Bókastaðir

Þau Önundur og Æsa áttu tvo syni. Þau Ǫnundr ok Ǿsa áttu tvá sonu. Hét hinn eldri Þorgeir en hinn yngri Ófeigur grettir. Hét inn ellri Þorgeirr en inn yngri Ófeigr grettir. Litlu síðar andaðist Æsa. Litlu síðar andaðisk Ǿsa. Eftir það fékk Önundur þeirrar konu er Þórdís hét. Eftir þat fekk Ǫnundr þeirrar konu er Þórdís hét. Hún var dóttir Þorgríms frá Gnúpi í Miðfirði, skyld Miðfjarðar-Skeggja. Hon var dóttir Þorgríms frá Gnúpi í Miðfirði, skyld Miðfjarðar-Skeggja. Við henni átti Önundur þann son er Þorgrímur hét. Við henni átti Ǫnundr þann son er Þorgrímr hét. Hann var snemma mikill maður og sterkur, búsýslumaður mikill og vitur maður. Hann var snemma mikill maðr ok sterkr, búsýslumaðr mikill ok vitr maðr.

Önundur bjó í Kaldbak til elli. Ǫnundr bjó í Kaldbak til elli. Hann varð sóttdauður og liggur í Tréfótshaugi. Hann varð sóttdauðr ok liggr í Tréfótshaugi. Hann hefir fræknastur verið og fimastur einfættur maður á Íslandi. Hann hefir frǿknastr verit ok fimastr einfættur maðr á Íslandi.

Þorgrímur var fyrir sonum Önundar þótt aðrir væru eldri. Þorgrímr var fyrir sonum Ǫnundar þótt aðrir vǽri eldri. En er hann var hálfþrítugur að aldri þá hafði hann hærur í höfði. En er hann var hálfþrítugr at aldri þá hafði hann hærur í hǫfði. Því var hann kallaður hærukollur. Því var hann kallaðr hǽrukollr. Þórdís móðir hans giftist síðan norður í Víðidal Auðuni skökli. Þórdís móðir hans giftisk síðan norðr í Víðidal Auðuni skǫkli. Þeirra son var Ásgeir að Ásgeirsá. Þeira son var Ásgeirr at Ásgeirsá. Þeir Þorgrímur hærukollur og bræður hans áttu eignir miklar allir saman og skiptu engu með sér. Þeir Þorgrímr hǽrukollr ok brǿðr hans áttu eignir miklar allir saman ok skiptu engu með sér.

Eiríkur bjó í Árnesi sem fyrri var getið. Eiríkr bjó í Árnesi sem fyrri var getit. Hann átti Ólöfu, dóttur Ingólfs úr Ingólfsfirði. Hann átti Ólǫfu, dóttur Ingólfs ór Ingólfsfirði. Flosi hét sonur þeirra. Flosi hét son þeira. Hann var efnilegur maður og átti marga frændur. Hann var efnilegr maðr ok átti marga frǽndr. Þeir komu út hingað þrír bræður, Ingólfur og Ófeigur og Eyvindur, og námu þeir þá þrjá fjörðu er við þá eru kenndir og byggðu þar síðan. Þeir kómu út hingat þrír brǿðr, Ingólfr ok Ófeigr ok Eyvindr, ok námu þeir þá þrjá fjǫrðu er við þá eru kenndir ok byggðu þar síðan. Ólafur hét son Eyvindar. Óláfr hét son Eyvindar. Hann bjó fyrst í Eyvindarfirði en síðan að Dröngum og var mikill maður fyrir sér. Hann bjó fyrst í Eyvindarfirði en síðan at Drǫngum ok var mikill maðr fyrir sér.

Engi varð áskilnaður með mönnum þar meðan hinir eldri menn lifðu. Engi varð áskilnaður með mǫnnum þar meðan inir ellri menn lifðu. En þá er Eiríkur var látinn þótti Flosa Kaldbeklingar eigi hafa löglegar heimildar á jörðum þeim er Eiríkur hafði gefið Önundi. En þá er Eiríkr var látinn þótti Flosa Kaldbeklingar eigi hafa löglegar heimildar á jǫrðum þeim er Eiríkr hafði gefit Ǫnundi. Af því gerðist sundurþykki mikið meðal þeirra en þó héldu þeir Þorgrímur sem áður. Af því gerðisk sundurþykki mikit meðal þeira en þó heldu þeir Þorgrímr sem áðr. Ekki máttu þeir þá leika saman eiga. Ekki máttu þeir þá leika saman eiga.

Þorgeir var fyrir búi þeirra bræðra í Reykjarfirði og reri jafnan til fiska því að þá voru firðirnir fullir af fiskum. Þorgeirr var fyrir búi þeira brǿðra í Reykjarfirði ok reri jafnan til fiska því at þá váru firðirnir fullir af fiskum.

Nú gera þeir ráð sitt í Víkinni. Nú gera þeir ráð sitt í Víkinni. Maður hét Þorfinnur. Maðr hét Þorfinnr. Hann var húskarl Flosa í Árnesi. Hann var húskarl Flosa í Árnesi.

Þenna mann sendi Flosi til höfuðs Þorgeiri. Þenna mann sendi Flosi til hǫfuðs Þorgeiri. Hann leyndist í naustinu. Hann leynðisk í naustinu. Þenna morgun bjóst Þorgeir á sjá að róa og tveir menn með honum og hét annar Brandur. Þenna morgun bjósk Þorgeirr á sjá at róa ok tveir menn með honum ok hét annarr Brandr. Þorgeir gekk fyrst. Þorgeirr gekk fyrst. Hann hafði á baki sér leðurflösku og í drykk. Hann hafði á baki sér leðurflösku ok í drykk. Myrkt var mjög. Myrkt var mjǫk. Og er hann gekk ofan frá naustinu þá hljóp Þorfinnur að honum og hjó með öxi á milli herða honum og sökk öxin og skvakkaði við. Ok er hann gekk ofan frá naustinu þá hljóp Þorfinnr at honum ok hjó með øxi á milli herða honum ok sǫkk øxin ok skvakkaði við. Hann lét lausa öxina því að hann ætlaði að eigi mundi þurfa um að binda og vildi forða sér sem skjótast. Hann lét lausa øxina því at hann ǽtlaði at eigi myndi þurfa um at binda ok vildi forða sér sem skjótast.

Er það af Þorfinni að segja að hann hljóp norður í Árnes og kom þar áður en alljóst var og sagði víg Þorgeirs og kveðst mundu þurfa ásjá Flosa, kvað það og eitt til að bjóða sættir " og bætir það helst vort mál svo mikið sem að er orðið. " Er þat af Þorfinni at segja at hann hljóp norðr í Árnes ok kom þar áðr en alljóst var ok sagði víg Þorgeirs ok kvezk mundu þurfa ásjá Flosa, kvað þat ok eitt til at bjóða sǽttir " ok bǿtir þat helzt vort mál svá mikit sem at er orðit. "

Flosi kveðst fyrst mundu hafa fréttir " og ætla eg að þú sért allhræddur eftir stórvirkin. " Flosi kvezk fyrst mundi hafa fréttir " ok ǽtla ek at þú sér allhræddur eftir stórvirkin. "

Nú er að segja frá Þorgeiri að hann snaraðist við höggið og kom öxin í flöskuna en hann varð ekki sár. Nú er at segja frá Þorgeiri at hann snaraðisk við hǫggit ok kom øxin í flöskuna en hann varð ekki sár. Þeir leituðu ekki mannsins því að myrkt var að. Þeir leituðu ekki mannsins því at myrkt var at. Reru þeir út eftir fjörðum og komu í Kaldbak og sögðu atburð þenna. Reru þeir út eftir fjǫrðum ok kómu í Kaldbak ok sǫgðu atburð þenna.

Þeir gerðu að þessu kalls mikið og kölluðu hann Þorgeir flöskubak og svo hét hann síðan. Þeir gerðu at þessu kalls mikit ok kǫlluðu hann Þorgeirr flöskubak ok svá hét hann síðan. Þá var þetta kveðið: Þá var þetta kveðit:

Í þann tíma kom hallæri svo mikið á Ísland að ekki hefir jafnmikið komið. Í þann tíma kom hallǽri svá mikit á Ísland at ekki hefir jafnmikit komit. Þá tók af nálega allan sjávarafla og reka. Þá tók af nálega allan sjávarafla ok reka. Það stóð yfir mörg ár. Þat stóð yfir mǫrg ár.

Á einu hausti urðu þangað sæhafa kaupmenn á hafskipi og brutu þar í Víkinni. Á einu hausti urðu þangat sæhafa kaupmenn á hafskipi ok brutu þar í Víkinni. Flosi tók við þeim fjórum eða fimm. Flosi tók við þeim fjórum eða fimm. Steinn hét sá er fyrir þeim var. Steinn hét sá er fyrir þeim var. Víða vistuðust þeir þar um Víkina og ætluðu að gera sér skip úr skipbrotunum og varð þeim það óhægt. Víða vistuðusk þeir þar um Víkina ok ǽtluðu at gera sér skip ór skipbrotunum ok varð þeim þat óhǿgt. Skipið varð lítið til skutanna en breitt um miðbyrðið. Skipit varð lítit til skutanna en breitt um miðbyrðit.

Um vorið kom veður mikið af norðri. Um várit kom veðr mikit af norðri. Það hélst nær viku. Þat helzk nǽr viku. Eftir veðrið könnuðu menn reka sína. Eftir veðrit kǫnnuðu menn reka sína.

Þorsteinn hét maður er bjó á Reykjanesi. Þorsteinn hét maðr er bjó á Reykjanesi. Hann fann hval rekinn innan fram á nesinu þar sem hét að Rifskerjum. Hann fann hval rekinn innan fram á nesinu þar sem hét at Rifskerjum. Það var reyður mikil. Þat var reyður mikil. Hann sendi þegar mann til Flosa í Vík og svo til næstu bæja. Hann sendi þegar mann til Flosa í Vík ok svá til nǽstu bǿja.

Einar hét sá maður er bjó að Gjögri. Einar hét sá maðr er bjó at Gjögri. Hann var landseti Kaldbeklinga og skyldi geyma reka þeirra þeim megin fjarða. Hann var landseti Kaldbeklinga ok skyldi geyma reka þeira því megin fjarða. Hann varð var við að hvalurinn var rekinn. Hann varð var við at hvalrinn var rekinn. Hann tók þegar skip sitt og reri yfir um fjörðuna til Byrgisvíkur. Hann tók þegar skip sitt ok reri yfir um fjǫrðuna til Byrgisvíkur. Þaðan sendi hann mann í Kaldbak. Þaðan sendi hann mann í Kaldbak. Og er þetta spurði Þorgrímur og þeir bræður bjuggust þeir sem hvatast og voru tólf á teinæringi. Ok er þetta spurði Þorgrímr ok þeir brǿðr bjuggusk þeir sem hvatast ok váru tólf á teinæringi. Þeir Kolbeinssynir fóru og með þeim, Ívar og Leifur, og voru sex saman. Þeir Kolbeinssynir fóru ok með þeim, Ívar ok Leifr, ok váru sex saman. Allir bændur þeir er við komust fóru til hvalsins. Allir bǿndr þeir er við kómusk fóru til hvalsins.

Nú er að segja frá Flosa að hann sendi eftir frændum sínum norður í Ingólfsfjörð og Ófeigsfjörð og eftir Ólafi Eyvindarsyni er þá bjó að Dröngum. Nú er at segja frá Flosa at hann sendi eftir frǽndum sínum norðr í Ingólfsfjörð ok Ófeigsfjörð ok eftir Óláfi Eyvindarsyni er þá bjó at Drǫngum. Flosi kom fyrst og þeir Víkurmenn. Flosi kom fyrst ok þeir Víkurmenn. Þeir tóku þegar til skurðar og var dreginn á land sá er skorinn var. Þeir tóku þegar til skurðar ok var dreginn á land sá er skorinn var. Þeir voru nær tuttugu menn í fyrstu en skjótt fjölgaðist fólkið. Þeir váru nǽr tuttugu menn í fyrstu en skjótt fjölgaðist fólkit.

Í því komu Kaldbeklingar með fjögur skip. Í því kómu Kaldbeklingar með fjǫgur skip. Þorgrímur veitti tilkall til hvalsins og fyrirbauð Víkurmönnum skurð og skipti og brautflutning á hvalnum. Þorgrímr veitti tilkall til hvalsins ok fyrirbauð Víkurmönnum skurð ok skipti ok brautflutning á hvalnum. Flosi bað hann sýna ef Eiríkur hefði gefið Önundi tréfót með ákveðnum orðum rekann ella kveðst hann mundu vígi verja. Flosi bað hann sýna ef Eiríkr hefði gefit Ǫnundi tréfót með ákveðnum orðum rekann ella kvezk hann myndi vígi verja. Þorgrímur þóttist liðfár og réð því eigi til atgöngu. Þorgrímr þóttist liðfár ok réð því eigi til atgǫngu.

Þá reri skip innan yfir fjörðu og sóttu knálega. Þá reri skip innan yfir fjǫrðu ok sóttu knálega. Þeir komu að brátt. Þeir kómu at brátt. Þar var Svanur af Hóli úr Bjarnarfirði og húskarlar hans. Þar var Svanr af Hólnum ór Bjarnarfirði ok húskarlar hans. Og þegar hann kom bað hann Þorgrím eigi láta ræna sig. Ok þegar hann kom bað hann Þorgrím eigi láta rǽna sik. En þeir voru áður vinir miklir og bauð Svanur honum lið sitt. En þeir váru áðr vinir miklir ok bauð Svanr honum lið sitt. Þeir bræður kváðust það þiggja mundu. Þeir brǿðr kváðusk þat þiggja mundu. Lögðu þeir þá að rösklega. Lǫgðu þeir þá at rösklega. Þorgeir flöskubakur réð fyrst upp á hvalinn að húskörlum Flosa. Þorgeirr flöskubakur réð fyrst upp á hvalinn at húskǫrlum Flosa. Þorfinnur, er fyrr var getið, skar hvalinn. Þorfinnr, er fyrr var getit, skar hvalinn. Hann var fram við höfuðið og stóð í spori er hann hafði gert sér. Hann var fram við hǫfðinu ok stóð í spori er hann hafði gert sér.

Þorgeir mælti: " Þar færi eg þér öxi þína. " Þorgeirr mǽlti: " Þar fǿri ek þér øxi þína. "

Síðan hjó hann á hálsinn svo að af tók höfuðið. Síðan hjó hann á hálsinn svá at af tók hǫfuðit.

Flosi var uppi á mölinni er hann sá þetta. Flosi var uppi á mölinni er hann sá þetta. Hann eggjaði þá sína menn til móttöku. Hann eggjaði þá sína menn til móttöku. Nú berjast þeir lengi og veitti Kaldbeklingum betur. Nú berjask þeir lengi ok veitti Kaldbeklingum betr. Fáir menn höfðu þar vopn nema öxar þær er þeir skáru með hvalinn og skálmir. Fáir menn hǫfðu þar vápn nema øxar þǽr er þeir skáru með hvalinn ok skálmir. Hrukku Víkurmenn af hvalnum í fjöruna. Hrukku Víkurmenn af hvalnum í fjöruna. Austmenn höfðu vopn og urðu skeinuhættir. Austmenn hǫfðu vápn ok urðu skeinuhættir. Steinn stýrimaður hjó fót undan Ívari Kolbeinssyni en Leifur bróðir Ívars laust félaga Steins í hel með hvalrifi. Steinn stýrimaðr hjó fót undan Ívari Kolbeinssyni en Leifr bróðir Ívars laust félaga Steins í hel með hvalrifi. Þá var með öllu barið því er til fékkst og féllu þar menn af hvorumtveggjum. Þá var með ǫllu barit því er til fekksk ok fellu þar menn af hvárumtveggjum.

Þessu næst komu þeir Ólafur frá Dröngum með mörgum skipum. Þessu nǽst kómu þeir Óláfr frá Drǫngum með mǫrgum skipum. Þeir veittu Flosa. Þeir veittu Flosa. Urðu Kaldbeklingar þá bornir ofurliði. Urðu Kaldbeklingar þá bornir ofurliði. Þeir höfðu áður hlaðið skip sín. Þeir hǫfðu áðr hlaðit skip sín. Svanur bað þá ganga á skip sín. Svanr bað þá ganga á skip sín. Létu þeir þá berast fram að skipunum. Létu þeir þá berast fram at skipunum. Víkurmenn sóttu þá eftir. Víkurmenn sóttu þá eftir. Og er Svanur var kominn að sjánum hjó hann til Steins stýrimanns og veitti honum mikinn áverka. Ok er Svanr var kominn at sjánum hjó hann til Steins stýrimanns ok veitti honum mikinn áverka. Síðan hljóp hann á skip sitt. Síðan hljóp hann á skip sitt. Þorgrímur særði Flosa miklu sári og komst við það undan. Þorgrímr sǽrði Flosa miklu sári ok komsk við þat undan. Ólafur hjó til Ófeigs grettis og særði hann til ólífis. Óláfr hjó til Ófeigs grettis ok sǽrði hann til ólífis. Þorgeir þreif Ófeig í fang sér og hljóp með hann á skip. Þorgeirr þreif Ófeig í fang sér ok hljóp með hann á skip. Reru þeir Kaldbeklingar inn yfir fjörðu. Reru þeir Kaldbeklingar inn yfir fjǫrðu. Skildi þá með þeim. Skilði þá með þeim.

Þetta var kveðið um fundinn: Þetta var kveðit um fundinn:

Síðan varð komið á með þeim griðum og lögðu þeir málin til alþingis. Síðan varð komit á með þeim griðum ok lǫgðu þeir málin til alþingis. Veittu þeir Kaldbeklingum Þóroddur goði og Miðfjarðar-Skeggi og margir Sunnlendingar. Veittu þeir Kaldbeklingum Þóroddr goði ok Miðfjarðar-Skeggi ok margir Sunnlendingar. Varð Flosi sekur og margir þeir er að höfðu verið með honum. Varð Flosi sekr ok margir þeir er at hǫfðu verit með honum. Varð honum þá féskylft mjög því að hann vildi einn halda upp fébótum. Varð honum þá féskylft mjǫk því at hann vildi einn halda upp fébótum. Þeir Þorgrímur gátu eigi sýnt að þeir hefðu fé lagið fyrir jarðirnar og rekann er Flosi kærði eftir. Þeir Þorgrímr gátu eigi sýnt at þeir hefði fé lagit fyrir jarðirnar ok rekann er Flosi kǽrði eftir.

Þorkell máni hafði þá lögsögu. Þorkell máni hafði þá lǫgsǫgu. Var hann þá beiddur úrskurðar. Var hann þá beiddr úrskurðar. Honum kveðst það lög sýnast að nokkuð hefði fyrir komið þótt eigi væri fullt verð " því að svo gerði Steinunn hin gamla við Ingólf afa minn að hún þá af honum Rosmhvalanes allt og gaf fyrir heklu flekkótta og hefir það ekki rift orðið. Honum kvezk þat lǫg sýnast at nǫkkut hefði fyrir komit þótt eigi vǽri fullt verð " því at svá gerði Steinunn in gamla við Ingólf afa minn at hon þá af honum Rosmhvalanes allt ok gaf fyrir heklu flekkótta ok hefir þat ekki rift orðit. Munu þar stærri rið í vera. Munu þar stǿrri rið í vera. En hér legg eg til ráð, " segir hann, " að skipað sé brotgeiranum og hafi hvorirtveggju að jafnaði. En hér legg ek til ráð, " segir hann, " at skipat sé brotgeiranum ok hafi hvárirtveggju at jafnaði. Síðan sé það lögtekið að hver eigi reka fyrir sinni jörðu. " Síðan sé þat lögtekið at hver eigi reka fyrir sinni jǫrðu. "

Þetta var gert. Þetta var gert. Var þá svo skipt til að þeir Þorgrímur létu Reykjarfjörð og allt út þeim megin en þeir skyldu eiga Kamb. Var þá svá skipt til at þeir Þorgrímr létu Reykjarfjörð ok allt út þeim megin en þeir skuldu eiga Kamb. Ófeigur var bættur miklu fé. Ófeigur var bǿttr miklu fé. Þorfinnur var ógildur. Þorfinnr var ógildr. Þorgeiri var bætt fyrir fjörráð. Þorgeiri var bǿtt fyrir fjǫrráð. Síðan sættust þeir. Síðan sǽttusk þeir.

Flosi réðst til Noregsferðar með Steini stýrimanni en seldi jarðir sínar í Víkinni Geirmundi hvikatimbur. Flosi rézk til Noregsferðar með Steini stýrimanni en seldi jarðir sínar í Víkinni Geirmundi hvikatimbr. Bjó hann þar síðan. Bjó hann þar síðan. Skip það er kaupmenn höfðu gert var mjög breiðvaxið. Skip þat er kaupmenn hǫfðu gert var mjǫk breiðvaxit. Það kölluðu menn Trékylli og þar er víkin við kennd. Þat kǫlluðu menn Trékylli ok þar er víkin við kennd. Á því fór Flosi utan og varð afturreka í Öxarfjörð. Á því fór Flosi útan ok varð afturreka í Öxarfjörð. Þaðan af gerðist saga Böðmóðs og Grímólfs og Gerpis. Þaðan af gerðisk saga Böðmóðs ok Grímólfs ok Gerpis.

Eftir þetta skiptu þeir Þorgrímur bræður fé með sér. Eftir þetta skiptu þeir Þorgrímr brǿðr fé með sér. Tók Þorgrímur lausafé en Þorgeir löndin. Tók Þorgrímr lausafé en Þorgeirr lǫndin. Réðst Þorgrímur þá inn til Miðfjarðar og keypti land að Bjargi með ráði Skeggja. Rézk Þorgrímr þá inn til Miðfjarðar ok keypti land at Bjarginu með ráði Skeggja. Þorgrímur átti Þórdísi dóttur Ásmundar undan Ásmundargnúpi er numið hafði Þingeyrasveit. Þorgrímr átti Þórdísi dóttur Ásmundar undan Ásmundargnúpi er numit hafði Þingeyrasveit.

Þau Þorgrímur og Þórdís áttu son er Ásmundur hét. Þau Þorgrímr ok Þórdís áttu son er Ásmundr hét. Hann var mikill maður og sterkur og vitur og hærður manna best. Hann var mikill maðr ok sterkr ok vitr ok hǽrðr manna bezt. Hann hafði snemma hærur í höfði. Hann hafði snemma hærur í hǫfði. Því var hann kallaður hærulangur eða hærulagður. Því var hann kallaðr hǽrulangr eða hærulagður.

Þorgrímur gerðist þá búsýslumaður mikill og hafði alla menn mjög í starfa þá er með honum voru. Þorgrímr gerðisk þá búsýslumaðr mikill ok hafði alla menn mjǫk í starfa þá er með honum váru. Ásmundur vildi lítt vinna og var fátt um með þeim feðgum. Ásmundr vildi lítt vinna ok var fátt um með þeim feðgum. Fór svo þar til Ásmundur var roskinn að aldri. Fór svá þar til Ásmundr var roskinn at aldri. Þá beiddi Ásmundur fararefna af föður sínum. Þá bað Ásmundr fararefna af fǫður sínum. Þorgrímur kvað þau lítil verða mundu og fékk honum þó nokkuð af flytjanda eyri. Þorgrímr kvað þau lítil verða mundu ok fekk honum þó nakkvat af flytjanda eyri. Fór Ásmundur þá utan og græddist honum brátt fé. Fór Ásmundr þá útan ok grǿdðisk honum brátt fé. Hann sigldi til ýmissa landa og gerðist hinn mesti kaupmaður og vellauðigur. Hann sigldi til ýmissa landa ok gerðisk inn mesti kaupmaðr ok vellauðigr. Hann var vinsæll maður og skilríkur og átti marga frændur í Noregi þá er göfgir voru. Hann var vinsǽll maðr ok skilríkr ok átti marga frǽndr í Noregi þá er gǫfgir váru.

Á einu hausti vistaðist Ásmundur austur í Vík með göfgum manni þeim er Þorsteinn hét. Á einu hausti vistaðisk Ásmundr austr í Vík með gǫfgum manni þeim er Þorsteinn hét. Hann var upplenskur maður að ætt og átti systur er Rannveig hét. Hann var upplenzkr maðr at ǽtt ok átti systur er Rannveig hét. Hún var hinn besti kvenkostur. Hon var inn bezti kvenkostur. Þeirrar konu bað Ásmundur og fékk með ráði Þorsteins frænda hennar. Þeirrar konu bað Ásmundr ok fekk með ráði Þorsteins frǽnda hennar. Staðfestist Ásmundur þar um hríð og var vel virður. Staðfestisk Ásmundr þar um hríð ok var vel virðr.

Þau Rannveig áttu þann son er Þorsteinn hét, manna fríðastur og sterkur maður, raddmaður mikill og hár maður á vöxt og nokkuð seinlegur í viðbragði. Þau Rannveig áttu þann son er Þorsteinn hét, manna fríðastr ok sterkr maðr, raddmaður mikill ok hár maðr á vǫxt ok nǫkkut seinlegr í viðbragði. Því var hann drómundur kallaður. Því var hann drómundur kallaðr.

En er Þorsteinn var lítt á legg kominn tók móðir hans sótt og andaðist. En er Þorsteinn var lítt á legg kominn tók móðir hans sótt ok andaðisk. Eftir það festi Ásmundur ekki yndi í Noregi. Eftir þat festi Ásmundr ekki yndi í Noregi. Tóku þá móðurfrændur Þorsteins við honum og fé hans en Ásmundur ræður þá enn í sigling og varð nafnfrægur maður. Tóku þá móðurfrǽndr Þorsteins við honum ok fé hans en Ásmundr rǽðr þá enn í sigling ok varð nafnfrǽgr maðr.

Ásmundur kom skipi sínu í Húnavatni. Ásmundr kom skipi sínu í Húnavatni. Þá var Þorkell krafla höfðingi yfir Vatnsdælum. Þá var Þorkell krafla hǫfðingi yfir Vatnsdǿlum. Hann frétti útkomu Ásmundar. Hann frétti útkomu Ásmundar. Reið Þorkell þá til skips og bauð Ásmundi til sín. Reið Þorkell þá til skips ok bauð Ásmundi til sín. Þorkell bjó á Mársstöðum í Vatnsdal. Þorkell bjó á Mársstǫðum í Vatnsdal. Fór Ásmundur þangað til vistar. Fór Ásmundr þangat til vistar. Þorkell var son Þorgríms Kornsárgoða. Þorkell var son Þorgríms Kornsárgoða. Hann var stórvitur maður. Hann var stórvitr maðr.

Þetta var eftir útkomu Friðreks biskups og þeirra Þorvalds Koðránssonar. Þetta var eftir útkomu Friðreks biskups ok þeira Þorvalds Koðránssonar. Þeir bjuggu þá að Lækjamóti er þetta var. Þeir bjuggu þá at Lǿkjamóti er þetta var. Þeir boðuðu kristni fyrst fyrir norðan land. Þeir boðuðu kristni fyrst fyrir norðan land. Lét Þorkell prímsignast og margir menn með honum. Lét Þorkell prímsignast ok margir menn með honum. Mart bar til tíðinda um sameign þeirra biskups og Norðlendinga, það er ekki kemur við þessa sögu. Margt bar til tíðenda um sameign þeira biskups ok Norðlendinga, þat er ekki kemr við þessa sǫgu.

Með Þorkeli fæddist upp kona sú er Ásdís hét. Með Þorkatli fǿddisk upp kona sú er Ásdís hét. Hún var dóttir Bárðar Jökulssonar, Ingimundarsonar hins gamla, Þorsteinssonar, Ketilssonar raums. Hon var dóttir Bárðar Jökulssonar, Ingimundarsonar ins gamla, Þorsteinssonar, Ketilssonar raums. Móðir Ásdísar var Aldís, dóttir Ófeigs grettis sem fyrr er sagt. Móðir Ásdísar var Aldís, dóttir Ófeigs grettis sem fyrr er sagt. Ásdís var ógefin og þótti vera hinn besti kvenkostur bæði sakir ættar og fjár. Ásdís var ógefin ok þótti vera inn bezti kvenkostur bǽði sakir ǽttar ok fjár.

Ásmundi leiddist nú í siglingum. Ásmundi leidðisk nú í siglingum. Vildi hann nú staðfestast á Íslandi. Vildi hann nú staðfestast á Íslandi. Hefir hann þá uppi orð sín og biður þessar konu. Hefir hann þá uppi orð sín ok biðr þessar konu. Þorkell vissi gjörla skil á honum að hann var ríkur maður og ráðinn til fjárhalds og fór það fram að Ásmundur fékk Ásdísar. Þorkell vissi gjörla skil á honum at hann var ríkr maðr ok ráðinn til fjárhalds ok fór þat fram at Ásmundr fekk Ásdísar. Gerðist hann þá aldavinur Þorkels og búsýslumaður mikill, lögvitur og framgjarn. Gerðisk hann þá aldavinr Þorkels ok búsýslumaðr mikill, lǫgvitr ok framgjarn.

Litlu síðar andaðist Þorgrímur hærukollur að Bjargi. Litlu síðr andaðisk Þorgrímr hǽrukollr at Bjarginu. Tók Ásmundur arf eftir hann og bjó þar síðan. Tók Ásmundr arf eftir hann ok bjó þar síðan.

Ásmundur hærulangur setti bú að Bjargi, mikið og reisulegt, og hafði mannmargt með sér. Ásmundr hǽrulangr setti bú at Bjargi, mikit ok reisulegt, ok hafði mannmart með sér. Hann var vinsæll maður. Hann var vinsǽll maðr.

Þessi voru börn þeirra Ásdísar. Þessi váru bǫrn þeira Ásdísar. Atli var elstur. Atli var elztr. Hann var gegn maður og gæfur, hægur og hógvær. Hann var gegn maðr ok gæfur, hǿgr ok hógvær. Við hann líkaði hverjum manni vel. Við hann líkaði hverjum manni vel. Annan son áttu þau er Grettir var kallaður. Annan son áttu þau er Grettir var kallaðr. Hann var mjög ódæll í uppvexti sínum, fátalaður og óþýður, bellinn bæði í orðum og tiltektum. Hann var mjǫk ódǽll í uppvexti sínum, fátalaðr ok óþýðr, bellinn bǽði í orðum ok tiltektum. Ekki hafði hann ástríki mikið af Ásmundi föður sínum en móðir hans unni honum mikið. Ekki hafði hann ástríki mikit af Ásmundi fǫður sínum en móðir hans unni honum mikit. Grettir Ásmundarson var fríður maður sýnum, breiðleitur og skammleitur, rauðhærður og næsta freknóttur, ekki bráðger meðan hann var á barnsaldri. Grettir Ásmundarson var fríðr maðr sýnum, breiðleitr ok skammleitr, rauðhærður ok nǽsta freknóttr, ekki bráðger meðan hann var á barnsaldri. Þórdís hét dóttir Ásmundar er síðan átti Glúmur son Óspaks Kjallakssonar af Skriðinsenni. Þórdís hét dóttir Ásmundar er síðan átti Glúmr son Óspaks Kjallakssonar af Skriðinsenni. Rannveig hét önnur dóttir Ásmundar. Rannveig hét ǫnnur dóttir Ásmundar. Hana átti Gamli Þórhallsson Vínlendings. Hana átti Gamli Þórhallsson Vínlendings. Þau bjuggu á Melum í Hrútafirði. Þau bjuggu á Melum í Hrútafirði. Þeirra son var Grímur. Þeira son var Grímr. Sonur Glúms og Þórdísar Ásmundardóttur var Óspakur, er deildi við Odd Ófeigsson sem segir í Bandamanna sögu. Son Glúms ok Þórdísar Ásmundardóttur var Óspakr, er deildi við Odd Ófeigsson sem segir í Bandamanna sǫgu.

Grettir óx upp að Bjargi þar til er hann var tíu vetra gamall. Grettir óx upp at Bjargi þar til er hann var tíu vetra gamall. Hann tók þá heldur við að gangast. Hann tók þá heldr við at gangast. Ásmundur bað hann starfa nokkuð. Ásmundr bað hann starfa nǫkkut. Grettir sagði sér það eigi mundu vera vel hent og spurði þó að hvað hann skyldi gera. Grettir sagði sér þat eigi mundu vera vel hent ok spurði þó at hvat hann skyldi gera.

Ásmundur svarar: " Þú skalt gæta heimgása minna. " Ásmundr svarar: " Þú skalt gǽta heimgása minna. "

Grettir svarar og mælti: " Lítið verk og löðurmannlegt. " Grettir svarar ok mǽlti: " Lítit verk ok löðurmannlegt. "

Ásmundur svarar: " Leys þú þetta vel af hendi og mun þá batna með okkur. " Ásmundr svarar: " Leys þú þetta vel af hendi ok mun þá batna með okkr. "

Síðan tók Grettir við heimgásunum. Síðan tók Grettir við heimgásunum. Þær voru fimm tigir og með kjúklingar margir. Þǽr váru fimm tigir ok með kjúklingar margir. Eigi leið langt áður honum þóttu þær heldur bágrækar en kjúklingar seinfærir. Eigi leið langt áðr honum þóttu þǽr heldr bágrækar en kjúklingar seinfærir. Honum gerði mjög hermt við þessu því að hann var lítill skapdeildarmaður. Honum gerði mjǫk hermt við þessu því at hann var lítill skapdeildarmaðr. Nokkuru síðar fundu förumenn kjúklinga dauða úti og heimgæs vængbrotnar. Nǫkkuru síðar fundu förumenn kjúklinga dauða úti ok heimgæs vængbrotnar. Þetta var um haustið. Þetta var um haustit. Ásmundi líkaði stórilla og spurði hvort Grettir hefði drepið fuglana. Ásmundi líkaði stórilla ok spurði hvárt Grettir hefði drepit fuglana.

Hann glotti að og svarar: Hann glotti at ok svarar:

" Og skaltu eigi lengur af þeim bera, " sagði Ásmundur. " Ok skalt eigi lengr af þeim bera, " sagði Ásmundr.

" Vinur er sá annars er ills varnar, sagði Grettir. " Vinr er sá annars er ills varnar, sagði Grettir.

" Fást mun þér verk annað, " sagði Ásmundur. " Fást mun þér verk annat, " sagði Ásmundr.

" Fleira veit sá er fleira reynir, " sagði Grettir, " en hvað skal eg nú gera? " " Fleira veit sá er fleira reynir, " sagði Grettir, " en hvat skal ek nú gera? "

Ásmundur svarar: " Þú skalt strjúka bak mitt við elda sem eg læt jafnan gera. " Ásmundr svarar: " Þú skalt strjúka bak mitt við elda sem ek lǽt jafnan gera. "

" Heitt mun það um hönd, " sagði Grettir, " en þó er verkið löðurmannlegt. " " Heitt mun þat um hǫnd, " sagði Grettir, " en þó er verkit löðurmannlegt. "

Fór nú svo fram um hríð að Grettir heldur þessum starfa. Fór nú svá fram um hríð at Grettir heldr þessum starfa. Tekur nú að hausta. Tekr nú at hausta. Gerðist Ásmundur heitfengur mjög og eggjar Gretti að strjúka fast bak sitt. Gerðisk Ásmundr heitfengr mjǫk ok eggjar Gretti at strjúka fast bak sitt.

Það var háttur í þann tíma að eldaskálar voru stórir á bæjum. Þat var háttur í þann tíma at eldaskálar váru stórir á bǿjum. Sátu menn þar við langelda á öftnum. Sátu menn þar við langelda á ǫftnum. Þar voru borð sett fyrir menn og síðan sváfu menn upp frá eldunum. Þar váru borð sett fyrir menn ok síðan sváfu menn upp frá eldunum. Konur unnu þar tó á daginn. Konur unnu þar tó á daginn.

Það var eitt kveld að Grettir skyldi hrífa bak Ásmundar að karl mælti: " Nú muntu verða af þér að draga slenið, mannskræfan, " segir hann. Þat var eitt kveld at Grettir skyldi hrífa bak Ásmundar at karl mǽlti: " Nú munt verða af þér at draga slenit, mannskræfan, " segir hann.

Grettir segir: " Illt er að eggja óbilgjarnan. " Grettir segir: " Illt er at eggja óbilgjarnan. "

Ásmundur mælti: " Aldrei er dugur í þér. " Ásmundr mǽlti: " Aldrei er dugur í þér. "

Grettir sér nú hvar stóðu ullkambar í setinu, tekur upp kambinn og lætur ganga ofan eftir baki Ásmundar. Grettir sér nú hvar stóðu ullkambar í setinu, tekr upp kambinn ok lǽtr ganga ofan eftir baki Ásmundar. Hann hljóp upp og varð óður við og vildi ljósta Gretti með staf sínum en hann skaust undan. Hann hljóp upp ok varð óðr við ok vildi ljósta Gretti með staf sínum en hann skauzk undan. Þá kom húsfreyja að og spurði hvað þeir áttust við. Þá kom húsfreyja at ok spurði hvat þeir áttusk við.

Grettir kvað þá vísu þessa: Grettir kvað þá vísu þessa:

Illa þótti húsfreyju er Grettir hafði þetta til tekið og kvað hann ekki fyrirleitinn verða mundu. Illa þótti húsfreyju er Grettir hafði þetta til tekit ok kvað hann ekki fyrirleitinn verða mundi. Ekki batnaði frændsemi þeirra Ásmundar við þetta. Ekki batnaði frǽndsemi þeira Ásmundar við þetta.

Nokkuru stundu síðar talaði Ásmundur til að Grettir skyldi geyma hrossa hans. Nǫkkuru stundu síðar talaði Ásmundr til at Grettir skyldi geyma hrossa hans. Grettir kvað sér það betra þykja en bakeldagerðin. Grettir kvað sér þat betra þykkja en bakeldagerðin.

" Þá skaltu svo að fara, " sagði Ásmundur, " sem eg býð þér. " Þá skalt svá at fara, " sagði Ásmundr, " sem ek býð þér. Hryssu á eg bleikálótta er eg kalla Kengálu. Hryssu á ek bleikálótta er ek kalla Kengálu. Hún er svo vís að um veðráttu og vatnagang að það mun aldrei bresta að þá mun hríð eftir koma ef hún vill eigi á jörð ganga. Hon er svá vís at um veðráttu ok vatnagang at þat mun aldrei bresta at þá mun hríð eftir koma ef hon vill eigi á jǫrð ganga. Þá skaltu byrgja í húsi hrossin en halda þeim norður á hálsinn þegar er vetur leggur á. Þá skalt byrgja í húsi hrossin en halda þeim norðr á hálsinn þegar er vetr leggr á. Þætti mér þurfa að þú leystir þetta verk betur af hendi en þau tvö sem áður hefi eg skipað þér. " Þǿtti mér þurfa at þú leystir þetta verk betr af hendi en þau tvö sem áðr hefi ek skipat þér. "

Grettir svarar: " Þetta er kalt verk og karlmannlegt. Grettir svarar: " Þetta er kalt verk ok karlmannlegt. En illt þykir mér að treysta merinni því að það veit eg öngvan fyrr gert hafa. " En illt þykkir mér at treysta merinni því at þat veit ek öngvan fyrr gert hafa. "

Nú tekur Grettir við hrossageymslunni og leið svo fram yfir jól. Nú tekr Grettir við hrossageymslunni ok leið svá fram yfir jól. Þá gerði á kulda mikla með snjóvum og illt til jarða. Þá gerði á kulda mikinn með snjóvum ok illt til jarða. Grettir var lítt settur að klæðum en maður lítt harðnaður. Grettir var lítt settr at klǽðum en maðr lítt harðnaðr. Tók hann nú að kala en Kengála stóð á þar sem mest var svæðið í hverju illviðri. Tók hann nú at kala en Kengála stóð á þar sem mest var svæðið í hverju illviðri. Aldrei kom hún svo snemma í haga að hún mundi heim ganga fyrir dagsetur. Aldrei kom hon svá snemma í haga at hon myndi heim ganga fyrir dagsetr. Grettir hugsar þá að hann skal gera eitthvert það bellibragð að Kengálu yrði goldið fyrir útiganginn. Grettir hugsar þá at hann skal gera eitthvert þat bellibragð at Kengálu yrði goldit fyrir útiganginn.

Það var einn morgun snemma að Grettir kom til hrossahúss, lýkur upp og stóð Kengála fyrir stalli því að þótt hrossum væri fóður gefið, þeim er með henni voru, þá hafði hún það ein. Þat var einn morgun snemma at Grettir kom til hrossahúss, lýkur upp ok stóð Kengála fyrir stalli því at þótt hrossum vǽri fóðr gefit, þeim er með henni váru, þá hafði hon þat ein. Nú fór Grettir upp á bak henni. Nú fór Grettir upp á bak henni. Hann hafði hvassan hníf í hendi og rekur á um þverar herðar Kengálu og lætur svo ganga aftur tveim megin hryggjar. Hann hafði hvassan hníf í hendi ok rekr á um þverar herðar Kengálu ok lǽtr svá ganga aftr tveim megin hryggs. Hrossið bregður nú hart við því að það var feitt og fælið, eys svo að hófarnir brustu í veggjunum. Hrossit bregðr nú hart við því at þat var feitt ok fælið, eys svá at hófarnir brustu í veggjunum. Grettir féll af baki og er hann komst á fætur leitar hann til bakferðar. Grettir fell af baki ok er hann komsk á fǿtr leitar hann til bakferðar. Er þeirra viðureign hin snarpasta og svo lýkur að hann flær af henni alla baklengjuna aftur á lend, rekur síðan út hrossin og til haga. Er þeira viðureign in snarpasta ok svá lýkur at hann flær af henni alla baklengjuna aftr á lend, rekr síðan út hrossin ok til haga. Ekki vildi Kengála bíta nema til baksins. Ekki vildi Kengála bíta nema til baksins. En er skammt var af hádegi bregður hún við og hleypur heim til húss. En er skammt var af hádegi bregðr hon við ok hleypr heim til húss.

Grettir byrgir nú húsið og gengur heim. Grettir byrgir nú húsit ok gengr heim. Ásmundur spyr hvar hrossin væru. Ásmundr spyrr hvar hrossin vǽri. Grettir kveðst geymt hafa í húsi eftir vanda. Grettir kvezk geymt hafa í húsi eftir vanda. Ásmundur segir að þá mundi skammt til hríðar er hrossin vildu eigi á standa í þvílíku veðri. Ásmundr segir at þá myndi skammt til hríðar er hrossin vildu eigi á standa í þvílíku veðri.

Grettir segir: " Skýst þeim mörgum vísdómurinn er betri von er að. " Grettir segir: " Skýsk þeim mǫrgum vísdómrinn er betri ván er at. "

Líður nú af nóttin og kom eigi hríðin. Líðr nú af nóttin ok kom eigi hríðin. Rekur Grettir hrossin og þolir Kengála ekki í haga. Rekr Grettir hrossin ok þolir Kengála ekki í haga. Undarlegt þótti Ásmundi það en veðráttu brá eigi úr því sem áður hafði verið. Undarlegt þótti Ásmundi þat en veðráttu brá eigi ór því sem áðr hafði verit.

Hinn þriðja morgun fór Ásmundur til hrossanna og að Kengálu og mælti: " Illa þykir mér hrossin við hafa orðið að jafngóðum vetri en þú munt síst bregðast að bakinu Bleikála. " Inn þriðja morgun fór Ásmundr til hrossanna ok at Kengálu ok mǽlti: " Illa þykkir mér hrossin við hafa orðit at jafngóðum vetri en þú munt síst bregðast at bakinu Bleikála. "

" Verður það er varir, " sagði Grettir, " og svo hitt er eigi varir. " " Verðr þat er varar, " sagði Grettir, " ok svá it er eigi varar. "

Ásmundur strauk bakið á hrossinu og fylgdi þar húðin. Ásmundr strauk bakit á hrossinu ok fylgði þar húðin. Honum þótti undarlegt því svo var orðið og kvað Grettir þessu valda mundu. Honum þótti undarlegt því svá var orðit ok kvað Grettir þessu valda mundu. Grettir glotti að og svaraði öngu. Grettir glotti at ok svaraði öngu.

Bóndi fór heim og var málóði mjög. Bóndi fór heim ok var málóði mjǫk. Hann gekk til eldaskála og heyrði að húsfreyja mælti: " Vel skyldi nú reynst hafa hrossageymslan frænda míns. " Hann gekk til eldaskála ok heyrði at húsfreyja mǽlti: " Vel skyldi nú reynst hafa hrossageymslan frǽnda míns. "

Ásmundur kvað vísu: Ásmundr kvað vísu:

Húsfreyja svarar: " Eigi veit eg hvort mér þykir meir frá móti að þú skipar honum jafnan starfa eða hitt að hann leysir alla einn veg af hendi. " Húsfreyja svarar: " Eigi veit ek hvárt mér þykkir meir frá móti at þú skipar honum jafnan starfa eða it at hann leysir alla einn veg af hendi. "

" Nú skal og um enda gert fyrir það, " sagði Ásmundur, " en hafa skal hann viðurgerning því verra. " " Nú skal ok um enda gert fyrir þat, " sagði Ásmundr, " en hafa skal hann viðurgerning því verra. "

" Telji þá hvorigir á aðra, " sagði Grettir og svo fór fram um stund. " Telji þá hvorigir á aðra, " sagði Grettir ok svá fór fram um stund. Ásmundur lét drepa Kengálu. Ásmundr lét drepa Kengálu.

Mörg bernskubrögð gerði Grettir, þau sem eigi eru í sögu sett. Mǫrg bernskubrögð gerði Grettir, þau sem eigi eru í sǫgu sett. Hann gerðist nú mikill vexti. Hann gerðisk nú mikill vexti. Ekki vissu menn gjörla afl Grettis því að hann var óglíminn. Ekki vissu menn gjörla afl Grettis því at hann var óglíminn. Orti hann jafnan vísur og kviðlinga og þótti heldur níðskár. Orti hann jafnan vísur ok kviðlinga ok þótti heldr níðskár. Ekki lagðist hann í eldaskála og var fátalaður lengstum. Ekki lagðisk hann í eldaskála ok var fátalaðr lengstum.

Þá voru margir uppvaxandi menn í Miðfirði. Þá váru margir uppvaxandi menn í Miðfirði. Skáld-Torfa bjó þá á Torfustöðum. Skáld-Torfa bjó þá á Torfustǫðum. Bersi hét son hennar. Bersi hét son hennar. Hann var manna gervilegastur og skáld gott. Hann var manna gervilegastr ok skáld gott. Þeir bjuggu á Mel bræður, Kormákur og Þorgils. Þeir bjuggu á Mel brǿðr, Kormákr ok Þorgils. Með þeim óx upp sá maður er Oddur hét. Með þeim óx upp sá maðr er Oddr hét. Hann var framfærslumaður þeirra og var kallaður Oddur ómagaskáld. Hann var framfærslumaður þeira ok var kallaðr Oddr ómagaskáld. Auðunn hét maður. Auðunn hét maðr. Hann óx upp á Auðunarstöðum í Víðidal. Hann óx upp á Auðunarstöðum í Víðidal. Hann var gegn maður og góðfengur og sterkastur norður þar sinna jafnaldra. Hann var gegn maðr ok góðfengr ok sterkastr norðr þar sinna jafnaldra. Kálfur Ásgeirsson bjó á Ásgeirsá og Þorvaldur bróðir hans. Kálfr Ásgeirsson bjó á Ásgeirsá ok Þorvaldr bróðir hans. Atli bróðir Grettis gerðist og þroskamaður og allra manna gæfastur. Atli bróðir Grettis gerðisk ok þroskamaður ok allra manna gæfastur. Við hann líkaði hverjum manni vel. Við hann líkaði hverjum manni vel.

Þessir lögðu knattleika saman á Miðfjarðarvatni. Þessir lǫgðu knattleika saman á Miðfjarðarvatni. Komu þar til Miðfirðingar og Víðdælar. Kómu þar til Miðfirðingar ok Víðdælar. Þar komu og margir inn úr Vesturhópi og Vatnsnesi svo og úr Hrútafirði. Þar kómu ok margir inn ór Vesturhópi ok Vatnsnesi svá ok ór Hrútafirði. Sátu þeir þar við er lengra fóru til. Sátu þeir þar við er lengra fóru til. Var þar skipað saman þeim sem jafnsterkastir voru og varð að því hin mesta gleði lengstum á haustum. Var þar skipat saman þeim sem jafnsterkastir váru ok varð at því in mesta gleði lengstum á haustum.

Grettir fór til leika fyrir bæn Atla bróður síns þá er hann var fjórtán vetra gamall. Grettir fór til leika fyrir bǿn Atla bróður síns þá er hann var fjórtán vetra gamall. Síðan var skipað mönnum til leiks. Síðan var skipat mǫnnum til leiks. Var Gretti ætlað að leika við Auðun er fyrr var nefndur. Var Gretti ǽtlat at leika við Auðun er fyrr var nefndr. Hann var þeirra nokkurum vetrum eldri. Hann var þeira nokkurum vetrum eldri. Auðunn sló knöttinn yfir höfuð Gretti og gat hann eigi náð. Auðunn sló knǫttinn yfir hǫfuð Gretti ok gat hann eigi nát. Stökk hann langt eftir ísinum. Stǫkk hann langt eftir ísinum. Grettir varð reiður við þetta og þótti Auðunn vilja leika á sig, sækir þó knöttinn, kemur aftur og þegar hann náði til Auðunar setur hann knöttinn rétt framan í enni honum svo að sprakk fyrir. Grettir varð reiðr við þetta ok þótti Auðunn vilja leika á sik, sǿkir þó knǫttinn, kemr aftr ok þegar hann náði til Auðunar setr hann knǫttinn rétt framan í enni honum svá at sprakk fyrir. Auðunn sló Gretti með knattgildrunni er hann hélt á og kom lítt á því að Grettir hljóp undir höggið. Auðunn sló Gretti með knattgildrunni er hann helt á ok kom lítt á því at Grettir hljóp undir hǫggit. Tókust þeir þá á fangbrögðum og glímdu. Tókusk þeir þá á fangbrǫgðum ok glímdu. Þóttust menn þá sjá að Grettir var sterkari en menn ætluðu því að Auðunn var rammur að afli. Þóttust menn þá sjá at Grettir var sterkari en menn ǽtluðu því at Auðunn var rammr at afli. Áttust þeir lengi við en svo lauk að Grettir féll. Áttusk þeir lengi við en svá lauk at Grettir fell. Lét Auðunn þá fylgja kné kviði og fór illa með hann. Lét Auðunn þá fylgja kné kviði ok fór illa með hann. Hlupu þeir þá til Atli og Bersi og margir aðrir og skildu þá. Hljópu þeir þá til Atli ok Bersi ok margir aðrir ok skilðu þá.

Grettir kvað ekki þurfa að halda á sér sem ólmum hundi og mælti þetta: " Þræll einn þegar hefnist en argur aldrei. " Grettir kvað ekki þurfa at halda á sér sem ólmum hundi ok mǽlti þetta: " Þrǽll einn þegar hefnisk en argr aldrei. "

Eigi létu menn þetta sér að sundurþykki verða því að þeir Kálfur og Þorvaldur bræður vildu að þeir væru sáttir. Eigi létu menn þetta sér at sundurþykki verða því at þeir Kálfr ok Þorvaldr brǿðr vildu at þeir vǽri sáttir. Voru þeir og skyldir nokkuð, Auðun og Grettir. Váru þeir ok skyldir nǫkkut, Auðun ok Grettir. Hélst leikurinn sem áður og varð ekki til sundurþykki fleira. Helzk leikrinn sem áðr ok varð ekki til sundurþykki fleira.