Bókastaðir

Önundur hét maður. Ǫnundr hét maðr. Hann var Ófeigsson burlufóts Ívarssonar beytils. Hann var Ófeigsson burlufóts Ívarssonar beytils. Önundur var bróðir Guðbjargar, móður Guðbrands kúlu, föður Ástu, móður Ólafs konungs hins helga. Ǫnundr var bróðir Guðbjargar, móður Guðbrands kúlu, fǫður Ástu, móður Óláfs konungs ins helga. Önundur var upplenskur að móðurætt en föðurkyn hans var mest um Rogaland og Hörðaland. Ǫnundr var upplenzkr at móðurǽtt en fǫðurkyn hans var mest um Rogaland ok Hǫrðaland.

Önundur var víkingur mikill og herjaði vestur um haf. Ǫnundr var víkingr mikill ok herjaði vestr um haf. Með honum var í hernaði Bálki Blængsson af Sótanesi og Ormur hinn auðgi. Með honum var í hernaði Bálki Blængsson af Sótanesi ok Ormr inn auðgi. Hallvarður hét hinn þriðji félagi þeirra. Hallvarðr hét inn þriði félagi þeira. Þeir höfðu fimm skip og öll vel skipuð. Þeir hǫfðu fimm skip ok ǫll vel skipuð. Þeir herjuðu um Suðureyjar og er þeir komu í Barreyjar var þar fyrir konungur sá er Kjarvalur hét. Þeir herjuðu um Suðureyjar ok er þeir kómu í Barreyjar var þar fyrir konungr sá er Kjarvalr hét. Hann hafði og fimm skip. Hann hafði ok fimm skip. Þeir lögðu til bardaga við hann og varð þar hörð hríð. Þeir lǫgðu til bardaga við hann ok varð þar hǫrð hríð. Voru Önundar menn hinir áköfustu. Váru Ǫnundar menn inir áköfustu. Féll margt af hvorumtveggjum en svo lauk að konungur flýði einskipa. Fell margt af hvárumtveggjum en svá lauk at konungr flýði einskipa. Tóku menn Önundar þar bæði skip og fé mikið og sátu þar veturinn. Tóku menn Ǫnundar þar bǽði skip ok fé mikit ok sátu þar vetrinn. Þrjú sumur herjuðu þeir um Írland og Skotland. Þrjú sumur herjuðu þeir um Írland ok Skotland. Síðan fóru þeir til Noregs. Síðan fóru þeir til Noregs.

Í þenna tíma var ófriður mikill í Noregi. Í þenna tíma var ófriðr mikill í Noregi. Braust þar til ríkis Haraldur lúfa son Hálfdanar svarta. Brauzk þar til ríkis Haraldr lúfa son Hálfdanar svarta. Hann var áður konungur á Upplöndum. Hann var áðr konungr á Upplǫndum. Síðan fór hann norður í land og átti hann margar orustur. Síðan fór hann norðr í land ok átti hann margar orrustur. Herjaði hann svo suður eftir landinu og lagði undir sig hvar sem hann fór. Herjaði hann svá suðr eftir landinu ok lagði undir sik hvar sem hann fór. En er hann kom upp á Hörðaland kom í móti honum múgur og margmenni. En er hann kom upp á Hǫrðaland kom í móti honum múgur ok margmenni. Voru þar formenn Kjötvi hinn auðgi og Þórir haklangur og þeir Suður-Rygirnir og Súlki konungur. Váru þar formenn Kjǫtvi inn auðgi ok Þórir haklangr ok þeir Suður-Rygirnir ok Súlki konungr.

Geirmundur heljarskinn var þá fyrir vestan haf og var hann ekki við þenna bardaga og þó átti hann ríki á Hörðalandi. Geirmundr heljarskinn var þá fyrir vestan haf ok var hann ekki við þenna bardaga ok þó átti hann ríki á Hǫrðalandi.

Þetta haust komu þeir vestan um haf, Önundur og hans félagar. Þetta haust kómu þeir vestan um haf, Ǫnundr ok hans félagar. En er þeir fréttu það, Þórir haklangur og Kjötvi konungur, þá sendu þeir menn til móts við þá og báðu þá liðs og hétu þeim sæmdum. En er þeir fréttu þat, Þórir haklangr ok Kjǫtvi konungr, þá sendu þeir menn til móts við þá ok báðu þá liðs ok hétu þeim sæmdum. Réðust þeir þá í lið með Þóri því að þeim var mikil forvitni á að reyna sig og sögðust þeir vildu þar vera sem ströngust væri orustan. Réðusk þeir þá í lið með Þóri því at þeim var mikil forvitni á at reyna sik ok sǫgðusk þeir vildu þar vera sem strǫngust vǽri orrustan.

Fundur þeirra Haralds konungs varð á Rogalandi, í firði þeim er heitir í Hafursfirði. Fundr þeira Haralds konungs varð á Rogalandi, í firði þeim er heitir í Hafursfirði. Höfðu þeir hvorirtveggju mikið lið. Hǫfðu þeir hvárirtveggju mikit lið. Þessi orusta hefir einhver verið mest í Noregi. Þessi orrusta hefir einhver verit mest í Noregi. Koma hér og flestar sögur við, því að frá þeim er flest sagt er þá segir helst frá. Koma hér ok flestar sǫgur við, því at frá þeim er flest sagt er þá segir helzt frá. Kom þar og lið um allt landið og margt úr öðrum löndum og fjöldi víkinga. Kom þar ok lið um allt landit ok margt ór ǫðrum lǫndum ok fjöldi víkinga.

Önundur lagði skip sitt á annað borð skipi Þóris haklangs. Ǫnundr lagði skip sitt á annat borð skipi Þóris haklangs. Var það mjög í miðjum hernum. Var þat mjǫk í miðjum hernum. Haraldur konungur lagði að skipi Þóris haklangs því að Þórir var hinn mesti berserkur og fullhugi. Haraldr konungr lagði at skipi Þóris haklangs því at Þórir var inn mesti berserkr ok fullhugi. Var þar hin harðasta orusta af hvorumtveggjum. Var þar in harðasta orrusta af hvorumtveggjum. Þá hét konungur á berserki sína til framgöngu. Þá hét konungr á berserki sína til framgǫngu. Þeir voru kallaðir úlfhéðnar en á þá bitu engi járn. Þeir váru kallaðir úlfhéðnar en á þá bitu engi járn. En er þeir geystust fram þá hélst ekki við. En er þeir geystust fram þá helzk ekki við. Þórir barðist alldjarflega og féll á skipi sínu með mikilli hreysti. Þórir barðisk alldjarflega ok fell á skipi sínu með mikilli hreysti. Var þá hroðið með stöfnum skipið og höggvið úr tengslum skipið. Var þá hroðit með stöfnum skipit ok hǫggvit ór tengslum skipit. Seig það þá aftur milli skipanna. Seig þat þá aftr milli skipanna. Lögðu konungsmenn þá að skipi Önundar. Lǫgðu konungsmenn þá at skipi Ǫnundar. Hann var fram á skipið og barðist djarflega. Hann var fram á skipit ok barðisk djarflega.

Þá mæltu konungsmenn: " Þessi gengur fast fram í söxin. Þá mǽltu konungsmenn: " Þessi gengr fast fram í söxin. Látum hann hafa nokkurar vorar minjar að hann hafi komið í nokkurn háska. " Látum hann hafa nokkurar vorar minjar at hann hafi komit í nokkurn háska. "

Önundur stóð út á borðið öðrum fæti og hjó til manns og í því var lagið til hans. Ǫnundr stóð út á borðit ǫðrum fǿti ok hjó til manns ok í því var lagit til hans. Og er hann bar af sér lagið kiknaði hann við. Ok er hann bar af sér lagit kiknaði hann við. Þá hjó einn af stafnbúum konungs á fót Önundar fyrir neðan kné og tók af fótinn. Þá hjó einn af stafnbúum konungs á fót Ǫnundar fyrir neðan kné ok tók af fótinn. Önundur varð þegar óvígur. Ǫnundr varð þegar óvígr. Féll þá mestur hluti liðs hans. Fell þá mestr hluti liðs hans.

Önundi varð komið á skip til þess manns er Þrándur hét. Ǫnundi varð komit á skip til þess manns er Þrándr hét. Hann var Bjarnarson, bróðir Eyvindar austmanns. Hann var Bjarnarson, bróðir Eyvindar austmanns. Hann var á móti Haraldi konungi og lá á annað borð skipi Önundar. Hann var á móti Haraldi konungi ok lá á annat borð skipi Ǫnundar.

Þessu næst brast sjálfur meginflóttinn. Þessu nǽst brast sjálfr meginflóttinn. Þeir Þrándur og aðrir víkingar höfðu sig þá í burt hver sem mátti, sigldu síðan vestur um haf. Þeir Þrándr ok aðrir víkingar hǫfðu sik þá í brott hverr sem mátti, sigldu síðan vestr um haf. Önundur fór með honum og Bálki og Hallvarður súgandi. Ǫnundr fór með honum ok Bálki ok Hallvarðr súgandi.

Önundur varð græddur og gekk við tréfót síðan alla ævi. Ǫnundr varð grǿddr ok gekk við tréfót síðan alla ǽvi. Var hann af því kallaður Önundur tréfótur meðan hann lifði. Var hann af því kallaðr Ǫnundr tréfótur meðan hann lifði.

Þá voru fyrir vestan haf margir ágætir menn þeir sem flúið höfðu óðul sín úr Noregi fyrir Haraldi konungi því að hann gerði alla útlæga, þá sem í móti honum höfðu barist, og tók undir sig eignir þeirra. Þá váru fyrir vestan haf margir ágǽtir menn þeir sem flúit hǫfðu óðul sín ór Noregi fyrir Haraldi konungi því at hann gerði alla útlǽga, þá sem í móti honum hǫfðu barist, ok tók undir sik eignir þeira.

Þá er Önundur var gróinn sára sinna fóru þeir frændur tíu í móts við Geirmund heljarskinn, því að hann var þá frægastur af víkingum fyrir vestan haf, og spurðu hvort hann vildi ekki leita aftur til ríkis þess er hann átti á Hörðalandi og buðu honum fylgd sína. Þá er Ǫnundr var gróinn sára sinna fóru þeir frǽndr tíu í móts við Geirmund heljarskinn, því at hann var þá frǽgstr af víkingum fyrir vestan haf, ok spurðu hvárt hann vildi ekki leita aftr til ríkis þess er hann átti á Hǫrðalandi ok buðu honum fylgd sína. Þóttust þeir eiga eftir eignum sínum að sjá því að Önundur var stórættaður og ríkur. Þóttust þeir eiga eftir eignum sínum at sjá því at Ǫnundr var stórǽttaðr ok ríkr. Geirmundur kvað þá orðinn svo mikinn styrk Haralds konungs að honum þótti það lítil von að þeir fengju þar sæmdir með hernaði að menn fengu þá ósigur er að var dreginn allur landslýður, og kveðst eigi nenna að gerast konungsþræll og biðja þess er hann átti áður sjálfur, kveðst heldur mundu leita sér annarra forráða. Geirmundr kvað þá orðinn svá mikinn styrk Haralds konungs at honum þótti þat lítil ván at þeir fengi þar sæmdir með hernaði at menn fengu þá ósigr er at var dreginn allr landslýður, ok kvezk eigi nenna at gerast konungsþræll ok biðja þess er hann átti áðr sjálfr, kvezk heldr mundu leita sér annarra forráða. Var hann þá og af æskuskeiði. Var hann þá ok af æskuskeiði. Fóru þeir Önundur aftur til Suðureyja og hittu þar marga vini sína. Fóru þeir Ǫnundr aftr til Suðureyja ok hittu þar marga vini sína.

Ófeigur hét maður og var kallaður grettir. Ófeigr hét maðr ok var kallaðr grettir. Hann var son Einars Ölvissonar barnakarls. Hann var son Einars Ölvissonar barnakarls. Hann var bróðir Óleifs breiðs, föður Þormóðar skafta. Hann var bróðir Óleifs breiðs, fǫður Þormóðar skafta. Steinólfur var og sonur Ölvis barnakarls, faðir Unu er átti Þorbjörn laxakarl. Steinólfr var ok son Ǫlvis barnakarls, faðir Unu er átti Þorbjǫrn laxakarl. Steinmóður var enn son Ölvis barnakarls, faðir Konals, föður Álfdísar hinnar barreysku. Steinmóðr var enn son Ǫlvis barnakarls, faðir Konals, fǫður Álfdísar innar barreysku. Son Konals var Steinmóður, faðir Halldóru er átti Eilífur son Ketils hins einhenda. Son Konals var Steinmóðr, faðir Halldóru er átti Eilífr son Ketils hins einhenda. Ófeigur grettir átti Ásnýju Vestarsdóttur Hængssonar. Ófeigr grettir átti Ásnýju Vestarsdóttur Hængssonar. Ásmundur skegglaus og Ásbjörn voru synir Ófeigs grettis en dætur hans voru þær Aldís, Æsa og Ásvör. Ásmundr skegglaus ok Ásbjǫrn váru synir Ófeigs grettis en dǿtr hans váru þǽr Aldís, Ǿsa ok Ásvǫr.

Ófeigur hafði stokkið um haf vestur fyrir ófriði Haralds konungs svo og Þormóður skafti frændi hans og höfðu með sér skuldalið sitt. Ófeigr hafði stokkit um haf vestr fyrir ófriði Haralds konungs svá ok Þormóðr skafti frǽndi hans ok hǫfðu með sér skuldalið sitt. Þeir herjuðu víða fyrir vestan haf. Þeir herjuðu víða fyrir vestan haf.

Þrándur og Önundur tréfótur ætluðu til Írlands vestur á fund Eyvindar austmanns, bróður Þrándar. Þrándr ok Ǫnundr tréfótur ǽtluðu til Írlands vestr á fund Eyvindar austmanns, bróður Þrándar. Hann hafði landvörn fyrir Írlandi. Hann hafði landvǫrn fyrir Írlandi. Móðir Eyvindar var Hlíf, dóttir Hrólfs Ingjaldssonar Fróðasonar konungs, en móðir Þrándar var Helga dóttir Öndótts kráku. Móðir Eyvindar var Hlíf, dóttir Hrólfs Ingjaldssonar Fróðasonar konungs, en móðir Þrándar var Helga dóttir Ǫndótts kráku.

Björn var faðir Þrándar og Eyvindar, son Hrólfs frá Ám. Bjǫrn var faðir Þrándar ok Eyvindar, son Hrólfs frá Ám. Hann stökk úr Gautlandi fyrir það að hann brenndi inni Sigfast, mág Sölva konungs. Hann stǫkk ór Gautlandi fyrir þat at hann brenndi inni Sigfast, mág Sǫlva konungs. Síðan hafði hann farið til Noregs um sumarið og var með Grími hersi um veturinn, syni Kolbjarnar sneypis. Síðan hafði hann farit til Noregs um sumarit ok var með Grími hersi um vetrinn, syni Kolbjarnar sneypis. Hann vildi myrða Björn til fjár. Hann vildi myrða Bjǫrn til fjár. Þaðan fór Björn til Öndótts kráku er bjó í Hvinisfirði á Ögðum. Þaðan fór Bjǫrn til Ǫndótts kráku er bjó í Hvinisfirði á Ǫgðum. Hann tók vel við Birni og var hann með honum á vetrum en herjaði á sumrum þar til er Hlíf kona hans lést. Hann tók vel við Birni ok var hann með honum á vetrum en herjaði á sumrum þar til er Hlíf kona hans lézk. Eftir það gifti Öndóttur Helgu dóttur sína Birni og lét Björn þá enn af herförum. Eftir þat gifti Ǫndóttr Helgu dóttur sína Birni ok lét Bjǫrn þá enn af herfǫrum.

Eyvindur hafði þá tekið við herskipum föður síns og var nú orðinn höfðingi mikill fyrir vestan haf. Eyvindr hafði þá tekit við herskipum fǫður síns ok var nú orðinn hǫfðingi mikill fyrir vestan haf. Hann átti Raförtu dóttur Kjarvals Írakonungs. Hann átti Rafǫrtu dóttur Kjarvals Írakonungs.

En er þeir Þrándur og Önundur komu í Suðureyjar fundu þeir þá Ófeig gretti og Þormóð skafta og gerðist með þeim vinátta mikil því að hver þóttist annan úr helju heimtan hafa, þann er eftir hafði verið í Noregi meðan ófriður var sem mestur. En er þeir Þrándr ok Ǫnundr kómu í Suðureyjar fundu þeir þá Ófeig gretti ok Þormóð skafta ok gerðisk með þeim vinátta mikil því at hver þóttist annan ór helju heimtan hafa, þann er eftir hafði verit í Noregi meðan ófriðr var sem mestr.

Önundur var hljóður mjög. Ǫnundr var hljóðr mjǫk. Og er Þrándur fann það spurði hann eftir hvað honum bjó í skapi. Ok er Þrándr fann þat spurði hann eftir hvat honum bjó í skapi.

Önundur svaraði og kvað vísu: Ǫnundr svaraði ok kvað vísu:

Þrándur kvað hann þar mundu þykja röskvan mann sem hann væri " er þér sá til að staðfesta ráð þitt og kvænast. Þrándr kvað hann þar mundu þykkja rǫskvan mann sem hann vǽri " er þú sátt til at staðfesta ráð þitt ok kvǽnast. Skal eg og leggja orð mín til og liðsinni ef eg veit hvar þú hefir hug á. " Skal ek ok leggja orð mín til ok liðsinni ef ek veit hvar þú hefir hug á. "

Önundur kvað honum drengilega fara en kvað kvonföngin horft hafa vænna þau er slægur sé til. Ǫnundr kvað honum drengilega fara en kvað kvonföngin horft hafa vǽnna þau er slǿgr sé til.

Þrándur svarar: " Ófeigur á dóttur er Æsa heitir. Þrándr svarar: " Ófeigr á dóttur er Ǿsa heitir. Megum við þar til leita ef þú vilt. " Megum við þar til leita ef þú vill. "

Önundur lést það og vilja. Ǫnundr lézk þat ok vilja.

Síðan töluðu þeir þetta við Ófeig. Síðan tǫluðu þeir þetta við Ófeig. Hann svarar vel og kveðst vita að maður var stórættaður og ríkur að lausafé " en jarðir hans legg eg ódýrt. Hann svarar vel ok kvezk vita at maðr var stórǽttaðr ok ríkr at lausafé " en jarðir hans legg ek ódýrt. Þykir mér hann og eigi heill til ganga en dóttir mín er barn að aldri. " Þykkir mér hann ok eigi heill til ganga en dóttir mín er barn at aldri. "

Þrándur kvað Önund röskvara en marga þá er heilfættir væru. Þrándr kvað Ǫnund rǫskvara en marga þá er heilfættir vǽri. Og með liðveislu Þrándar var þessu keypt og skyldi Ófeigur gefa dóttur sinni heiman lausafé því að jarðir þær sem í Noregi voru vildu hvorigir fé kaupa. Ok með liðveislu Þrándar var þessu keypt ok skyldi Ófeigr gefa dóttur sinni heiman lausafé því at jarðir þǽr sem í Noregi váru vildu hvorigir fé kaupa.

Litlu síðar fékk Þrándur dóttur Þormóðar skafta. Litlu síðar fekk Þrándr dóttur Þormóðar skafta. Skyldu þær sitja í festum þrjá vetur. Skuldu þǽr sitja í festum þrjá vetr. Síðan fóru þeir í hernað á sumrum en voru í Barreyjum á vetrum. Síðan fóru þeir í hernað á sumrum en váru í Barreyjum á vetrum.

Vígbjóður og Vestmar hétu víkingar. Vígbjóðr ok Vestmar hétu víkingar. Þeir voru suðureyskir og lágu úti bæði vetur og sumar. Þeir váru suðureyskir ok lágu úti bǽði vetr ok sumar. Þeir höfðu átta skip og herjuðu um Írland og gerðu mörg illvirki þar til að Eyvindur austmaður tók landvörn þar. Þeir hǫfðu átta skip ok herjuðu um Írland ok gerðu mǫrg illvirki þar til at Eyvindr austmaðr tók landvǫrn þar. Síðan stukku þeir í Suðureyjar og herjuðu þar og allt inn í Skotlandsfjörðu. Síðan stukku þeir í Suðureyjar ok herjuðu þar ok allt inn í Skotlandsfjǫrðu.

Þeir Þrándur og Önundur fóru í móts við þá og spurðu að þeir höfðu siglt inn til eyjar þeirrar er Bót hét. Þeir Þrándr ok Ǫnundr fóru í móts við þá ok spurðu at þeir hǫfðu siglt inn til eyjar þeirrar er Bót hét.

Nú koma þeir Önundur þar með sjö skipum. Nú koma þeir Ǫnundr þar með sjö skipum. Og er víkingar sjá skip þeirra og vita hversu mörg eru þykjast þeir hafa nógan liðsafla og taka til vopna sinna og leggja skipunum í móti. Ok er víkingar sjá skip þeira ok vitu hversu mǫrg eru þykjask þeir hafa nógan liðsafla ok taka til vápna sinna ok leggja skipunum í móti. Önundur bað þá leggja skip sín milli hamra tveggja. Ǫnundr bað þá leggja skip sín milli hamra tvá. Þar var mjótt sund og djúpt. Þar var mjótt sund ok djúpt. Þar mátti einum megin að leggja og eigi fleirum en fimm senn. Þar mátti einum megin at leggja ok eigi fleirum en fimm senn. Önundur var maður vitur og lét leggja fimm skip fram í sundið svo að þeir máttu þegar láta síga á hömlu er þeir vildu því að rúmsævi var mikið að baki þeim. Ǫnundr var maðr vitr ok lét leggja fimm skip fram í sundit svá at þeir máttu þegar láta síga á hömlu er þeir vildu því at rúmsævi var mikit at baki þeim. Var og hólmur nokkur á annað borð. Var ok hólmur nokkurr á annat borð. Lét hann þar liggja undir eitt skipið og færðu þeir grjót mikið fram á hamarinn þar er eigi mátti sjá af skipunum. Lét hann þar liggja undir eitt skipit ok fǿrðu þeir grjót mikit fram á hamarinn þar er eigi mátti sjá af skipunum.

Víkingar lögðu að alldjarflega og þóttu hinir komnir í stilli. Víkingar lǫgðu at alldjarflega ok þóttu inir komnir í stilli. Vígbjóður spurði hverjir þessir væru er þar voru svo kvíaðir. Vígbjóðr spurði hverir þessir vǽri er þar váru svá kvíaðir.

Þrándur segir að hann var bróðir Eyvindar austmanns " og síðan er hér félagi minn Önundur tréfótur. " Þrándr segir at hann var bróðir Eyvindar austmanns " ok síðan er hér félagi minn Ǫnundr tréfótur. "

Þá hlógu víkingar og mæltu þetta: Þá hlógu víkingar ok mǽltu þetta:

" Og er oss það fáséð að þeir menn fari til orustu er ekki mega sér. " " Ok er oss þat fásét at þeir menn fari til orrustu er ekki megu sér. "

Önundur kvað það eigi vita mega fyrr en reynt væri. Ǫnundr kvað þat eigi vita mega fyrr en reynt vǽri.

Eftir það lögðu þeir saman skipin. Eftir þat lǫgðu þeir saman skipin. Tókst þar mikill bardagi og gengu hvorirtveggju vel fram. Tóksk þar mikill bardagi ok gengu hvárirtveggju vel fram. Og er festist bardaginn lét Önundur sígast að hamrinum. Ok er festisk bardaginn lét Ǫnundr sígast at hamrinum. Og þá er víkingar sáu það hugðu þeir að hann mundi flýja vilja og lögðu að skipi hans og undir hamarinn sem þeir máttu við komast. Ok þá er víkingar sá þat hugðu þeir at hann mundi flýja vilja ok lǫgðu at skipi hans ok undir hamarinn sem þeir máttu við komast. Í því bili komu þeir á bjargið er til þess voru settir. Í því bili kómu þeir á bjargit er til þess váru settir. Færðu þeir á víkingana svo stórt grjót að ekki hélst við. Fǿrðu þeir á víkingana svá stórt grjót at ekki helzk við. Féll þá fjöldi liðs af víkingum en sumir meiddust svo að ekki voru vopnfærir. Fell þá fjöldi liðs af víkingum en sumir meiddusk svá at ekki váru vopnfærir. Þá vildu víkingar frá leggja og máttu eigi því að skip þeirra voru þá komin þar mjóst var sundið. Þá vildu víkingar frá leggja ok máttu eigi því at skip þeira váru þá komin þar mjóst var sundit. Þröngdi þeim þá bæði skipin og straumur en þeir Önundur sóttu að með kappi þar er Vígbjóður var fyrir en Þrándur lagði að Vestmari og vannst þar lítið að. Þröngdi þeim þá bǽði skipin ok straumur en þeir Ǫnundr sóttu at með kappi þar er Vígbjóðr var fyrir en Þrándr lagði at Vestmari ok vannst þar lítið at.

Þá er fækkaðist fólkið á skipi Vígbjóðs réðu menn Önundar til uppgöngu og hann sjálfur. Þá er fækkaðist fólkit á skipi Vígbjóðs réðu menn Ǫnundar til uppgǫngu ok hann sjálfr. Það sá Vígbjóður og eggjaði með ákafa lið sitt. Þat sá Vígbjóðr ok eggjaði með ákafa lið sitt. Sneri hann þá í móti Önundi og stukku flestir frá. Sneri hann þá í móti Ǫnundi ok stukku flestir frá. Önundur bað sína menn sjá hversu færi með þeim því að Önundur var rammur að afli. Ǫnundr bað sína menn sjá hversu fǿri með þeim því at Ǫnundr var rammr at afli. Þeir skutu stubb nokkurum undir kné Önundi og stóð hann heldur fast. Þeir skutu stubb nokkurum undir kné Ǫnundi ok stóð hann heldr fast. Víkingurinn sótti aftan eftir skipinu allt þar til er hann kom að Önundi og hjó að Önundi með sverði og kom í skjöldinn og tók af það er nam. Víkingrinn sótti aftan eftir skipinu allt þar til er hann kom at Ǫnundi ok hjó at Ǫnundi með sverði ok kom í skjǫldinn ok tók af þat er nam. Síðan hljóp sverðið í stubbann þann er Önundur hafði undir knénu og varð fast sverðið. Síðan hljóp sverðit í stubbann þann er Ǫnundr hafði undir knénu ok varð fast sverðit. Vígbjóður laut er hann kippti að sér sverðinu. Vígbjóðr laut er hann kippti at sér sverðinu. Í því hjó Önundur á öxlina svo að af tók höndina. Í því hjó Ǫnundr á ǫxlina svá at af tók hǫndina. Þá varð víkingurinn óvígur. Þá varð víkingrinn óvígr. Þá er Vestmar vissi að félagi hans var fallinn hljóp hann á það skip er yst lá og flýði og allir þeir er því náðu. Þá er Vestmar vissi at félagi hans var fallinn hljóp hann á þat skip er yst lá ok flýði ok allir þeir er því náðu. Eftir það rannsökuðu þeir valinn. Eftir þat rannsökuðu þeir valinn.

Vígbjóður var þá kominn að bana. Vígbjóðr var þá kominn at bana.

Önundur gekk að honum og kvað: Ǫnundr gekk at honum ok kvað:

Þeir tóku þar herfang mikið og fóru aftur í Barreyjar um haustið. Þeir tóku þar herfang mikit ok fóru aftr í Barreyjar um haustit.

Annað sumar bjuggust þeir að fara vestur til Írlands. Annat sumar bjuggusk þeir at fara vestr til Írlands. Þá réðust þeir Bálki og Hallvarður vestan um haf og fóru út til Íslands því að þaðan voru sagðir landskostir góðir. Þá réðusk þeir Bálki ok Hallvarðr vestan um haf ok fóru út til Íslands því at þaðan váru sagðir landskostir góðir. Bálki nam land í Hrútafirði. Bálki nam land í Hrútafirði. Hann bjó á Bálkastöðum hvorumtveggjum. Hann bjó á Bálkastöðum hvárumtveggjum. Hallvarður nam Súgandafjörð og Skálavík til Stiga og bjó þar. Hallvarðr nam Súgandafjörð ok Skálavík til Stiga ok bjó þar.

Þeir Þrándur og Önundur komu á fund Eyvindar austmanns og tók hann vel við bróður sínum. Þeir Þrándr ok Ǫnundr kómu á fund Eyvindar austmanns ok tók hann vel við bróður sínum. En er hann vissi að Önundur var þar kominn þá varð hann reiður og vildi veita honum atgöngu. En er hann vissi at Ǫnundr var þar kominn þá varð hann reiðr ok vildi veita honum atgǫngu. Þrándur bað hann eigi það gera, kvað það eigi standa að gera ófrið norrænum mönnum, allra síst þeim er með öngri óspekt fara. Þrándr bað hann eigi þat gera, kvað þat eigi standa at gera ófrið norrǿnum mǫnnum, allra sízt þeim er með öngri óspekt fara. Eyvindur kvað hann farið hafa fyrr og gert ófrið Kjarval konungi, sagði hann nú þess skyldu gjalda. Eyvindr kvað hann farit hafa fyrr ok gert ófrið Kjarval konungi, sagði hann nú þess skyldu gjalda. Áttu þeir bræður lengi um þetta að tala allt þar til er Þrándur kvað eitt skyldu ganga yfir þá Önund báða. Áttu þeir brǿðr lengi um þetta at tala allt þar til er Þrándr kvað eitt skyldu ganga yfir þá Ǫnund báða. Lét þá Eyvindur sefast. Lét þá Eyvindr sefast. Dvöldust þeir þar lengi um sumarið og fóru þeir með Eyvindi í herfarir. Dvǫlðusk þeir þar lengi um sumarit ok fóru þeir með Eyvindi í herfarir. Þótti honum Önundur hinn mesti hreystimaður. Þótti honum Ǫnundr inn mesti hreystimaðr. Fóru þeir til Suðureyja um haustið. Fóru þeir til Suðureyja um haustit. Gaf Eyvindur Þrándi arf allan eftir föður þeirra ef Björn andaðist fyrr en Þrándur. Gaf Eyvindr Þrándi arf allan eftir fǫður þeira ef Bjǫrn andaðisk fyrr en Þrándr. Voru þeir nú í Suðureyjum þar til er þeir kvæntust og nokkura vetur síðan. Váru þeir nú í Suðureyjum þar til er þeir kvǽntust ok nǫkkura vetr síðan.