Bókastaðir

Björn hét maður er þar var á vist með Þorkeli. Bjǫrn hét maðr er þar var á vist með Þorkatli. Hann var ákafamaður í lyndi og góðrar ættar, skyldur nokkuð Þorkeli. Hann var ákafamaðr í lyndi ok góðrar ǽttar, skyldr nǫkkut Þorkatli. Ekki var hann vinsæll maður af alþýðu því að hann afflutti mjög fyrir þeim mönnum er voru með Þorkatli. Ekki var hann vinsǽll maðr af alþýðu því at hann afflutti mjǫk fyrir þeim mǫnnum er váru með Þorkatli. Kom hann svo mörgum á burt. Kom hann svá mǫrgum á brott. Fátt kom á með þeim Gretti. Fátt kom á með þeim Gretti. Þótti Birni hann lítils verður hjá sér en Grettir var ótillátssamur og kom til þverúð með þeim. Þótti Birni hann lítils verðr hjá sér en Grettir var ótillátssamr ok kom til þverúð með þeim. Björn var hávaðamaður mikill og gerði um sig mikið. Bjǫrn var hávaðamaðr mikill ok gerði um sik mikit. Fylgdu honum að því margir ungir menn og höfðu þeir oft á kveldum slentur mikið úti. Fylgðu honum at því margir ungir menn ok hǫfðu þeir oft á kveldum slentr mikit úti.

Það bar til á öndverðum vetri að híðbjörn einn grimmur hljóp úr híði sínu og varð svo grimmur að hann eirði hvorki mönnum né fé. Þat bar til á ǫndverðum vetri at híðbjörn einn grimmr hljóp ór híði sínu ok varð svá grimmr at hann eirði hvorki mǫnnum né fé. Ætluðu menn að hann mundi vaknað hafa af háreysti því er Björn hafði gert með kumpánum sínum. Ǽtluðu menn at hann myndi vaknat hafa af háreysti því er Bjǫrn hafði gert með kumpánum sínum. Gerðist dýrið svo illt viðfangs að það reif niður hjörð fyrir mönnum. Gerðisk dýrit svá illt viðfangs at þat reif niðr hjǫrð fyrir mǫnnum. Hafði Þorkell af þessu mestan skaða því hann var manna ríkastur í þessu byggðarlagi. Hafði Þorkell af þessu mestan skaða því hann var manna ríkastr í þessu byggðarlagi.

Á nokkurn dag kvaddi Þorkell til fylgdar menn sína að leita hvar híð bjarnarins væri. Á nokkurn dag kvaddi Þorkell til fylgdar menn sína at leita hvar híð bjarnarins vǽri. Þeir fundu það í sjóvarhömrum. Þeir fundu þat í sjóvarhömrum. Var þar hamarklettur einn og hellisskúti framan í hamrinum einum en einn stígur til að ganga. Var þar hamarklettur einn ok hellisskúti framan í hamrinum einum en einn stígur til at ganga. Bjarg var undir hellinum og urð við sjóinn. Bjarg var undir hellinum ok urð við sjóinn. Var þar vís bani því er ofan hrapaði. Var þar vís bani því er ofan hrapaði. Lá björninn í híðinu á daginn en leitaði á burt jafnan er náttaði. Lá bjǫrninn í híðinu á daginn en leitaði á brott jafnan er náttaði. Héldu öngvar grindur fénu fyrir honum. Heldu öngvar grindur fénu fyrir honum. Komu þeir eigi hundum við. Kómu þeir eigi hundum við. Þótti mönnum þetta hið mesta vandræði. Þótti mǫnnum þetta it mesta vandrǽði.

Björn frændi Þorkels kvað vera að gert hið mesta er híðið var fundið " skal eg nú prófa, " sagði hann, " hversu leikur fer með okkur nöfnum. " Bjǫrn frǽndi Þorkels kvað vera at gert it mesta er híðit var fundit " skal ek nú prófa, " sagði hann, " hversu leikr ferr með okkr nǫfnum. "

Eigi lét Grettir sem hann vissi hvað Björn talaði um þetta. Eigi lét Grettir sem hann vissi hvat Bjǫrn talaði um þetta.

Jafnan bar svo til á kveldum þá er menn fóru að sofa, þá hvarf Björn út. Jafnan bar svá til á kveldum þá er menn fóru at sofa, þá hvarf Bjǫrn út. Það var eina nótt að Björn fór til híðsins. Þat var eina nótt at Bjǫrn fór til híðsins. Hann varð var við að dýrið var þar fyrir og grenjaði illilega. Hann varð var við at dýrit var þar fyrir ok grenjaði illilega. Björn lagðist niður við einstigið og hafði með sér skjöldinn og ætlaði að bíða þar til er dýrið leitaði á burt eftir vanda. Bjǫrn lagðisk niðr við einstigit ok hafði með sér skjǫldinn ok ǽtlaði at bíða þar til er dýrit leitaði á brott eftir vanda. Bessi hafði veður af manninum og seinkaði heldur ferðinni. Bessi hafði veðr af manninum ok seinkaði heldr ferðinni. Björn syfjaði heldur mjög þar sem hann lá og getur eigi vakað. Bjǫrn syfjaði heldr mjǫk þar sem hann lá ok getr eigi vakat. Og í þessu ræður dýrið úr híðinu, getur nú séð hvar maðurinn liggur, krækir til hramminum og hnykkir af honum skildinum og kastar ofan fyrir bjargið. Ok í þessu rǽðr dýrit ór híðinu, getr nú sét hvar maðrinn liggr, krǿkir til hramminum ok hnykkir af honum skildinum ok kastar ofan fyrir bjargit. Björn bregður við hart. Bjǫrn bregðr við hart. En er hann vaknar, tekur til fóta og hleypur heim, var þá búið við að dýrið mundi grípa hann. En er hann vaknar, tekr til fóta ok hleypr heim, var þá búit við at dýrit mundi grípa hann. Vissu þetta félagar hans því að þeir höfðu njósn á um ferðir Bjarnar. Vissu þetta félagar hans því at þeir hǫfðu njósn á um ferðir Bjarnar. Fundu þeir skjöldinn um morguninn og gerðu af þessu hið mesta gabb. Fundu þeir skjǫldinn um morguninn ok gerðu af þessu it mesta gabb.

Fór Þorkell sjálfur til híðsins og þeir átta saman. Fór Þorkell sjálfr til híðsins ok þeir átta saman. Þar var þá Björn og Grettir og aðrir fylgdarmenn Þorkels. Þar var þá Bjǫrn ok Grettir ok aðrir fylgdarmenn Þorkels. Grettir hafði yfir sér loðkápu og lagði hana af sér meðan þeir sóttu að dýrinu. Grettir hafði yfir sér loðkápu ok lagði hana af sér meðan þeir sóttu at dýrinu. Þar var óhægt á að sækja því að ekki mátti við koma nema spjótalögum og beit hann þau af sér. Þar var óhǿgt á at sǿkja því at ekki mátti við koma nema spjótalögum ok beit hann þau af sér. Björn eggjaði þá mjög til atsóknar en þó gekk hann eigi svo nær að honum væri við nokkuru hætt. Bjǫrn eggjaði þá mjǫk til atsóknar en þó gekk hann eigi svá nǽr at honum vǽri við nǫkkuru hǽtt. Og er minnst varði þrífur Björn kápu Grettis og kastaði í híðið til bjarnarins. Ok er minnst varði þrífr Bjǫrn kápu Grettis ok kastaði í híðit til bjarnarins. Ekki gátu þeir að gert og hurfu aftur er á leið daginn. Ekki gátu þeir at gert ok hurfu aftr er á leið daginn. En er Grettir bjóst heim að ganga saknar Grettir feldar síns. En er Grettir bjósk heim at ganga saknar Grettir feldar síns. Hann gat séð að björn hafði drepið undir sig kápuna. Hann gat sét at bjǫrn hafði drepit undir sik kápuna.

Hann mælti þá: " Hver hefir glest við mig og kastað feld mínum í híðið? " Hann mǽlti þá: " Hver hefir glest við mik ok kastat feldi mínum í híðit? "

Björn svarar: " Sá einn mun það gert hafa er þora mun við að ganga. " Bjǫrn svarar: " Sá einn mun þat gert hafa er þora mun við at ganga. "

Grettir svarar: " Eigi legg eg slíkt langt upp. " Grettir svarar: " Eigi legg ek slíkt langt upp. "

Þá sneru þeir heim á leið. Þá sneru þeir heim á leið. Og er þeir gengið höfðu um hríð slitnaði hosnasterta Grettis. Ok er þeir gengit hǫfðu um hríð slitnaði hosnasterta Grettis. Þorkell bað þá bíða hans. Þorkell bað þá bíða hans. Grettir kvað þess eigi þurfa. Grettir kvað þess eigi þurfa.

Þá mælti Björn: " Eigi þurfið þér það að ætla að Grettir renni frá kápu sinni. Þá mǽlti Bjǫrn: " Eigi þurfið þér þat at ætla at Grettir renni frá kápu sinni. Mun hann vilja hafa frægð af og drepa einn dýrið það er vér höfum frá gengið átta. Mun hann vilja hafa frǽgð af ok drepa einn dýrit þat er vér hǫfum frá gengit átta. Þá væri hann slíkur sem hann er sagður en allslælega hefir hann fram gengið í dag. " Þá vǽri hann slíkr sem hann er sagðr en allslælega hefir hann fram gengit í dag. "

" Eigi veit eg, " sagði Þorkell, " hversu þér fer af en eigi munuð þið jafnir hreystimenn vera og legg þú fátt til hans. " " Eigi veit ek, " sagði Þorkell, " hversu þér ferr af en eigi munuð þit jafnir hreystimenn vera ok legg þú fátt til hans. "

Björn kvað hvorugan þeirra kjósa orð úr munni sér. Bjǫrn kvað hvorugan þeira kjósa orð ór munni sér.

Nú ber leiti á milli þeirra. Nú berr leiti á milli þeira. Grettir sneri þá aftur að einstiginu. Grettir sneri þá aftr at einstiginu. Var þá ekki að metast við aðra um atgönguna. Var þá ekki at metast við aðra um atgönguna. Hann brá þá sverðinu Jökulsnaut en hann hafði hönk á meðalkaflanum á saxinu og smeygði á hönd sér. Hann brá þá sverðinu Jökulsnaut en hann hafði hǫnk á meðalkaflanum á saxinu ok smeygði á hǫnd sér. Því gerði hann svo að hann þóttist heldur mega taka til þess er hann vildi ef laus væri höndin. Því gerði hann svá at hann þóttist heldr mega taka til þess er hann vildi ef laus vǽri hǫndin.

Hann gekk þegar í einstigið. Hann gekk þegar í einstigit. Og er dýrið sá manninn hljóp það með grimmd mikilli og móti Gretti og laust til hans með hramminum þeim er firr var berginu. Ok er dýrit sá manninn hljóp þat með grimmd mikilli ok móti Gretti ok laust til hans með hramminum þeim er fjarri var berginu. Grettir hjó í móti með sverðinu og kom á hramminn fyrir ofan klærnar og tók þar af. Grettir hjó í móti með sverðinu ok kom á hramminn fyrir ofan klǿrnar ok tók þar af. Þá vildi dýrið ljósta með þeim fætinum sem heill var, skaust á stúfinn og varð hann lægri en hann ætlaði og féll þá dýrið í fang Gretti. Þá vildi dýrit ljósta með þeim fǿtinum sem heill var, skauzk á stúfinn ok varð hann lægri en hann ǽtlaði ok fell þá dýrit í fang Grettis. Hann þrífur þá meðal hlusta dýrinu og hélt þá frá sér svo það náði eigi að bíta hann. Hann þrífr þá meðal hlusta dýrinu ok helt þá frá sér svá þat náði eigi at bíta hann. Svo hefir Grettir sagt að hann þóttist þá aflraun mesta gert hafa að halda dýrinu. Svá hefir Grettir sagt at hann þóttist þá aflraun mesta gert hafa at halda dýrinu. En með því að dýrið braust um fast en rúmið lítið þá viku þeir báðir ofan fyrir bjargið. En með því at dýrit brauzk um fast en rúmit lítit þá viku þeir báðir ofan fyrir bjargit. Nú var dýrið þyngra og kom það fyrri niður á urðina. Nú var dýrit þyngra ok kom þat fyrr niðr á urðina. Varð Grettir þá efri en dýrið lamdist þá mjög þeim megin sem niður vissi. Varð Grettir þá efri en dýrit lamðisk þá mjǫk þeim megin sem niðr vissi. Grettir þrífur þá til saxins og lagði björninn til hjartans og var það hans bani. Grettir þrífr þá til saxins ok lagði bjǫrninn til hjartans ok var þat hans bani. Eftir það fór hann heim og tók feld sinn og var hann allur rifinn í sundur. Eftir þat fór hann heim ok tók feld sinn ok var hann allr rifinn í sundr. Hann hafði með sér það er hann hafði höggvið af hramminum. Hann hafði með sér þat er hann hafði hǫggvit af hramminum.

Þorkell sat að drykkju þá er Grettir kom í stofuna. Þorkell sat at drykkju þá er Grettir kom í stofuna. Hlógu þeir að feldarslitrinu er Grettir hafði yfir sér. Hlógu þeir at feldarslitrinu er Grettir hafði yfir sér. Hann setur nú upp á borðið það er hafði hann höggvið af hramminum. Hann setr nú upp á borðit þat er hafði hann hǫggvit af hramminum.

Þorkell mælti: " Hvar er nú Björn frændi minn? Þorkell mǽlti: " Hvar er nú Bjǫrn frǽndi minn? Aldrei sá eg þér svo bíta járnin og vil eg að þú bætir Gretti sæmd fyrir þessa svívirðing sem þú hefir til hans gert. " Aldrei sá ek þér svá bíta járnin ok vil ek at þú bǿtir Gretti sæmd fyrir þessa svívirðing sem þú hefir til hans gert. "

Björn kvað það frestast mundu " og hirði eg aldrei hvort honum líkar vel eða illa. " Bjǫrn kvað þat frestast mundu " ok hirði ek aldrei hvárt honum líkar vel eða illa. "

Grettir kvað vísu þessa: Grettir kvað vísu þessa:

" Bæði er, " sagði Björn, " að þú hefir vel fram gengið enda berð þú okkur ólíkt söguna. " Bǽði er, " sagði Bjǫrn, " at þú hefir vel fram gengit enda berr þú okkr ólíkt sǫguna. Skil eg að þú munt þykjast mér þessa sneið stinga. " Skil ek at þú munt þykjast mér þessa sneið stinga. "

Þorkell mælti: " Það vildi eg Grettir, " sagði hann, " að þú hefnir þín eigi á Birni en eg mun bæta fyrir hann fullum manngjöldum og séuð þið sáttir. " Þorkell mǽlti: " Þat vilda ek Grettir, " sagði hann, " at þú hefnir þín eigi á Birni en ek mun bǿta fyrir hann fullum manngjǫldum ok séð þit sáttir. "

Björn kvað hann verja mega betur fé sínu en bæta fyrir þetta " þykir mér það ráð að hér hafi eik það er af annarri skefur er við Grettir eigumst við. " Bjǫrn kvað hann verja mega betr fé sínu en bǿta fyrir þetta " þykkir mér þat ráð at hér hafi eik þat er af annarri skefr er við Grettir eigumst við. "

Grettir kvað sér það allvel líka. Grettir kvað sér þat allvel líka.

" Þá muntu Grettir, " sagði Þorkell, " gera það fyrir mína skuld að gera ekki á hluta Bjarnar meðan þið eruð hjá mér. " " Þá munt Grettir, " sagði Þorkell, " gera þat fyrir mína skuld at gera ekki á hlut Bjarnar meðan þit eruð hjá mér. "

" Það skal vera, " segir Grettir. " Þat skal vera, " segir Grettir.

Björn kvaðst óhræddur ganga skyldu fyrir Gretti hvar sem þeir fyndust. Bjǫrn kvazk óhrǽddr ganga skyldu fyrir Gretti hvar sem þeir fyndisk. Grettir glotti að en vildi ekki þiggja féð fyrir Björn og voru þeir þar um veturinn. Grettir glotti at en vildi ekki þiggja féit fyrir Bjǫrn ok váru þeir þar um vetrinn.

Um vorið fór Grettir norður í Voga með byrðingsmönnum. Um várit fór Grettir norðr í Voga með byrðingsmönnum. Skildu þeir Þorkell með vináttu en Björn fór vestur til Englands og var fyrir skipi Þorkels því er þangað fór. Skilðu þeir Þorkell með vináttu en Bjǫrn fór vestr til Englands ok var fyrir skipi Þorkels því er þangat fór. Hafðist Björn þar við um sumarið og keypti til handa Þorkeli þá hluti sem hann hafði honum um boðið. Hafðisk Bjǫrn þar við um sumarit ok keypti til handa Þorkatli þá hluti sem hann hafði honum um boðit. Sigldi hann vestan er á leið haustið. Sigldi hann vestan er á leið haustit.

Grettir var í Vogum til þess er flotinn leysti. Grettir var í Vogum til þess er flotinn leysti. Síðan sigldi hann norðan með byrðingsmönnum nokkurum þar til er þeir komu í höfn þá er í Görtum heitir, það er fyrir Þrándheimsmynni, og tjölduðu þar yfir sig. Síðan sigldi hann norðan með byrðingsmönnum nokkurum þar til er þeir kómu í hǫfn þá er í Görtum heitir, þat er fyrir Þrándheimsmynni, ok tjǫlduðu þar yfir sik. Og er þeir höfðu um búist sigldi skip sunnan fyrir land. Ok er þeir hǫfðu um búist sigldi skip sunnan fyrir land. Þeir kenndu brátt að það var Englandsfar. Þeir kenndu brátt at þat var Englandsfar. Þessir lögðu að utar við ströndina, gengu á land. Þessir lǫgðu at utar við strǫndina, gengu á land.

Grettir og hans félagar viku til móts við þá. Grettir ok hans félagar viku til móts við þá. En er þeir fundust sér Grettir að Björn er þar í liði og mælti: " Það er vel að við höfum hér fundist. En er þeir fundusk sér Grettir at Bjǫrn er þar í liði ok mǽlti: " Þat er vel at við hǫfum hér fundist. Munum við nú taka til hinna fornu greina okkarra. Munum við nú taka til hinna fornu greina okkarra. Vil eg nú reyna hvor okkar meira má. " Vil ek nú reyna hvor okkar meira má. "

Björn kvað sér það fornt vera " en ef það hefir nokkuð verið þá vil eg bæta svo að þú þykist vel haldinn af. " Bjǫrn kvað sér þat fornt vera " en ef þat hefir nǫkkut verit þá vil ek bǿta svá at þú þykist vel haldinn af. "

Grettir kvað þá vísu: Grettir kvað þá vísu:

Björn sagði bætt hafa verið stærri sakir fé en þessar. Bjǫrn sagði bǿtt hafa verit stǿrri sakir fé en þessar.

Grettir kvað fá til hafa orðið að gera sér öfundarbrögð enda lést hann aldrei fé hafa á tekið og sagði að enn mundi svo fara " skulum við báðir eigi héðan heilir ganga ef eg má ráða. Grettir kvað fátt til hafa orðit at gera sér öfundarbrögð enda lézk hann aldrei fé hafa á tekit ok sagði at enn mundi svá fara " skulum við báðir eigi héðan heilir ganga ef ek má ráða. Legg eg nú bleyðiorð á bak þér ef þú þorir eigi að berjast. " Legg ek nú bleyðiorð á bak þér ef þú þorir eigi at berjast. "

Björn sá nú að honum tjáði ekki undan að mælast, tók nú vopn sín og gekk á land. Bjǫrn sá nú at honum tjáði ekki undan at mǽlast, tók nú vápn sín ok gekk á land. Síðan hlupust þeir að og börðust og ekki lengi áður en Björn varð sár og því næst féll hann dauður niður á jörð en það sáu fylgdarmenn Bjarnar. Síðan hlupust þeir at ok bǫrðusk ok ekki lengi áðr en Bjǫrn varð sár ok því nǽst fell hann dauðr niðr á jǫrðu en þat sá fylgdarmenn Bjarnar. Gengu þeir á skip sitt, sneru norður með landi til móts við Þorkel og sögðu honum þennan atburð. Gengu þeir á skip sitt, sneru norðr með landi til móts við Þorkel ok sǫgðu honum þennan atburð. Hann kvað það eigi fyrr hafa fram komið en von var að. Hann kvað þat eigi fyrr hafa fram komit en ván var at.

Brátt eftir þetta fór Þorkell suður til Þrándheims, fann þar Svein jarl. Brátt eftir þetta fór Þorkell suðr til Þrándheims, fann þar Svein jarl.

Grettir fór á Mæri eftir víg Bjarnar og hitti Þorfinn vin sinn og sagði honum þetta sem til hafði borið. Grettir fór á Mǿri eftir víg Bjarnar ok hitti Þorfinnr vin sinn ok sagði honum þetta sem til hafði borit.

Þorfinnur tók vel við honum " og er það gott, " sagði hann, " að þú ert vinþurfi. Þorfinnr tók vel við honum " ok er þat gott, " sagði hann, " at þú ert vinþurfi. Skaltu með mér vera þar til er lýkur þessum málum. " Skalt með mér vera þar til er lýkur þessum málum. "

Grettir þakkaði honum fyrir boð sitt og kvaðst það nú þiggja mundu. Grettir þakkaði honum fyrir boð sitt ok kvazk þat nú þiggja mundu.

Sveinn jarl sat inn í Þrándheimi að Steinkerum þá er hann spurði víg Bjarnar. Sveinn jarl sat inn í Þrándheimi at Steinkerum þá er hann spurði víg Bjarnar. Þá var þar með honum Hjarrandi, Bjarnar bróðir. Þá var þar með honum Hjarrandi, Bjarnar bróðir. Hann var hirðmaður jarls. Hann var hirðmaðr jarls. Hann varð við reiður mjög er hann spurði víg Bjarnar og beiddi jarl liðveislu til málsins. Hann varð við reiðr mjǫk er hann spurði víg Bjarnar ok beiddi jarl liðveislu til málsins. Jarl hét honum því. Jarl hét honum því. Sendi hann þá mann til Þorfinns og stefndi þeim Gretti báðum á sinn fund. Sendi hann þá mann til Þorfinns ok stefndi þeim Gretti báðum á sinn fund. Bjóst hann þegar og þeir Grettir báðir eftir boði jarls og fóru inn í Þrándheim á hans fund. Bjósk hann þegar ok þeir Grettir báðir eftir boði jarls ok fóru inn í Þrándheim á hans fund. Átti jarl þá stefnu að málinu og bað Hjarranda hjá vera. Átti jarl þá stefnu at málinu ok bað Hjarranda hjá vera.

Hjarrandi kvaðst eigi mundu bera bróður sinn í sjóði. Hjarrandi kvazk eigi mundu bera bróður sinn í sjóð. " Skal eg annaðhvort fara slíka fór sem hann ella hefna hans, " segir hann. " Skal ek annaðhvort fara slíka fǫr sem hann ella hefna hans, " segir hann.

Nú er málið var skoðað fannst jarli sem margar sakir hefði Björn gert við Gretti en Þorfinnur bauð fébætur eftir því sem jarli þætti erfingjar sæmdir af og talaði um það langt erindi hvert frelsi að Grettir hefði unnið mönnum norður í landi þá er hann drap berserkina sem áður var sagt. Nú er málit var skoðat fannsk jarli sem margar sakir hefði Bjǫrn gert við Gretti en Þorfinnr bauð fébǿtr eftir því sem jarli þǿtti erfingjar sǿmdir af ok talaði um þat langt erendi hvert frelsi at Grettir hefði unnit mǫnnum norðr í landi þá er hann drap berserkina sem áðr var sagt.

Jarl svaraði: " Satt segir þú það Þorfinnur. Jarl svaraði: " Satt segir þú þat Þorfinnr. Það var hin mesta landhreinsun og vel samir oss að taka fébætur fyrir þín orð. Þat var in mesta landhreinsun ok vel samir oss at taka fébǿtr fyrir þín orð. Er og Grettir frægur maður fyrir sakir afls og hreysti. " Er ok Grettir frǽgr maðr fyrir sakir afls ok hreysti. "

Hjarrandi vildi eigi sættum taka og skildu þeir málstefnuna. Hjarrandi vildi eigi sǽttum taka ok skilðu þeir málstefnuna. Þorfinnur fékk til Arnbjörn, frænda sinn, að ganga með Gretti hvern dag því að hann vissi að Hjarrandi sat um líf hans. Þorfinnr fekk til Arnbjǫrn, frǽnda sinn, at ganga með Gretti hvern dag því at hann vissi at Hjarrandi sat um líf hans.

Það var einn dag er Grettir og Arnbjörn gengu úti um stræti að skemmta sér, og er þeir komu fram fyrir garðshlið nokkuð hljóp maður fram úr garðshliðinu með reidda öxi og hjó til Grettis tveim höndum. Þat var einn dag er Grettir ok Arnbjǫrn gengu úti um strǽti at skemmta sér, ok er þeir kómu fram fyrir garðshlið nǫkkut hljóp maðr fram ór garðshliðinu með reidda øxi ok hjó til Grettis tveim hǫndum. Hann varði einskis um þetta og gekk undan seint. Hann varði einskis um þetta ok gekk undan seint. Arnbjörn gat séð manninn, þreif til Grettis og hratt honum áfram svo hart að hann féll á kné. Arnbjǫrn gat sét manninn, þreif til Grettis ok hratt honum áfram svá hart at hann fell á kné. Öxin kom á herðarblaðið og renndi undir höndina. Øxin kom á herðarblaðit ok renndi undir hǫndina. Var það mikið sár. Var þat mikit sár. Grettir snaraðist við fast, brá saxinu. Grettir snaraðisk við fast, brá saxinu. Hann kenndi að þar var kominn Hjarrandi. Hann kenndi at þar var kominn Hjarrandi. Öxin stóð föst í strætinu og varð honum seint að sér að kippa. Øxin stóð fǫst í strǽtinu ok varð honum seint at sér at kippa. Og í því hjó Grettir til Hjarranda og kom á höndina uppi við öxl svo af tók. Ok í því hjó Grettir til Hjarrandi ok kom á hǫndina uppi við ǫxl svá af tók. Þá hlupu að fylgdarmenn Hjarranda fimm saman. Þá hljópu at fylgdarmenn Hjarrandi fimm saman. Sló þá í bardaga með þeim. Sló þá í bardaga með þeim. Urðu skjótt umskipti. Urðu skjótt umskipti. Drápu þeir Grettir og Arnbjörn þá fimm er með Hjarranda voru en einn komst undan og sá fór þegar á fund jarls og sagði honum þessi tíðindi. Drápu þeir Grettir ok Arnbjǫrn þá fimm er með Hjarranda váru en einn komsk undan ok sá fór þegar á fund jarls ok sagði honum þessi tíðendi.

Jarl varð afar reiður er hann frétti þetta og stefndi þing annan dag eftir. Jarl varð afar reiðr er hann frétti þetta ok stefndi þing annan dag eftir. Kom Þorfinnur á þingið. Kom Þorfinnr á þingit.

Bar jarl sakir á hendur Gretti um vígin en hann gekk við og sagðist hann hafa átt hendur sínar að verja. Bar jarl sakir á hendr Gretti um vígin en hann gekk við ok sagðisk hann hafa átt hendr sínar at verja.

" Mun eg og hafa merki á mér, " sagði Grettir. " Mun ek ok hafa merki á mér, " sagði Grettir. " Hefði eg bana af fengið ef Arnbjörn hefði eigi borgið mér. " " Hefða ek bana af fengit ef Arnbjǫrn hefði eigi borgit mér. "

Jarl segir að það var illa er hann var eigi drepinn " mun það verða margs manns bani ef þú lifir. " Jarl segir at þat var illa er hann var eigi drepinn " mun þat verða margs manns bani ef þú lifir. "

Þá var til jarls kominn Bersi Skáld-Torfuson, félagi Grettis og vin. Þá var til jarls kominn Bersi Skáld-Torfuson, félagi Grettis ok vinr. Gengu þeir Þorfinnur fyrir jarl og báðu griða til handa Gretti og buðu að jarl skyldi einn dæma um þetta mál þegar Grettir hefir grið og landsvist. Gengu þeir Þorfinnr fyrir jarl ok báðu griða til handa Gretti ok buðu at jarl skyldi einn dǿma um þetta mál þegar Grettir hefir grið ok landsvist. Jarl var tregur í öllu sáttmáli en lét þó leiðast eftir bænastað þeirra. Jarl var tregr í ǫllu sáttmáli en lét þó leiðast eftir bænastað þeira. Var þá komið á griðum til vors fyrir hönd Grettis en þó vildi jarl eigi sættast fyrr en við væri Gunnar, bróðir þeirra Bjarnar og Hjarranda. Var þá komit á griðum til vors fyrir hǫnd Grettis en þó vildi jarl eigi sǽttast fyrr en við vǽri Gunnar, bróðir þeira Bjarnar ok Hjarrandi. Gunnar var garðsbóndi í Túnsbergi. Gunnar var garðsbóndi í Túnsbergi.

Um vorið stefndi jarl þeim Gretti og Þorfinni austur til Túnsbergs því að hann ætlaði þar að vera meðan mest aðsigling var austur þar. Um várit stefndi jarl þeim Gretti ok Þorfinni austr til Túnsbergs því at hann ǽtlaði þar at vera meðan mest aðsigling var austr þar. Fóru þeir þá austur þangað. Fóru þeir þá austr þangat. Var jarl þar fyrir í bænum er þeir komu austur. Var jarl þar fyrir í bǿnum er þeir kómu austr.

Grettir fann þar Þorstein drómund bróður sinn. Grettir fann þar Þorstein drómund bróður sinn. Tók hann við honum allvel og bauð honum til sín. Tók hann við honum allvel ok bauð honum til sín. Þorsteinn var þar garðsbóndi í bænum. Þorsteinn var þar garðsbóndi í bǿnum. Sagði Grettir honum af málum sínum og tók Þorsteinn vel undir en bað hann vera varan um sig fyrir Gunnari. Sagði Grettir honum af málum sínum ok tók Þorsteinn vel undir en bað hann vera varan um sik fyrir Gunnari. Leið nú svo fram á vorið. Leið nú svá fram á várit.

Gunnar var í bænum og sat um Gretti nær sem færi gæfi á honum. Gunnar var í bǿnum ok sat um Gretti nǽr sem fǿri gǽfi á honum.

Það bar til á einhverjum degi að Grettir sat í búð nokkurri og drakk því að hann vildi eigi verða fyrir Gunnari. Þat bar til á einhverjum degi at Grettir sat í búð nokkurri ok drakk því at hann vildi eigi verða fyrir Gunnari. Og er hann varði minnst var hlaupið á hurðina svo hart að hún brotnaði í sundur. Ok er hann varði minnst var hlaupit á hurðina svá hart at hon brotnaði í sundr. Þar hlupu inn fjórir menn alvopnaðir. Þar hljópu inn fjórir menn alvopnaðir. Var þar kominn Gunnar og fylgdarmenn hans. Var þar kominn Gunnar ok fylgdarmenn hans. Þeir sóttu að Gretti. Þeir sóttu at Gretti. Hann þreif vopn sín er héngu uppi yfir honum, opaði hann þá upp í hyrninguna og varðist þaðan. Hann þreif vápn sín er hengu uppi yfir honum, opaði hann þá upp í hyrninguna ok varðisk þaðan. Hann hafði fyrir sér skjöldinn en hjó með saxinu. Hann hafði fyrir sér skjǫldinn en hjó með saxinu. Sóttist þeim eigi fljótt. Sóttisk þeim eigi fljótt. Kom hann á höggi einn fylgdarmann Gunnars. Kom hann á hǫggvi einn fylgdarmann Gunnars. Þurfti sá eigi fleiri. Þurfti sá eigi fleiri. Rýmdi Grettir þá fram á gólfið. Rýmdi Grettir þá fram á gólfit. Hrukku þeir þá utar eftir búðinni. Hrukku þeir þá utar eftir búðinni. Féll þá annar maður af Gunnari. Fell þá annarr maðr af Gunnari. Þá vildi Gunnar undan leita og hans förunautar. Þá vildi Gunnar undan leita ok hans fǫrunautar. Komst sá til dyranna og drap fótunum í þröskuldinn og lá fallinn og komst seint upp. Komsk sá til dyranna ok drap fótunum í þröskuldinn ok lá fallinn ok komsk seint upp. Gunnar hafði fyrir sér skjöldinn og opaði Gretti undan en hann sótti að með kappi og hljóp upp í þverpallinn við dyrnar. Gunnar hafði fyrir sér skjǫldinn ok opaði Gretti undan en hann sótti at með kappi ok hljóp upp í þverpallinn við dyrnar. Bar þá hendur Gunnars úr dyrunum inn og svo skjöldinn. Bar þá hendr Gunnars ór dyrunum inn ok svá skjǫldinn. Grettir hjó þá niður í milli Gunnars og skjaldarins og af honum báðar hendurnar í úlfliðnum. Grettir hjó þá niðr í milli Gunnars ok skjaldarins ok af honum báðar hendurnar í úlfliðnum. Féll hann á bak aftur út úr dyrunum. Fell hann á bak aftr út ór dyrunum. Grettir hjó hann banahögg og því komst sá á fætur er honum hafði fylgt og fór þegar á fund jarls og sagði honum þessi tíðindi. Grettir hjó hann banahǫgg ok því komsk sá á fǿtr er honum hafði fylgt ok fór þegar á fund jarls ok sagði honum þessi tíðendi.

Sveinn jarl varð ákaflega reiður við þessa sögu og stefndi þegar þing í bænum. Sveinn jarl varð ákaflega reiðr við þessa sǫgu ok stefndi þegar þing í bǿnum. En er þeir Þorfinnur og Þorsteinn drómundur vissu þetta heimtu þeir að sér tengdamenn sína og vini og fjölmenntu mjög til þingsins. En er þeir Þorfinnr ok Þorsteinn drómundur vissu þetta heimtu þeir at sér tengdamenn sína ok vini ok fjǫlmenntu mjǫk til þingsins. Jarl var allstyggur og mátti lítt orðum við hann koma. Jarl var allstyggr ok mátti lítt orðum við hann koma.

Þorfinnur gekk fyrst fyrir jarl og mælti: " Því er eg hér kominn að eg vil bjóða yður sátt og sæmdir fyrir víg þessi er Grettir hefir vegið. Þorfinnr gekk fyrst fyrir jarl ok mǽlti: " Því er ek hér kominn at ek vil bjóða yðr sátt ok sæmdir fyrir víg þessi er Grettir hefir vegit. Skuluð þér einir skera og skapa ef maðurinn hefir grið. " Skuluð þér einir skera ok skapa ef maðrinn hefir grið. "

Jarl svarar reiður mjög: " Seint leiðist þér að biðja griða til handa Gretti en grunar mig að þú hafir þar eigi gott að sök. Jarl svarar reiðr mjǫk: " Seint leiðisk þér at biðja griða til handa Gretti en grunar mik at þú hafir þar eigi gott at sǫk. Hefir hann nú drepið þrjá bræður hvern á fætur öðrum. Hefir hann nú drepit þrjá brǿðr hvern á fǿtr ǫðrum. Voru þeir svo hraustir menn í sér að enginn þeirra vildi í sjóð bera annan. Váru þeir svá hraustir menn í sér at enginn þeira vildi í sjóð bera annan. Nú tjáir þér Þorfinnur eigi að biðja fyrir Gretti því að eg vil eigi leiða svo inn rangindi í landið að taka bætur fyrir slík óhæfuverk. " Nú tjár þér Þorfinnr eigi at biðja fyrir Gretti því at ek vil eigi leiða svá inn rangendi í landit at taka bǿtr fyrir slík óhæfuverk. "

Þá gekk fram Bersi Skáld-Torfuson, bað jarl taka sættum " vil eg, " sagði hann, " þar til biðja og bjóða mitt góss því Grettir er maður stórættaður og góður vin minn. Þá gekk fram Bersi Skáld-Torfuson, bað jarl taka sǽttum " vil ek, " sagði hann, " þar til biðja ok bjóða mitt góss því Grettir er maðr stórǽttaðr ok góðr vinr minn. Megið þér sjá herra að betra er að gefa einum manni grið og hafa í móti margra manna þökk en ráða einn fésektum, heldur en brjótast í móti sæmd sinni og hætta hvort þér náið manninum eða eigi. " Meguð þér sjá herra at betra er at gefa einum manni grið ok hafa í móti margra manna þǫkk en ráða einn fésektum, heldr en brjótast í móti sæmd sinni ok hǽtta hvárt þér náið manninum eða eigi. "

Jarl svarar: " Vel fer þér Bersi þetta og sýnir þú það jafnan að þú ert góður drengur en þó nenni eg eigi að brjóta svo landslögin að gefa þeim grið sem ólífismenn eru. " Jarl svarar: " Vel ferr þér Bersi þetta ok sýnir þú þat jafnan at þú ert góðr drengr en þó nenni ek eigi at brjóta svá landslögin at gefa þeim grið sem ólífismenn eru. "

Þá gekk fram Þorsteinn drómundur og kvaddi jarl og bauð boð fyrir Gretti og fór þar um mörgum fögrum orðum. Þá gekk fram Þorsteinn drómundur ok kvaddi jarl ok bauð boð fyrir Gretti ok fór þar um mǫrgum fǫgrum orðum. Jarlinn spurði hvað honum gengi til að bjóða boð fyrir þenna mann. Jarlinn spurði hvat honum gengi til at bjóða boð fyrir þenna mann. Þorsteinn sagði að þeir voru bræður. Þorsteinn sagði at þeir váru brǿðr.

Jarl kvaðst það eigi vitað hafa " en drengskapur er þér í þó að vildir hjálpa honum. Jarl kvazk þat eigi vitat hafa " en drengskapr er þér í þó at vildir hjálpa honum. En fyrir því að vér höfum ætlað eigi hér fébætur fyrir þessi mál þá munum vér hér alla jafndýra um gera. En fyrir því at vér hǫfum ǽtlat eigi hér fébǿtr fyrir þessi mál þá munum vér hér alla jafndýra um gera. Skulum vér hafa líf Grettis, hvað er kostar, þegar vér komumst við. " Skulum vér hafa líf Grettis, hvat er kostar, þegar vér komumsk við. "

Hljóp jarl þá upp og vildi ekki á líta um sættirnar þeirra Þorfinns og gengu þá heim í garð Þorsteins og bjuggust þar um. Hljóp jarl þá upp ok vildi ekki á líta um sǽttirnar þeira Þorfinns ok gengu þá heim í garð Þorsteins ok bjuggusk þar um. En er jarl sá þetta lét hann vopnast alla hirð sína, gengu síðan með fylktu liði þangað. En er jarl sá þetta lét hann vopnast alla hirð sína, gengu síðan með fylktu liði þangat. Og áður liðið kom að skipuðust þeir til varnar fyrir garðshliðinu. Ok áðr liðit kom at skipuðusk þeir til varnar fyrir garðshliðinu. Stóðu þeir fremstir Þorfinnur og Þorsteinn og Grettir og þá Bersi. Stóðu þeir fremstir Þorfinnr ok Þorsteinn ok Grettir ok þá Bersi. Hafði hver þeirra mikla sveit manna. Hafði hverr þeira mikla sveit manna.

Jarl bað þá selja fram Gretti og halda sig eigi í ófæru. Jarl bað þá selja fram Gretti ok halda sik eigi í ófǿru. Þeir buðu öll hin sömu boð sem fyrr. Þeir buðu ǫll in sǫmu boð sem fyrr. Jarl vildi það ekki heyra. Jarl vildi þat ekki heyra.

Þeir Þorfinnur og Þorsteinn kváðu jarl skyldu meira fyrir verða að ná lífi Grettis " því eitt skal yfir oss og mun það þá mælt að þér vinnið mikið til eins manns lífs ef vér erum allir við velli lagðir. " Þeir Þorfinnr ok Þorsteinn kváðu jarl skyldu meira fyrir verða at ná lífi Grettis " því eitt skal yfir oss ok mun þat þá mǽlt at þér vinnið mikit til eins manns lífs ef vér erum allir við velli lagðir. "

Jarl kvað öngan þeirra spara skyldu. Jarl kvað öngan þeira spara skyldu. Var þá við sjálfu búið að þeir mundu berjast. Var þá við sjálfu búit at þeir myndi berjast. Þá gengu að jarli margir góðgjarnir menn og báðu að hann héldi eigi til svo mikils vandræðis, sögðu að þeir mundu mikið afráð gjalda áður þeir væru drepnir. Þá gengu at jarli margir góðgjarnir menn ok báðu at hann heldi eigi til svá mikils vandrǽðis, sǫgðu at þeir mundu mikit afráð gjalda áðr þeir vǽri drepnir. Jarl fann að þetta var heilræði. Jarl fann at þetta var heilrǽði. Lét hann þá heldur sefast. Lét hann þá heldr sefast. Síðan var dregin saman sættin. Síðan var dregin saman sǽttin. Voru þeir Þorfinnur og Þorsteinn þess fúsir þegar Grettir næði griðum. Váru þeir Þorfinnr ok Þorsteinn þess fúsir þegar Grettir nǽði griðum.

Jarl mælti: " Það skuluð þér vita, " sagði hann, " þó að eg geri hér mikið miðlunarmál um víg þessi að eg kalla þetta öngva sætt en eigi nenni eg að berjast við menn mína þó að eg sjái að þér metið mig lítils í þessu máli. " Jarl mǽlti: " Þat skuluð þér vita, " sagði hann, " þó at ek geri hér mikit miðlunarmál um víg þessi at ek kalla þetta öngva sǽtt en eigi nenni ek at berjast við menn mína þó at ek sjáa at þér metið mik lítils í þessu máli. "

Þá mælti Þorfinnur: " Þetta er yður meiri sæmd herra því að þér skuluð einir ráða fégjöldum. " Þá mǽlti Þorfinnr: " Þetta er yðr meiri sæmd herra því at þér skuluð einir ráða fégjǫldum. "

Jarl sagði þá að Grettir skyldi fara í friði fyrir honum út til Íslands þegar skip ganga ef þeim líkaði þá vel. Jarl sagði þá at Grettir skyldi fara í friði fyrir honum út til Íslands þegar skip ganga ef þeim líkaði þá vel. Þeir kváðust það þiggja mundu. Þeir kváðusk þat þiggja mundu. Luku þeir jarli fé svo honum gast að og skildu með öngum kærleikum. Luku þeir jarli fé svá honum gast at ok skilðu með öngum kǽrleikum. Fór Grettir með Þorfinni. Fór Grettir með Þorfinni. Skildust þeir Þorsteinn bróðir hans með vináttu. Skilðusk þeir Þorsteinn bróðir hans með vináttu. Varð Þorfinnur frægur af fylgd þeirri er hafði veitt Gretti, við slíkt ofurefli sem hann átti að eiga. Varð Þorfinnr frǽgr af fylgd þeirri er hafði veitt Gretti, við slíkt ofurefli sem hann átti at eiga. Engi af þeim mönnum komst í kærleika við jarl þaðan frá, þeirra er Gretti hafði lið veitt, nema Bersi einn. Engi af þeim mǫnnum komsk í kǽrleika við jarl þaðan frá, þeira er Gretti hafði lið veitt, nema Bersi einn.

Svo kvað Grettir: Svá kvað Grettir:

Og enn þessa: Ok enn þessa:

Grettir fór með Þorfinni norður aftur og er með honum þar er hann kom honum í skip með kaupmönnum þeim að ætluðu til Íslands og gaf honum mörg góð þing í klæðum og söðul steindan og bitul með. Grettir fór með Þorfinni norðr aftr ok er með honum þar er hann kom honum í skip með kaupmǫnnum þeim at ǽtluðu til Íslands ok gaf honum mǫrg góð þing í klǽðum ok sǫðul steindan ok bitul með. Skildu þeir með vináttu. Skilðu þeir með vináttu. Bað Þorfinnur hann sín vitja ef hann kæmi aftur til Noregs. Bað Þorfinnr hann sín vitja ef hann kǿmi aftr til Noregs.

Ásmundur hærulangur bjó á Bjargi meðan Grettir var utan og þótti hann þá gildur bóndi í Miðfirði. Ásmundr hǽrulangr bjó á Bjargi meðan Grettir var útan ok þótti hann þá gildr bóndi í Miðfirði. Þorkell krafla andaðist á þeim tímum er Grettir var eigi á Íslandi. Þorkell krafla andaðisk á þeim tímum er Grettir var eigi á Íslandi. Þorvaldur Ásgeirsson bjó þá í Ási í Vatnsdal og gerðist höfðingi mikill. Þorvaldr Ásgeirsson bjó þá í Ási í Vatnsdal ok gerðisk hǫfðingi mikill. Hann var faðir Döllu er átti Ísleifur er síðan var biskup í Skálholti. Hann var faðir Dǫllu er átti Ísleifr er síðan var biskup í Skálholti. Var Ásmundi að Þorvaldi hinn mesti styrkur til málafulltings og margra hluta annarra. Var Ásmundi at Þorvaldi inn mesti styrkr til málafulltings ok margra hluta annarra.

Með Ásmundi óx upp sá maður er Þorgils hét. Með Ásmundi óx upp sá maðr er Þorgils hét. Hann var kallaður Þorgils Máksson. Hann var kallaðr Þorgils Máksson. Hann var náskyldur frændi Ásmundar. Hann var náskyldr frǽndi Ásmundar. Þorgils var sterkur að afli og græddi mikið fé með umsjá Ásmundar. Þorgils var sterkr at afli ok grǿddi mikit fé með umsjá Ásmundar. Keypti hann til handa Þorgilsi landið að Lækjamóti og bjó þar. Keypti hann til handa Þorgilsi landit at Lǿkjamóti ok bjó þar. Þorgils var aðdráttarmaður mikill og fór á Strandir hvert ár. Þorgils var aðdráttarmaður mikill ok fór á Strandir hvert ár. Aflaði hann þar hvala og annarra fanga. Aflaði hann þar hvala ok annarra fanga. Þorgils var fullhugi mikill. Þorgils var fullhugi mikill. Hann fór allt á Almenninga hina eystri. Hann fór allt á Almenninga ina eystri.

Í þenna tíma var uppgangur þeirra fóstbræðra sem mestur, Þorgeirs Hávarssonar og Þormóðar Kolbrúnarskálds. Í þenna tíma var uppgangr þeira fóstbræðra sem mestr, Þorgeirs Hávarssonar ok Þormóðar Kolbrúnarskálds. Þeir áttu ferju og létu víða verða til drepið og þóttu ekki miklir jafnaðarmenn. Þeir áttu ferju ok létu víða verða til drepit ok þóttu ekki miklir jafnaðarmenn.

Það bar til á einu sumri að Þorgils Máksson fann hval á Almenningum. Þat bar til á einu sumri at Þorgils Máksson fann hval á Almenningum. Gekk hann þegar á skurð og hans félagar. Gekk hann þegar á skurð ok hans félagar. En er þeir fóstbræður fréttu það fóru þeir þangað til og horfðist fyrst líklega á um umtal þeirra. En er þeir fóstbrǿðr fréttu þat fóru þeir þangat til ok horfðisk fyrst líklega á um umtal þeira. Bauð Þorgils að þeir skyldu hafa að helmingi hvalinn þann er óskorinn var en þeir vildu hafa einir þann er óskorinn var ella skipta í helminga bæði skorinn og óskorinn. Bauð Þorgils at þeir skyldi hafa at helmingi hvalinn þann er óskorinn var en þeir vildu hafa einir þann er óskorinn var ella skipta í helminga bǽði skorinn ok óskorinn. Þorgils þverneitti því að leggja þann af er skorinn var. Þorgils þverneitti því at leggja þann af er skorinn var. Sló þá í heitan með þeim og því næst vopnuðust hvorirtveggju og börðust eftir það. Sló þá í heitan með þeim ok því nǽst vopnuðust hvárirtveggju ok bǫrðusk eftir þat. Þorgeir og Þorgils sóttust lengi svo að engi skakkaði með þeim og var hvortveggi hinn ákafasti. Þorgeirr ok Þorgils sóttust lengi svá at engi skakkaði með þeim ok var hvárrtveggi inn ákafasti. Var þeirra viðskipti bæði hart og langt en sá varð endir á að Þorgils féll dauður fyrir Þorgeiri til jarðar. Var þeira viðskipti bǽði hart ok langt en sá varð endir á at Þorgils fell dauðr fyrir Þorgeiri til jarðar. En Þormóður og aðrir fylgdarmenn Þorgils börðust við í öðrum stað. En Þormóðr ok aðrir fylgdarmenn Þorgils bǫrðusk við í ǫðrum stað. Sigraði Þormóður í þeirra viðskiptum. Sigraði Þormóðr í þeira viðskiptum. Féllu þrír félagar Þorgils fyrir honum. Fellu þrír félagar Þorgils fyrir honum.

Eftir víg Þorgils sneru fylgdarmenn hans aftur inn til Miðfjarðar og fluttu lík Þorgils með sér. Eftir víg Þorgils sneru fylgdarmenn hans aftr inn til Miðfjarðar ok fluttu lík Þorgils með sér. Þótti mönnum að honum hinn mesti skaði. Þótti mǫnnum at honum inn mesti skaði. Þeir fóstbræður tóku þar allan hvalinn til sín. Þeir fóstbrǿðr tóku þar allan hvalinn til sín. Þeirra fundar getur Þormóður í erfidrápu þeirri er hann orti um Þorgeir. Þeira fundar getr Þormóðr í erfidrápu þeirri er hann orti um Þorgeirr.

Ásmundur hærulangur frétti víg Þorgils frænda síns. Ásmundr hǽrulangr frétti víg Þorgils frǽnda síns. Hann var aðili að eftirmálinu um víg Þorgils. Hann var aðili at eftirmálinu um víg Þorgils. Fór hann til og nefndi votta að benjum og stefndi málinu til alþingis því að þeim sýndist þá lög er málið hafði til borið í öðrum fjórðungi. Fór hann til ok nefndi votta at benjum ok stefndi málinu til alþingis því at þeim sýndisk þá lǫg er málit hafði til borit í ǫðrum fjórðungi. Og liðu svo stundir fram. Ok liðu svá stundir fram.