Bókastaðir

Það bar næst til tíðinda að Björn andaðist, faðir Þrándar. Þat bar nǽst til tíðenda at Bjǫrn andaðisk, faðir Þrándar. Og er það frétti Grímur hersir fór hann til móts við Öndótt kráku og kallaði til fjárins eftir Björn en Öndóttur kvað Þránd eiga arf eftir föður sinn. Ok er þat frétti Grímr hersir fór hann til móts við Ǫndótt kráku ok kallaði til fjárins eftir Bjǫrn en Ǫndóttr kvað Þránd eiga arf eftir fǫður sinn. Grímur kvað Þránd fyrir vestan haf en Björn gauskan að ætt og kvað konung eiga að erfa alla útlenda menn. Grímr kvað Þránd fyrir vestan haf en Bjǫrn gauskan at ǽtt ok kvað konung eiga at erfa alla útlenda menn. Öndóttur kvaðst halda mundu fénu til handa Þrándi dóttursyni sínum. Ǫndóttr kvazk halda myndi fénu til handa Þrándi dóttursyni sínum. Fór Grímur við það á brott og fékk ekki af fjárheimtum. Fór Grímr við þat á brott ok fekk ekki af fjárheimtum.

Þrándur spurði nú lát föður síns og bjóst þegar af Suðureyjum og Önundur tréfótur með honum en þeir Ófeigur grettir og Þormóður skafti fóru út til Íslands með skuldalið sitt og komu út á Eyrum fyrir sunnan landið og voru hinn fyrsta vetur með Þorbirni laxakarli. Þrándr spurði nú lát fǫður síns ok bjósk þegar af Suðureyjum ok Ǫnundr tréfótur með honum en þeir Ófeigr grettir ok Þormóðr skafti fóru út til Íslands með skuldalið sínu ok kómu út á Eyrum fyrir sunnan landit ok váru inn fyrsta vetr með Þorbirni laxakarli. Síðan námu þeir Gnúpverjahrepp. Síðan námu þeir Gnúpverjahrepp. Ófeigur nam hinn ytra hlut, á milli Þverár og Kálfár. Ófeigr nam inn ytra hlut, á milli Þverár ok Kálfár. Hann bjó á Ófeigsstöðum hjá Steinsholti. Hann bjó á Ófeigsstöðum hjá Steinsholti. En Þormóður nam hinn eystra hlut og bjó hann í Skaftaholti. En Þormóðr nam inn eystra hlut ok bjó hann í Skaftaholti. Dætur Þormóðar voru þær Þórvör, móðir Þórodds goða á Hjalla, og Þórvé, móðir Þorsteins goða, föður Bjarna hins spaka. Dǿtr Þormóðar váru þǽr Þórvǫr, móðir Þórodds goða á Hjallanum, ok Þórvé, móðir Þorsteins goða, fǫður Bjarna ins spaka.

Nú er að segja frá þeim Þrándi og Önundi að þeir sigldu vestan um haf til Noregs og fengu svo mikið hraðbyri að engi njósn fór um ferð þeirra fyrr en þeir komu til Öndótts kráku. Nú er at segja frá þeim Þrándi ok Ǫnundi at þeir sigldu vestan um haf til Noregs ok fengu svá mikit hraðbyri at engi njósn fór um ferð þeira fyrr en þeir kómu til Ǫndótts kráku.

Hann tók vel við Þrándi og sagði honum frá tilkalli því er Grímur hersir hafði haft um arf Bjarnar " líst mér betur komið frændi að þú erfir föður þinn en konungsþrælar. Hann tók vel við Þrándi ok sagði honum frá tilkalli því er Grímr hersir hafði haft um arf Bjarnar " lízk mér betr komit frǽndi at þú erfir fǫður þinn en konungsþrælar. Hefir þér og gæfusamlega til tekist er engi maður veit um ferðir þínar. Hefir þér ok gæfusamlega til tekist er engi maðr veit um ferðir þínar. En grunar mig að Grímur stefni að öðrum hvorum okkrum ef hann má. En grunar mik at Grímr stefni at ǫðrum hvorum okkrum ef hann má. Vil eg að þú takir arfinn undir þig og hafir þig til annarra landa. " Vil ek at þú takir arfinn undir þik ok hafir þik til annarra landa. "

Þrándur kveðst svo gera mundu. Þrándr kvezk svá gera mundu. Tók hann þá við fénu og bjóst sem skyndilegast í brott úr Noregi. Tók hann þá við fénu ok bjósk sem skyndilegast í brott ór Noregi.

Áður Þrándur sigldi á haf þá spurði hann Önund tréfót hvort hann vildi ekki leita til Íslands. Áðr Þrándr sigldi á haf þá spurði hann Ǫnund tréfót hvárt hann vildi ekki leita til Íslands. Önundur kveðst áður vilja finna frændur sína og vini suður í landi. Ǫnundr kvezk áðr vilja finna frǽndr sína ok vini suðr í landi.

Þrándur mælti: " Þá munum við nú skilja. Þrándr mǽlti: " Þá munum við nú skilja. Vildi eg að þú sinnaðir frændum mínum því að þangað mun hefndum snúið ef eg kemst undan. Vilda ek at þú sinnaðir frǽndum mínum því at þangat mun hefndum snúit ef ek komumk undan. Mun eg fara út til Íslands og svo vildi eg að þú færir. " Mun ek fara út til Íslands ok svá vilda ek at þú fǿrir. "

Önundur hét því. Ǫnundr hét því. Skildu þeir með kærleikum. Skilðu þeir með kǽrleikum. Fór Þrándur út til Íslands. Fór Þrándr út til Íslands. Tóku þeir Ófeigur og Þormóður skafti vel við honum. Tóku þeir Ófeigr ok Þormóðr skafti vel við honum. Þrándur bjó í Þrándarholti. Þrándr bjó í Þrándarholti. Það er fyrir vestan Þjórsá. Þat er fyrir vestan Þjórsá.

Önundur fór suður á Rogaland og hitti þar marga frændur sína og vini. Ǫnundr fór suðr á Rogaland ok hitti þar marga frǽndr sína ok vini. Dvaldist hann þar á laun með þeim manni er Kolbeinn hét. Dvalðisk hann þar á laun með þeim manni er Kolbeinn hét. Hann spurði að Haraldur konungur hafði tekið undir sig eignir hans og skipað þeim manni er Hárekur hét. Hann spurði at Haraldr konungr hafði tekit undir sik eignir hans ok skipat þeim manni er Hárekr hét. Hann var ármaður konungs. Hann var ármaðr konungs. Önundur fór til hans um nótt og tók hús á honum. Ǫnundr fór til hans um nótt ok tók hús á honum. Var Hárekur til höggs leiddur. Var Hárekr til hǫggs leiddr. Önundur tók þar allt lausafé það er þeir náðu en brenndu bæinn. Ǫnundr tók þar allt lausafé þat er þeir náðu en brenndu bǿinn. Hafðist hann þá við í ýmsum stöðum um veturinn. Hafðisk hann þá við í ýmsum stǫðum um vetrinn.

Þetta haust drap Grímur hersir Öndótt kráku fyrir það er hann náði eigi fénu til handa konungi en Signý kona Öndótts bar á skip allt lausafé þeirra þegar hina sömu nótt og fór með sonu sína, Ásmund og Ásgrím, til Sighvats föður síns. Þetta haust drap Grímr hersir Ǫndótt kráku fyrir þat er hann náði eigi fénu til handa konungi en Signý kona Ǫndótts bar á skip allt lausafé þeira þegar ina sǫmu nótt ok fór með sonu sína, Ásmund ok Ásgrím, til Sighvats fǫður síns. Litlu síðar sendi hún sonu sína í Sóknadal til Héðins fóstra síns og undu þeir þar litla hríð og vildu fara aftur til móður sinnar. Litlu síðar sendi hon sonu sína í Sóknadal til Héðins fóstra síns ok undu þeir þar lítla hríð ok vildu fara aftr til móður sinnar. Fóru þeir síðan og komu til Ingjalds tryggja í Hvini að jólum. Fóru þeir síðan ok kómu til Ingjalds tryggja í Hvini at jólum. Hann tók við þeim fyrir áeggjan Gyðu konu sinnar. Hann tók við þeim fyrir áeggjan Gyðu konu sinnar. Voru þeir þar um veturinn. Váru þeir þar um vetrinn.

Um vorið kom Önundur á Agðir norður því að hann hafði spurt fráfall Öndótts og að hann var drepinn. Um várit kom Ǫnundr á Agðir norðr því at hann hafði spurt fráfall Ǫndótts ok at hann var drepinn. En er hann fann Signýju spurði hann hana hverja liðveislu þau vildu af honum þiggja. En er hann fann Signýju spurði hann hana hverja liðveizlu þau vildu af honum þiggja. Hún sagði að þau vildu gjarna hefna Grími hersi fyrir víg Öndótts. Hon sagði at þau vildu gjarna hefna Grími hersi fyrir víg Ǫndótts. Var þá sent eftir Öndóttssonum og er þeir fundu Önund tréfót lögðu þeir saman lag sitt og héldu fréttum um athafnir Gríms. Var þá sent eftir Öndóttssonum ok er þeir fundu Ǫnund tréfót lǫgðu þeir saman lag sitt ok heldu fréttum um athafnir Gríms.

Um sumarið var ölhita mikil að Gríms því að hann hafði boðið heim Auðuni jarli. Um sumarit var ölhita mikil at Gríms því at hann hafði boðit heim Auðuni jarli. Og er það fréttu þeir Önundur og Öndóttssynir fóru þeir til bæjar Gríms og báru þar eld að húsum, því að þeir komu á óvart, og brenndu Grím hersi inni og nær þrjá tigu manna. Ok er þat fréttu þeir Ǫnundr ok Öndóttssynir fóru þeir til bǿjar Gríms ok báru þar eld at húsum, því at þeir kómu á óvart, ok brenndu Grím hersi inni ok nǽr þrjá tigu manna. Þeir tóku þar marga góða gripi. Þeir tóku þar marga góða gripi. Önundur fór til skógar en þeir bræður tóku bát Ingjalds fóstra síns og reru í brott og lágu í leyni skammt frá bænum. Ǫnundr fór til skógar en þeir brǿðr tóku bát Ingjalds fóstra síns ok reru í brott ok lágu í leyni skammt frá bǿnum.

Auðunn jarl kom til veislu sem ætlað var og saknaði þar vinar í stað. Auðunn jarl kom til veizlu sem ǽtlat var ok saknaði þar vinar í stað. Safnaði hann að sér mönnum og dvaldist þar nokkurar nætur og fréttist ekki til Önundar og þeirra félaga. Safnaði hann at sér mǫnnum ok dvalðisk þar nokkurar nætur ok fréttisk ekki til Ǫnundar ok þeira félaga. Jarl svaf í lofti einu við þrjá menn. Jarl svaf í lofti einu við þrjá menn.

Önundur vissi öll tíðindi af bænum og sendi eftir þeim bræðrum. Ǫnundr vissi ǫll tíðendi af bǿnum ok sendi eftir þeim brǿðrum. Og er þeir fundust spurði Önundur hvort þeir vildu heldur geyma bæinn eða ganga að jarli. Ok er þeir funðusk spurði Ǫnundr hvárt þeir vildu heldr geyma bǿinn eða ganga at jarli. Þeir kjöru að ganga að jarli. Þeir køru at ganga at jarli. Þeir skutu stokki á loftsdyrnar svo að hurðin brotnaði. Þeir skutu stokki á loftsdyrnar svá at hurðin brotnaði. Síðan greip Ásmundur þá tvo er voru með jarli og rak niður svo hart að þeim hélt við bana. Síðan greip Ásmundr þá tvá er váru með jarli ok rak niðr svá hart at þeim helt við bana. Ásgrímur hljóp að jarli og bað hann greiða sér föðurgjöld því að hann hafði verið í atför og ráðum með Grími hersi þá er Öndóttur var drepinn. Ásgrímr hljóp at jarli ok bað hann greiða sér föðurgjöld því at hann hafði verit í atfǫr ok ráðum með Grími hersi þá er Ǫndóttr var drepinn. Jarl kveðst ekki fé hafa hjá sér og bað fresta um gjaldið. Jarl kvezk ekki fé hafa hjá sér ok bað fresta um gjaldit. Ásgrímur setti þá spjótsoddinn fyrir brjóst jarli og bað hann greiða í stað. Ásgrímr setti þá spjótsoddinn fyrir brjóst jarli ok bað hann greiða í stað. Jarl tók þá men af hálsi sér og þrjá gullhringa og guðvefjarskikkju. Jarl tók þá men af hálsi sér ok þrjá gullhringa ok guðvefjarskikkju. Ásgrímur tók við fénu og gaf jarli nafn og kallaði hann Auðun geit. Ásgrímr tók við fénu ok gaf jarli nafn ok kallaði hann Auðun geit.

Þá er bændur og héraðsmenn urðu varir við að ófriður mundi að kominn gengu þeir út og vildu veita lið jarli. Þá er bǿndr ok héraðsmenn urðu varir við at ófriðr myndi at kominn gengu þeir út ok vildu veita lið jarli. Varð þar hörð hríð því að Önundur hafði margt manna. Varð þar hǫrð hríð því at Ǫnundr hafði margt manna. Þar féllu margir góðir bændur og hirðir menn jarls. Þar fellu margir góðir bǿndr ok hirðir menn jarls. Nú komu þeir bræður og sögðu hversu farið hafði með þeim jarli. Nú kómu þeir brǿðr ok sǫgðu hversu farit hafði með þeim jarli.

Önundur kvað það illa er jarl var eigi drepinn " væri það Haraldi konungi hefnd nokkur fyrir það er vér höfum misst fyrir honum. " Ǫnundr kvað þat illa er jarl var eigi drepinn " vǽri þat Haraldi konungi hefnd nokkur fyrir þat er vér hǫfum misst fyrir honum. "

Þeir kváðu jarli þetta meiri smán og fóru síðan á brott og inn í Súrnadal til Eiríks ölfúss, lends manns. Þeir kváðu jarli þetta meiri smán ok fóru síðan á brott ok inn í Súrnadal til Eiríks ölfúss, lends manns. Hann tók við þeim öllum um veturinn. Hann tók við þeim ǫllum um vetrinn.

Þá höfðu þeir samdrykkju um jólin við þann mann er Hallsteinn hét og kallaður hestur og veitti Eiríkur fyrr vel og trúlega. Þá hǫfðu þeir samdrykkju um jólin við þann mann er Hallsteinn hét ok kallaðr hestr ok veitti Eiríkr fyrr vel ok trúlega. Síðan veitti Hallsteinn og varð þeim þá að áskilnaði. Síðan veitti Hallsteinn ok varð þeim þá at áskilnaði. Hann laust Eirík með dýrshorni. Hann laust Eirík með dýrshorni. Eiríkur gat eigi hefnt sín og fór heim við það. Eiríkr gat eigi hefnt sín ok fór heim við þat.

Þetta líkaði stórilla Öndóttssonum og nokkuru síðar fór Ásgrímur til bæjar Hallsteins og gekk inn einn og veitti Hallsteini mikinn áverka. Þetta líkaði stórilla Öndóttssonum ok nǫkkuru síðar fór Ásgrímr til bǿjar Hallsteins ok gekk inn einn ok veitti Hallsteini mikinn áverka. Þeir hlupu upp sem inni voru og sóttu að Ásgrími. Þeir hljópu upp sem inni váru ok sóttu at Ásgrími. Ásgrímur varðist vel og komst úr höndum þeim í myrkrinu en þeir þóttust drepa hann. Ásgrímr varðisk vel ok komsk ór hǫndum þeim í myrkrinu en þeir þóttust drepa hann.

Það fréttu þeir Önundur og Ásmundur og hugðu að Ásgrímur væri dauður og þóttust ekki mega að gera. Þat fréttu þeir Ǫnundr ok Ásmundr ok hugðu at Ásgrímr vǽri dauðr ok þóttust ekki mega at gera. Réð Eiríkur þeim að þeir leituðu til Íslands, kvað þeim ekki mundu duga að vera þar í landi þegar konungur mætti sér svo við koma. Réð Eiríkr þeim at þeir leituðu til Íslands, kvað þeim ekki mundu duga at vera þar í landi þegar konungr mǽtti sér svá við koma. Þeir gerðu svo, bjuggust nú til Íslands og hafði sitt skip hvor þeirra. Þeir gerðu svá, bjuggusk nú til Íslands ok hafði sitt skip hvorr þeira. Hallsteinn lá í sárum og lést áður þeir Önundur sigldu. Hallsteinn lá í sárum ok lézk áðr þeir Ǫnundr sigldu. Kolbeinn réðst í skip með Önundi, sá er fyrr er getið. Kolbeinn rézk í skip með Ǫnundi, sá er fyrr er getit.

Þeir Önundur og Ásmundur létu í haf er þeir voru búnir og höfðu samflota. Þeir Ǫnundr ok Ásmundr létu í haf er þeir váru búnir ok hǫfðu samflota.

Þá kvað Önundur þetta: Þá kvað Ǫnundr þetta:

Þeir höfðu útivist harða og veður þver mjög af suðri. Þeir hǫfðu útivist harða ok veðr þver mjǫk af suðri. Bar þá norður í haf. Bar þá norðr í haf. Þeir fundu Ísland og voru þá komnir fyrir norðan Langanes er þeir kenndust við. Þeir fundu Ísland ok váru þá komnir fyrir norðan Langanes er þeir kenndusk við. Þá var svo skammt í milli þeirra að þeir töluðust við. Þá var svá skammt í milli þeira at þeir tǫluðusk við. Sagði Ásmundur að þeir mundu sigla til Eyjafjarðar og því játuðu hvorirtveggju. Sagði Ásmundr at þeir myndi sigla til Eyjafjarðar ok því játuðu hvárirtveggju. Beittu þeir þá undir landið. Beittu þeir þá undir landit. Þá tók veðrið að styrma af landsuðri. Þá tók veðrit at styrma af landsuðri. En er þeir Önundur lögðu í nauðbeitu þá lestist ráin. En er þeir Ǫnundr lǫgðu í nauðbeitu þá lestist ráin. Felldu þeir þá seglið og í því rak þá til hafs undan. Felldu þeir þá seglit ok í því rak þá til hafs undan. Ásmundur komst undir Hrísey og beið til þess er honum byrjaði inn á Eyjafjörð. Ásmundr komsk undir Hrísey ok beið til þess er honum byrjaði inn á Eyjafjǫrð. Honum gaf Helgi hinn magri Kræklingahlíð alla. Honum gaf Helgi inn magri Kræklingahlíð alla. Hann bjó að Glerá hinni syðri. Hann bjó at Glerá inni syðri.

Ásgrímur bróðir hans kom út nokkurum vetrum síðar. Ásgrímr bróðir hans kom út nokkurum vetrum síðar. Hann bjó að Glerá hinni nyrðri. Hann bjó at Glerá inni nyrðri. Hann var faðir Elliða-Gríms, föður Ásgríms. Hann var faðir Elliða-Gríms, fǫður Ásgríms.

Nú er að segja frá Önundi tréfót að þá rak nokkur dægur. Nú er at segja frá Ǫnundi tréfót at þá rak nokkur dǿgr. Síðan gekk veðrið á haf. Síðan gekk veðrit á haf. Sigldu þeir þá að landinu. Sigldu þeir þá at landinu. Kenndust þá við þeir er áður höfðu farið að þeir voru komnir vestur um Skaga. Kenndusk þá við þeir er áðr hǫfðu farit at þeir váru komnir vestr um Skaga. Sigldu þeir inn á Strandaflóa og nær Suður-Ströndunum. Sigldu þeir inn á Strandaflóa ok nǽr Suður-Ströndunum. Þá reru að þeim sex menn á teinæringi og kölluðu út á hafskipið hver fyrir réði. Þá reru at þeim sex menn á teinæringi ok kǫlluðu út á hafskipit hver fyrir réði. Önundur nefndi sig og spurði hvaðan þeir væru. Ǫnundr nefndi sik ok spurði hvaðan þeir vǽri. Þeir kváðust vera húskarlar Þorvalds frá Dröngum. Þeir kváðusk vera húskarlar Þorvalds frá Drǫngum.

Önundur spurði hvort numin væru öll lönd um Strandirnar. Ǫnundr spurði hvárt numin vǽri ǫll lǫnd um Strandirnar. Þeir kváðu lítið ónumið á Inn-Ströndum en ekki norður þangað. Þeir kváðu lítit ónumit á Inn-Ströndum en ekki norðr þangat. Önundur spurði skipverja sína hvort þeir vildu leita fyrir vestan landið eða hafa slíkt er þeim var til vísað. Ǫnundr spurði skipverja sína hvárt þeir vildu leita fyrir vestan landit eða hafa slíkt er þeim var til vísat. Þeir kjöru að hafa landið fyrst, sigldu inn eftir flóanum og lögðu fyrst á víkina fyrir Árnesi, skutu þar báti og reru til lands. Þeir køru at hafa landit fyrst, sigldu inn eftir flóanum ok lǫgðu fyrst á víkina fyrir Árnesi, skutu þar báti ok reru til lands.

Þá bjó þar ríkur maður, Eiríkur snara, er land hafði numið milli Ingólfsfjarðar og Ófæru í Veiðileysu. Þá bjó þar ríkr maðr, Eiríkr snara, er land hafði numit milli Ingólfsfjarðar ok Ófǿru í Veiðileysu. En er Eiríkur vissi að Önundur var þar kominn bauð hann honum af sér að þiggja slíka hluti sem hann vildi en kvað lítið það er eigi væri numið áður. En er Eiríkr vissi at Ǫnundr var þar kominn bauð hann honum af sér at þiggja slíka hluti sem hann vildi en kvað lítit þat er eigi vǽri numit áðr. Önundur kveðst sjá vilja hvað það væri fyrst. Ǫnundr kvezk sjá vilja hvat þat vǽri fyrst.

Fóru þeir þá inn yfir fjörðu og er þeir komu inn til Ófæru mælti Eiríkur: " Hér er á að líta. Fóru þeir þá inn yfir fjǫrðu ok er þeir kómu inn til Ófǿru mǽlti Eiríkr: " Hér er á at líta. Héðan frá er ónumið og inn til landnáms Bjarnar. " Héðan frá er ónumit ok inn til landnáms Bjarnar. "

Þá gekk fjall mikið fram þeim megin fjarðanna og var fallinn á snjór. Þá gekk fjall mikit fram þeim megin fjarðanna ok var fallinn á snjór.

Önundur leit á fjallið og kvað vísu þessa: Ǫnundr leit á fjallit ok kvað vísu þessa:

Eiríkur svarar: " Margur hefir svo mikils misst í Noregi að menn fá þess ekki bætur. Eiríkr svarar: " Margr hefir svá mikils misst í Noregi at menn fá þess ekki bǿtr. Hygg eg og að numin séu flest öll lönd í meginhéruðum. Hygg ek ok at numin sé flest ǫll lǫnd í meginhéruðum. Kann eg því eigi að fýsa þig héðan í brott. Kann ek því eigi at fýsa þik héðan í brott. Mun eg það halda að þú hafir af mínum jörðum það er þér hentar. " Mun ek þat halda at þú hafir af mínum jǫrðum þat er þér hentar. "

Önundur kveðst það þiggja mundu og nam síðan land frá Ófæru og þær þrjár víkur, Byrgisvík og Kolbeinsvík og Kaldbaksvík til Kaldbakskleifar. Ǫnundr kvezk þat þiggja mundu ok nam síðan land frá Ófǿru ok þǽr þrjár víkur, Byrgisvík ok Kolbeinsvík ok Kaldbaksvík til Kaldbakskleifar. Síðan gaf Eiríkur honum Veiðilausu alla og Reykjarfjörð og Reykjanes allt út þeim megin. Síðan gaf Eiríkr honum Veiðilausu alla ok Reykjarfjörð ok Reykjanes allt út þeim megin. En um rekann var ekki skilið því að þeir voru svo nógir þá að hver hafði það er vildi. En um rekann var ekki skilit því at þeir váru svá nógir þá at hverr hafði þat er vildi.

Önundur gerði bú í Kaldbak og hafði mannmart. Ǫnundr gerði bú í Kaldbak ok hafði mannmart. En er fé hans tók að vaxa átti hann annað bú í Reykjarfirði. En er fé hans tók at vaxa átti hann annat bú í Reykjarfirði.

Kolbeinn bjó í Kolbeinsvík og sat Önundur um kyrrt nokkura vetur. Kolbeinn bjó í Kolbeinsvík ok sat Ǫnundr um kyrrt nǫkkura vetr.

Önundur var svo frækinn maður að fáir stóðust honum þótt heilir væru. Ǫnundr var svá frækinn maðr at fáir stóðust honum þótt heilir vǽri. Hann var og nafnkunnigur um allt land af foreldrum sínum. Hann var ok nafnkunnigur um allt land af foreldrum sínum.

Þessu næst hófust deilur þeirra Ófeigs grettis og Þorbjarnar laxakappa og lauk svo að Ófeigur féll fyrir Þorbirni í Grettisgeil hjá Hæli. Þessu nǽst hófusk deilur þeira Ófeigs grettis ok Þorbjarnar laxakappa ok lauk svá at Ófeigr fell fyrir Þorbirni í Grettisgeil hjá Hǽli. Þar varð mikill liðdráttur að eftirmáli með sonum Ófeigs. Þar varð mikill liðdráttur at eftirmáli með sonum Ófeigs. Var sent eftir Önundi tréfót og reið hann suður um vorið og gisti í Hvammi að Auðar hinnar djúpauðgu. Var sent eftir Ǫnundi tréfót ok reið hann suðr um várit ok gisti í Hvammi at Auðar innar djúpauðgu. Hún tók allvel við honum því að hann hafði verið með henni fyrir vestan haf. Hon tók allvel við honum því at hann hafði verit með henni fyrir vestan haf.

Þá var Ólafur feilan sonarson hennar fullroskinn. Þá var Óláfr feilan sonarson hennar fullroskinn. Mjög var Auður þá elligömul. Mjǫk var Auðr þá elligömul. Hún veik á við Önund að hún vildi kvæna Ólaf frænda sinn og vildi að hann bæði Álfdísar hinnar barreysku. Hon veik á við Ǫnund at hon vildi kvǽna Ólaf frǽnda sinn ok vildi at hann bǽði Álfdísar innar barreysku. Hún var bræðrunga Æsu er Önundur átti. Hon var bræðrunga Ǿsu er Ǫnundr átti. Önundi þótti það vænlegt og reið Ólafur suður með honum. Ǫnundi þótti þat vænlegt ok reið Óláfr suðr með honum.

Og er Önundur hitti vini sína og mága þá buðu þeir honum til sín. Ok er Ǫnundr hitti vini sína ok mága þá buðu þeir honum til sín. Var þá talað um málin og voru lögð til Kjalarnessþings því að þá var enn eigi sett alþingi. Var þá talat um málin ok váru lǫgð til Kjalarnessþings því at þá var enn eigi sett alþingi. Síðan voru málin lagin í gerð og komu miklar bætur fyrir vígin en Þorbjörn jarlakappi var sekur ger. Síðan váru málin lagin í gerð ok kómu miklar bǿtr fyrir vígin en Þorbjǫrn jarlakappi var sekr ger. Hans son var Sölmundur, faðir Sviðu-Kára. Hans son var Sǫlmundr, faðir Sviðu-Kára. Voru þeir frændur lengi utanlands síðan. Váru þeir frǽndr lengi utanlands síðan.

Þrándur bauð heim Önundi og þeim Ólafi og svo Þormóður skafti. Þrándr bauð heim Ǫnundi ok þeim Óláfi ok svá Þormóðr skafti. Fluttu þeir þá bónorðið Ólafs. Fluttu þeir þá bónorðit Óláfs. Var það auðsótt því að menn vissu hver rausnarkona Auður var. Var þat auðsótt því at menn vissu hver rausnarkona Auðr var. Var þessu keypt. Var þessu keypt. Riðu þeir Önundur heim við svo búið. Riðu þeir Ǫnundr heim við svá búit. Auður þakkaði Önundi liðveislu við Ólaf. Auðr þakkaði Ǫnundi liðveizlu við Ólaf.

Þetta haust fékk Ólafur feilan Álfdísar hinnar barreysku. Þetta haust fekk Óláfr feilan Álfdísar innar barreysku. Þá andaðist Auður hin djúpauðga sem segir í sögu Laxdæla. Þá andaðisk Auðr in djúpauðga sem segir í sǫgu Laxdǿla.