Bókastaðir

Nú er þar til at taka, er Hrólfr fór úr Hringaríki, sem fyrr var sagt, ekki hafði hann vápna nema eikikylfu, hann var í kápunni Vefreyjunaut, en bar aðra. Honum váru vegir ókunnigir, fór hann optar um fjǫll ok skóga enn bygð, stefnir hann svá austr á Eiðaskóg, ok ætlaði upp í Svíaríki; enga hefir hann vegu um skóginn, fór hann villr mjǫk, ok var lengi úti.

Eitt kveld seint hitti hann skála einn sterkan í skóginum; þetta var um vortíma, hurð var hnigin aptr; hann setr klumbu sína við vegginn, en gengr inní skálann; þar var eins manns sæng ok sæti utarfrá, skinnavara var þar nǫkkur, en lítit fé annat.

Hrólfr kveikti eld upp, en er at sólarfalli kom, gekk maðr inní skálann, mikill vexti, hann var í svǫrtum kufli, ok hetta mórauð uppaf, svartr var hann yfirlits, skolbrúnn ok skeggjaðr mjǫk; hann var girðr sverði, en gekk við spjót; hann mælti: "hverr er þessi þjófrinn, eða hvaðan komtu at?"

Hrólfr segir: "eigi þarftu at vera svá harðorðr fyrir enga sǫk, en eigi hirði ek at leyna nafni mínu; ek heiti Hrólfr, em ek kominn úr Hringaríki."

Skálabúi segir: "enginn skyldi sá heill, er þaðan kœmi, en far þú brott frá eldinum, ok sit uppí sætit, ok hvíl þik!"

Hrólfr gerði svá; en er hann var niðrsettr, mælti skálabúi; "nú skal eigi leyna þik mínu nafni; ek heiti Atli Ótryggsson, ættaðr úr Hringaríki, kenni ek þik nú gerla, þú ert son Sturlaugs hins starfsama, skaltu þess nú gjalda, er faðir þinn gerði mik útlægan, þá er ek hafða drepit hirðmann hans;" Síðan greip hann spjótit tveim hǫndum, ok lagði fyrir brjóst Hrólfi svá hart, at hann ǫngvaði saman, en ekki beit á kápuna. Hrólfr vildi þá uppstanda, en þess var engi kostr, því hann var fastr við sætit.

Þá mælti Atli: "eigi skal þér nú fjǫlkyngi tjá, ok skal taka klumbu þína ok lemja þik í hel með henni;" Hljóp hann þá út úr skálanum. Hrólfr þóttisk nú illa kominn, ok brauzk um fast, þar til er losnaði fjǫlin sú, er hann sat á, var þat jafnsnemma at Atli kom með klumbuna. Hrólfr hljóp undir Atla; hann (kastar) klumbunni, ok tókusk þeir fangbrǫgðum, ok glímdu sterkliga. Hrólfr gekk at ramliga, ok barsk Atli fyrir orku sakir, þar til er hann fell á bak aptr, lét Hrólfr þá fylgja kné kviði, ok greip báðum hǫndum um háls honum ok barka, svá hann kom engu orði upp; Atli brauzk um sterkliga, en Hrólfr helt sama taki, þar til at hann var dauðr.

Í skálanum fann Hrólfr fésjóð mikinn, ok hafði hann með sér; hann tók sverðit ok spjótit, en lét eptir klumbuna. Hrólfr fœrði Atla úr kuflinum, því honum þótti hann léttari at ganga í enn kápurnar, ok bar hann þær. Hann brendi Atla, ok lá þar um nóttina, þat er eptir var; en um morgininn fór hann veg sinn, ok gekk þá enn marga daga um skóginn.

Einn dag kom hann fram í eitt rjóðr, ok sá þar ellifu menn alvápnaða; einn þeirra var bezt búinn, ok sá þótti honum, sem vera mundi formaðr þeirra, en er þeir sjá Hrólf, þá mælti þessi maðr: "hér er kominn Atli hinn illi, standið nú upp allir ok drepið hann sem skjótast, ok launum honum rán ok manndráp."

Kom Hrólfr nú engum orðum fyrir sik, en þeir sóttu at honum í ákafa bæði með hǫggum ok lǫgum. Hrólfr snerisk við karlmannliga, gerði ýmist, hann hjó eða lagði með spjótinu; varð hann þeim stórhǫggr, því at spjótit var hit bezta vápn, en fekk Hrólfr sár nǫkkur á hǫndum ok fótum; þeir bǫrðusk lengi, ok lauk svá, at Hrólfr drap þá alla, var hann þá mjǫk móðr, hafði hann sár mǫrg ok smá, batt (hann) þá sár sín, ok kastaði af sér kuflinum, því hann vildi eigi slíkt fá af honum optar. Svá þótti honum sem þeir menn mundu verit hafa úr Vermalandi ok farit at jaga dýr, eða um eptirleit við Atla; fór hann þá leiðar sinnar, er ok ekki sagt frá ferðum hans, fyrr enn hann kom fram í Gautland við Gautelfi; hann sér, hvar skip eitt flýtr við land, þat var langskip mikit, skipit var tjaldat allt stafna í millum; bryggja lá á land, en við bryggjusporðinn var eldr, ok menn at matgerð.

Hrólfr hafði síðan kápuhǫttinn, ok gekk þar til, ok heilsar á þá, er við eldinn váru; þeir tóku kveðju hans, ok spurðu hann at nafni, eða hvaðan at hann kœmi. Hann nefndisk Stígandi, ok kominn at úr Vermalandi. Hrólfr frétti, hverr skipit ætti, eða hverjum þeir þjónuðu; þeir sǫgðu at hann héti Jólgeir, ok var ættaðr ofan úr Sylgisdǫlum í Svíaríki; Hrólfr segir: "gott mundi at þjóna slíkum manni."

Þeir segja þann verr hafa, er honum þjónaði: "því hann er berserkr fjǫlkunnigr, ok bíta eigi járn, harðr er hann ok hinn versti viðreignar; vér erum áttatigir á skipi, ok þjónum vér honum allir nauðigir, því hann hefir drepit várn hǫfðingja, er skipit átti, ok nauðgaði oss til at sverja sér trúnaðareiða; hefir hann þetta allt unnit með svikum ok fjǫlkyngi, ætlar hann nú í hernað í Austrveg."

Hrólfr segir þá vel skemt hafa, gekk hann síðan útá skip, ok fyrir Jólgeir, ok kvaddi hann, sat hann í lypting á skipinu, ok sýndisk Hrólfi hann mjǫk ósvipligr. Jólgeir tók kveðju hans, ok spurði hann at erendum ok nafni; hann segir: "Stígandi heiti ek, en þat er erendi mitt, at koma mér í þjónustu með góðum mǫnnum, er mér óleitt at vinna dyggiliga, þat er þarf, en engi em ek bardagamaðr, hefi ek góða frétt af yðr, at þú ert hǫfðingi mikill ok óspar at gefa manni mat, er þurfu."

Jólgeir segir: "sannspurt hefir þú þat, at mér er matr óspar, en illa lízk mér á þik, því ek ætla at þú sért illmenni, en fara máttu með oss, ef þér líkar;" Hrólfr þakkar honum, ok skilja með því talit.

Þeir herja um sumarit; býtti Hrólfr silfrinu úr sjóðnum á tvær hendr, ok var þeim ǫllum vel til hans nema Jólgeir, því Hrólfr var bæði latr ok svefnugr, en kunni eigi í skipi at gera; aldri var hann í bardǫgum né nǫkkurum mannraunum. Jólgeir fór illa með herskap sínum, ok rænti mest búþegna ok kaupmenn, en herjuðu optast um Kúrlǫnd, ok fengu of fjár.

Þat var eitt sinn, at Jólgeir skipaði Stíganda at halda vǫrð á skipi þeirra, lá skipit við land, ok var ein bryggja uppi, veðr var íllt af stormi ok regni. Fóru þeir til svefns á skipinu, en Hrólfr var á landi við bryggjusporðinn; leið svá nóttin, en er mornaði, tók Hrólfr at hǫfga, ok vafði hann Vefreyjunaut utan at sér; en er Jólgeir vaknaði, herklæðisk hann, ok gengr á land upp, ok hafði sverð í hendi; hann sér, hvar Hrólfr liggr ok sefr, svá hrýtr um glœðrnar.

Jólgeir varð ákafliga reiðr, hann bregðr sverðinu, ok hǫggr báðum hǫndum ofan á Hrólf miðjan, svá þat hefði hans bani orðit, ef eigi hefði kápan hlíft honum. Hrólfr vaknar með andfælum, ok sprettr upp, en Jólgeir vildi þá hǫggva í hǫfuð honum annat hǫgg; Hrólfr réð undir hann; Jólgeir tók í móti, ok urðu þar sviptingar harðar, hamaðisk hann þá á Hrólf, en hann lét berask undan ok fram at sjónum, þar til er þeir fellu báðir á kaf ofan fyrir einn hamar, fœrði þá hvár annan í kaf, ok váru lengi niðri; þeir tóku mǫrg kǫf ok stór, en engi vildi skakka með þeim, því ǫllum hugnaði betr til Hrólfs enn til Jólgeirs; svá lauk þeirra fundi, at þá bar at landi upp, ok kom Hrólfr fótum undir sik, ok þar var forbrekt, ok þverhǫgt mjǫk niðr fyrir, tók Hrólfi þá í linda stað, en Jólgeir tók eigi niðri, þreif Hrólfr þá í herðar honum, ok fœrði hann í kaf, ok helt honum niðri, þar til hann drekti honum.

Hrólfr gekk þá á land, ok var móðr mjǫk, en allir menn Jólgeirs þókkuðu honum þetta verk, ok sǫgðu hann frægðarmann, er hann fekk unnit þvílíkan berserk.

Hrólfr spurði: "Þér munuð nú vilja taka mik til hǫfðingja yfir yðr í stað Jólgeirs, ok skal ek eigi verr til yðar gera, vil ek nú kunngera yðr, hverr ek em, því ek heiti Hrólfr, en Sturlaugr er faðir minn, enn starfsami, er ræðr fyrir Hringaríki í Noregi."

Þeir fǫgnuðu honum allir, ok sǫgðu hann eigi kynvana, þó hann væri hinn mesti kappi; gengu þeir þá á málstefnu, ok réðu þeir þat af, at þeir gengu á hǫnd Hrólfi, ok tóku hann til skipstjórnarmanns; var Hrólfr óspar af fé því, er Jólgeir hafði samandregit, ok gaf þeim stórar málagjafir; varð hann skjótt vinsæll af þeim, hǫfðu þeir margar orrostur, ok hafði Hrólfr jafnan sigr; en er hausta tók, sigldu þeir austan; sagði Hrólfr at þeir mundu halda til Danmerkr; þeir komu síð um haust til Jótlands skamt frá borg Þorgnýs jarls, ok lǫgðu í einn leynivog, festu skip sitt, ok tjǫlduðu. Hrólfr segir sínum mǫnnum, at þeir skyldi bíða þar, til þess er hann kœmi aptr: "en ek mun ganga einn frá skipi, at sjá, hvat ígerisk."

Svá er sagt einn dag, at þat bar við í Jótlandi, er Þorgnýr sat yfir drykkjuborðum, at upplukusk hallardyr, ok maðr gekk inn í hallina; hann var bæði digr ok hár, hann var í loðkápu síðri, ok mikit spjót í hendi. Allir þeir, er inni váru, undruðusk mikilleik hans. Hann gekk fyrir jarl, ok kvaddi hann virðuliga; jarl tók kveðju hans, ok spurði, hvat manna hann væri.

Hann segir: "Hrólfr heiti ek, en Sturlaugr heitir faðir minn, er ræðr fyrir Hringaríki, em ek hér kominn, at ek vil kanna yðra siðu, því mér er sagt, at þú sért hǫfðingi mikill."

Jarl segir: "gǫrla kenni ek ætt þína ok kynferði, ok vil ek gjarna at þú sért velkominn í mínu ríki, ok þiggr allt þat, er þú vilt beiða, en oss stendr at veita, eða hversu marga menn villð þér yðr láta þjóna dagliga?"

Hrólfr segir: "áttatigir manna eru á skipi mínu, en þeir skulu mér fylgja, ok nóg hefi ek skotsilfr at leggja fyrir oss, vil ek fá kastala nǫkkurn skamt frá yðr, at halda þar í mína menn ok hafa landvǫrn fyrir yðr, ef þér vilið."

Jarl segir: "Þǫkk er mér á þinni hérkvomu, ok skulu allir hlutir í þínu valdi, er þín sœmd er þá meiri enn áðr."

Hrólfr þakkaði jarli orð sín, gekk hann síðan til sinna manna, fekk jarl þeim kastala til forráða; sat Hrólfr í kastalanum um kyrt, ok helt vel sína menn, en lǫngum fór hann í hernað, ok varði kappsamliga ríki jarls. Vingott var með þeim Stefni ok Hrólfi; Bjǫrn ráðgjafi var ok hinn kærasti við Hrólf; leið nú svá fram um hríð, at ekki bar til tíðinda.

Tryggvi er maðr nefndr, ok var Úlfkelsson; hann var ættaðr af Búkansíðu af Skotlandi; hann var hinn mesti kappi ok berserkr; hann lá úti með fjǫlda skipa bæði vetr ok sumar; hann átti sér fóstbróður, er Vazi hét, hann var ok it mesta trǫllmenni, bæði sakir vaxtar ok sterkleika.

Þorgnýr hafði drepit fǫður Tryggva, þá hann var í víkingu. Tryggvi hafði nú fengit tólf skip, ok ǫll vel búin at mǫnnum ok vápnum; hann helt þessum her til Danmerkr, ok vildi hefna fǫður síns á Þorgný jarli. Vazi var með honum, ok mart annarra kappa.

Þegar er þeir komu í ríki Þorgnýs jarls, fóru þeir hermannliga, ok rændu bygðir, en drápu menn, ok ræntu fé ǫllu, er þeir náðu, en er jarl spurði þessi tíðindi, lætr hann herǫr uppskera, ok stefnir liði at sér, en sakir at hann var gamall, þá setr hann þá Hrólf ok Stefni hǫfðingja fyrir liðinu. Þetta var á ǫðrum vetri þeim, er Hrólfr var fyrst í Danmǫrk.

Þeir Hrólfr fara nú mót Tryggva, ok hǫfðu tíu skip; þeir fundusk við ey eina óbygða, varð þar fátt um kveðjur, ok sló þegar í bardaga. Þeir Tryggvi ok Vazi hǫfðu dreka stóran, váru þeir mjǫk ákafir; óhœgt var at vega uppá drekann fyrir borðhæð, báru þeir ofan af drekanum grjót á Hrólf ok hans menn; fell mjǫk lið þeirra Stefnis, en mart varð sárt, ok hallaðisk nú bardaginn á þeirra menn. Þeir Stefnir ok Hrólfr váru í kápunum Vefreyjunautum, ok festi eigi vápn á þeim; leggja þeir nú skipi sínu at drekanum, ok sœkja at kappsamliga.

Hrólfr hafði spjótit Atlanaut ok eikikylfu stóra undir beltit; Stefnir hafði gott sverð í hendi, ok var hinn mesti hreystimaðr; en þá er sóknin var sem ákǫfust, hleypr Hrólfr uppí sǫxinn; hann ruddisk um fast, ok leggr með spjótinu svá sterkliga, at annathvárt fellu þeir, er fyrir urðu, eða gekk í gegnum þá. Stefnir hljóp þegar eptir honum, ok hjó til beggja handa, ruddu þeir skjótt sǫxinn, gekk þá svá aptr með sínu borðinu hvárr þeirra, ok allt hrǫkk undan aptr um siglu; dagr var þá mjǫk áliðinn.

En er þeir Tryggvi ok Vazi sjá þat, sœkja þeir hart fram í móti þeim. Vazi hafði atgeir í hendi, en Tryggvi øxi. Hrólfr fór mót Vaza, ok lagði hvárr til annars. Atgeirinn kom í skjǫld Hrólfs, ok klofnaði hann allr í sundr, en Hrólfr varð ekki sár; Vazi kom skildi við laginu, ok sleppr útaf, ok kemr í lærit á Vaza, ok var þat mikit sár; Vazi hjó í spjótskaptit. Hrólfr greip þá kylfuna, ok varðisk með henni, hann lamdi allan skjǫldinn fyrir Vaza; þeir bǫrðusk lengi, þar til Hrólfr braut atgeirinn af skapti; í því hljóp Vazi á Hrólf, svá honum lá við falli, kastar Hrólfr þá kylfunni, ok tekr í móti; var glíma þeirra lǫng ok hǫrð; þóttisk Hrólfr eigi við sterkara mann hafa átt, þann sem einhama var. Svá lauk með þeim, at Hrólfr fœrði hann út á vígit, ok braut sundr í honum hrygginn.

Þeir Stefnir ok Tryggvi hǫfðu barizk allan þann tíma; var Stefnir yfirkominn af mœði ok þungum hǫggum, en ekki var hann sár. Tryggvi var sár mikit. Hrólfr skundaði nú þangat, en er Tryggvi sér þetta, vill hann eigi bíða hans, ok steypir sér fyrir borð. Þeir máttu eigi eptir honum leita fyrir myrkri; gafsk þá upp orrostan, var þeim ǫllum gefin grið, er eptir váru; sex skip váru hroðin af hvárum; þar tóku þeir mikit fé, ok heldu heim við svábúit; þakkar jarl Hrólfi vel sína framgǫngu; ekki fundu þeir Tryggva í því sinni, ok skildi svá með þeim.

Þat bar til tíðinda einn dag sem optar, at tveir menn ókunnir gengu inn í hǫllina, þeir váru miklir ok þrekligir, en lítt búnir at vápnum ok klæðum; þeir gengu fyrir jarl, ok kvǫddu hann; hann tók vel kveðju þeirra, ok spurði þá at nafni; hinn stœrri maðrinn sagði: "við erum brœðr, ek heiti Hrafn, en bróðir minn Krákr, ok erum við flæmskir at ætt."

"Íllt var þá til góðra nafna," sagði jarl, "er svá røskvir menn skyldu svá heita."

Hrafn mælti: "hér vildum við þiggja vetrvist í vetr, því okkr er sagt, at þú sért vel til þeirra manna, er langt eru atkomnir."

Jarl segir þá skyldu vera velkomna, ok skipaði þeim sæti utan frá ǫndvegismanni á miðjan bekk; þeir váru þar í góðu yfirlæti af jarli; ekki áttu þeir marga gleði eða skemtan við aðra menn; þar váru knattleikar jafnan, margir menn báðu þá brœðr at fara til leiks; þeir sǫgðusk jafnan at leikum verit hafa, ok þóttusk heldr harðleiknir. Jarlsmenn létusk sjálfir mundu ábyrgjask sik, hvat sem umliði.

Um morginn eptir gengu þeir brœðr í leikinn, ok hǫfðu þeir jafnan hnǫttinn um daginn; hrundu þeir mǫnnum, ok feldu harðliga, en slógu suma; at kveldi váru þrír handbrotnir, en margir lamdir eða meiddir, þóttusk jarlsmenn nú hart af fá; gekk svá fram nǫkkuru daga. Þeir tóku þat ráðs, at þeir báðu Stefni jarlsson fara í leikinn ok rétta nǫkkut þeirra hluta; hann játar því, ok um morgun eptir fór Stefnir til leikvallar, ok þegar Hrafn sá hann, mælti hann: "hvárt ertu svá sterkr, at þú mátt ekki at leikum vera með ǫðrum mǫnnum, eða þykkisk þú svá stór, at engi skal þora at leika í móti þér."

Stefnir sagði, "hvárki em ek svá sterkr né mikillátr, at ek mega eigi at leikum vera."

Hrafn mælti: "þá býð ek þér til leiks at þriggja nátta fresti, ok þeim manni, sem þú kýs til með þér í móti okkr brœðrum, ef þú treystisk."

Stefnir sagði: "víst skaltu vita, at ek skal koma til leiksins."

Gekk hann síðan brott, ok lét taka sér hest, ok reið til þess at hann kom til kastala Hrólfs; sá var annar vetr, er Hrólfr var í Danmǫrku; en þegar Hrólfr vissi, at Stefnir var kominn, gekk Hrólfr móti honum, ok fagnaði honum með allri blíðu; settusk þeir þá til drykkju.

Stefnir mælti: "til þess em ek hér kominn, at ek vildi biðja þik til leiks með mér móti vetrtaksmǫnnum fǫður míns, er heita Krákr ok Hrafn."

Hrólfr sagði: "mér er sagt, at þeir hafi marga menn meidda, en suma drepna, ok þeir sé menn sterkir; en ek kann ekki at leikum, mun ek þó fara með yðr, ef þér viljið;" Fóru þeir nú til borgarinnar, tók jarl vel við Hrólfi.

Annan dag eptir gengu þeir Hrólfr ok Stefnir til leiksins; váru þeir brœðr ok þar komnir. Hrafn tók knǫttinn, en Krákr hnatttréit, ok léku at vanda þeirra. Jarl sat á stóli, ok horfði á leikinn, en er þeir hǫfðu leikit um hríð, fær Hrólfr náð hnettinum; hann grípr knatttréit af Kráki, ok fær Stefni; leika þeir þá svá lengi, at þeir brœðr náðu ekki hnettinum.

Þat var eitt sinn, at Hrafn hljóp eptir hnettinum, at maðr einn rétti fyrir hann fót, svá hann fell, ungr maðr ok glettinn við aðra menn, frændi jarls. Hrafn varð reiðr mjǫk, ok spratt upp skjótt, ok greip þann, er hann feldi, ok fœrði hann á lopt, ok keirði hann niðr at hǫfðinu, svá hann gekk úr hálsliðnum. Jarl kallar á menn sína, ok bað taka Hrafn ok drepa.

Hrólfr hljóp þá at Hrafni, ok þreif til hans; í annan stað tókusk þeir á Krákr ok Stefnir. Hrólfr bannaði, at nǫkkur skakkaði með þeim; þeir glímdu, ok eigi lengi, áðr Hrólfr vá Hrafn uppá bringu sér, ok fœrði niðr, svá hann lá lengi í óviti, en af gekk skinnit af herðarblǫðunum, en er Hrafn raknaði við, reis Hrólfr upp at honum, ok mælti: "sér ek, at þú hefir tigins manns augu, ok bið ek yðr, herra! at þér gefið þessum mǫnnum grið, því at ek veit, at þeir eru mikillar ættar." Stefnir hafði ok borit af Kráki, ok bað fǫður sinn veita Hrólfi þat, er hann beiddi; var jarl lengi enn reiðasti, en þó gaf hann þeim grið fyrir bœn Hrólfs ok Stefnis.

Þeir brœðr váru stirðir mjǫk, ok gengu brott þegjandi, ok til herbergis síns, komu þeir ekki undir borð á því kveldi, gafsk nú upp leikrinn, ok fóru menn til drykkju.

Hrólfr mælti við Stefni: "nú skaltu taka þér klæði, er við eigum bezt, ok fá Þóru, systur þinni, í hendr, ok skal hon gera þeim brœðrum klæði ok láta vera búin árla í morginn."

Stefnir gerði svá, ok gekk til Þóru með klæðit, ok sagði henni, hversu gera skyldi; gekk Stefnir síðan í brott, en hon tók at gera klæðin; leið svá nóttin, en um morginn snemma sendi Þóra Hrólfi klæðin, ok váru þau fullgerð; tók hann við, ok fór til herbergis þeirra brœðra, ok sá at þeir lágu.

Hrólfr mælti: "Því flýgr Hrafn síð upp, þar sem nóg er ægslað, ok eru nú ernir ok ǫnnur hrækvikindi full orðin."

Hrafn segir: "varla má vel fljúga, ef skerðir eru, eða fjaðrsárir."

Hrólfr tók klæðin, ok kastaði til þeirra, en gekk brottu síðan; en þeir brœðr tóku klæðin, ok fóru í, ok gengu síðan undir borð; leið nú svá vetrinn. Ekki er þat sagt, at þeir Krákr ok Hrafn þakkaði Hrólfi klæðin né lífgjǫfina, ok váru þeir þó vel haldnir. Í móti sumri hurfu þeir brottu, svá engi maðr vissi, hvat af þeim varð, ok þótti mǫrgum kynligt þeirra athœfi.

Hrólfr fór í hernað um sumarit, ok þeir Stefnir báðir, ok var gott til fjár ok mannorðs; þeir komu heim at hausti með heilbrigðu, ok er ekki sagt frá stórvirkjum þeirra.

Þat sumar var Hrólfr með Þorgný jarli í miklum metorðum. Þat var einn dag um haustit, at Þorgnýr jarl sat á haugi drótningar sinnar, ok var leikit fyrir honum, at svala ein flaug yfir hann, ok feldi niðr einn silkiklút í kné honum, ok flaug brott síðan. Jarl tók, ok leysti til, ok sá þar í eitt mannshár svá langt, at þat var mjǫk mannhátt, ok gullslitr á. Jarl gekk undir drykkjuborð um kveldit, sýndi hann þá hárit, þat er svalan hafði niðrfelt, þótti flestum, sem konuhár mundi vera.

Jarl mælti: "Þess strengi ek heit, at fá þá konu, er hárit er af, eða liggja dauðr ella, ef ek veit, at hvers bœjar er at leita, eða á hverju landi hon er." Ǫllum þótti mikil heitstrengingin, ok horfði hvárr til annars.

Nǫkkurum nóttum síðar stefndi jarl þing fjǫlment; hann stóð upp á þinginu, ok birti mǫnnum heitstrenging sína, ok spurði, ef nǫkkur kynni deili á þessi konu, ok hvert hennar væri at leita; var þá ok sýnt hárit, ef nǫkkur kannaðisk við.

Bjǫrn ráðgjafi mælti: "svá feginn vilda ek tala ok gera, herra! at yðr ok yðru ríki væri til heiðrs ok virðingar, heldr enn til nǫkkurs skaða eða minkanar; virðisk mér heitstrenging þín mikil, ok hygg ek þessari konu eigi auðnat, en neri mun ek geta, hvar hon er, þótt ek hafi ekki fréttum fyrir haldit: Hreggviðr hét konungr, hann réð fyrir Garðaríki, hann átti dóttur, er Ingigerðr hét, kvenna var hon fríðust ok bezt at sér gǫr um alla hluti; þat hefi ek sannspurt, at engi kona á Norðrlǫndum hafi betr verit at sér gǫr, ok hafi meira hár ok fegra enn hon, ok þat er mitt hugboð, at þetta hár eigi hon, með hverjum klókindum sem þat er til yðar komit; nú munuð þér sannspurt hafa, hver tíðindi þar hafa orðit, í fráfalli Hreggviðar konungs fyrir Eirek konungi, með konungsdóttur; hon skal hafa mann til burtreiðar við Sǫrkvi, kappa konungs, ok frelsa sik með því; hygg ek fá verða til þess fúsa, við þvílíkan sem við er at eiga; en þótt Sǫrkva geti nǫkkur af baki riðit, þá þykki mér konungsdóttir eigi auðfengin úr Garðaríki heldr enn áðr"; þótti ǫllum þeim, sem við váru, sem svá mundi vera, sem Bjǫrn sagði.