Bókastaðir

Eptir fá daga var þat eina nótt, at Hrólfr tók á fótum Vilhjálms, ok mælti: "mál er at vinna til meyjarinnar, ok fara til haugsins." Vilhjálmr stóð upp skjótt, ok var Hrólfr þá klæddr ok kominn í Vefreyjunaut, ok hafði spjótit Atlanaut, en Vilhjálmr alvæpni; hann reið, en Hrólfr gekk fyrir hesti hans; fóru þeir svá, þar til skógr varð fyrir þeim, ok einn forntroðinn gǫtustigr; en er þeir hǫfðu skamt farit, þá laust veðr móti þeim svá mikit með fjúki ok frosti, at Vilhjálmr fekk eigi á baki setit, leiddi Hrólfr þá hestinn, en Vilhjálmr gekk eptir um stund, þar til at hríðin tók svá at gerask sterk, at hestrinn fekk ekki gengit, ok dró Hrólfr hann flatan eptir sér, en studdi sik við spjótit; varð honum þá litit aptr, ok sá, at Vilhjálmr var horfinn, en hestrinn lǫngu dauðr; skildi hann þar við hestinn, en gekk fram á leiðina. Hríðin var svá sterk, at eikrnar brotnuðu af stofnunum, ok komu hvar fjarri niðr, fekk Hrólfr þaraf optliga stór hǫgg, svá þat hefði bana unnit flestum mǫnnum, þar með eldingar ok reiðarþrumur, svá hann hugði þat sinn bana orðit hafa, ef eigi hefði kápan hlíft honum; var svá alla nóttina framan til dags.

Í móti degi varp mikilli fýlu móti honum, at hann hefði kafnat, ef kápugríman hefði eigi hlíft honum. Þat þóttisk Hrólfr skilja, at hríðin mundi hafa drepit sendimenn konungs, ok þetta mundi gerningahríð vera; þóttisk hann ok aldri í þvílíka raun komit hafa; en er mjǫk var ljóst af degi, þá tók upp hríðina, ok gerði logn, hvarf þá brott fýlan.

Sá Hrólfr þá haug mikinn sem fjall, ok hár stauragarðr um kring; hann tók hendinni um einn staurinn, ok varpar sér inn yfir; gekk síðan uppá hauginn, ok sýndisk honum hann mjǫk torvelligr at rjúfa; en er hann litask um, sér hann mann einn norðan undir hauginum stóran vexti með konungs skrúða. Hrólfr gekk til hans, ok kvaddi hann konungs kveðju, ok spyrr hann at nafni.

Hann segir: "ek em Hreggviðr, ok ek byggi haug þenna með kǫppum mínum, ok ertu hér velkominn, en þat skaltu vita, Hrólfr! at ek veld eigi hríðum þessum, ok fýlum eða ǫðrum undrum, ok eigi hefi ek menn drepit; valda þeir þessu ǫllu Sǫrkvir ok Grímr ægir, ok þeir hafa valdit lífláti konungsmanna, en þó brestr þeim stundum vísdómrinn, þá er þeim liggr mest við, ok ef þeir vissi, at þú værir hér, þá vildi þeir þik feigan. Ek fór í svǫlulíki til Þorgnýs jarls með hár Ingigerðar, dóttur minnar, því ek vissi at þú mundir eptirleita af jarlsmǫnnum, ok þú einn vart maðr til at frelsa hana, ef lukkan fylgði, ann ek þér bezt hennar at njóta, ef þú vilt ríða burt við Sǫrkvi, því at þik vantar hvárki hug né hreysti, en þat hefir Grímr ægir játat honum, at enginn skyldi hann yfirvinna, nema (sá) er hefði herklæði mín; er því haugrinn óvinnanligr gerr, ok því eru torfærur til hans, at hann hugði at enginn skyldi herklæðunum ná mega; nú skal ek fá þér alla þá hluti úr haugnum, er þú vilt hafa, ek vil fá þér tvenn herklæði, ok hvárr ǫðrum lík, utan at kostum eru þau ólík; þau skaltu fá konungi, er verri eru, en ǫnnur skaltu ekki sjá láta, fyrr enn þú þarft við at hafa, ok á sverðinu skaltu mikla vandvirkt hafa, því fáséð er annat slíkt; Ingigerðr, dóttir mín, geymir ǫll burtreiðarvopn mín ok hestinn Dúlcifal, sem ólíkr er flestum ǫðrum fyrir margra hluta sakir; honum skaltu ríða, þá þú átt við Sǫrkvi, ok er þér sigrinn vís, ef hann lætr takask; burstǫngin ok skjǫldrinn munu ok halda sinni náttúru; Vilhjálmi skaltu ok ekki trúa, þaðan af þú ert úr hans þjónustu, því hann svíkr þik, ef hann getr; muntu halda vilja eiða þína, en betr (er) hann af dǫgum ráðinn fyrr enn síðar, því hann mun þik hættan hafa."

Eptir þat fekk Hreggviðr Hrólfi gripuna ok vápnin, ok síðast menit af hálsi sér; þá mælti Hreggviðr: "þat hefir mér skapat verit, at ek skal mega fara þrjá tíma úr haugi mínum, ok þarf eigi aptr at byrgjask utan í síðasta sinn; nú mun þér ekki sveigra verða, er þú ferr heim aptr; nú far þú vel, ok gangi þér allt eptir vild ok vilja! en ef þú kemr aptr í Garðaríki, þá vitja mín, ef þú þarft lítils við;" Hvarf Hreggviðr nú inní hauginn, en Hrólfr tók gripuna, ok varðveitti, fór síðan frá haugnum aptr enu sǫmu leið, ok varð nú við engin undr var.

Ok er hann kom úr skóginum, kom Vilhjálmr þá móti honum, hafði hann skriðit undir viðarrœtr, ok legit þar um alla hríðina, fekk hann varla talat fyrir kulda, flaðraði hann þá mjǫk at Hrólfi, ok mælti: "aldri þykki mér ofsǫgum mega segja af þinni frægð ok giptu þeirri, er okkr fylgir, þar sem nú er brotinn haugrinn, ok sótt gull ok dýrgripir, sé ek nú þat at okkr má enginn hlutr fyrir standa, en þó var þetta mikit veðr, svá varla gat ek stýrt mér, þykkisk ek nú kominn til ráðahags við systur konungs; skaltu nú fá mér gripuna ok vápnin, því ek vil sjálfr afhenda þá konungi."

Hrólfr mælti: "lítit viltu vinna til frægðarinnar, ok illa muntu mér launa, þó ek leggi líf mitt í hættu fyrir þik; tak nú við gripunum, ok fær konungi, en ek mun halda ǫll mín orð við þik, ok sanna sǫgu þína, þóttu sért ómakligr."

Hrólfr hafði fólgit hin vápnin í skóginum, ok sá Vilhjálmr ekki þau; fóru þeir nú leið sína, til þess er þeir hittu konunginn; sat hann undir drykkjuborðum at kveldmáltíð. Vilhjálmr kvaddi konunginn, ok lét mjǫk mœðiliga; allir menn í hǫllinni urðu ókveða við þeirra aptrkvomu.

Vilhjálmr mælti: "víst trúi ek varla, at meiri þraut vera muni með ǫllu saman, þvíat Hreggviðr er it mesta trǫllmenni sakir sinnar fjǫlkyngi, en haugrinn torsóttligr at brjóta, hefi ek átt við Hreggvið konung í alla nótt, kom ek þar í mikla mannraun, áðr ek náði herklæðunum," tók hann þá sverðit ok menit, lagði á borð fyrir konunginn.

Þá mælti konungr: "sóttir eru víst gripirnir, ok þykki mér nú allir verri enn fyrr, utan menit, þat er óspilt, en þat hygg ek at Hrólfr hafi sótt, en eigi þú."

Hrólfr segir: "þat segi ek yðr, at ek fór eigi í hauginn, ok megið þér þat til líkinda ráða, at eigi mundi ek móti mæla, at fá slíkar sæmdir eða aðrar, ef ek ætti þess kost."

Vilhjálmr mælti: "undrar mik þat, herra! at þér grunið sǫgu mína eða frægð ok hreysti minnar karlmensku, má hér skjótt raun til gera, at við Hrólfr reynum með okkr, ok mun hann mér fjarlægr standa, því þat er fyrst at hann þorir eigi mannsblóð at sjá, ok þá ek fór í Hreggviðar haug, skyldi hann festi haldit hafa, ok þá hann heyrði dunr ok stór hǫgg í hauginn, varð hann svá hræddr, at hann rann frá festinni, var þat eitt þá mín hjálp, at ek hafði borit festarendann um stóran stein, ok las ek mik upp úr hauginum með handafli."

Konungr svarar: "vel trúi ek, Hrólfr! orðum hans, en eigi mundi gripirnir hér komnir, ef þeir hefði eigi í hauginn sóttir verit;" Lætr nú konungr geyma vápnin mjǫk vandliga, ok hugði, at eigi skyldi Sǫrkvi at meini verða.

Svá er sagt, at eina nótt hvarf hjǫrtrinn brott, svá þeir urðu eigi varir við, er geyma skyldu; þótti konungi þat mestr skaði, var hans leitat nær ok fjarri, fannsk hann eigi; þóttisk Hrólfr vita, at álfkonan mundi hafa sótt hann.

Vilhjálmr lét nú vel yfir sér, ok gekk jafnan til tals við konungssystur, ok fóru vel rœður með þeim; sparði hann ekki at skjala mart af sér um alla hluti, leið nú svá vetrinn fram um jól, at ekki bar til tíðinda.

Menelaus er konungr nefndr, hann réð fyrir Tattararíki; hann var ríkr konungr, ok mikill fyrir sér. Tattararíki er eitt kallat mest ok gullauðgast í Austrríki, þar eru menn stórir ok sterkir ok harðir til bardaga. Undir Menelaus konung lágu margir konungar ok mikilsháttar menn.

Svá er sagt, at milli Garðaríkis ok Tattararíkis liggr ey ein, er Heðinsey heitir, hon er eitt jarlsríki; þat er fróðra manna sǫgn, at Heðin konungr Hjarandason tœki fyrst land við þá ey, er hann sigldi til Danmerkr af Indíalandi, ok þaðan tók eyin af honum nafn síðan. Um þessa ey stríddi jafnan Tattarakonungr ok Garðakonungr, ok þó lá hon undir Tattarakrúnu. Eirekr konungr hafði herjat um ey þessa, áðr hann kom í Garðaríki, ok gert þar mikit hervirki.

Menelaus konungr hafði sett þann mann yfir eyna, er Sóti hét; hann var þar ættaðr at móðurkyni, en fǫðurkyni í Hólmgarðaríki. Sóti var þá eigi í landi, er Eirekr konungr kom þar; hann var hit mesta trǫllmenni fyrir sakir afls ok vaxtar; yfirlitr hans var eptir nafni (hans), hann herjaði víða, ok hafði jafnan sigr. Sóti átti fóstru gamla ok fjǫlkunniga, hon hafði gert honum laug, þá er hann bitu eigi járn síðan; gekk hann því hlífarlaus í orrostum; hon hafði ok sagt honum, at á þessu hausti væri honum vænst til hefnda við Eirek konung, ok nú væri engir kappar hans heima í landinu.

En er Sóti vissi þat, fór hann til Menelauss konungs, ok fekk mikinn styrk af honum, helt síðan til Garðaríkis; hann hafði margar þúsundir hermanna. Sá maðr var með Sóta, er Norðri hét; hann var mikill ok sterkr, ok bar jafnan merki hans, ok var hinn mesti kappi.

En er Eirekr konungr frétti, at Sóti var við land kominn með mikinn her, lætr hann herǫr uppskera á alla vega frá sér, ok bauð til sín koma hverjum, er mætti, ok safnaðisk til hans mikit fjǫlmenni.

Eirekr konungr kallaði Vilhjálm til sín, ok mælti: "nú hefir þú unnit tvá hluti, er ek hefi fyrir þik lagt, ok veit ek eigi, hvert þú hefir þat gert; nú skaltu vinna hinn þriðja hlut, svá ek sé nær staddr, at drepa Sóta berserk, mun ek þá eigi í móti mæla, at þú eigir systur mína, ef þú vinnr þetta vel af hendi, skal ek þá halda allan skildaga við þik, sem við hǫfum áðr talat."

Vilhjálmr segir: "þess er ek búinn, at ganga í móti Sóta, þykki mér nú gott, at þér megið nú sjá, hverr afreksmaðr ek em; ok skulið þér velja mér ǫll hin beztu vápn, ok sterkasta hest, sem þér eigið; því at ek mun mjǫk reyna hans, áðr þessi orrosta lýksk;" Var svá gert, sem Vilhjálmr bað.

Hrólfr fór með honum, ok gekk eptir vanda sínum, fór konungr með herinn, til þess er hann fann Sóta, váru þar sléttir vellir, ok þykkr skógr ǫðrum megin; bjuggusk nú hvárirtveggju til orrostu, ok var þar mikill her samankominn, var þar lúðragangr mikill, ok sigu saman fylkingar, ok œptu hvárttveggi heróp.

Eirekr konungr var þá í miðju brjósti fylkingar sinnar, ok gekk þar vel fram í ǫndverði orrostunni. Sóti fylkti ok móti honum, varð þar hin harðasta orrosta, ok gengu hvárirtveggju vel fram; en þegar orrostan tóksk, reið Vilhjálmr utí skóginn í rjóðr eitt.

Hrólfr mælti: "nú er þér, Vilhjálmr! at ríða fram, ok vinna til meyjarinnar, ok drepa Sóta."

Vilhjálmr segir: "verði mér þat til konu ok ríkis, sem auðit verðr, en þat vinn ek til engra hluta, at voga mínu lífi í slíka orrostu, eða hvat skal mér jungfrú eða ríki, ef ek missi lífit; er þér miklu nær at frelsa mik úr ánauð ok þrældómi; tak nú vápn mín ok hest, ríð fram, ok drep Sóta, ella muntu mér þjóna verða um þína daga."

Hrólfr tók þá hestinn ok vápnin Vilhjálms, ok reið til bardagans; orrostan var mjǫk mannskœð, ok hallaðisk mjǫk á Eirek konung, þvíat þeir Tattararnir gengu hart fram. Sóti ok Norðri ruddusk um fast, ok hrǫkk undan allt; Sóti hafði atger at vega með, ok gerði ýmist, hann hjó eða lagði. Norðri hafði sverð gott, ok gekk hart fram. Eirekr konungr hafði sótt með miklu kappi í miðjan her Sóta, þar til er Norðri kom móti honum, ok margir Tattarar. Þeir sóttu fast at konungi, fell þá mjǫk lið hans, svá hann var nauðliga staddr milli sinna óvina.

Hrólfr reið nú fram með vápnum Vilhjálms svá hart, at fylking Sóta hrǫkk fyrir honum, hjó ok lagði til beggja handa, ok feldi margan mann, þar til hann kom móti Eireki konungi. Hrólfr drap þar meir enn þrjá tigu manna.

En er Sóti sér þat, eirir honum stórilla, ok sneri þangat, sem Hrólfr var, ok lagði til hans með atgernum, hann kom skildi fyrir sik, ok lagði í móti fyrir brjóst Sóta, ok beit ekki á, en brotnaði spjótit í falnum; Sóti hjó tveim hǫndum til Hrólfs, hǫggit kom á miðjan skjǫldinn, ok þar í sundr, ok hestinn fyrir framan boguna, svá í jǫrðu nam staðar; var Hrólfr þá á fœti mjǫk móðr, þvíat hann hafði ákafliga barizk áðr um daginn. Eirekr konungr barðisk við Norðra, var þeirra atgangr harðr. Hrólfr hjó þá hǫfuð af hesti Sóta; váru þeir þá báðir gangandi. Sóti hjó til Hrólfs, en hann veik sér undan, ok sǫkk atgerinn í jǫrðina allt upp at hǫndum honum. Hrólfr hjó með báðum hǫndum á ǫxl Sóta, svá sverðit gekk sundr fyrir framan hjǫltin. Hrólfr varð reiðr mjǫk, ok hljóp at Sóta, ok setti gaddhjaltit í hǫfuð honum, svá stóð í heilanum, en við því gat hann eigi gert; fell Sóti þar til jarðar, ok var þegar dauðr.

Eirekr konungr hafði þá drepit Norðra, brast þá flótti í liði Tattara, ok rann hverr til, sem mest mátti. Eirekr konungr rak flóttann ok hans menn, ok drápu hvern, er þeir náðu, fengu þeir þar mikit herfang í gulli ok silfri, vápnum, klæðum ok ǫðrum dýrgripum.

Hrólfr vildi eigi reka flóttann, tók hann sér hest, ok hljóp á bak, ok reið útí skóginn til Vilhjálms, ok segir honum, hversu farit hafi, bað Hrólfr hann taka hest þenna ok vápn sín: "lát nú at ǫllu hrǫstliga, ok flýt nú brullaupsgerðinni!"

Vilhjálmr mælti: "vel hǫfum við framgengit, ok er mikils vert um ráð mín ok vitsmuni, hversu mikit ek get til leiðar komit, ok mun ek frægðarmaðr verða." Hrólfr brosti at orðum hans, ok sagði, at honum þótti hann lítit gott vinna til frægðarinnar.

Vilhjálmr stígr nú á hestinn, ok ríðr með ǫllum sínum herklæðum til Gyðu konungssystur, ok segir mikit af sinni framgǫngu ok hreystiverkum. Eirekr konungr var þá heim kominn ok genginn til drykkju í hǫll sína; Vilhjálmr gekk fyrir konung, ok kvaddi hann, ok mælti: "nærri var yðr nú farit í dag, herra! áðr ek hjálpaði yðr, þurfi þér nú eigi at geta til, hverr ek em, eða hvat ek fæ gert, því mér er ekki ómáttugt."

Konungr segir, "þat hygg ek, Vilhjálmr! at þín væri vápnin ok herklæðin, en Hrólfs hendrnar."

Hrólfr segir: "þat hygg ek, at gjarna vildi ek eiga systur þína, ok mega kenna mér at réttu hreystiverk Vilhjálms, en þat kemr mér skamt fram, at ljúga þeim sœmdum á mik, er ek vinn ekki til, ok ek em eigi tilborinn."

Vilhjálmr mælti: "undarligt mun þat þykkja, herra! þeim mǫnnum, sem til spyrja, at þér viljð mína frægð ok hreystiverk fordjarfa, eða þykkir yðr meiri sœmdarauki, at einn drengr af kotkarlaætt hafi unnit þetta ok eignizk systur yðra, slíkr sem Hrólfr er, því ósýniligr mun hann þykkja til góðs hǫfðingja, fólki at ráða eða fremd at vinna; en ek em jarl at nafnbót ok jarls son, kominn af sjálfri konungaættinni, fríðr ásýndar ok fullhugi hinn mesti, ok at ǫllum hlutum ágætr, þat er tignum mǫnnum berr at hafa. Nú ef þér viljð eigi festar eða brullaupsgerð fram láta eptir skildǫgum, skal ek í brottu verða ok bera þinn vanheiðr á hvert land, at þér hafið níðzk á mér, ok rofit orð yðr ok trú; var þat talat í mínu landi, at hver konungsdóttir væri fullsœmd af mínu gjaforði."

Eirekr konungr mælti: "eigi skal þat fréttask, at ek níðisk á þér, ok mun ek halda allan minn skildaga, en þat undra ek, at Hrólfr gengr aldri úr hug mér, um meðferð ok athœfi ykkart, því at eigi þykki mér þat at tilskipuðu vera."

Skildu þeir nú talit, en konungr lét nú við brullaupi búask, ok var þar sótt veizla virðulig; at þeirri veizlu gekk Vilhjálmr at eiga Gyðu, systur Eireks konungs, ok hafði hon þar engin mótmæli; fekk Vilhjálmr þá marga menn til þjónustu, ok lét hann nú mikit yfir sér.

Þat var einn morgun snemma, at Hrólfr gekk í skemmu þá, er Vilhjálmr svaf í, gekk at sænginni, ok mælti: "nú er svá komit, Vilhjálmr! at þú ert orðinn konungs mágr, en ek hefi þjónat þér allan tíma, segi ek þér nú upp mína þjónustu ok lausan allan okkarn skilmála, máttu nú vel láta líka þér, at við skiljum svá búnir, virði ek meir til þess drengskap minn, en þína tilgerð;" Gekk Hrólfr síðan brott, en Vilhjálmr varð mjǫk hvimsa við.

Gyða spyrr, því Hrólfr fœri brott svá skjótt, eða fyrir hverja sǫk hann fœri þvílíkum orðum um? Vilhjálmr segir: "þat er hans náttúra, at hann vill hvergi vera í sama stað meir enn mánuð eða tvá, ef hann réði, en ek hefi lengi haldit honum hræddum; nú er þat til þrautar, at sá hefir verr, er hans þjónustu hefir, því honum er allt illa gefit, er hann bæði þjófr ok illmenni, en eigi veit ek, hvárt ek nenni at láta drepa hann hér í ókunnu landi, en þó mun hann skjótt birta, hverr maðr hann er, ok mun hann þeim illa launa, er bezt gerir til hans;" Skildu þau nú talit; leið veizlan vel fram.

Svá er sagt, at lið þat, er undan komsk af her Sóta, sigldi heim í Tattararíki, ok hǫfðu fengit mikinn mannskaða; þótti Menelaus konungi þeirra ferð ill orðin, ok varð svá búit at vera.

Snemma um várit komu þeir Sǫrkvir ok Brynjólfr af Jǫtunheimum, ok fœrðu Eireki konungi marga fáséna gripi, hǫfðu þeir Grímr átt margar orrostur ok fengit jafnan sigr. Hrólfr var með konungs hirð, ok var fátt með þeim ǫllum Sǫrkvi, Brynjólfi ok Vilhjálmi; en vel kom Hrólfr sér við sessunaut sinn, því hann gaf jafnan silfr á báðar hendr, en engum gerði hann gott, meðan hann var hjá Vilhjálmi.

Sá var nú hinn þriði vetr, er konungsdóttir átti at fá mann til burtreiðar við Sǫrkva, ok hugsaði Eirekr konungr nú til sín, ok þótti sem konungsdóttir mundi engan mann fá.

Litlu síðar komu sendimenn konungsdóttur til Eireks konungs með þeim erindum, at hon beiddi at hann léti þing stefna fjǫlmennt mjǫk, ok á því þingi vildi hon kjósa mann til burtreiðar við Sǫrkva, en ef hon fengi engan þann, er til þess vildi verða, þá vill hon ganga með konungi eptir því, sem fyrr váru skildagar ok sættir þeirra í milli. Við þeirri orðsending varð konungr mjǫk léttbrýnn, ok þótti nú jungfrúin sér í hendi, lét hann nú þing kveða, ok boða þangat múg ok margmenni af borgum ok kastǫlum ok úr nálægum heruðum, svá ok it sama konungsdóttir af sínu ríki bauð til sín mannvali því, er røskvast var innan lands; kom þar ok margr óboðinn, því mǫrgum var forvitni á, hversu til mundi ganga, váru allir landsmenn hugsjúkir fyrir hennar hǫnd.

Þingit var sett skamt frá kastala Ingigerðar konungsdóttur. Eirekr konungr kom til þingsins með miklu fjǫlmenni, var þar með honum Sǫrkvir ok Brynjólfr ok Vilhjálmr, mágr hans, ok létu allir (mikit) yfir sér; Hrólfr var ok þar í fǫr, ok hafði með sér vápnin Hreggviðarnaut, ok þótti lítils um hann vert; var þar nú samankomit mikit fjǫlmenni. Svá var skipat mǫnnum á þinginu, at raðir váru settar í hringa, ok eitt hlið á, er ganga mátti í milli. Vilhjálmr sat it næsta konunginum, þá Sǫrkvir ok Brynjólfr útífrá, en aðrir vildarmenn sátu sér. Hrólfr sat útarliga í yzta hringnum ok mjǫk lágt.

At svá skipuðu gengr Ingigerðr konungsdóttir á þingit svá fǫgr ok listilig, at eigi mátti ofsǫgum segja af hennar vænleik, horfðu allir menn á hana, nema Hrólfr, hann leit eigi til hennar, ok dró niðr hǫttinn fyrir andlitit. Konungsdóttir gekk fyrir hvern mann; ok leit í augu þeim, gekk hon svá annan hring ofan, en annan fram; at lyktum kom hon þar, er Hrólfr sat, ok þreif í hǫnd honum, en hann sat sem áðr.

Hon hnykkir þá upp káputtinum, ok mælti: "eigi er hér gott val á mǫnnum, en þennan kýs ek til burtreiðar fyrir mik móti Sǫrkvi, ok skal sjá maðr með mér fara, ef hann vill."

Hrólfr segir: "allheimskliga kýs þú, því at ek kann eigi at ríða einsaman, svá ek falli eigi ofan, em ek ok hræddr, þegar menn ýglask á mik."

Konungsdóttir segir: "aldri sá ek þik fyrr, en þó skaltu eigi undan ganga, ef ek má ráða."

Eirekr konungr mælti: "þat hugða ek, jungfrú! at þér skylduð mann kjósa innlenzkan, en eigi úr ǫðrum ríkjum; er Hrólfr sveinn Vilhjálms, ok minn mann, skal hann því frjáls af þessu."

Hrólfr segir: "einkis manns sveinn em ek hér í landi, skal ek ok at vísu veita konungsdóttur hina fyrstu bœn, er hon biðr, ef hon þykkisk nǫkkut frjálsari eptir (enn) áðr;" Stendr Hrólfr upp síðan, ok gengr með konungsdóttur, ok allir hennar menn, heim í kastalann, setr hon Hrólf í hásæti, ok veitir honum allan prís ok gleði.

Eirekr konungr fór í annan kastala af þinginu, ok var mjǫk ókátr; flestir menn undruðusk, at konungsdóttir kjøri þenna mann, er ósigrstrangligastr var. Iðraðisk konungr mjǫk, er hann hafði játat þessu konungsdóttur, ok bað Sǫrkvi nú duga eptir megni, ok spara engin sín konstr, er hann mætti frammi hafa: "hefir mér jafnan sagt þungt hugr um þenna mann, skaltu nú ok vel geyma herklæðin Hreggviðarnauta, at eigi megi oss þat meina."

Hrólfr var nú í kastalanum hjá konungsdóttur í góðum fagnaði, ok segir hann henni sitt erindi, jarlsins vegna, en hon segisk þat gǫrla áðr vita mundu, ok því ráða: "at ek fara með þér brott heðan, en þú þœtti mér makligastr, mín at njóta, ef þú frelsaðir mik af óvina valdi;" Skildu þau at svá mæltu.

Um morgun var Hrólfr snemma á fótum, ok fór í herklæðin Hreggviðarnauta, en girði sik með sverðinu góða. Konungsdóttir fekk honum burstǫngina ok skjǫldinn, er faðir hennar hafði átt, bað hon hann þá tilganga, ok taka hestinn Dúlcifal, var hann þá rekinn í sterkar grindr með mǫrgum hrossum, beit hann ok barði, ok drap mǫrg hrossin; Hrólfr gekk at grindunum, ok drap stǫnginni á skjǫldinn; Dúlcifal gekk at Hrólfi, en svá sǫng í stǫnginni ok skildinum, at ǫllum þótti undr í, er hjá váru. Hrólfr tók nú hestinn, ok lagði á sǫðulinn, ok hljóp upp fimliga með ǫllum sínum herklæðum, en Dúlcifal sprang af stað, ok stǫkk út yfir grindrnar, svá hann kom hvergi nærri, ok síðan fram á vǫllinn. Nú var Sǫrkvir ok kominn til leikvallar, ok konungr með honum, Vilhjálmr ok Brynjólfr ok mikill múgr manns.