Bókastaðir

Nú var Grettir með Þorsteini það sem eftir var vetrarins og fram á vorið. Nú var Grettir með Þorsteini þat sem eftir var vetrarins ok fram á várit.

Það var einn morgun er þeir bræður Þorsteinn og Grettir lágu í svefnlofti sínu að Grettir hafði lagið hendur sínar undan klæðunum. Þat var einn morgun er þeir brǿðr Þorsteinn ok Grettir lágu í svefnlofti sínu at Grettir hafði lagit hendr sínar undan klǽðunum. Þorsteinn vakti og sá það. Þorsteinn vakti ok sá þat. Grettir vaknaði litlu síðar. Grettir vaknaði litlu síðar.

Þá mælti Þorsteinn: " Séð hefi eg handleggi þína frændi, " segir hann, " og þykir mér eigi undarlegt þó að mörgum verði þung högg þín því að einskis manns handleggi hefi eg slíka séð. " Þá mǽlti Þorsteinn: " Sét hefi ek handleggi þína frǽndi, " segir hann, " ok þykkir mér eigi undarlegt þó at mǫrgum verði þung hǫgg þín því at einskis manns handleggi hefi ek slíka sét. "

" Vita máttir þú það, " sagði Grettir, " að eg mundi ekki slíku til leiðar koma sem eg hefi unnið ef eg væri eigi allknár. " " Vita máttir þú þat, " sagði Grettir, " at ek mynda ekki slíku til leiðar koma sem ek hefi unnit ef ek vǽra eigi allknár. "

" Betur þætti mér, " segir Þorsteinn, " þó að væru mjórri og nokkuru gæfusamlegri. " " Betr þǿtti mér, " segir Þorsteinn, " þó at vǽri mjórri ok nǫkkuru gæfusamlegri. "

Grettir segir: " Satt er það sem mælt er að engi maður skapar sig sjálfur. Grettir segir: " Satt er þat sem mǽlt er at engi maðr skapar sik sjálfr. Láttu mig nú sjá þína handleggi, " segir hann. Lát mik nú sjá þína handleggi, " segir hann.

Þorsteinn gerði svo. Þorsteinn gerði svá. Hann var manna lengstur og grannvaxinn. Hann var manna lengstr ok grannvaxinn.

Grettir brosti að og mælti: " Eigi þarf að horfa á þetta lengur. Grettir brosti at ok mǽlti: " Eigi þarf at horfa á þetta lengr. Krækt er saman rifjum í þér og eigi þykist eg slíkar tengur séð hafa sem þú berð eftir og varla ætla eg þig kvenstyrkan. " Krǿkt er saman rifjum í þér ok eigi þykist ek slíkar tengur sét hafa sem þú berr eftir ok varla ǽtla ek þik kvenstyrkan. "

" Vera má það, " sagði Þorsteinn, " en þó skaltu það vita að þessir hinir mjóvu handleggir munu þín hefna, ella mun þín aldrei hefnt verða. " " Vera má þat, " sagði Þorsteinn, " en þó skalt þat vita at þessir inir mjóvu handleggir munu þín hefna, ella mun þín aldrei hefnt verða. "

" Hvað má vita hversu verður um það er lýkur? " sagði Grettir, " en allólíklegt þykir mér það vera. " " Hvat má vita hversu verðr um þat er lýkur? " sagði Grettir, " en allólíklegt þykkir mér þat vera. "

Eigi er þá getið fleira um viðurtal þeirra. Eigi er þá getit fleira um viðurtal þeira. Leið nú á vorið. Leið nú á várit. Kom Grettir sér í skip og fór út til Íslands um sumarið. Kom Grettir sér í skip ok fór út til Íslands um sumarit. Skildu þeir bræður með vináttu og sáust aldrei síðan. Skilðu þeir brǿðr með vináttu ok sásk aldrei síðan.

Þar er nú til að taka er áður er frá horfið að Þorbjörn öxnamegin spurði víg Þorbjarnar ferðalangs sem fyrr var sagt. Þar er nú til at taka er áðr er frá horfit at Þorbjǫrn öxnamegin spurði víg Þorbjarnar ferðalangs sem fyr var sagt. Brást hann reiður mjög og kveðst vilja að ýmsir ættu högg í annars garði. Brásk hann reiðr mjǫk ok kvezk vilja at ýmsir ǽtti hǫgg í annars garði.

Ásmundur hærulangur lá lengi sjúkur um sumarið og er honum þótti að sér draga heimti hann til sín frændur sína og sagði að hann vildi að Atli tæki við allri fjárvarðveislu eftir hans dag " en uggir mig, " sagði Ásmundur, " að þú megir varla í kyrrðum sitja fyrir ójafnaði. Ásmundr hǽrulangr lá lengi sjúkr um sumarit ok er honum þótti at sér draga heimti hann til sín frǽndr sína ok sagði at hann vildi at Atli tǿki við allri fjárvarðveislu eftir hans dag " en uggir mik, " sagði Ásmundr, " at þú megir varla í kyrrðum sitja fyrir ójafnaði. En það vildi eg að allir mínir tengdamenn sinnuðu honum sem best. En þat vilda ek at allir mínir tengdamenn sinnuðu honum sem bezt. En til Grettis kann eg ekki að leggja því að mér þykir á hverfanda hjóli mjög um hans hagi. En til Grettis kann ek ekki at leggja því at mér þykkir á hverfanda hjóli mjǫk um hans hagi. Og þó hann sé sterkur maður þá uggir mig að hann eigi meir um vandræði að véla en fulltingja frændum sínum. Ok þó hann sé sterkr maðr þá uggir mik at hann eigi meir um vandrǽði at véla en fulltingja frǽndum sínum. En þótt Illugi sé ungur þá mun hann þó verða þroskamaður ef hann heldur sér heilum. " En þótt Illugi sé ungr þá mun hann þó verða þroskamaður ef hann heldr sér heilum. "

Og er Ásmundur hafði skipað með sonum sínum sem hann vildi dró að honum sóttin. Ok er Ásmundr hafði skipat með sonum sínum sem hann vildi dró at honum sóttin. Andaðist hann litlu síðar og var jarðaður að Bjargi, því að Ásmundur hafði látið gera þar kirkju, og þótti héraðsmönnum það mikill mannskaði. Andaðisk hann litlu síðar ok var jarðaðr at Bjargi, því at Ásmundr hafði látit gera þar kirkju, ok þótti héraðsmönnum þat mikill mannskaði.

Atli gerðist nú gildur bóndi og hafði mannmargt með sér. Atli gerðisk nú gildr bóndi ok hafði mannmart með sér. Hann var aðfangamaður mikill. Hann var aðfangamaður mikill. Að áliðnu sumri fór hann út á Snjófellsnes að fá sér skreið. At áliðnu sumri fór hann út á Snjófellsnes at fá sér skreið. Hann rak marga hesta og reið heiman til Mela í Hrútafjörð til Gamla mágs síns. Hann rak marga hesta ok reið heiman til Mela í Hrútafjǫrð til Gamla mágs síns. Réðst þá til ferðar með Atla Grímur Þórhallsson, bróðir Gamla, við annan mann. Rézk þá til ferðar með Atla Grímr Þórhallsson, bróðir Gamla, við annan mann. Riðu þeir Haukadalsskarð vestur og svo sem liggur út á Nes, keyptu þar skreið mikla og báru á sjö hestum, sneru heimleiðis er þeir voru albúnir. Riðu þeir Haukadalsskarð vestr ok svá sem liggr út á Nes, keyptu þar skreið mikla ok báru á sjö hestum, sneru heimleiðis er þeir váru albúnir.

Þorbjörn öxnamegin spurði að Atli og Grímur voru heiman farnir. Þorbjǫrn öxnamegin spurði at Atli ok Grímr váru heiman farnir. Voru hjá honum Þórissynir frá Skarði, Gunnar og Þorgeir. Váru hjá honum Þórissynir frá Skarði, Gunnar ok Þorgeirr. Þorbirni lék öfund á vinsældum Atla og því eggjaði hann þá bræður Þórissonu að þeir skyldu sitja fyrir Atla er þeir færu utan af Nesinu. Þorbirni lék ǫfund á vinsældum Atla ok því eggjaði hann þá brǿðr Þórissonu at þeir skyldi sitja fyrir Atla er þeir fǿri útan af Nesinu. Riðu þeir þá heim til Skarðs og biðu þar til þess er þeir Atli fóru upp um með lestina. Riðu þeir þá heim til Skarðs ok biðu þar til þess er þeir Atli fóru upp um með lestina. En er þeir komu fram um bæinn á Skarði þá var sén för þeirra. En er þeir kómu fram um bǿinn á Skarði þá var sén fǫr þeira. Brugðu þeir bræður þá skjótt við með húskarla sína og riðu eftir þeim. Brugðu þeir brǿðr þá skjótt við með húskarla sína ok riðu eftir þeim.

En er þeir Atli sáu ferð þeirra bað hann þá taka ofan klyfjarnar af hestunum " og munu þeir vilja bjóða mér bætur fyrir húskarl minn er Gunnar drap í fyrra sumar. En er þeir Atli sá ferð þeira bað hann þá taka ofan klyfjarnar af hestunum " ok munu þeir vilja bjóða mér bǿtr fyrir húskarl minn er Gunnar drap í fyrra sumar. Orkum ekki á fyrri en verjum hendur vorar ef þeir vekja fyrri við oss. " Orkum ekki á fyrri en verjum hendr vorar ef þeir vekja fyrri við oss. "

Nú koma hinir að og hlaupa þegar af baki. Nú koma inir at ok hlaupa þegar af baki. Atli fagnar þeim og spurði að tíðindum " eða viltu bæta mér nokkuru Gunnar fyrir húskarl minn? " Atli fagnar þeim ok spurði at tíðindum " eða vill bǿta mér nǫkkuru Gunnar fyrir húskarl minn? "

Gunnar svarar: " Annars væruð þér verðir Bjargsmenn en eg bæti það góðu. Gunnar svarar: " Annars vǽrið þér verðir Bjargsmenn en ek bǿti þat góðu. Væri og meiri bóta vert fyrir víg Þorbjarnar er Grettir vó. " Vǽri ok meiri bóta vert fyrir víg Þorbjarnar er Grettir vá. "

" Ekki á eg því að svara, " sagði Atli, " enda ertu ekki aðili þess máls. " " Ekki á ek því at svara, " sagði Atli, " enda ert ekki aðili þess máls. "

Gunnar kvað nú fyrir það ganga mundu " og göngum að þeim og neytum þess nú að Grettir er nú eigi nærri. " Gunnar kvað nú fyrir þat ganga mundu " ok gǫngum at þeim ok neytum þess nú at Grettir er nú eigi nǽrri. "

Þeir hlupu að Atla og voru átta saman en þeir Atli sex saman. Þeir hljópu at Atla ok váru átta saman en þeir Atli sex saman. Atli gekk fram fyrir sína menn og brá sverðinu Jökulsnaut er Grettir hafði gefið honum. Atli gekk fram fyrir sína menn ok brá sverðinu Jökulsnaut er Grettir hafði gefit honum.

Þá mælti Þorgeir: " Margt er líkt með þeim er góðir þykjast. Þá mǽlti Þorgeirr: " Margt er líkt með þeim er góðir þykjask. Ofarlega bar Grettir saxið í fyrra sumar á Hrútafjarðarhálsi. " Ofarlega bar Grettir saxit í fyrra sumar á Hrútafjarðarhálsi. "

Atli svarar: " Hann mun og vanari við stórvirkin en eg. " Atli svarar: " Hann mun ok vanari við stórvirkin en ek. "

Síðan börðust þeir. Síðan bǫrðusk þeir. Gunnar sótti að Atla með ákefð og var hinn óðasti. Gunnar sótti at Atla með ákefð ok var inn óðasti.

Og er þeir höfðu barist um stund mælti Atli: " Engi frami er í því að við drepum verkmenn hvor fyrir öðrum og er það næst að við sjálfir leikumst við því að eg hefi aldrei með vopnum vegið fyrr en nú. " Ok er þeir hǫfðu barist um stund mǽlti Atli: " Engi frami er í því at við drepum verkmenn hvorr fyrir ǫðrum ok er þat nǽst at við sjálfir leikumst við því at ek hefi aldrei með vopnum vegit fyrr en nú. "

Gunnar vildi það eigi. Gunnar vildi þat eigi.

Atli bað húskarla sína að geyma að lestinni " en eg mun sjá hvað þeir gera að " gekk þá svo hart fram að þeir Gunnar hrukku fyrir. Atli bað húskarla sína at geyma at lestinni " en ek mun sjá hvat þeir gera at " gekk þá svá hart fram at þeir Gunnar hrukku fyrir. Drap Atli þar tvo fylgdarmenn þeirra bræðra. Drap Atli þar tvá fylgdarmenn þeira brǿðra. Eftir það sneri hann á móti Gunnari og hjó til hans svo að í sundur tók skjöldinn fyrir neðan mundriða um þvert og kom á fótinn fyrir neðan knéð. Eftir þat sneri hann á móti Gunnari ok hjó til hans svá at í sundr tók skjǫldinn fyrir neðan mundriða um þvert ok kom á fótinn fyrir neðan knét. Og þegar hjó hann annað högg svo að það varð að banasári. Ok þegar hjó hann annat hǫgg svá at þat varð at banasári.

Nú er að segja frá Grími Þórhallssyni að hann réðst á móti Þorgeiri og áttust þeir lengi við því að hvortveggi þeirra var hraustur maður. Nú er at segja frá Grími Þórhallssyni at hann rézk á móti Þorgeiri ok áttusk þeir lengi við því at hvortveggi þeira var hraustr maðr. Þorgeir sá fall Gunnars bróður síns. Þorgeirr sá fall Gunnars bróður síns. Vildi hann þá undan leita. Vildi hann þá undan leita. Grímur hljóp eftir honum og elti hann þar til að Þorgeir drap fæti og féll áfram. Grímr hljóp eftir honum ok elti hann þar til at Þorgeirr drap fǿti ok fell áfram. Þá hjó Grímur með öxi milli herða honum svo stóð á kafi. Þá hjó Grímr með øxi milli herða honum svá stóð á kafi. Þá gáfu þeir grið fylgdarmönnum þeirra þremur sem eftir voru. Þá gáfu þeir grið fylgdarmönnum þeira þremur sem eftir váru. Eftir það bundu þeir sár sín og hófu upp klyfjar á hestana og fóru síðan heim og lýstu vígum þessum. Eftir þat bundu þeir sár sín ok hófu upp klyfjar á hestana ok fóru síðan heim ok lýstu vígum þessum.

Sat Atli þá heima með fjölmenni um haustið. Sat Atli þá heima með fjǫlmenni um haustit. Þorbirni öxnamegin líkaði stórilla og gat þó ekki að gert því að Atli var mjög vinsæll. Þorbirni öxnamegin líkaði stórilla ok gat þó ekki at gert því at Atli var mjǫk vinsǽll. Grímur var með honum veturinn og svo Gamli mágur hans. Grímr var með honum vetrinn ok svá Gamli mágr hans. Þar var þá og Glúmur Óspaksson, annar mágur hans. Þar var þá ok Glúmr Óspaksson, annarr mágr hans. Hann bjó þá á Eyri í Bitru. Hann bjó þá á Eyri í Bitru. Höfðu þeir setu fjölmenna á Bjargi og var þar glaumur mikill um veturinn. Hǫfðu þeir setu fjǫlmenna á Bjargi ok var þar glaumr mikill um vetrinn.

Þorbjörn öxnamegin tók við eftirmáli um víg Þórissona. Þorbjǫrn öxnamegin tók við eftirmáli um víg Þórissona. Bjó hann málið til á hendur þeim Grími og Atla en þeir bjuggu til varna um aðfarir og frumhlaup til óhelgi þeim bræðrum. Bjó hann málit til á hendr þeim Grími ok Atla en þeir bjuggu til varna um aðfarir ok frumhlaup til óhelgi þeim brǿðrum. Voru málin lögð til Húnavatnsþings og fjölmenntu mjög hvorirtveggju. Váru málin lǫgð til Húnavatnsþings ok fjǫlmenntu mjǫk hvárirtveggju. Varð Atla gott til liðs því að hann átti frændafla mikinn. Varð Atla gott til liðs því at hann átti frændafla mikinn. Gengu þá að beggja vinir, töluðu um sættir og sögðu allir að Atla væri vel um farið, ótilleitinn en þó öruggur í einangri. Gengu þá at beggja vinir, tǫluðu um sǽttir ok sǫgðu allir at Atla vǽri vel um farit, ótilleitinn en þó øruggr í einangri. Þóttist Þorbjörn sjá að eigi mundi annað virðingarvænna en taka sættinni. Þóttist Þorbjǫrn sjá at eigi myndi annat virðingarvænna en taka sǽttinni. Skildi Atli það til að hann vildi hafa hvorki héraðssektir né utanferðir. Skilði Atli þat til at hann vildi hafa hvorki héraðssektir né utanferðir.

Voru þá teknir menn til gerðar, Þorvaldur Ásgeirsson fyrir hönd Atla, en af Þorbjarnar hendi var Sölvi hinn prúði. Váru þá teknir menn til gerðar, Þorvaldr Ásgeirsson fyrir hǫnd Atla, en af Þorbjarnar hendi var Sǫlvi inn prúði. Hann var son Ásbrands Þorbrandssonar, Haraldssonar hrings er numið hafði Vatnsnes allt utan til Ambáttarár fyrir vestan en fyrir austan allt inn til Þverár og þar yfir um þvert til Bjargaóss og allt þeim megin Bjarga út til sjóvar. Hann var son Ásbrands Þorbrandssonar, Haraldssonar hrings er numit hafði Vatnsnes allt útan til Ambáttarár fyrir vestan en fyrir austan allt inn til Þverár ok þar yfir um þvert til Bjargaóss ok allt þeim megin Bjarga út til sǽvar. Sölvi var ofláti mikill og vitur maður og því kjöri Þorbjörn hann fyrir til gerðar fyrir sína hönd. Sǫlvi var ofláti mikill ok vitr maðr ok því kaus Þorbjǫrn hann fyrir til gerðar fyrir sína hǫnd.

Og eftir það sögðu þeir upp gerðina, að þá Þórissonu skyldi bæta hálfum bótum en hálfar féllu niður fyrir aðför og frumhlaup og fjörráð við Atla. Ok eftir þat sǫgðu þeir upp gerðina, at þá Þórissonu skyldi bǿta hálfum bótum en hálfar fellu niðr fyrir aðför ok frumhlaup ok fjǫrráð við Atla. Víg húskarls Atla þess er var drepinn á Hrútafjarðarhálsi, stóðst það á endum og þeirra tveggja er féllu með Þórissonum. Víg húskarls Atla þess er var drepinn á Hrútafjarðarhálsi, stózk þat á endum ok þeira tveggja er fellu með Þórissonum. Grímur Þórhallsson skyldi láta héraðsvist sína en Atli vildi einn halda upp fébótum. Grímr Þórhallsson skyldi láta héraðsvist sína en Atli vildi einn halda upp fébótum.

Þessi gerð líkaði Atla vel en Þorbirni heldur illa og skildu þó sáttir að kalla en þó hraut það upp fyrir honum Þorbirni að eigi mundi fyrir enda um gert með þeim ef svo færi sem hann vildi. Þessi gerð líkaði Atla vel en Þorbirni heldr illa ok skilðu þó sáttir at kalla en þó hraut þat upp fyrir honum Þorbirni at eigi myndi fyrir enda um gert með þeim ef svá fǿri sem hann vildi. Atli reið heim af þinginu og þakkaði Þorvaldi vel fyrir liðveislu sína. Atli reið heim af þinginu ok þakkaði Þorvaldi vel fyrir liðveizlu sína. Grímur Þórhallsson réðst þá suður í Borgarfjörð og bjó þá að Gilsbakka og var gildur bóndi. Grímr Þórhallsson rézk þá suðr í Borgarfjǫrð ok bjó þá at Gilsbakka ok var gildr bóndi.

Sá maður var með Þorbirni öxnamegin er Áli hét. Sá maðr var með Þorbirni öxnamegin er Áli hét. Hann var húskarl og heldur ógæfur og vinnulítill. Hann var húskarl ok heldr ógǽfr ok vinnulítill. Þorbjörn bað hann starfa betur ella kveðst hann mundu lemja hann. Þorbjǫrn bað hann starfa betr ella kvezk hann mundu lemja hann. Áli kvað þess öngan fýst hafa og var hinn kífnasti í móti. Áli kvað þess öngan fýst hafa ok var inn kífnasti í móti. Þorbjörn þoldi honum eigi og rak hann niður undir sig og fór með hann illa. Þorbjǫrn þolði honum eigi ok rak hann niðr undir sik ok fór með hann illa.

Eftir það fór Áli brott úr vistinni og fór norður yfir háls til Miðfjarðar. Eftir þat fór Áli brott ór vistinni ok fór norðr yfir háls til Miðfjarðar. Létti eigi fyrr en hann kom til Bjargs. Lét eigi fyrr en hann kom til Bjargs. Atli var heima og spurði hvert hann skyldi fara. Atli var heima ok spurði hvert hann skyldi fara. Hann kvaðst leita sér vistar. Hann kvazk leita sér vistar.

" Ertu eigi vinnumaður Þorbjarnar? " kvað Atli. " Ert eigi vinnumaður Þorbjarnar? " kvað Atli.

" Ei fór það svo keypilega með okkur, " segir Áli. " Ei fór þat svá keypilega með okkr, " segir Áli. " Eg var þar ekki lengi en mér þótti illt meðan eg var. " Ek var þar ekki lengi en mér þótti illt meðan ek var. Skildum við svo að mér þótti hann ekki vel syngja að kverkum mér og mun eg þangað aldrei fara til vistar hvað sem annað verður af mér. Skilðum við svá at mér þótti hann ekki vel syngja at kverkum mér ok mun ek þangat aldrei fara til vistar hvat sem annat verðr af mér. Er það og satt að mikill munur er hvorum ykkar verður betur til hjóna sinna. Er þat ok satt at mikill munr er hvorum ykkar verðr betr til hjóna sinna. Vildi eg gjarna nú vinna hjá þér ef þess væri kostur. " Vilda ek gjarna nú vinna hjá þér ef þess vǽri kostr. "

Atli svarar: " Nóga hefi eg vinnumenn þó að ekki seilist eg í hendur Þorbirni til þeirra manna er hann hefir ráðið en mér þykir þú þollaus og far aftur til hans. " Atli svarar: " Nóga hefi ek vinnumenn þó at ekki seilist ek í hendr Þorbirni til þeira manna er hann hefir ráðit en mér þykkir þú þollaus ok far aftr til hans. "

Áli mælti: " Þar kem eg eigi ónauðigur. " Áli mǽlti: " Þar kem ek eigi ónauðigr. "

Nú dvaldist Áli þar um stund. Nú dvalðisk Áli þar um stund. Einn morgun fór hann til verks með þeim húskörlum Atla og vann svo að hvaðanæva voru á honum hendurnar. Einn morgun fór hann til verks með þeim húskǫrlum Atla ok vann svá at hvaðanǽva váru á honum hendurnar. Lét Áli svo ganga fram á sumarið. Lét Áli svá ganga fram á sumarit. Atli lagði ekki til hans en lét þó gefa honum mat því að honum líkaði starfinn vel. Atli lagði ekki til hans en lét þó gefa honum mat því at honum líkaði starfinn vel.

Þorbjörn fréttir nú að Áli er á Bjargi. Þorbjǫrn fréttir nú at Áli er á Bjargi. Hann reið þá til Bjargs við þriðja mann og kallaði Atla til tals við sig. Hann reið þá til Bjargs við þriðja mann ok kallaði Atla til tals við sik. Atli gekk út og heilsaði þeim. Atli gekk út ok heilsaði þeim.

Þorbjörn mælti: " Enn viltu endurnýja við mig Atli um mótgang og áleitni. Þorbjǫrn mǽlti: " Enn vill endurnýja við mik Atli um mótgang ok áleitni. Eða því hefir þú tekið vinnumann minn og er slíkt óskilríkilega gert? " Eða því hefir þú tekit vinnumann minn ok er slíkt óskilríkilega gert? "

Atli svarar: " Ekki er mér það sýnt að hann sé þinn vinnumaður. Atli svarar: " Ekki er mér þat sýnt at hann sé þinn vinnumaður. En ekki vil eg á honum halda ef þú sýnir skilríki til að hann sé þitt hjón. En ekki vil ek á honum halda ef þú sýnir skilríki til at hann sé þitt hjon. En ekki nenni eg draga hann úr húsum út. " En ekki nenni ek draga hann ór húsum út. "

" Þú munt ráða að sinni, " sagði Þorbjörn, " en kref eg mannsins og fyrirbýð eg vinnu hans. " Þú munt ráða at sinni, " sagði Þorbjǫrn, " en kref ek mannsins ok fyrirbýð ek vinnu hans. En koma mun eg annað sinn og er eigi víst að við skiljumst þá betri vinir en nú. " En koma mun ek annat sinn ok er eigi víst at við skiljumsk þá betri vinir en nú. "

Atli svarar: " Heima mun eg bíða og taka við því sem að höndum kemur. " Atli svarar: " Heima mun ek bíða ok taka við því sem at hǫndum kemr. "

Síðan reið Þorbjörn heim. Síðan reið Þorbjǫrn heim. En er verkmenn komu heim um kveldið segir Atli þá viðurtal þeirra Þorbjarnar og bað Ála fara leið sína og sagðist ekki vildu dvelja vist hans. En er verkmenn kómu heim um kveldit segir Atli þá viðurtal þeira Þorbjarnar ok bað Ála fara leið sína ok sagðisk ekki vildi dvelja vist hans.

Áli svarar: " Satt er hið fornkveðna, ofleyfingarnir bregðast mér mest. Áli svarar: " Satt er it fornkveðna, ofleyfingarnir bregðask mér mest. Og ætlaði eg það eigi að þú mundir nú reka mig á brottu þar sem eg hefi unnið hér til sprengs í sumar og vonað til þess að þú mundir mér nokkura forstöðu veita en þann veg farið þér þó að þér látið allgóðvættlega. Ok ǽtlaða ek þat eigi at þú myndir nú reka mik á brott þar sem ek hefi unnit hér til sprengs í sumar ok vonat til þess at þú myndir mér nǫkkura forstöðu veita en þann veg farið þér þó at þér látið allgóðvættlega. Nú skal mig hér lemja fyrir augum þér ef þú vilt mér öngva forstöðu veita eða hjálp. " Nú skal mik hér lemja fyrir augum þér ef þú vill mér öngva forstöðu veita eða hjálp. "

Atla gekkst hugur við um tal hans og nennti nú eigi að reka hann á brottu frá sér. Atla gekksk hugr við um tal hans ok nennti nú eigi at reka hann á brottu frá sér. Leið nú þar til er menn tóku til sláttar. Leið nú þar til er menn tóku til sláttar.

Það var einn dag nokkuru fyrir miðsumar að Þorbjörn öxnamegin reið til Bjargs. Þat var einn dag nǫkkuru fyrir miðsumar at Þorbjǫrn öxnamegin reið til Bjargs. Hann var svo búinn að hann hafði hjálm á höfði og gyrður við sverð og spjót í hendi. Hann var svá búinn at hann hafði hjálm á hǫfði ok gyrðr við sverð ok spjót í hendi. Það var fjaðraspjót og breið mjög fjöðurin. Þat var fjaðraspjót ok breið mjǫk fjǫðrin. Væta var úti um daginn. Vǽta var úti um daginn. Atli hafði sent húskarla sína til sláttar en menn hans sumir voru norður við Horn til afla. Atli hafði sent húskarla sína til sláttar en menn hans sumir váru norðr við Horn til afla. Atli var heima og fáir menn aðrir. Atli var heima ok fáir menn aðrir.

Þorbjörn kom þar nær hádegi um daginn. Þorbjǫrn kom þar nǽr hádegi um daginn. Hann var einn í ferð og reið að útidyrum. Hann var einn í ferð ok reið at útidyrum. Aftur var hurð en öngvir menn úti. Aftr var hurð en öngvir menn úti. Þorbjörn drap á dyr og fór síðan á bak húsum svo að mátti ekki sjá hann frá dyrunum heiman. Þorbjǫrn drap á dyr ok fór síðan á bak húsum svá at mátti ekki sjá hann frá dyrunum heiman. Menn heyrðu að barið var og gekk út kona ein. Menn heyrðu at barit var ok gekk út kona ein. Þorbjörn hafði svip af konunni og lét ekki sjá sig því að hann ætlaði annað að vinna. Þorbjǫrn hafði svip af konunni ok lét ekki sjá sik því at hann ǽtlaði annat at vinna. Hún kom í stofu. Hon kom í stofu. Atli spurði hvað komið var. Atli spurði hvat komit var. Hún kvaðst ekki hafa séð komið úti. Hon kvazk ekki hafa sét komit úti. Og er þau töluðu þetta þá laust Þorbjörn mikið högg á dyrnar. Ok er þau tǫluðu þetta þá laust Þorbjǫrn mikit hǫgg á dyrnar.

Þá mælti Atli: " Mig vill sjá finna og mun hann eiga erindið við mig hversu þarft sem er. " Þá mǽlti Atli: " Mik vill sá finna ok mun hann eiga erindit við mik hversu þarft sem er. "

Gekk hann þá fram og út í dyrnar. Gekk hann þá fram ok út í dyrnar. Hann sá öngvan úti. Hann sá öngvan úti. Væta var úti mikil og því gekk hann eigi út og hélt sinni hendi í hvorn dyrastafinn og litast svo um. Vǽta var úti mikil ok því gekk hann eigi út ok helt sinni hendi í hvorn dyrastafinn ok lízk svá um.

Í því bili snaraði Þorbjörn fram fyrir dyrnar og lagði tveim höndum til Atla með spjótinu á honum miðjum svo stóð í gegnum hann. Í því bili snaraði Þorbjǫrn fram fyrir dyrnar ok lagði tveim hǫndum til Atla með spjótinu á honum miðjum svá stóð í gegnum hann.

Atli mælti við er hann fékk lagið: " Þau tíðkast hin breiðu spjótin, " segir hann. Atli mǽlti við er hann fekk lagit: " Þau tíðkask in breiðu spjótin, " segir hann.

Síðan féll hann fram á þröskuldinn. Síðan fell hann fram á þröskuldinn. Þá komu fram konur er í stofunni höfðu verið. Þá kómu fram konur er í stofunni hǫfðu verit. Þær sáu að Atli var dauður. Þǽr sá at Atli var dauðr. Þá var Þorbjörn á bak kominn og lýsti víginu á hendur sér og reið heim eftir það. Þá var Þorbjǫrn á bak kominn ok lýsti víginu á hendr sér ok reið heim eftir þat.

Ásdís húsfreyja sendir eftir mönnum og var búið um lík Atla og var hann jarðaður hjá föður sínum. Ásdís húsfreyja sendir eftir mǫnnum ok var búit um lík Atla ok var hann jarðaðr hjá fǫður sínum.

Hann var mjög harmdauður því hann hafði verið bæði vitur og vinsæll. Hann var mjǫk harmdauðr því hann hafði verit bǽði vitr ok vinsǽll. Engi komu fram fégjöld fyrir víg Atla enda beiddist engi bóta því að Grettir átti eftirmálið ef hann kæmi út. Engi kómu fram fégjǫld fyrir víg Atla enda beiddisk engi bóta því at Grettir átti eftirmálit ef hann kǿmi út. Stóðu þessi mál kyrr um sumarið. Stóðu þessi mál kyrr um sumarit. Varð Þorbjörn lítt þokkaður af þessu verki og sat þó um kyrrt í búi sínu. Varð Þorbjǫrn lítt þokkaðr af þessu verki ok sat þó um kyrrt í búi sínu.