sjá hversu fær maðr þú ert. "

" Sagði eg þér áðan, " segir Þórir, " að eg er ekki syndur og eigi veit eg hvar nú er garpskapur þinn og áræði. " " Sagða ek þér áðan, " segir Þórir, " at ek em ekki syndr ok eigi veit ek hvar nú er garpskapr þinn ok árǽði. "

" Ná mun eg netunum, " sagði Grettir, " en svík þú mig ekki er eg trúi þér. " " Ná mun ek netunum, " sagði Grettir, " en svík þú mik ekki er ek trúi þér. "

Þórir svarar: " Ætla þú mér eigi slíka svívirðing og dáðleysi. " Þórir svarar: " Ǽtla þú mér eigi slíka svívirðing ok dáðleysi. "

Grettir mælti: " Þú munt sjálfur gefa þér raun hver þú ert. " Grettir mǽlti: " Þú munt sjálfr gefa þér raun hver þú ert. "

Síðan kastaði hann klæðunum og vopnunum og lagðist eftir netunum. Síðan kastaði hann klǽðunum ok vopnunum ok lagðisk eftir netunum. Sveipar hann þeim saman og fer að landi og kastar þeim upp á bakkann. Sveipar hann þeim saman ok ferr at landi ok kastar þeim upp á bakkann. Og er hann ætlaði á land að ganga þá greip Þórir saxið og brá skjótt. Ok er hann ǽtlaði á land at ganga þá greip Þórir saxit ok brá skjótt. Hann hljóp þá skjótt á móti Gretti er hann sté upp á bakkann og hjó til hans. Hann hljóp þá skjótt á móti Gretti er hann sté upp á bakkann ok hjó til hans. Grettir kastaði sér á bak aftur ofan í vatnið og sökk sem steinn. Grettir kastaði sér á bak aftr ofan í vatnit ok sǫkk sem steinn. Þórir horfði út á vatnið og ætlaði að verja landið ef hann kæmi upp. Þórir horfði út á vatnit ok ǽtlaði at verja landit ef hann kǿmi upp. Kafaði Grettir nú sem næst bakkanum svo að Þórir mátti ekki sjá hann þar til sem hann kom í víkina að baki honum og gekk þar á land. Kafaði Grettir nú sem nǽst bakkanum svá at Þórir mátti ekki sjá hann þar til sem hann kom í víkina at baki honum ok gekk þar á land. Við þessu gat Þórir eigi séð. Við þessu gat Þórir eigi sét. Fann hann eigi fyrr en Grettir tók hann upp yfir höfuð sér og færði niður svo hart að saxið hraut úr hendi honum og fékk Grettir tekið það og hafði ekki orða við hann og hjó þegar höfuð af honum og lauk svo hans ævi. Fann hann eigi fyrr en Grettir tók hann upp yfir hǫfuð sér ok fǿrði niðr svá hart at saxit hraut ór hendi honum ok fekk Grettir tekit þat ok hafði ekki orða við hann ok hjó þegar hǫfuð af honum ok lauk svá hans ǽvi.

Eftir það vildi Grettir aldrei við skógarmönnum taka en þó mátti hann varla einn saman vera. Eftir þat vildi Grettir aldrei við skógarmönnum taka en þó mátti hann varla einn saman vera.

Á alþingi frétti Þórir úr Garði dráp Þóris rauðskeggs. Á alþingi frétti Þórir ór Garði dráp Þóris rauðskeggs. Þóttist hann nú sjá að eigi var auðvelt við að eiga. Þóttist hann nú sjá at eigi var auðvelt við at eiga. Tók hann þá það til ráðs að hann reið vestur yfir heiðar hinar neðri af þinginu og hafði nær átta tigu manna og ætlaði að fara að taka Gretti af lífi. Tók hann þá þat til ráðs at hann reið vestr yfir heiðar hinar neðri af þinginu ok hafði nǽr átta tigu manna ok ǽtlaði at fara at taka Gretti af lífi. En er Grímur Þórhallsson vissi það þá gerði hann Gretti orð og bað hann vera varan um sig. En er Grímr Þórhallsson vissi þat þá gerði hann Gretti orð ok bað hann vera varan um sik. Grettir hugði jafnan að mannaferðum. Grettir hugði jafnan at mannaferðum.

Það var einn dag að hann sá margra manna reið og stefndi til byggða hans. Þat var einn dag at hann sá margra manna reið ok stefndi til byggða hans. Hljóp hann þá í hamraskarð eitt og vildi eigi renna því að hann sá eigi liðið allt. Hljóp hann þá í hamraskarð eitt ok vildi eigi renna því at hann sá eigi liðit allt. Í því kom Þórir að með allt liðið og bað þá nú ganga í milli bols og höfuðs á Gretti og kvað lítið mundu fyrir illmennið leggjast. Í því kom Þórir at með allt liðit ok bað þá nú ganga í milli bols ok hǫfuðs á Gretti ok kvað lítið mundu fyrir illmennit leggjast.

Grettir svarar: " Eigi er sopið þó að í ausuna sé komið. Grettir svarar: " Eigi er sopit þó at í ausuna sé komit. Hafið þér og langt til sótt og munu nokkurir fá leiksmark áður en vér skiljum. " Hafið þér ok langt til sótt ok munu nokkurir fá leiksmark áðr en vér skiljum. "

Þórir eggjaði mjög menn til atsóknar. Þórir eggjaði mjǫk menn til atsóknar. Hamraskarðið var mjótt svo að hann gat vel varið öðrumegin en það undraðist hann að aldrei var að baki honum gengið svo að honum yrði mein að því. Hamraskarðit var mjótt svá at hann gat vel varit öðrumegin en þat undraðisk hann at aldrei var at baki honum gengit svá at honum yrði mein at því. Féllu þá menn af Þóri en sumir urðu sárir en þeir gátu ekki að gert. Fellu þá menn af Þóri en sumir urðu sárir en þeir gátu ekki at gert.

Þá mælti Þórir: " Það hefi eg spurt, " sagði hann, " að Grettir væri afbragðsmaður fyrir hreysti sakir og hugar en það vissi eg aldrei að hann væri svo fjölkunnigur sem nú sé eg því að þar falla hálfu fleiri sem hann horfir bakinu við. Þá mǽlti Þórir: " Þat hefi ek spurt, " sagði hann, " at Grettir vǽri afbragðsmaðr fyrir hreysti sakir ok hugar en þat vissa ek aldrei at hann vǽri svá fjǫlkunnigr sem nú sé ek því at þar falla hálfu fleiri sem hann horfir bakinu við. Nú sé eg að hér er við tröll að eiga en ekki við menn. " Nú sé ek at hér er við trǫll at eiga en ekki við menn. "

Biður hann þá frá hverfa og svo var gert. Biðr hann þá frá hverfa ok svá var gert. Grettir undraðist því svo mátti verða en þó var hann ákaflega móður. Grettir undraðisk því svá mátti verða en þó var hann ákaflega móðr. Þórir sneri á burt og hans menn og riðu norður á sveitir. Þórir sneri á brott ok hans menn ok riðu norðr á sveitir. Þótti mönnum þeirra ferð hin sneypilegasta. Þótti mǫnnum þeira ferð in sneypilegasta. Hafði Þórir látið átján menn en margir sárir. Hafði Þórir látit átján menn en margir sárir. Grettir veik nú upp í skarðið og fann þar mann mikinn vexti. Grettir veik nú upp í skarðit ok fann þar mann mikinn vexti. Hann sat upp við hamarinn og var sár mjög. Hann sat upp við hamarinn ok var sár mjǫk.

Grettir spurði hann að nafni en hann sagðist Hallmundur heita " en það má eg segja þér til kenningar að þér þótti eg fast taka í taumana á Kili um sumarið er við fundumst. Grettir spurði hann at nafni en hann sagðisk Hallmundr heita " en þat má ek segja þér til kenningar at þér þótti ek fast taka í taumana á Kili um sumarit er við fundumsk. Þykist eg nú það hafa launað þér. " Þykist ek nú þat hafa launat þér. "

" Það er víst, " sagði Grettir, " að mér þykir þú hafa sýnt mér mikinn drengskap hvenær sem eg get það launað þér. " " Þat er víst, " sagði Grettir, " at mér þykkir þú hafa sýnt mér mikinn drengskap hvénǽr sem ek get þat launat þér. "

Hallmundur segir: " Það vil eg nú að þú komir til heimkynna minna því að þér mun langt þykja hér á heiðinni. " Hallmundr segir: " Þat vil ek nú at þú komir til heimkynna minna því at þér mun langt þykkja hér á heiðinni. "

Grettir kveðst það gjarnan vildu. Grettir kvezk þat gjarnan vildu. Nú fara þeir báðir samt suður undir Balljökul. Nú fara þeir báðir samt suðr undir Balljökul. Þar átti Hallmundur helli stóran og dóttur gilda vexti og skörulega. Þar átti Hallmundr helli stóran ok dóttur gilda vexti ok skörulega. Þau gerðu vel við Gretti og græddi hún þá báða. Þau gerðu vel við Gretti ok grǿddi hon þá báða. Þar dvaldist Grettir lengi um sumarið. Þar dvalðisk Grettir lengi um sumarit.

Hann kvað flokk um Hallmund og er þetta þar í: Hann kvað flokk um Hallmund ok er þetta þar í:

Þessi vísa er þar í: Þessi vísa er þar í:

Svo hafa þeir frá sagt að Grettir dræpi sex menn á fundinum en Hallmundur tólf. Svá hafa þeir frá sagt at Grettir drǽpi sex menn á fundinum en Hallmundr tólf. Þá er á leið sumarið fýsti Gretti aftur til byggða að finna vini sína og frændur. Þá er á leið sumarit fýsti Gretti aftr til byggða at finna vini sína ok frǽndr. Hallmundur bað hann sín vitja er hann færi suður um land og hét Grettir því. Hallmundr bað hann sín vitja er hann fǿri suðr um land ok hét Grettir því.

Fór hann þá vestur til Borgarfjarðar og þaðan til Breiðafjarðardala og leitaði ráða við Þorstein Kuggason hvert hann skyldi þá á leita. Fór hann þá vestr til Borgarfjarðar ok þaðan til Breiðafjarðardala ok leitaði ráða við Þorstein Kuggason hvert hann skyldi þá á leita.

En Þorsteini þótti nú fjölgast mótstöðumenn hans og kvað fá mundu við honum taka " en fara máttu suður á Mýrar og vita hvar þar býr fyrir. " En Þorsteini þótti nú fjölgast mótstǫðumenn hans ok kvað fáir mundu við honum taka " en fara mátt suðr á Mýrar ok vita hvar þar býr fyrir. "

Grettir fór nú suður á Mýrar um haustið. Grettir fór nú suðr á Mýrar um haustit.

Þá bjó í Hólmi Björn Hítdælakappi. Þá bjó í Hólmi Bjǫrn Hítdælakappi. Hann var Arngeirsson, Bersasonar goðlauss, Bálkasonar er nam Hrútafjörð sem fyrr segir. Hann var Arngeirsson, Bersasonar goðlauss, Bálkasonar er nam Hrútafjǫrð sem fyrr segir. Björn var höfðingi mikill og harðfengur og hélt jafnan seka menn. Bjǫrn var hǫfðingi mikill ok harðfengr ok helt jafnan sekja menn. Grettir kom í Hólm og tók Björn vel við honum því að vinátta hafði verið með hinum fyrrum frændum þeirra. Grettir kom í Hólm ok tók Bjǫrn vel við honum því at vinátta hafði verit með inum fyrrum frǽndum þeira. Grettir spurði ef hann vildi honum nokkra ásjá veita. Grettir spurði ef hann vildi honum nokkra ásjá veita.

Björn sagði að hann ætti svo sökótt um allt land að menn mundu forðast bjargir við hann um það er sekt nemur " en heldur skal eg þér gagn gera ef þú lætur þá menn vera í friði sem í minni vernd eru hvers sem þú gerir við aðra menn hér í byggð. " Bjǫrn sagði at hann ǽtti svá sǫkott um allt land at menn mundu forðast bjargir við hann um þat er sekt nemr " en heldr skal ek þér gagn gera ef þú lǽtr þá menn vera í friði sem í minni vernd eru hvers sem þú gerir við aðra menn hér í byggð. "

Grettir játaði því. Grettir játti því.

Björn mælti: " Að því hefi eg hugað að í því fjalli sem fram gengur fyrir utan Hítará mun vera vígi gott og þó fylgsni ef klóklega er um búið. Bjǫrn mǽlti: " At því hefi ek hugat at í því fjalli sem fram gengr fyrir útan Hítará mun vera vígi gott ok þó fylgsni ef klóklega er um búit. Er þar bora í gegnum fjallið og sér það neðan af veginum því að þjóðgatan liggur niðri undan en sandbrekka svo brött fyrir ofan að fáir menn munu upp komast ef einn maður röskur er til varnar uppi í bælinu. Er þar bora í gegnum fjallit ok sér þat neðan af veginum því at þjóðgatan liggr niðri undan en sandbrekka svá brǫtt fyrir ofan at fáir menn munu upp komast ef einn maðr rǫskr er til varnar uppi í bǿlinu. Nú líst mér það helst ráð og umtalsmál að vera þar því að þaðan er hægt að leita til fanga ofan á Mýrar og út til sjóvar. " Nú lízk mér þat helzt ráð ok umtalsmál at vera þar því at þaðan er hǿgt at leita til fanga ofan á Mýrar ok út til sǽvar. "

Grettir kvaðst hans forsjá hlíta mundu ef hann vildi nokkuð til leggja. Grettir kvazk hans forsjá hlíta mundu ef hann vildi nakkvat til leggja. Fór Grettir þá í Fagraskógafjall og bjóst þar um. Fór Grettir þá í Fagraskógafjall ok bjósk þar um. Hann tjaldaði með grá vaðmáli fyrir boruna á fjallinu og þótti sem þar sæi í gegnum neðan af götunum. Hann tjaldaði með grá vaðmáli fyrir boruna á fjallinu ok þótti sem þar sǽi í gegnum neðan af gǫtunum. Réð hann þá til fanga ofan í byggðina. Réð hann þá til fanga ofan í byggðina. Þótti Mýramönnum mikill vágestur kominn er Grettir var. Þótti Mýramönnum mikill vágestur kominn er Grettir var.

Þórður Kolbeinsson bjó þá á Hítarnesi. Þórðr Kolbeinsson bjó þá á Hítarnesi. Hann var skáld gott. Hann var skáld gott. Í þenna tíma var fjandskapur mikill með þeim Birni og Þórði og þótti Birni eigi verr en hálfneytt þó að Grettir gerði óspekt mönnum Þórðar eða fé. Í þenna tíma var fjandskapur mikill með þeim Birni ok Þórði ok þótti Birni eigi verr en hálfneytt þó at Grettir gerði óspekt mǫnnum Þórðar eða fé.

Grettir var jafnan með Birni og reyndu þeir margan frækleik, og vísar svo til í sögu Bjarnar að þeir kölluðust jafnir að íþróttum. Grettir var jafnan með Birni ok reyndu þeir margan frækleik, ok vísar svá til í sǫgu Bjarnar at þeir kǫlluðusk jafnir at íþróttum. En það er flestra manna ætlan að Grettir hafi sterkastur verið á landinu síðan þeir Ormur Stórólfsson og Þórálfur Skólmsson lögðu af aflraunir. En þat er flestra manna ætlan at Grettir hafi sterkastr verit á landinu síðan þeir Ormur Stórólfsson ok Þórálfur Skólmsson lǫgðu af aflraunir. Þeir Grettir og Björn lögðust í einu eftir allri Hítará ofan frá vatni og út til sjóvar. Þeir Grettir ok Bjǫrn lǫgðusk í einu eftir allri Hítará ofan frá vatni ok út til sǽvar. Þeir færðu stéttir þær í ána er aldrei síðan hefir úr rekið hvorki með vatnavöxtum né ísalögum eða jöklagangi. Þeir fǿrðu stéttir þǽr í ána er aldrei síðan hefir ór rekit hvorki með vatnavöxtum né ísalögum eða jöklagangi. Sat Grettir í Fagraskógafjalli svo einn vetur að honum voru öngvar aðfarir gervar en þó misstu þá margir síns fyrir honum og fengu ekki að gert því að hann hafði gott vígi en átti jafnan vingott við þá sem næstir honum voru. Sat Grettir í Fagraskógafjalli svá einn vetr at honum váru öngvar aðfarir gervar en þó misstu þá margir síns fyrir honum ok fengu ekki at gert því at hann hafði gott vígi en átti jafnan vingott við þá sem nǽstir honum váru.

Maður hét Gísli. Maðr hét Gísli. Hann var sonur Þorsteins sem Snorri goði lét drepa. Hann var son Þorsteins sem Snorri goði lét drepa. Gísli var mikill maður og sterkur og afburðarmaður í vopnum og klæðum og gerði um sig mikið og nokkuð sjálfhælinn. Gísli var mikill maðr ok sterkr ok afburðarmaðr í vopnum ok klǽðum ok gerði um sik mikit ok nǫkkut sjálfhælinn. Hann var siglingamaður og kom það sumar út í Hvítá er Grettir hafði einn vetur verið í fjallinu. Hann var siglingamaður ok kom þat sumar út í Hvítá er Grettir hafði einn vetr verit í fjallinu. Þórður Kolbeinsson reið til skips. Þórðr Kolbeinsson reið til skips. Gísli fagnaði honum vel og bauð honum varning sinn sem hann vildi. Gísli fagnaði honum vel ok bauð honum varning sinn sem hann vildi. Þórður þá það og tóku þeir tal með sér. Þórðr þá þat ok tóku þeir tal með sér.

Gísli mælti: " Er það satt sem mér er sagt að þér verður ráðfátt að koma í burt skógarmanni þeim er yður gerir margt mein? " Gísli mǽlti: " Er þat satt sem mér er sagt at þér verðr ráðfátt at koma í brott skógarmanni þeim er yðr gerir margt mein? "

Þórður sagði: " Ekki höfum vér til reynt en mörgum líst hann torsóttlegur vera og hefir að því mörgum orðið. " Þórðr sagði: " Ekki hǫfum vér til reynt en mǫrgum lízk hann torsóttlegr vera ok hefir at því mǫrgum orðit. "

" Von þykir mér að yður veiti þungt við Björn er þér rekið eigi þenna af yður. " Ván þykkir mér at yðr veiti þungt við Bjǫrn er þér rekið eigi þenna af yðr. Er því verr að eg mun of fjarri í vetur að eg mætti bæta að þessu ráði. " Er því verr at ek mun of fjarri í vetr at ek mǽtta bǿta at þessu ráði. "

" Spyrja mun þér best þykja við hann að eiga. " " Spyrja mun þér bezt þykkja við hann at eiga. "

" Eigi þarftu að segja mér frá Gretti, " sagði Gísli. " Eigi þarft at segja mér frá Gretti, " sagði Gísli. " Reynt hefi eg brattara þá er eg var í herförum með Knúti konungi hinum ríka og fyrir vestan haf og þótti eg verja mitt rúm. " Reynt hefi ek brattara þá er ek var í herfǫrum með Knúti konungi inum ríka ok fyrir vestan haf ok þótti ek verja mitt rúm. Og kæmi eg í færi við hann þá treysti eg mér og vopnum mínum. " Ok kǿma ek í fǿri við hann þá treysta ek mér ok vopnum mínum. "

Þórður svarar, kvað hann eigi til einskis vinna skyldu ef hann réði Gretti af " er og meira fé lagt til höfuðs honum en nokkrum öðrum skógarmanni og voru áður sex merkur silfurs en í sumar lagði til Þórir úr Garði þrjár merkur og ætla menn að sá muni nóg til vinna er hlýtur. " Þórðr svarar, kvað hann eigi til einskis vinna skyldu ef hann réði Gretti af " er ok meira fé lagt til höfuðs honum en nokkrum ǫðrum skógarmanni ok váru áðr sex merkur silfurs en í sumar lagði til Þórir ór Garði þrjár merkur ok ætla menn at sá muni nóg til vinna er hlýtur. "

" Allt verður til fjárins unnið, " sagði Gísli, " og er oss eigi síst kaupmönnum. " Allt verðr til fénu unnit, " sagði Gísli, " ok er oss eigi sízt kaupmǫnnum. En nú skulum við hljótt fara með þessu tali. En nú skulum við hljótt fara með þessu tali. Kann vera að hann sé varari um sig, " sagði hann, " þegar hann veit að eg er í ráðum með þér og yður. Kann vera at hann sé varari um sik, " sagði hann, " þegar hann veit at ek em í ráðum með þér ok yðr. Eg ætla að vera í vetur út á Ölduhrygg eða er nokkuð bæli hans á veginum? Ek ǽtla at vera í vetr út á Ölduhrygg eða er nǫkkut bǿli hans á veginum? Mun hann eigi við þessu sjá. Mun hann eigi við þessu sjá. Skal eg ekki fjölmenni draga að honum. " Skal ek ekki fjǫlmenni draga at honum. "

Þórði líkaði vel þessi ráðagerð. Þórði líkaði vel þessi ráðagerð. Reið hann heim síðan og lét kyrrt um þetta. Reið hann heim síðan ok lét kyrrt um þetta.

Hér fór sem mælt er að oft er í holti heyrandi nær. Hér fór sem mǽlt er at oft er í holti heyrandi nǽr. Þeir menn höfðu verið hjá viðurtali þeirra Gísla sem voru vinir Bjarnar í Hítardal og sögðu honum innilega frá. Þeir menn hǫfðu verit hjá viðurtali þeira Gísla sem váru vinir Bjarnar í Hítardal ok sǫgðu honum innilega frá. En er þeir Grettir fundust gat Björn um fyrir honum, sagði nú reyna mundu hversu hann stæði á móti. En er þeir Grettir fundusk gat Bjǫrn um fyrir honum, sagði nú reyna mundi hversu hann stǿði á móti.

" Væri eigi ógaman, " segir Björn, " þó að þú hrektir fyrir honum en drepir hann eigi ef þú mátt annað. " " Vǽri eigi ógaman, " segir Bjǫrn, " þó at þú hrektir fyrir honum en drepir hann eigi ef þú mátt annat. "

Grettir glotti við og gaf sér fátt um. Grettir glotti við ok gaf sér fátt um.

Nær réttum um haustið fór Grettir ofan í Flysjuhverfi og sótti sér sauði. Nǽr réttum um haustit fór Grettir ofan í Flysjuhverfi ok sótti sér sauði. Hann gat náð fjórum geldingum. Hann gat náð fjórum geldingum. Bændur urðu varir við ferð hans og fóru eftir honum. Bǿndr urðu varir við ferð hans ok fóru eftir honum. Það var mjög jafnsnemma að hann komst undir hlíðina og hinir komust að og vildu elta frá honum en ekki báru þeir vopn á hann. Þat var mjǫk jafnsnemma at hann komsk undir hlíðina ok inir kómusk at ok vildu elta frá honum en ekki báru þeir vápn á hann. Þeir voru sex saman og flæktust á veginn fyrir hann. Þeir váru sex saman ok flæktust á veginn fyrir hann. Honum gerði hermt við sauðina og þreif tvo og kastaði forbrekkis svo þeir lágu í óviti. Honum gerði hermt við sauðina ok þreif tvá ok kastaði forbrekkis svá þeir lágu í óviti. Og er hinir sáu það gengu þeir að ódjarflega. Ok er inir sá þat gengu þeir at ódjarflega. Grettir tók sauðina og krækti saman á hornunum og kastaði um sína öxl sínum tveimur, gekk síðan upp í bæli sitt. Grettir tók sauðina ok krǿkti saman á hornunum ok kastaði um sína ǫxl sínum tveimur, gekk síðan upp í bǿli sitt. Bændur hurfu aftur og þóttust illt hafa af fengið og undu þeir nú verr en áður sínum hlut. Bǿndr hurfu aftr ok þóttust illt hafa af fengit ok undu þeir nú verr en áðr sínum hlut.

Gísli sat við skip um haustið þar til er því var til hlunns ráðið. Gísli sat við skip um haustit þar til er því var til hlunns ráðit. Bar honum margt til dvala og var af því síðbúinn og reið litlu fyrir veturnætur. Bar honum margt til dvala ok var af því síðbúinn ok reið litlu fyrir veturnætur. Fór hann þá sunnan og gisti undir Hrauni fyrir sunnan Hítará. Fór hann þá sunnan ok gisti undir Hrauni fyrir sunnan Hítará.

Um morguninn áður Gísli reið þaðan talaði hann til fylgdarmanna sinna: " Nú skulum vér ríða í litklæðum í dag og látum skógarmanninn það sjá að vér erum eigi sem aðrir förumenn er hér rekast daglega. " Um morguninn áðr Gísli reið þaðan talaði hann til fylgdarmanna sinna: " Nú skulum vér ríða í litklǽðum í dag ok látum skógarmanninn þat sjá at vér erum eigi sem aðrir förumenn er hér rekast daglega. "

Þeir voru þrír saman og gerðu svo. Þeir váru þrír saman ok gerðu svá. Og er þeir komu út yfir ána þá talaði hann enn til: " Hér er mér sagt til skógarmannsins upp í tindunum þessum og ekki er hér greiðgengt. Ok er þeir kómu út yfir ána þá talaði hann enn til: " Hér er mér sagt til skógarmannsins upp í tindunum þessum ok ekki er hér greiðgengt. Eða mun honum eigi vel líka að finna oss og sjá þing vor? " Eða mun honum eigi vel líka at finna oss ok sjá þing vor? "

Þeir kveða hann jafnan vanan þess. Þeir kveða hann jafnan vanan þess.

Þenna morgun hafði Grettir snemma upp staðið í bæli sínu. Þenna morgun hafði Grettir snemma upp staðit í bǿli sínu. Veður var kalt og frjósanda og fallinn að snjór og þó lítill. Veðr var kalt ok frjósanda ok fallinn at snjór ok þó lítill. Hann sá að þrír menn riðu sunnan yfir Hítará og skein á skrúðklæðin og smelta skjölduna. Hann sá at þrír menn riðu sunnan yfir Hítará ok skein á skrúðklǽðin ok smelta skjǫlduna. Gretti kom nú í hug hverjir vera mundu og þykist munu þurfa að fá sér eitthvert plagg af þessum. Gretti kom nú í hug hverir vera mundu ok þykisk munu þurfa at fá sér eitthvert plagg af þessum. Var honum forvitni á að finna þá er svo mikið gömbruðu, tekur nú vopn sín og hleypur nú ofan í skriðuna. Var honum forvitni á at finna þá er svá mikit gömbruðu, tekr nú vápn sín ok hleypr nú ofan í skriðuna.

Og er Gísli heyrði til að grjótið sarglaði mælti hann svo: " Maður fer þar ofan úr hlíðinni og heldur mikill og sá vill oss finna. Ok er Gísli heyrði til at grjótit sarglaði mǽlti hann svá: " Maðr ferr þar ofan ór hlíðinni ok heldr mikill ok sá vill oss finna. Verðum nú við rösklega því að hér ber veiði í hendur. " Verðum nú við rösklega því at hér berr veiði í hendr. "

Fylgdarmenn hans sögðu þenna eigi mundu hlaupa í hendur þeim ef hann treysti sér eigi " og er vel að sá hafi brek er beiðist. " Fylgdarmenn hans sǫgðu þenna eigi mundu hlaupa í hendr þeim ef hann treysti sér eigi " ok er vel at sá hafi brek er beiðisk. "

Eftir það hlaupa þeir af baki. Eftir þat hlaupa þeir af baki.

Grettir kom að í því og tók til klæðsekks er Gísli hafði fyrir aftan sig við söðul sinn og mælti: " Þetta mun eg hafa. Grettir kom at í því ok tók til klæðsekks er Gísli hafði fyrir aftan sik við sǫðul sinn ok mǽlti: " Þetta mun ek hafa. Eg lýt oft að litlu. " Ek lýt oft at litlu. "

Gísli svarar: " Eigi skal það vera eða veist þú eigi við hvern er þú átt um. " Gísli svarar: " Eigi skal þat vera eða veizt þú eigi við hvern er þú átt um. "

Grettir svarar: " Eigi er mér það svo glöggt um. Grettir svarar: " Eigi er mér þat svá gløggt um. Mun eg og ekki að þessu mannamun gera síðan eg mæli til svo lítils. " Mun ek ok ekki at þessu mannamun gera síðan ek mǽli til svá lítils. "

" Vera má að þér þyki lítið, " segir hann, " en heldur vil eg láta þrjá tigu hundraða. " Vera má at þér þyki lítit, " segir hann, " en heldr vil ek láta þrjá tigu hundraða. En ofarlega mun liggja ójafnaður í þér og sækjum að honum piltar og sjáum hvað hann má. " En ofarlega mun liggja ójafnaður í þér ok sǿkjum at honum piltar ok sjáum hvat hann má. "

Þeir gerðu svo. Þeir gerðu svá. Grettir lét hefjast fyrir og veik að steini þeim er þar stendur við götuna og Grettishaf er kallað og varðist þaðan. Grettir lét hefjast fyrir ok veik at steini þeim er þar stendr við gǫtuna ok Grettishaf er kallat ok varðisk þaðan. Gísli eggjaði fast fylgdarmenn sína. Gísli eggjaði fast fylgdarmenn sína. Grettir sá nú að hann var ekki slíkur fullhugi sem hann lést því að hann stóð jafnan á baki mönnum sínum. Grettir sá nú at hann var ekki slíkr fullhugi sem hann lézk því at hann stóð jafnan á baki mǫnnum sínum. Gretti leiddist nú þófið og sveipaði til saxinu og hjó annan fylgdarmann Gísla banahögg og hljóp nú frá steininum og sótti svo fast að Gísli hrökk fyrir allt út með fjallinu. Gretti leidðisk nú þófit ok sveipaði til saxinu ok hjó annan fylgdarmann Gísla banahǫgg ok hljóp nú frá steininum ok sótti svá fast at Gísli hrǫkk fyrir allt út með fjallinu. Þá féll annar förunautur Gísla. Þá fell annarr fǫrunautr Gísla.

Grettir mælti þá: " Það sér lítt á að þú hefir víða vel fram gengið og illa skilst þú við þína félaga. " Grettir mǽlti þá: " Þat sér lítt á at þú hefir víða vel fram gengit ok illa skilst þú við þína félaga. "

Gísli svarar: " Sá er eldurinn heitastur er á sjálfum liggur og er illt að fást við heljarmanninn. " Gísli svarar: " Sá er eldrinn heitastr er á sjálfum liggr ok er illt at fást við heljarmanninn. "

Skiptust þeir þá fám höggum við áður en Gísli kastaði vopnunum og hefir á rás undan út með fjallinu. Skiptust þeir þá fám hǫggum við áðr en Gísli kastaði vopnunum ok hefr á rás undan út með fjallinu. Grettir gefur honum tóm til að kasta því sem honum líkar og í hvert sinn er Gísli sér ráðrúm til kastaði hann einhverju klæði. Grettir gefr honum tóm til at kasta því sem honum líkar ok í hvert sinn er Gísli sér ráðrúm til kastaði hann einhverju klǽði. Fór Grettir aldrei harðara eftir en sund var í milli þeirra. Fór Grettir aldrei harðara eftir en sund var í milli þeira. Allt hljóp Gísli út yfir fjallið og svo um þveran Kaldárdal og svo um Áslaugarhlíð og fyrir ofan Kolbeinsstaði og svo út í Borgarhraun. Allt hljóp Gísli út yfir fjallit ok svá um þveran Kaldárdal ok svá um Áslaugarhlíð ok fyrir ofan Kolbeinsstaði ok svá út í Borgarhraun. Þá var Gísli í línklæðum einum og gerðist nú ákaflega móður. Þá var Gísli í línklǽðum einum ok gerðisk nú ákaflega móðr. Grettir fór eftir og var jafnan í hendingu með þeim. Grettir fór eftir ok var jafnan í hendingu með þeim. Hann reif þá upp hríslu mikla. Hann reif þá upp hrízlu mikla. En Gísli létti eigi fyrr en hann kom út að Haffjarðará. En Gísli létti eigi fyrr en hann kom út at Haffjarðará. Hún var gengin upp og ill yfirferðar. Hon var gengin upp ok ill yfirferðar. Gísli ætlaði þegar út á ána. Gísli ǽtlaði þegar út á ána. Grettir snaraði þá eftir honum og greip hann og kenndi þá aflsmunar. Grettir snaraði þá eftir honum ok greip hann ok kenndi þá aflsmunar.

Rak Grettir hann þá niður undir sig og mælti: " Ertu Gísli sá er finna vildir Gretti Ásmundarson? " Rak Grettir hann þá niðr undir sik ok mǽlti: " Ert Gísli sá er finna vildir Gretti Ásmundarson? "

Gísli svarar: " Eg hefi nú fundið hann en eigi veit eg hversu við skiljumst og haf nú það sem þú hefir fengið en lát mig fara lausan. " Gísli svarar: " Ek hefi nú fundit hann en eigi veit ek hversu við skiljumsk ok haf nú þat sem þú hefir fengit en lát mik fara lausan. "

Grettir mælti: " Ekki mun þér skiljast það sem eg segi þér og verð eg nú að gera þér áminning " rekur síðan skyrtuna fram yfir höfuð honum og lætur ganga límann um bak honum og báðar síðurnar. Grettir mǽlti: " Ekki mun þér skiljast þat sem ek segi þér ok verð ek nú at gera þér áminning " rekr síðan skyrtuna fram yfir hǫfuð honum ok lǽtr ganga límann um bak honum ok báðar síðurnar. En Gísla fýsti jafnan að snúa sér undir. En Gísla fýsti jafnan at snúa sér undir. Afhýðir Grettir hann með öllu og lét hann síðan lausan. Afhýðir Grettir hann með ǫllu ok lét hann síðan lausan. Hugsaði Gísli það að fyrr vildi hann ekki læra af Gretti en hafa slíka flenging aðra. Hugsaði Gísli þat at fyrr vildi hann ekki læra af Gretti en hafa slíka flenging aðra. Vann hann og aldrei oftar til slíkrar húðstroku. Vann hann ok aldrei oftar til slíkrar húðstroku.

En þegar Gísli kom fótum undir sig hljóp hann út á hyl einn mikinn og svimaði þar yfir ána og kom um nóttina á þann bæ er í Hrossholti heitir og var þá mjög þrekaður. En þegar Gísli kom fótum undir sik hljóp hann út á hyl einn mikinn ok svimaði þar yfir ána ok kom um nóttina á þann bǿ er í Hrossholti heitir ok var þá mjǫk þrekaðr. Þar lá hann viku og hljóp blástur í búkinn. Þar lá hann viku ok hljóp blástr í búkinn. Eftir það fór hann til vistar sinnar. Eftir þat fór hann til vistar sinnar.

Grettir sneri aftur og tók upp þing hans sem Gísli hafði niður kastað og færði heim til sín og fékk Gísli ekki af þeim síðan. Grettir sneri aftr ok tók upp þing hans sem Gísli hafði niðr kastat ok fǿrði heim til sín ok fekk Gísli ekki af þeim síðan.

Mörgum þótti þetta maklega gert við Gísla fyrir umfang sitt og raup er hann hafði af sér gert. Mǫrgum þótti þetta maklega gert við Gísla fyrir umfang sitt ok raup er hann hafði af sér gert.

Grettir kvað þetta um sameign þeirra: Grettir kvað þetta um sameign þeira:

Eftir um vorið bjóst Gísli til skips og bauð á því mestan varnað að nokkur hlutur færi suður með fjalli, það sem hann ætti, kvað þar sjálfan fjandann fyrir vera. Eftir um várit bjósk Gísli til skips ok bauð á því mestan vǫrnuð at nokkurr hlutr fǿri suðr með fjalli, þat sem hann ǽtti, kvað þar sjálfan fjandann fyrir vera. Gísli reið suður með sjó alla leið til skips og fundust þeir Grettir aldrei síðan og þótti öngvum til hans koma upp frá því og er hann úr sögunni. Gísli reið suðr með sjó alla leið til skips ok fundusk þeir Grettir aldrei síðan ok þótti öngvum til hans koma upp frá því ok er hann ór sǫgunni.

Enn versnaði með þeim Þórði Kolbeinssyni og Gretti. Enn versnaði með þeim Þórði Kolbeinssyni ok Gretti. Setti Þórður nú mörg ráð til að Grettir yrði á burt komið eða drepinn ella. Setti Þórðr nú mǫrg ráð til at Grettir yrði á brott komit eða drepinn ella.

Nú er Grettir hafði verið tvo vetur í Fagraskógafjalli og er hinn þriðji var kominn þá fór Grettir suður á Mýrar á þann bæ er í Lækjarbug heitir og hafði þaðan sex geldinga að óvilja þess er átti. Nú er Grettir hafði verit tvá vetr í Fagraskógafjalli ok er inn þriði var kominn þá fór Grettir suðr á Mýrar á þann bǿ er í Lækjarbug heitir ok hafði þaðan sex geldinga at óvilja þess er átti. Þaðan fór hann ofan til Akra og rak á burtu tvö naut til sláturs og marga sauði og fór upp fyrir sunnan Hítará. Þaðan fór hann ofan til Akra ok rak á brott tvö naut til slátrs ok marga sauði ok fór upp fyrir sunnan Hítará.

En er bændur urðu varir við ferð hans gerðu þeir orð Þórði á Hítarnesi og báðu hann fyrir bindast að ráða Gretti af en hann fór undan. En er bǿndr urðu varir við ferð hans gerðu þeir orð Þórði á Hítarnesi ok báðu hann fyrir bindast at ráða Gretti af en hann fór undan. En við bæn manna fékk hann til Arnór son sinn, er síðan var kallaður jarlaskáld, að fara með þeim og bað þá eigi láta Gretti undan reka. En við bǿn manna fekk hann til Arnór son sinn, er síðan var kallaðr jarlaskáld, at fara með þeim ok bað þá eigi láta Gretti undan reka. Voru þá menn sendir um alla byggðina. Váru þá menn sendir um alla byggðina.

Bjarni hét maður er bjó á Jörva í Flysjuhverfi. Bjarni hét maðr er bjó á Jörva í Flysjuhverfi. Hann safnaði mönnum fyrir utan Hítará. Hann safnaði mǫnnum fyrir útan Hítará. Ætluðu þeir svo til að sínum megin skyldu koma hvorir flokkarnir. Ǽtluðu þeir svá til at sínu megin skuldu koma hvorir flokkarnir.

Grettir var við þriðja mann. Grettir var við þriðja mann. Hét sá Eyjólfur er fór með honum, son bónda úr Fagraskógum, og var röskur maður og hinn þriðji maður með þeim. Hét sá Eyjólfr er fór með honum, son bónda ór Fagraskógum, ok var rǫskr maðr ok inn þriði maðr með þeim.

Þeir komu fyrst, Þórarinn frá Ökrum og Þorfinnur úr Lækjarbug og voru nær tuttugu menn saman. Þeir kómu fyrst, Þórarinn frá Ǫkrum ok Þorfinnr ór Lækjarbug ok váru nǽr tuttugu menn saman. Grettir vildi þá leita út yfir ána. Grettir vildi þá leita út yfir ána. Þá komu þeir Þorgeir og Arnór og Bjarni utan að ánni. Þá kómu þeir Þorgeirr ok Arnór ok Bjarni útan at ánni. Nes mjótt gekk fram í ána þeim megin sem Grettir var. Nes mjótt gekk fram í ána þeim megin sem Grettir var. Hann rak féið í framanvert nesið þá er hann sá mannaförina því að hann vildi aldrei laust láta það sem hann fékk höndum á komið. Hann rak féit í framanvert nesit þá er hann sá mannaförina því at hann vildi aldrei laust láta þat sem hann fekk hǫndum á komit.

Mýramenn réðu þegar til atgöngu og létu gildlega. Mýramenn réðu þegar til atgǫngu ok létu gildlega. Grettir bað fylgdarmenn sína að geyma að þeir gengju eigi að baki honum. Grettir bað fylgdarmenn sína at geyma at þeir gengi eigi at baki honum. Ei máttu í senn allmargir að honum ganga. Ei máttu í senn allmargir at honum ganga. Varð þar hörð viðureign með þeim. Varð þar hǫrð viðureign með þeim. Grettir hjó á tvær hendur með saxinu og varð þeim eigi auðvelt að sækja að honum. Grettir hjó á tvǽr hendr með saxinu ok varð þeim eigi auðvelt at sǿkja at honum. Féllu þá sumir Mýramenn en sumir urðu sárir. Fellu þá sumir Mýramenn en sumir urðu sárir. Þeir urðu seinir utan yfir ána því að vaðið var ei allnær. Þeir urðu seinir útan yfir ána því at vaðit var ei allnǽr. Ei höfðu þeir lengi barist áður en þeir hurfu frá. Ei hǫfðu þeir lengi barist áðr en þeir hurfu frá. Þórarinn frá Ökrum var gamall maður mjög, svo að hann var ekki í atsókninni. Þórarinn frá Ǫkrum var gamall maðr mjǫk, svá at hann var ekki í atsókninni.

En er úti var bardaginn þá kom að Þrándur son Þórarins og Þorgils Ingjaldsson bróðurson Þórðar og Finnbogi son Þorgeirs Þórhaddssonar úr Hítardal og Steinólfur Þorleifsson úr Hraundal. En er úti var bardaginn þá kom at Þrándr son Þórarins ok Þorgils Ingjaldsson bróðursonr Þórðar ok Finnbogi son Þorgeirs Þórhaddssonar ór Hítardal ok Steinólfr Þorleifsson ór Hraundal. Þeir eggjuðu menn mjög til atsóknar. Þeir eggjuðu menn mjǫk til atsóknar. Gerðu þeir enn harða hríð. Gerðu þeir enn harða hríð.

Grettir sá nú að annaðhvort varð að gera, flýja eða hlífast ekki við. Grettir sá nú at annaðhvort varð at gera, flýja eða hlífast ekki við. Gengur hann nú svo hart fram að öngvir héldust við því svo var mannmargt að honum þótti ósýnt til undankomunnar utan sem vinna sem mest áður en hann félli, vildi og hafa þann einnhvern fyrir sig er honum þótti manntak í vera. Gengr hann nú svá hart fram at öngvir heldusk við því svá var mannmart at honum þótti ósýnt til undankomunnar útan sem vinna sem mest áðr en hann felli, vildi ok hafa þann einnhvern fyrir sik er honum þótti manntak í vera. Hljóp hann þá að Steinólfi úr Hraundal og hjó til hans í höfuðið og klauf hann í herðar niður og þegar annað högg hjó hann til Þorgils Ingjaldssonar og kom á hann miðjan og tók nálega í sundur. Hljóp hann þá at Steinólfi ór Hraundal ok hjó til hans í hǫfuðit ok klauf hann í herðar niðr ok þegar annat hǫgg hjó hann til Þorgils Ingjaldssonar ok kom á hann miðjan ok tók nálega í sundr. Þá vildi Þrándur fram hlaupa og hefna frænda síns. Þá vildi Þrándr fram hlaupa ok hefna frǽnda síns. Grettir hjó til hans á lærið hægra svo að úr tók allan vöðvann og varð hann þegar óvígur. Grettir hjó til hans á lǽrit hǿgra svá at ór tók allan vöðvann ok varð hann þegar óvígr. Eftir það veitti hann Finnboga mikinn áverka. Eftir þat veitti hann Finnboga mikinn áverka.

Þá kallaði Þórarinn og bað þá frá hverfa " því að því verra munuð þér af honum fá sem þér berjist lengur en hann kýs menn úr liði yðru. " Þá kallaði Þórarinn ok bað þá frá hverfa " því at því verra munuð þér af honum fá sem þér berjist lengr en hann kýs menn ór liði yðru. "

Þeir gerðu svo og sneru frá. Þeir gerðu svá ok sneru frá. Þar voru fallnir fimm menn en fimm sárir til ólífis og örkumla. Þar váru fallnir fimm menn en fimm sárir til ólífis ok ørkumla. En flestir höfðu nokkurar skeinur þeir sem á fundinum höfðu verið. En flestir hǫfðu nokkurar skeinur þeir sem á fundinum hǫfðu verit. Grettir var ákaflega móður en lítt sár. Grettir var ákaflega móðr en lítt sár. Leituðu Mýramenn við þetta undan og höfðu fengið mikinn mannskaða því að þar féllu margir röskvir menn. Leituðu Mýramenn við þetta undan ok hǫfðu fengit mikinn mannskaða því at þar fellu margir rǫskvir menn.

En þeim utan yfir ána fórst seint og komu eigi fyrr en slitið var fundinum. En þeim útan yfir ána fórsk seint ok kómu eigi fyrr en slitit var fundinum. Og er þeir sáu ófarir sinna manna þá vildi Arnór ekki hafa sig í hættu og fékk hann mikið ámæli af föður sínum og mörgum öðrum. Ok er þeir sá ófarir sinna manna þá vildi Arnór ekki hafa sik í hǽttu ok fekk hann mikit ámǽli af fǫður sínum ok mǫrgum ǫðrum. Ætla menn að hann hafi engi garpur verið. Ǽtla menn at hann hafi engi garpr verit. Það heitir nú Grettisoddi er þeir börðust. Þat heitir nú Grettisoddi er þeir bǫrðusk.

En þeir Grettir tóku sér hross og riðu upp undir fjall því að þeir voru allir sárir. En þeir Grettir tóku sér hross ok riðu upp undir fjall því at þeir váru allir sárir. Og er þeir komu í Fagraskóga var Eyjólfur þar eftir. Ok er þeir kómu í Fagraskóga var Eyjólfr þar eftir. Þar var bóndadóttir úti og spurði að tíðindum. Þar var bóndadóttir úti ok spurði at tíðindum.

Grettir sagði af hið ljósasta og kvað vísu: Grettir sagði af it ljósasta ok kvað vísu:

Eftir það fór Grettir í bæli sitt og sat þar um veturinn. Eftir þat fór Grettir í bǿli sitt ok sat þar um vetrinn.