Bókastaðir

Það er nú þessu næst að Gísli gerir orð mágum sínum, Helga og Sigurði og Vestgeiri, að þeir fari til þings og bjóði sætt fyrir hann að hann yrði eigi sekur. Þat er nú þessu nǽst at Gísli gerir orð mágum sínum, Helga ok Sigurði ok Vestgeiri, at þeir fari til þings ok bjóði sǽtt fyrir hann at hann yrði eigi sekr. Og fara þeir til þings, Bjartmarssynir, og koma engu áleiðis um sættina og kalla menn að þeir hafi illa borið sig svo að þeim hafi næsta í allt skap komið áður en létti. Ok fara þeir til þings, Bjartmarssynir, ok koma engu áleiðis um sǽttina ok kalla menn at þeir hafi illa borit sik svá at þeim hafi nǽsta í allt skap komit áðr en létti. Þeir segja Þorkatli auðga hvað títt er og kváðust eigi þora að segja Gísla sekt sína. Þeir segja Þorkatli auðga hvat títt er ok kváðusk eigi þora at segja Gísla sekt sína. Urðu þar engin önnur tíðindi á þinginu en Gísli verður sekur. Urðu þar engin ǫnnur tíðendi á þinginu en Gísli verðr sekr. Þorkell auðgi fer þá til fundar við Gísla og sagði honum sekt sína. Þorkell auðgi ferr þá til fundar við Gísla ok sagði honum sekt sína.

Þá kvað Gísli vísu þessa: Þá kvað Gísli vísu þessa:

Nú spyr Gísli hvers hann skal von eiga hjá þeim. Nú spyrr Gísli hvers hann skal ván eiga hjá þeim. Þeir segjast, hafnar báðir, munu skjóta skjóli yfir hann með þeim hætti að þeir létu eigi fé sitt fyrir þá sök. Þeir segjask, hafnar báðir, munu skjóta skjóli yfir hann með þeim hǽtti at þeir létu eigi fé sitt fyrir þá sǫk. Fer Þorkell heim eftir þetta. Ferr Þorkell heim eftir þetta.

Svo er sagt að Gísli var þrjá vetur í Geirþjófsfirði en stundum með Þorkatli Eiríkssyni en aðra þrjá vetur fer hann um allt Ísland og hittir höfðingja og biður sér liðs. Svá er sagðisk at Gísli var þrjá vetr í Geirþjófsfirði en stundum með Þorkatli Eiríkssyni en aðra þrjá vetr ferr hann um allt Ísland ok hittir hǫfðingja ok biðr sér liðs. En sakir þess tröll skapar er Þorgrímur nef hafði haft í seiðnum og atkvæða, þá verður þess eigi auðið að höfðingjar tækju við honum og þó að stundum þætti þeim eigi svo ólíklega horfa þá bar þó alls staðar nokkuð við. En sakir þess trǫll skapar er Þorgrímr nef hafði haft í seiðnum ok atkvǽða, þá verðr þess eigi auðit at hǫfðingjar tǿki við honum ok þó at stundum þǿtti þeim eigi svá ólíklega horfa þá bar þó alls staðar nǫkkut við. Hann var þó löngum með Þorkatli Eiríkssyni og hefur hann nú sex vetur verið í sektinni. Hann var þó lǫngum með Þorkatli Eiríkssyni ok hefir hann nú sex vetr verit í sektinni. Eftir þetta er hann stundum í Geirþjófsfirði á bæ Auðar en stundum í fylgsnum fyrir norðan ána er hann hafði gert sér; annað fylgsni átti hann við kleifarnar suður frá garði og var hann ýmist. Eftir þetta er hann stundum í Geirþjófsfirði á bǿ Auðar en stundum í fylgsnum fyrir norðan ána er hann hafði gert sér; annat fylgsni átti hann við kleifarnir suðr frá garði ok var hann ýmist.

Nú er Börkur spyr þetta þá býr hann heiman för sína og hittir Eyjólf hinn gráa er þá bjó í Arnarfirði í Otradal og beiðir hann að hann leiti eftir Gísla og drepi hann sektinni og kveðst mundu gefa honum til þrjú hundruð silfurs, þess að allgott sé, að hann leggi á alla stund að leita eftir honum. Nú er Bǫrkr spyrr þetta þá býr hann heiman fǫr sína ok hittir Eyjólf inn gráa er þá bjó í Arnarfirði í Otradal ok beiðir hann at hann leiti eftir Gísla ok drepi hann sektinni ok kvezk myndi gefa honum til þrjú hundruð silfrs, þess at allgott sé, at hann leggi á alla stund at leita eftir honum. Hann tekur við fénu og heitir sinni umsýslu. Hann tekr við fénu ok heitir sinni umsýslu.

Sá er maður var með Eyjólfi er Helgi hét og var kallaður Njósnar-Helgi; hann var bæði frár og skyggn og var honum um alla fjörðu kunnugt. Sá er maðr var með Eyjólfi er Helgi hét ok var kallaðr Njósnar-Helgi; hann var bǽði frár ok skyggn ok var honum um alla fjǫrðu kunnigt. Hann er sendir í Geirþjófsfjörð að vita hvort Gísli væri þar. Hann er sendir í Geirþjófsfjörð at vita hvárt Gísli vǽri þar. Hann verður var við manninn og veit eigi hvort Gísli er eða annar maður. Hann verðr var við manninn ok veit eigi hvárt Gísli er eða annarr maðr. Hann fer heim og segir Eyjólfi til svo búins. Hann ferr heim ok segir Eyjólfi til svá búins. Hann kveðst víst vita að það muni Gísli verið hafa og bregður við skjótt og fer heiman við sjöunda mann í Geirþjófsfjörð og verður ekki var við Gísla og fer við svo búið aftur heim. Hann kvezk víst vita at þat muni Gísli verit hafa ok bregðr við skjótt ok ferr heiman við sjöunda mann í Geirþjófsfjörð ok verðr ekki var við Gísla ok ferr við svá búit aftr heim.

Gísli var vitur maður og draumamaður mikill og berdreymur. Gísli var vitr maðr ok draumamaður mikill ok berdreymr.

Það kemur saman með öllum vitrum mönnum að Gísli hafi lengst allra manna í sekt gengið annar en Grettir Ásmundarson. Þat kemr saman með ǫllum vitrum mǫnnum at Gísli hafi lengst allra manna í sekt gengit annarr en Grettir Ásmundarson.

Frá því er sagt eitt haust að Gísli lét illa í svefni nótt eina þá er hann var á bæ Auðar og er hann vaknar spurði hún hvað hann dreymdi. Frá því er sagt eitt haust at Gísli lét illa í svefni nótt eina þá er hann var á bǿ Auðar ok er hann vaknar spurði hon hvat hann dreymði.

Hann svarar: " Eg á draumkonur tvær, " sagði hann, " og er önnur vel við mig en önnur segir mér það nokkuð jafnan er mér þykir verr en áður og spáir mér illt eina. Hann svarar: " Ek á draumkonur tvǽr, " sagði hann, " ok er ǫnnur vel við mik en ǫnnur segir mér þat nǫkkut jafnan er mér þykkir verr en áðr ok spáir mér illt eina. En það dreymdi mig nú að eg þóttist ganga að húsi einu eða skála og inn þóttist eg ganga í húsið og þar kenndi eg marga inni, frændur mína og vini. En þat dreymði mik nú at ek þóttist ganga at húsi einu eða skála ok inn þóttist ek ganga í húsit ok þar kennda ek marga inni, frǽndr mína ok vini. Þeir sátu við elda og drukku og voru sjö eldarnir, sumir voru mjög brunnir en sumir sem bjartastir. Þeir sátu við elda ok drukku ok váru sjö eldarnir, sumir váru mjǫk brunnir en sumir sem bjartastir. Þá kom inn draumkona mín hin betri og sagði að það merkti aldur minn hvað eg ætti eftir ólifað og hún réð mér það meðan eg lifði að láta leiðast fornan sið og nema enga galdra né forneskju og vera vel við daufan og haltan og fátæka og fáráða. Þá kom inn draumkona mín in betri ok sagði at þat merkti aldr minn hvat ek ǽtta eftir ólifat ok hon réð mér þat meðan ek lifða at láta leiðast fornan sið ok nema enga galdra né forneskju ok vera vel við daufan ok haltan ok fátǿka ok fáráða. Eigi var draumurinn lengri. " Eigi var draumrinn lengri. "

Þá kvað Gísli vísur nokkrar; Þá kvað Gísli vísur nokkrar;

Nú er frá því að segja að Börkur þrýstir að Eyjólfi fast og þykir eigi svo fylgt sem hann vildi og þykir eigi mikið koma fyrir féð, það er hann fékk honum í hendur og kveðst þess vís vera orðinn að Gísli væri í Geirþjófsfirði og segir það mönnum Eyjólfs er á milli fara að hann leiti eftir Gísla ellegar hann kveðst sjálfur mundu fara. Nú er frá því at segja at Bǫrkr þrýstir at Eyjólfi fast ok þykkir eigi svá fylgt sem hann vildi ok þykkir eigi mikit koma fyrir féit, þat er hann fekk honum í hendr ok kvezk þess vís vera orðinn at Gísli vǽri í Geirþjófsfirði ok segir þat mǫnnum Eyjólfs er á milli fara at hann leiti eftir Gísla ellegar hann kvezk sjálfr mundu fara. Eyjólfur vaknar við skjótt og sendir enn Njósnar-Helga til Geirþjófsfjarðar og hefur hann nú vistir með sér og er á brott viku og situr nú um að hann yrði var við Gísla. Eyjólfr vaknar við skjótt ok sendir enn Njósnar-Helga til Geirþjófsfjarðar ok hefir hann nú vistir með sér ok er á brott viku ok sitr nú um at hann yrði var við Gísla. Sér nú einn dag að hann gengur frá leynum sínum og kennir Gísla. Sér nú einn dag at hann gengr frá leynum sínum ok kennir Gísla. Lætur hann nú verða við brugðið og fer á brott og segir Eyjólfi hvers hann er vís orðinn. Lǽtr hann nú verða við brugðit ok ferr á brott ok segir Eyjólfi hvers hann er vís orðinn.

Eyjólfur býr nú ferð sína heiman með níunda mann og fer til Geirþjófsfjarðar og hittir á bæ Auðar. Eyjólfr býr nú ferð sína heiman með níunda mann ok ferr til Geirþjófsfjarðar ok hittir á bǿ Auðar. Þeir finna eigi Gísla þar og fara nú um alla skóga að leita Gísla og finna hann eigi, koma aftur til bæjar Auðar og býður Eyjólfur henni mikið fé til að segja til Gísla. Þeir finna eigi Gísla þar ok fara nú um alla skóga at leita Gísla ok finna hann eigi, koma aftr til bǿjar Auðar ok býðr Eyjólfr henni mikit fé til at segja til Gísla. En það fer fjarri að hún vilji það. En þat ferr fjarri at hon vili þat. Þá heitast þeir að meiða hana að nokkru og tjáir það alls ekki og verður við það heim að fara. Þá heitask þeir at meiða hana at nokkru ok tjár þat alls ekki ok verðr við þat heim at fara. Þykir þessi för hin hæðilegasta og er Eyjólfur heima um haustið. Þykkir þessi fǫr in hæðilegasta ok er Eyjólfr heima um haustit.

En þó að Gísli yrði þá eigi fundinn þá skilur hann þó að hann muni tekinn verða er skammt er á milli. En þó at Gísli yrði þá eigi fundinn þá skilr hann þó at hann muni tekinn verða er skammt er á milli. Gísli ræðst nú heiman og inn til Strandar og ríður á fund Þorkels bróður síns í Hvamm. Gísli rǽzk nú heiman ok inn til Strandar ok ríðr á fund Þorkels bróður síns í Hvamm. Hann drepur þar á dyr á svefnhúsi því er Þorkell liggur í og gengur hann út og heilsar Gísla. Hann drepr þar á dyr á svefnhúsi því er Þorkell liggr í ok gengr hann út ok heilsar Gísla.

" Nú vil eg vita, " sagði Gísli, " ef þú vilt mér nokkurn fullting veita; vænti eg nú af þér góðrar liðveislu; er nú mjög þröngt að mér; hef eg og lengi til þessa sparast. " " Nú vil ek vita, " sagði Gísli, " ef þú vill mér nokkurn fullting veita; vǽnti ek nú af þér góðrar liðveislu; er nú mjǫk þrǫngt at mér; hefi ek ok lengi til þessa sparast. "

Þorkell svarar hinu sama og kveðst enga björg munu veita honum, þá er hann megi sakir á gefa en kveðst mundu fá honum silfur eða fjararskjóta ef hann þyrfti eða aðra hluti þá sem fyrr var sagt. Þorkell svarar inu sama ok kvezk enga bjǫrg munu veita honum, þá er hann megi sakir á gefa en kvezk mundu fá honum silfr eða fjararskjóta ef hann þyrfti eða aðra hluti þá sem fyrr var sagt.

" Sé eg nú, " sagði Gísli, " að þú vilt mér ekki lið veita. " Sé ek nú, " sagði Gísli, " at þú vill mér ekki lið veita. Fá mér nú þrjú hundruð vaðmála og huggast svo að eg mun sjaldan krefja þig héðan frá liðs. " Fá mér nú þrjú hundruð vaðmála ok huggast svá at ek mun sjaldan krefja þik héðan frá liðs. "

Þorkell gerir svo, fær honum vöru og silfur nokkuð. Þorkell gerir svá, fǽr honum vǫru ok silfr nakkvat. Gísli kveðst það nú og þiggja mundu en sagðist eigi þó svo lítillega við hann gera mundu ef hann stæði í hans rúmi. Gísli kvezk þat nú ok þiggja mundu en sagðisk eigi þó svá lítillega við hann gera mundu ef hann stǿði í hans rúmi.

Gísla þykir fyrir er þeir skiljast. Gísla þykkir fyrir er þeir skiljask. Hann fer nú út í Vaðil til móður Gests Oddleifssonar og kemur þar fyrir dag og drepur á dyr. Hann ferr nú út í Vaðil til móður Gests Oddleifssonar ok kemr þar fyrir dag ok drepr á dyr. Gengur húsfreyja til dyra. Gengr húsfreyja til dyra. Hún var oft vön að taka við skógarmönnum og átti hún jarðhús; var annar jarðhússendinn við ána en annar við eldahúsið hennar og sér enn þess merki. Hon var oft vǫn at taka við skógarmönnum ok átti hon jarðhús; var annarr jarðhússendinn við ána en annarr við eldahúsit hennar ok sér enn þess merki.

Þorgerður fagnar vel Gísla, " og mun eg það til láta við þig að þú dveljist hér um hríð en eg má eigi vita hvort það verður nokkuð annað en kvenvælar einar. " Þorgerðr fagnar vel Gísla, " ok mun ek þat til láta við þik at þú dvelisk hér um hríð en ek má eigi vita hvárt þat verðr nǫkkut annat en kvenvælar einar. "

Gísli kveðst nú það þiggja mundu en segir nú eigi verða körlunum svo vel að örvænt sé að konunum verði betur. Gísli kvezk nú þat þiggja mundu en segir nú eigi verða körlunum svá vel at ørvǽnt sé at konunum verði betr. Gísli er þar um veturinn og hefur hvergi verið jafnvel gert við hann í sektinni sem þar. Gísli er þar um vetrinn ok hefir hvergi verit jafnvel gert við hann í sektinni sem þar.

Þegar vorar fer Gísli aftur í Geirþjófsfjörð og má þá eigi lengur vera í brott frá Auði, konu sinni; svo unnast þau mikið; er nú þar um sumarið á laun og til þess er haustar. Þegar vorar ferr Gísli aftr í Geirþjófsfjörð ok má þá eigi lengr vera í brott frá Auði, konu sinni; svá unnask þau mikit; er nú þar um sumarit á laun ok til þess er haustar. Og kemur nú á þref um draumana þegar lengir nóttina og kemur nú hin verri draumkonan að honum og gerast nú svefnfarir harðar og segir nú eitt sinn Auði hvað hann dreymdi er hún spurði eftir og kvað þá vísu: Ok kemr nú á þref um draumana þegar lengir nóttina ok kemr nú in verri draumkonan at honum ok gerask nú svefnfarir harðar ok segir nú eitt sinn Auði hvat hann dreymði er hon spurði eftir ok kvað þá vísu:

Og nú segir Gísli að konan nú hin verri kemur oft að honum og vill jafnan ríða hann blóði og roðru og þvo honum í og lætur sér illilega. Ok nú segir Gísli at konan nú in verri kemr oft at honum ok vill jafnan ríða hann blóði ok roðru ok þvo honum í ok lǽtr sér illilega.

Þá kvað hann enn vísu: Þá kvað hann enn vísu:

Og enn kvað hann: Ok enn kvað hann:

Og eru nú kyrr tíðindi. Ok eru nú kyrr tíðendi. Fer Gísli nú til Þorgerðar og er með henni annan vetur. Ferr Gísli nú til Þorgerðar ok er með henni annan vetr. En um sumarið eftir fer hann í Geirþjófsfjörð og er þar uns haustar. En um sumarit eftir ferr hann í Geirþjófsfjörð ok er þar uns haustar. Þá fer hann enn til Þorkels, bróður síns, og drepur þar á dyr. Þá ferr hann enn til Þorkels, bróður síns, ok drepr þar á dyr. Þorkell vill ekki út ganga og tekur Gísli kefli og ristir á rúnir og kastar inn. Þorkell vill ekki út ganga ok tekr Gísli kefli ok rístr á rúnar ok kastar inn. Það sér Þorkell og tekur upp og lítur á og stendur upp síðan, gengur út og heilsar gísla og spyr tíðinda. Þat sér Þorkell ok tekr upp ok lítr á ok stendr upp síðan, gengr út ok heilsar gísla ok spyrr tíðenda.

Hann kveðst ekki kunna að segja, " og er eg nú kominn hið síðasta sinn á þinn fund, frændi, og lát nú verða að sköruglegri liðveislu en eg mun því launa að eg mun aldrei krefja þig oftar. " Hann kvezk ekki kunna at segja, " ok em ek nú kominn it síðasta sinn á þinn fund, frǽndi, ok lát nú verða at sköruglegri liðveislu en ek mun því launa at ek mun aldrei krefja þik oftar. "

Þorkell svarar enn hinu sama og fyrr, býður honum hross eða skip en skerst undan allri liðveislu. Þorkell svarar enn hinu sama ok fyrr, býðr honum hross eða skip en skersk undan allri liðveislu. Gísli þiggur skip og biður Þorkel segja fram með sér skipið. Gísli þiggr skip ok biðr Þorkel segja fram með sér skipit. Hann gerir svo og fær honum sex vættir matar og hundrað vaðmála. Hann gerir svá ok fǽr honum sex vǽttir matar ok hundrað vaðmála. Og er Gísli er á skip kominn stendur Þorkell á landi. Ok er Gísli er á skip kominn stendr Þorkell á landi.

Þá mælti Gísli: " Nú þykist þú öllum fótum í etu standa og vera vinur margra höfðingja og uggir nú ekki að þér en eg er sekur og hef eg mikinn fjandskap margra manna. Þá mǽlti Gísli: " Nú þykisk þú ǫllum fótum í etu standa ok vera vinr margra hǫfðingja ok uggir nú ekki at þér en ek em sekr ok hefi ek mikinn fjandskap margra manna. En það kann eg þér að segja að þú munnt þó fyrr drepinn en eg. En þat kann ek þér at segja at þú munt þó fyrr drepinn en ek. Og munum við nú skilja og verr en vera skyldi og sjást aldrei síðan en vita skaltu það að eigi myndi eg svo við þig gera. " Ok munum við nú skilja ok verr en vera skyldi ok sjást aldrei síðan en vita skalt þat at eigi mynda ek svá við þik gera. "

" Ekki hirði eg um spár þínar, " sagði Þorkell, og skildust við svo búið. " Ekki hirða ek um spár þínar, " sagði Þorkell, ok skilðusk við svá búit.

Fer Gísli inn til Hergilseyjar á Breiðafjörð. Ferr Gísli inn til Hergilseyjar á Breiðafjǫrð. Þá tekur hann úr skipinu þiljur og þóftur, árar og allt það sem laust var innbyrðis og hvelfir skipinu og lætur reka inn að Nesjum. Þá tekr hann ór skipinu þiljur ok þóftur, árar ok allt þat sem laust var innbyrðis ok hvelfir skipinu ok lǽtr reka inn at Nesjum. Og nú geta menn þess til er sjá skipið að Gísli muni drukknaður vera er skipið er brotið og rekið á land og muni tekið hafa frá Þorkatli bróður sínum. Ok nú geta menn þess til er sjá skipit at Gísli muni drukknaðr vera er skipit er brotit ok rekit á land ok muni tekit hafa frá Þorkatli bróður sínum.

Nú gengur Gísli í Hergilsey til húss. Nú gengr Gísli í Hergilsey til húss. Þar býr sá maður er Ingjaldur hét; kona hans hét Þorgerður; Ingjaldur var systrungur Gísla að frændsemi og hafði með honum farið út hingað til Íslands. Þar býr sá maðr er Ingjaldr hét; kona hans hét Þorgerðr; Ingjaldr var systrungr Gísla at frǽndsemi ok hafði með honum farit út hingat til Íslands. Og er þeir hittast býður hann Gísla allan greiða og alla björg þá er hann mátti honum veita og það þiggur Gísli og er þar síðan um kyrrt nokkra stund. Ok er þeir hittask býðr hann Gísla allan greiða ok alla bjǫrg þá er hann mátti honum veita ok þat þiggr Gísli ok er þar síðan um kyrrt nokkra stund.

Með Ingjaldi var þræll og ambátt; þrællinn hét Svartur en ambáttin hét Bóthildur. Með Ingjaldi var þrǽll ok ambátt; þrǽllinn hét Svartr en ambáttin hét Bóthildr. Helgi hét sonur Ingjalds og var afglapi sem mestur mátti vera og fífl; honum var sú umbúð veitt að raufarsteinn var bundinn við hálsinn og beit hann gras úti sem fénaður og er kallaður Ingjaldsfífl; hann var mikill vexti, nær sem tröll. Helgi hét son Ingjalds ok var afglapi sem mestr mátti vera ok fífl; honum var sú umbúð veitt at raufarsteinn var bundinn við hálsinn ok beit hann gras úti sem fénaður ok er kallaðr Ingjaldsfífl; hann var mikill vexti, nǽr sem trǫll.

Gísli er þar þann vetur og smíðar skip Ingjaldi og marga hluti aðra. Gísli er þar þann vetr ok smíðar skip Ingjaldi ok marga hluti aðra. En allt það sem hann smíðaði þá var það auðkennt því að hann var hagari en flestir menn aðrir. En allt þat sem hann smíðaði þá var þat auðkennt því at hann var hagari en flestir menn aðrir. Menn undruðust hví það var svo vel smíðað margt sem Ingjaldur átti því hann var ekki hagur. Menn undruðusk hví þat var svá vel smíðat margt sem Ingjaldr átti því hann var ekki hagr.

Gísli er ávallt á sumrum í Geirþjófsfirði; fer nú svo fram þrjá vetur frá því er hann hafði dreymt og verður honum þetta að mestu trausti er Ingjaldur veitir honum. Gísli er ávallt á sumrum í Geirþjófsfirði; ferr nú svá fram þrjá vetr frá því er hann hafði dreymt ok verðr honum þetta at mestu trausti er Ingjaldr veitir honum. Þykir mönnun nú grunsamlegt um þetta allt jafnsaman og hyggja nú að Gísli muni lifa og hafa verið með Ingjaldi en eigi drukknaður sem sagt hafði verði. Þykkir mǫnnum nú grunsamlegt um þetta allt jafnsaman ok hyggja nú at Gísli muni lifa ok hafa verit með Ingjaldi en eigi drukknaðr sem sagt hafði verði. Leggja menn nú ræðu á. Leggja menn nú rǿðu á. Ingjaldur á nú þrjú skip og öll vel ger. Ingjaldr á nú þrjú skip ok ǫll vel ger.

Kemur þessi kvittur fyrir Eyjólf hinn gráa og hlýtur Helgi enn að fara og kemur hann í Hergilsey. Kemr þessi kvittr fyrir Eyjólf inn gráa ok hlýtr Helgi enn at fara ok kemr hann í Hergilsey. Gísli er ávallt í jarðhúsi þá er menn koma í eyna. Gísli er ávallt í jarðhúsi þá er menn koma í eyna. En Ingjaldur var góður gestgjafi og býður Helga gisting; þar var hann um nóttina. En Ingjaldr var góðr gestgjafi ok býðr Helga gisting; þar var hann um nóttina.

Ingjaldur var iðjumaður mikill; hann reri á sjó hvern dag er sjófært var. Ingjaldr var iðjumaðr mikill; hann reri á sjó hvern dag er sjófǿrt var. Og um morguninn er hann var búinn til útróðrar spyr hann hvort Helga er ekki ákaft um ferðina eða hví hann liggur. Ok um morguninn er hann var búinn til útróðrar spyrr hann hvárt Helga er ekki ákaft um ferðina eða hví hann liggr. Hann kvað sér vera ekki einkar skjallt og blés við og strauk höfuðbeinin. Hann kvað sér vera ekki einkar skjallt ok blés við ok strauk höfuðbeinin. Ingjaldur bað hann þá liggja sem kyrrastan og fer hann til sjávar en Helgi tekur að stynja fast. Ingjaldr bað hann þá liggja sem kyrrastan ok ferr hann til sǽvar en Helgi tekr at stynja fast.

Nú er sagt að Þorgerður gengur til jarðhússins og ætlar að gefa Gísla dögurð en þili er á millum búrsins og þess er Helgi lá í. Nú er sagt at Þorgerðr gengr til jarðhússins ok ǽtlar at gefa Gísla dǫgurð en þili er á millum búrsins ok þess er Helgi lá í. Þorgerður gengur í brott úr búrinu. Þorgerður gengr í brott ór búrinu. Klífur Helgi upp á þilið og sér að þar var manni matur deildur og í því kemur Þorgerður inn og vinst Helgi við fast og fellur ofan af þilinu. Klífur Helgi upp á þilit ok sér at þar var manni matr deildr ok í því kemr Þorgerðr inn ok vinnsk Helgi við fast ok fellr ofan af þilinu. Þorgerður spyr því hann lætur svo að klífa í ræfur upp og vera eigi kyrr. Þorgerðr spyrr því hann lǽtr svá at klífa í rǽfur upp ok vera eigi kyrr.

Hann kveðst svo óðvirki vera af beinverkjum að hann mátti eigi kyrr vera, " og vildi eg, " segir hann, " að þú fylgdir mér til rekkju. " Hann kvezk svá óðvirki vera af beinverkjum at hann mátti eigi kyrr vera, " ok vilda ek, " segir hann, " at þú fylgdir mér til rekkju. "

Hún gerir svo. Hon gerir svá. Síðan gengur hún brott með matinn. Síðan gengr hon brott með matinn. En Helgi rís upp þegar og gengur eftir og sér nú hvað títt er, gengur nú aftur og leggst niður eftir þetta og þar þann dag. En Helgi ríss upp þegar ok gengr eftir ok sér nú hvat títt er, gengr nú aftr ok leggsk niðr eftir þetta ok þar þann dag.

Ingjaldur kemur heim um kveldið og fer til rekkju Helga og spyr hvort honum létti nokkuð. Ingjaldr kemr heim um kveldit ok ferr til rekkju Helga ok spyrr hvárt honum létti nǫkkut. Hann kvaðst áleiðist snúast og beiðir sér farnings um morguninn úr eynni og er hann fluttur suður til Flateyjar og fer síðan suður til Þórsness; segir nú að hann er orðinn var við að Gísli er með Ingjaldi. Hann kvazk áleiðis snúast ok beiðir sér farnings um morguninn ór eyjunni ok er hann fluttr suðr til Flateyjar ok ferr síðan suðr til Þórsness; segir nú at hann er orðinn var við at Gísli er með Ingjaldi.

Síðan býst Börkur heiman og eru saman fimmtán, fara á skip og sigla sunnan yfir Breiðafjörð. Síðan býsk Bǫrkr heiman ok eru saman fimmtán, fara á skip ok sigla sunnan yfir Breiðafjǫrð.

Þennan dag er Ingjaldur róinn á vastir og Gísli með honum en þræll hans og ambátt á öðru skipi og sátu hjá eyjum nokkrum, þeim er heita Skutileyjar. Þennan dag er Ingjaldr róinn á vastir ok Gísli með honum en þrǽll hans ok ambátt á ǫðru skipi ok sátu hjá eyjum nokkrum, þeim er heita Skutileyjar.