Bókastaðir

Maður hét Þorgrímur og var kallaður nef. Maðr hét Þorgrímr ok var kallaðr nef. Hann bjó á Nefsstöðum fyrir innan Haukadalsá. Hann bjó á Nefsstöðum fyrir innan Haukadalsá. Hann var fullur af gerningum og fjölkynngi og var seiðskratti sem mestur mátti verða. Hann var fullr af gerningum ok fjǫlkynngi ok var seiðskratti sem mestr mátti verða. Honum bjóða þeir Þorgrímur og Þorkell til sín því að þeir höfðu þar og boð inni. Honum bjóða þeir Þorgrímr ok Þorkell til sín því at þeir hǫfðu þar ok boð inni. Þorgrímur var hagur á járn og er þess við getið að þeir ganga til smiðju, báðir Þorgrímarnir og Þorkell, og síðan byrgja þeir smiðjuna. Þorgrímr var hagr á járn ok er þess við getit at þeir ganga til smiðju, báðir Þorgrímarnir ok Þorkell, ok síðan byrgja þeir smiðjuna. Nú eru tekin Grásíðubrot er Þorkell hafði hlotið úr skiptinu þeirra bræðra og gerir Þorgrímur þar af spjót og var það algert að kveldi; mál voru í og fært í hefti spannar langt. Nú eru tekin Grásíðubrot er Þorkell hafði hlotit ór skiptinu þeira brǿðra ok gerir Þorgrímr þar af spjót ok var þat algert at kveldi; mál váru í ok fǿrt í hefti spannar langt. Nú verður þar að hvílast. Nú verðr þar at hvílast.

Frá því er sagt að Önundur úr Meðaldal kom til boðs að Gísla og bregður honum á einmæli og sagði að Vésteinn væri út kominn, " og er hans hingað von. " Frá því er sagt at Ǫnundr ór Meðaldal kom til boðs at Gísla ok bregðr honum á einmǽli ok sagði at Vésteinn vǽri út kominn, " ok er hans hingat ván. "

Gísli bregður við skjótt og kallar til sín húskarla sína, Hallvarð og Hávarð, og bað þá fara norður í Önundarfjörð og hitta Véstein, " og bera honum kveðju mína og það með að hann sé heima þar til er eg sæki hann heim og komi eigi til boðsins í Haukadal. " og selur í hendur þeim knýtiskauta og var þar í peningur hálfur til jartegna ef hann tryði eigi sögu þeirra ella. Gísli bregðr við skjótt ok kallar til sín húskarla sína, Hallvarð ok Hávarð, ok bað þá fara norðr í Önundarfjörð ok hitta Véstein, " ok bera honum kveðju mína ok þat með at hann sé heima þar til er ek sǿka hann heim ok komi eigi til boðsins í Haukadal. " ok selr í hendr þeim knýtiskauta ok var þar í peningur hálfr til jartegna ef hann tryði eigi sǫgu þeira ella.

Síðan fara þeir og hafa skip úr Haukadal og róa til Lækjaróss og ganga þar á land og til bónda þess er þar bjó á Bessastöðum, hann hét og Bessi. Síðan fara þeir ok hafa skip ór Haukadal ok róa til Lǿkjaróss ok ganga þar á land ok til bónda þess er þar bjó á Bessastöðum, hann hét ok Bessi. Þeir bera honum orð Gísla að hann léði þeim hesta tvo er hann átti og hétu Bandvettir er skjótastir voru í fjörðum. Þeir bera honum orð Gísla at hann léði þeim hesta tvá er hann átti ok hétu Bandvettir er skjótastir váru í fjǫrðum. Hann ljær þeim hestana og ríða þeir uns þeir komu á Mosvöllu og þaðan inn undir Hest. Hann ljær þeim hestana ok ríða þeir uns þeir kómu á Mosvöllu ok þaðan inn undir Hest.

Nú ríður Vésteinn heiman og ber svo til að þá ríður hann undir melinn hjá Mosvöllum er þeir bræður ríða hið efra og farast þeir hjá á mis. Nú ríðr Vésteinn heiman ok berr svá til at þá ríðr hann undir melinn hjá Mosvöllum er þeir brǿðr ríða it efra ok farask þeir hjá á mis.

Þorvarður hét maður er bjó í Holti. Þorvarðr hét maðr er bjó í Holti. Húskarlar hans deildu um verk og hjuggust með ljáum og varð hvorttveggja sár. Húskarlar hans deildu um verk ok hjuggusk með ljáum ok varð hvárttveggja sár. Kemur Vésteinn til og sættir þá og gerir svo að hvorumtveggja hugnar vel; ríður nú út til Dýrafjarðar og Austmenn, þrír saman. Kemr Vésteinn til ok sǽttir þá ok gerir svá at hvárutveggja hugnar vel; ríðr nú út til Dýrafjarðar ok Austmenn, þrír saman.

En þeir koma undir Hest, Hallvarður og Hávarður, og fregna nú hið sanna um ferð Vésteins, riðu nú aftur sem þeir mega. En þeir koma undir Hest, Hallvarðr ok Hávarðr, ok fregna nú it sanna um ferð Vésteins, riðu nú aftr sem þeir megu. Og er þeir koma til Mosvalla þá sáu þeir mannareið í miðjum dal og var þá leiti í millum þeirra; ríða nú í Bjarnardal og koma til Arnkelsbrekku; þar springa báðir hestarnir. Ok er þeir koma til Mosvalla þá sá þeir mannareið í miðjum dal ok var þá leiti í millum þeira; ríða nú í Bjarnardal ok koma til Arnkelsbrekku; þar springa báðir hestarnir. Þeir renna þá af hestunum og kalla. Þeir renna þá af hestunum ok kalla. Heyra þeir Vésteinn nú og voru þá komnir á Gemlufallsheiði og bíða nú og hittast þeir og bera upp erindi sín, bera nú fram peninginn, þann er Gísli sendi honum. Heyra þeir Vésteinn nú ok váru þá komnir á Gemlufallsheiði ok bíða nú ok hittast þeir ok bera upp erendi sín, bera nú fram peninginn, þann er Gísli sendi honum.

Hann tekur nú annan pening úr fégyrðli sínum og roðnar mjög á að sjá. Hann tekr nú annan pening ór fégyrðli sínum ok roðnar mjǫk á at sjá. " Satt eitt segið þig, " segir hann, " og myndi eg aftur hafa horfið ef þið hefðuð hitt mig fyrr en nú falla vötn öll til Dýrafjarðar og mun eg þangað ríða enda er eg þess fús. " Satt eitt segið þik, " segir hann, " ok mynda ek aftr hafa horfit ef þit hefðið hitt mik fyrr en nú falla vǫtn ǫll til Dýrafjarðar ok mun ek þangat ríða enda em ek þess fús. Austmenn skulu hverfa aftur. Austmenn skulu hverfa aftr. En þig stígið á skip, " segir Vésteinn, " og segið Gísla og systur minni þangaðkomu mína. " En þik stígið á skip, " segir Vésteinn, " ok segið Gísla ok systur minni þangaðkomu mína. "

Þeir fara heim og segja Gísla. Þeir fara heim ok segja Gísla. Hann svarar. Hann svarar. " Svo verður nú að vera. " " Svá verðr nú at vera. "

Vésteinn fer til Gemlufalls til Lútu frændkonu sinnar og lætur hún flytja hann yfir fjörðinn og mælti við hann: " Vésteinn, " sagði hún, " vertu var um þig; þurfa muntu þess. " Vésteinn ferr til Gemlufalls til Lútu frǽndkonu sinnar ok lǽtr hon flytja hann yfir fjǫrðinn ok mǽlti við hann: " Vésteinn, " sagði hon, " ver var um þik; þurfa munt þess. "

Hann er fluttur til Þingeyrar, þar bjó þá maður er Þorvaldur gneisti hét. Hann er fluttr til Þingeyrar, þar bjó þá maðr er Þorvaldr gneisti hét. Vésteinn gengur þar til húss og lét Þorvaldur honum heimilan hest sinn; ríður hann nú við hrynjandi og hefur sitt söðulreiði. Vésteinn gengr þar til húss ok lét Þorvaldr honum heimilan hest sinn; ríðr hann nú við hrynjandi ok hefir sitt sǫðulreiði. Hann fylgir honum til Sandaóss og bauð að fylgja honum allt til Gísla. Hann fylgir honum til Sandaóss ok bauð at fylgja honum allt til Gísla. Hann kvað eigi þess þurfa. Hann kvað eigi þess þurfa.

" Margt hefur skipast í Haukadal, " sagði hann, " og vertu var um þig. " " Margt hefir skipast í Haukadal, " sagði hann, " ok ver var um þik. "

Þeir skiljast nú. Þeir skiljask nú. Ríður Vésteinn nú til þess er hann kemur í Haukadal og var á heiðviðri og tunglskin. Ríðr Vésteinn nú til þess er hann kemr í Haukadal ok var á heiðviðri ok tunglskin. En að þeirra Þorgríms þá láta þau inn naut, Geirmundur og kona sú er Rannveig hét; bæsir hún nautin en hann rekur inn að henni. En at þeira Þorgríms þá láta þau inn naut, Geirmundr ok kona sú er Rannveig hét; bæsir hon nautin en hann rekr inn at henni. Þá ríður Vésteinn þar um völl og hittir Geirmundur hann. Þá ríðr Vésteinn þar um vǫll ok hittir Geirmundr hann. Geirmundur mælti: Geirmundr mǽlti:

" Kom þú ekki hér á Sæból og far til Gísla og ver var um þig. " " Kom þú ekki hér á Sæból ok far til Gísla ok ver varr um þik. "

Rannveig hafði gengið út úr fjósinu, hyggur að manninum og þykist kenna og er nautin voru inn látin, þræta þau um manninn, hver verið hafði og ganga við það heim. Rannveig hafði gengit út ór fjósinu, hyggr at manninum ok þykisk kenna ok er nautin váru inn látin, þrǽta þau um manninn, hver verit hafði ok ganga við þat heim. Þeir Þorgrímur sitja við eld og spyr Þorgrímur ef þau hefðu nokkuð manna séð eða hitt eða um hvað þau þrættust. Þeir Þorgrímr sitja við eld ok spyrr Þorgrímr ef þau hefði nǫkkut manna sét eða hitt eða um hvat þau þrǽttust.

" Eg þóttist kenna að Vésteinn var hér kominn, " sagði Rannveig, " og var í blárri kápu og spjót í hendi og reið við hrynjandi. " " Ek þóttist kenna at Vésteinn var hér kominn, " sagði Rannveig, " ok var í blárri kápu ok spjót í hendi ok reið við hrynjandi. "

" En hvað segir þú, Geirmundur? " " En hvat segir þú, Geirmundr? "

" Ógerla sá eg til en húskarl ætla eg Önundar úr Meðaldal og var í kápu Gísla en söðulreiði Önundar og í hendi fiskistöng og veðrar af upp. " Ógerla sá ek til en húskarl ǽtla ek Ǫnundar ór Meðaldal ok var í kápu Gísla en sǫðulreiði Ǫnundar ok í hendi fiskistöng ok veðrar af upp.

" Nú mun ljúga annað hvort ykkar, " sagði Þorgrímur, " og far þú, Rannveig, á Hól og vit hvað þar er títt. " " Nú mun ljúga annat hvárt ykkar, " sagði Þorgrímr, " ok far þú, Rannveig, á Hól ok vit hvat þar er títt. "

Nú fór hún og kom til dyra er menn voru komnir til drykkju. Nú fór hon ok kom til dyra er menn váru komnir til drykkju. Gísli var í dyrum úti og heilsaði henni og bauð henni þar að vera. Gísli var í dyrum úti ok heilsaði henni ok bauð henni þar at vera.

Hún kveðst heim skyldu, " og vildi eg hitta Guðríði mey. " Hon kvezk heim skyldu, " ok vildi ek hitta Guðríði mey. "

Gísli kallar á hana og varð ekki að erindum. Gísli kallar á hana ok varð ekki at erindum.

" Hvar er Auður, kona þín? " segir hún. " Hvar er Auðr, kona þín? " segir hon.

" Hér er hún, " segir Gísli. " Hér er hon, " segir Gísli.

Hún gengur út og spurði hvað hún vildi. Hon gengr út ok spurði hvat hon vildi. Hún kvað smá erindi ein og komust engin upp. Hon kvað smá erendi ein ok kómusk engin upp. Gísli bað hana gera annað hvort, vera þar eða fara heim. Gísli bað hana gera annat hvárt, vera þar eða fara heim. Hún fór heim og var þá nokkru heimskari en áður ef á mætti gæða en kunni engin tíðindi að segja. Hon fór heim ok var þá nokkru heimskari en áðr ef á mǽtti gǿða en kunni engin tíðendi at segja.

En eftir um morguninn lét Vésteinn bera að sér töskur tvær er varningur var í og þeir bræður höfðu með farið, Hallvarður og Hávarður. En eftir um morguninn lét Vésteinn bera at sér töskur tvǽr er varningr var í ok þeir brǿðr hǫfðu með farit, Hallvarðr ok Hávarðr. Hann tók þar úr refil sextugan að lengd og höfuðdúk, tuttugu álna langan og ofið í glit af gulli í þrem stöðum, og mundlaugar þrjár, fáðar með gulli. Hann tók þar ór refil sextugan at lengd ok hǫfuðdúk, tuttugu alna langan ok ofit í glit af gulli í þrem stǫðum, ok mundlaugar þrjár, fáðar með gulli. Þetta bar hann fram og gaf systur sinni, Gísla og Þorkatli, svarabróður sínum, ef hann vildi þiggja. Þetta bar hann fram ok gaf systur sinni, Gísla ok Þorkatli, svarabróður sínum, ef hann vildi þiggja. Gísli gengur og Þorkatlar tveir á Sæból til Þorkels bróður síns. Gísli gengr ok Þorkatlar tveir á Sæból til Þorkels bróður síns. Segir Gísli að Vésteinn var þar kominn og hann hefur gefið þeim báðum saman gripina og sýnir honum og biður hann af hafa slíkt er hann vill. Segir Gísli at Vésteinn var þar kominn ok hann hefir gefit þeim báðum saman gripina ok sýnir honum ok biðr hann af hafa slíkt er hann vill.

Þorkell svarar: " Þó værir þú maklegur þó að þú eignaðist alla og vil eg eigi þiggja gripina; eigi eru launin sýnni en svo. " Þorkell svarar: " Þó vǽrir þú maklegr þó at þú eignaðist alla ok vil ek eigi þiggja gripina; eigi eru launin sýnni en svá. "

Og vill hann víst eigi þiggja. Ok vill hann víst eigi þiggja. Nú fer Gísli heim og þykir honum um allt einn veg á horfast. Nú ferr Gísli heim ok þykkir honum um allt einn veg á horfast.

Nú bar það til nýlundu á Hóli að Gísli lætur illa í svefni tvær nætur í samt og spyrja menn hvað hann dreymdi. Nú bar þat til nýlundu á Hóli at Gísli lǽtr illa í svefni tvǽr nætur í samt ok spyrja menn hvat hann dreymði. Hann vill eigi segja drauma sína. Hann vill eigi segja drauma sína.

Nú kemur hin þriðja nóttin og fara menn til rekkna sinna og er menn höfðu sofið svefn kemur bylur á húsið, svo mikill, að af tekur þekjuna alla öðrum megin af húsinu. Nú kemr in þriðja nóttin ok fara menn til rekkna sinna ok er menn hǫfðu sofit svefn kemr bylur á húsit, svá mikill, at af tekr þekjuna alla ǫðrum megin af húsinu. Það fylgdi þessu að vatn féll úr himni svo mikið að það var með ódæmum og tóku húsin að drjúpa sem líklegt var er þakið tók að rofna. Þat fylgði þessu at vatn fell ór himni svá mikit at þat var með ódǿmum ok tóku húsin at drjúpa sem líklegt var er þakit tók at rofna.

Gísli spratt upp skjótt og heitir á menn sína að skýli. Gísli spratt upp skjótt ok heitir á menn sína at skýli. En þræll einn var með Gísla sá er Þórður hét og kallaður hinn huglausi. En þrǽll einn var með Gísla sá er Þórðr hét ok kallaðr inn huglausi. Þrællinn var heima en Gísli fór og nær allir mennirnir með honum til heyjanna að duga þeim við. Þrǽllinn var heima en Gísli fór ok nǽr allir menninir með honum til heyjanna at duga þeim við. Vésteinn bauð að fara með þeim en Gísli vill eigi það. Vésteinn bauð at fara með þeim en Gísli vill eigi þat. Og nú er mest tóku að drjúpa húsin þá snúa þau systkin rekkjum sínum um endilangt húsið; en allir menn aðrir voru brott flýðir úr húsinu nema þau tvö ein. Ok nú er mest tóku at drjúpa húsin þá snúa þau systkin rekkjum sínum um endilangt húsit; en allir menn aðrir váru brott flýðir ór húsinu nema þau tvö ein.

Nú er gengið inn nokkuð fyrir lýsing, hljóðlega, og þangað að sem Vésteinn hvílir. Nú er gengit inn nǫkkut fyrir lýsing, hljóðlega, ok þangat at sem Vésteinn hvílir. Hann var þá vaknaður. Hann var þá vaknaðr. Eigi finnur hann fyrr en hann er lagður spjóti fyrir brjóstið svo að stóð í gegnum hann. Eigi finnr hann fyrr en hann er lagðr spjóti fyrir brjóstit svá at stóð í gegnum hann.

En er Vésteinn fékk lagið þá mælti hann þetta: " Hneit þar, " sagði hann. En er Vésteinn fekk lagit þá mǽlti hann þetta: " Hneit þar, " sagði hann.

Og því næst gekk maðurinn út. Ok því nǽst gekk maðrinn út. En Vésteinn vildi upp standa; í því fellur hann niður fyrir stokkinn, dauður. En Vésteinn vildi upp standa; í því fellr hann niðr fyrir stokkinn, dauðr. Auður vaknar við og kallar á Þórð hinn huglausa og biður hann taka vopnið úr undinni. Auðr vaknar við ok kallar á Þórð inn huglausa ok biðr hann taka vopnit ór undinni. Það var þá mælt að sá væri skyldur að hefna er vopni kippti úr sári; en það voru kölluð launvíg en eigi morð ef menn létu vopn eftir í beninni standa. Þat var þá mǽlt at sá vǽri skyldr at hefna er vopni kippti ór sári; en þat váru kǫlluð launvíg en eigi morð ef menn létu vápn eftir í beninni standa. Þórður var svo líkblauður maður að hann þorði hvergi í nánd að koma. Þórðr var svá líkblauðr maðr at hann þorði hvergi í nánd at koma.

Gísli kom þá inn og sá hver efni í voru og bað Þórð vera kyrran. Gísli kom þá inn ok sá hver efni í váru ok bað Þórð vera kyrran. Hann tók sjálfur spjótið úr sárinu og kastaði alblóðugu í örk eina og lét engan mann sjá og settist á stokkinn. Hann tók sjálfr spjótit ór sárinu ok kastaði alblóðugu í ǫrk eina ok lét engan mann sjá ok settisk á stokkinn. Síðan lét hann búa um lík Vésteins eftir þeirri siðvenju er þá var í þann tíma. Síðan lét hann búa um lík Vésteins eftir þeirri siðvenju er þá var í þann tíma. Vésteinn var mjög harmdauða bæði Gísla og öðrum mönnum. Vésteinn var mjǫk harmdauða bǽði Gísla ok ǫðrum mǫnnum.

Þá mælti Gísli til Guðríðar, fóstru sinnar: " Þú skalt fara á Sæból og vita hvað menn hafast þar að; sendi eg þig fyrir því þangað að eg trúi þér best um þetta og annað og kunn að segja mér hvað menn hafast þar að. " Þá mǽlti Gísli til Guðríðar, fóstru sinnar: " Þú skalt fara á Sæból ok vita hvat menn hafask þar at; sendi ek þik fyrir því þangat at ek trúi þér bezt um þetta ok annat ok kann at segja mér hvat menn hafask þar at. "

Hún fer og kemur á Sæból. Hon ferr ok kemr á Sæból. Þeir voru upp risnir og sátu með vopnum, Þorgrímar tveir og Þorkell. Þeir váru upp risnir ok sátu með vopnum, Þorgrímar tveir ok Þorkell. Og er hún kom inn var henni heilsað óbrátt því að fólk var flest fámálugt. Ok er hon kom inn var henni heilsat óbrátt því at fólk var flest fámálugt. Þó spyr Þorgrímur hana tíðinda. Þó spyrr Þorgrímr hana tíðenda. Hún sagði víg Vésteins eða morð. Hon sagði víg Vésteins eða morð.

Þorkell svarar: " Tíðindi myndi okkur það hafa þótt eina stund. " Þorkell svarar: " Tíðendi myndi okkr þat hafa þótt eina stund. "

" Sá maður er þar látinn, " segir Þorgrímur, " er vér erum allir skyldir til virðing að veita og gera hans útferð sem sæmilegasta og heygja hann; og er það satt að segja að slíkt er mikill mannskaði. " Sá maðr er þar látinn, " segir Þorgrímr, " er vér erum allir skyldir til virðing at veita ok gera hans útferð sem sæmilegasta ok heygja hann; ok er þat satt at segja at slíkt er mikill mannskaði. Máttu og segja svo Gísla að vér munum þar koma í dag. " Mátt ok segja svá Gísla at vér munum þar koma í dag. "

Hún fer heim og segir Gísla að Þorgrímur sat með hjálm og sverð og öllum herbúnaði en Þorgrímur nef hafði bolöxi í hendi en Þorkell hafði sverð og brugðið af handfang, " allir menn voru þar upp risnir, sumir með vopnum. " Hon ferr heim ok segir Gísla at Þorgrímr sat með hjálm ok sverð ok ǫllum herbúnaði en Þorgrímr nef hafði bolöxi í hendi en Þorkell hafði sverð ok brugðit af handfang, " allir menn váru þar upp risnir, sumir með vopnum. "

" Slíks var að von, " segir Gísli. " Slíks var at ván, " segir Gísli.

Gísli býst nú til að heygja Véstein með allt lið sitt í sandmel þeim er á stenst og Seftjörn, fyrir neðan Sæból. Gísli býsk nú til at heygja Véstein með allt lið sitt í sandmel þeim er á stensk ok Seftjörn, fyrir neðan Sæból. Og er Gísli var á leið kominn þá fara þeir Þorgrímur með marga menn til haugsgerðarinnar. Ok er Gísli var á leið kominn þá fóru þeir Þorgrímr með marga menn til haugsgerðarinnar.

En þá er þeir höfðu veitt Vésteini umbúnað sem siður var til gekk Þorgrímur að Gísla og mælti: " Það er tíska, " segir hann, " að binda mönnum helskó þá er þeir skulu ganga á til Valhallar og mun eg það gera við Véstein. " En þá er þeir hǫfðu veitt Vésteini umbúnað sem siðr var til gekk Þorgrímr at Gísla ok mǽlti: " Þat er tíska, " segir hann, " at binda mǫnnum helskó þá er þeir skulu ganga á til Valhallar ok mun ek þat gera við Véstein. "

Og er hann hafði það gert þá mælti hann: " Eigi kann eg helskó að binda ef þessir losna. " Ok er hann hafði þat gert þá mǽlti hann: " Eigi kann ek helskó at binda ef þessir losna. "

Eftir þetta setjast þeir niður fyrir utan hauginn og talast við og láta allólíklega að nokkur viti hver þennan glæp hefur gert. Eftir þetta setjask þeir niðr fyrir útan hauginn ok talask við ok láta allólíklega at nokkurr viti hver þennan glæp hefir gert.

Þorkell spurði Gísla: " Hversu berst Auður af um bróðurdauðann? Þorkell spurði Gísla: " Hversu bersk Auðr af um bróðurdauðann? Hvort grætur hún mjög? " Hvárt grætur hon mjǫk? "

" Vita muntu það þykjast, " segir Gísli; " hún berst af lítt og þykir mikið. " Vita munt þat þykjast, " segir Gísli; " hon bersk af lítt ok þykkir mikit. Draum dreymdi mig, " segir Gísli, " í fyrri nótt og svo í nótt en þó vil eg eigi á kveða hver vígið hefur unnið en á hitt horfir um draumana. Draum dreymði mik, " segir Gísli, " í fyrri nótt ok svá í nótt en þó vil ek eigi á kveða hver vígit hefir unnit en á it horfir um draumana. Það dreymdi mig hina fyrri nótt að af einum bæ hrökktist höggormur og hyggi Véstein til bana. Þat dreymði mik ina fyrri nótt at af einum bǿ hrøkktist höggormur ok hyggi Véstein til bana. En hina síðari nótt dreymdi mig að vargur rynni af sama bæ og biti Véstein til bana. En ina síðari nótt dreymði mik at vargr rynni af sama bǿ ok biti Véstein til bana. Og sagði eg því hvorugan drauminn fyrr en nú að eg vildi að hvorugur réðist. " Ok sagða ek því hvorugan drauminn fyrr en nú at ek vilda at hvorugurr rézk. "

Og þá kvað hann vísu: Ok þá kvað hann vísu:

Þorkell spurði þá: " Hversu berst Auður af um bróðurdauðann, hvort grætur hún mjög? " Þorkell spurði þá: " Hversu bersk Auðr af um bróðurdauðann, hvárt grætur hon mjǫk? "

" Oft spyrð þú þessa, frændi, " segir Gísli, " og er þér mikil forvitni á að vita þetta. " " Oft spyrr þú þessa, frǽndi, " segir Gísli, " ok er þér mikil forvitni á at vita þetta. "

Gísli kvað vísu: Gísli kvað vísu:

Og enn kvað hann: Ok enn kvað hann:

Nú ganga þeir bræður heim eftir þetta, báðir saman. Nú ganga þeir brǿðr heim eftir þetta, báðir saman.

Þá mælti Þorkell: " Mikil tíðindi hafa hér gerst og munu þér verða nokkru meiri tíðindi með harmi en oss; en eigi að síður verður hver með sjálfum sér lengst að fara. Þá mǽlti Þorkell: " Mikil tíðendi hafa hér gerst ok munu yðr verða nokkru meiri tíðendi með harmi en oss; en eigi at síðr verðr hverr með sjálfum sér lengst at fara. Vildi eg að þú létir þér eigi þetta svo mikils fá að menn renni þar af því grunum í; vildi eg að vér tækum upp leika og væri nú svo vel með oss sem þá er best hefur verið. " Vilda ek at þú létir þér eigi þetta svá mikils fá at menn renni þar af því grunum í; vilda ek at vér tǿkim upp leika ok vǽri nú svá vel með oss sem þá er bezt hefir verit. "

" Þetta er vel mælt, " segir Gísli, " og vil eg það gjarna, og þó með þeim hætti ef nokkuð kann það til að bera á þinni ævi að þér þyki jafnmikið sem mér þykir þetta þá skaltu mér því heita að gera þá með sama hætti sem þú beiðir mig nú. " " Þetta er vel mǽlt, " segir Gísli, " ok vil ek þat gjarna, ok þó með þeim hǽtti ef nǫkkut kann þat til at bera á þinni ǽvi at þér þyki jafnmikit sem mér þykkir þetta þá skalt mér því heita at gera þá með sama hǽtti sem þú beiðir mik nú. "

Þessu játar Þorkell. Þessu játir Þorkell. Síðan fara þeir heim og er þá drukkið erfi eftir Véstein. Síðan fara þeir heim ok er þá drukkit erfi eftir Véstein. Og er það er gert fer hver heim til síns heimilis og var nú allt kyrrt. Ok er þat er gert ferr hver heim til síns heimilis ok var nú allt kyrrt.

Tókust nú upp leikar sem ekki hefði í orðið. Tókusk nú upp leikar sem ekki hefði í orðit. Eiga þeir mágar oftast leik saman, Gísli og Þorgrímur, og verða menn eigi á sáttir hvor sterkari er en þó ætla flestir Gísla aflameiri. Eiga þeir mágar oftast leik saman, Gísli ok Þorgrímr, ok verða menn eigi á sáttir hvor sterkari er en þó ǽtla flestir Gísla aflameiri. Þeir leika knattleika á tjörn þeirri er Seftjörn heitir; þar var jafnan fjölmennt. Þeir leika knattleika á tjǫrn þeiri er Seftjörn heitir; þar var jafnan fjǫlmennt.

Það var einn dag þá er flesta lagi var komið að Gísli bað jafnlega skipta til leiksins. Þat var einn dag þá er flesta lagi var komit at Gísli bað jafnlega skipta til leiksins.

" Það viljum vér víst, " segir Þorkell, " enda viljum vér að þú sparir þá ekki af við Þorgrím því að það orð flyst af að þú sparist við; en eg ynni þér allvel að þú fengir sem mesta virðing af ef þú ert sterkari. " " Þat viljum vér víst, " segir Þorkell, " enda viljum vér at þú sparir þá ekki af við Þorgrím því at þat orð flysk af at þú sparist við; en ek ynna þér allvel at þú fengir sem mestu virðing af ef þú ert sterkari. "

" Ekki höfum við það reynt hér til, " segir Gísli, " en þó má það vera að þar komi að við reynum. " " Ekki hǫfum við þat reynt hér til, " segir Gísli, " en þó má þat vera at þar komi at við reynum. "

Nú leika þeir og hefur Þorgrímur ekki við, felldi Gísli hann og bar út knöttinn. Nú leika þeir ok hefir Þorgrímr ekki við, felldi Gísli hann ok bar út knǫttinn. Þá vill Gísli taka knöttinn en Þorgrímur heldur honum og lætur hann eigi því ná. Þá vill Gísli taka knǫttinn en Þorgrímr heldr honum ok lǽtr hann eigi því ná. Þá fellir Gísli svo hart Þorgrím svo að hann hafði ekki við og af gekk skinnið af hnúunum en blóð stökk úr nösunum; af gekk og kjötið af knjánum. Þá fellir Gísli svá hart Þorgrím svá at hann hafði ekki við ok af gekk skinnit af hnúunum en blóð stǫkk ór nǫsunum; af gekk ok kjötið af knjánum.

Þorgrímur stóð seint upp; hann leit til haugsins Vésteins og mælti: Þorgrímr stóð seint upp; hann leit til haugsins Vésteins ok mǽlti:

Gísli tók knöttinn á skeiði og rekur á milli herða Þorgrími svo að hann steypist áfram og mælti: Gísli tók knǫttinn á skeiði ok rekr á milli herða Þorgrími svá at hann steypisk áfram ok mǽlti:

Þorkell sprettur upp og mælti: " Nú má það sjá hver sterkastur er eða mestur atgervismaður er og hættum nú. " Þorkell sprettur upp ok mǽlti: " Nú má þat sjá hver sterkastr er eða mestr atgervismaðr er ok hǽttum nú. "

Og svo gerðu þeir. Ok svá gerðu þeir. Tókust nú af leikarnir og líður á sumarið og fækkaðist nú heldur með þeim Þorgrími og Gísla. Tókusk nú af leikarnir ok líðr á sumarit ok fækkaðist nú heldr með þeim Þorgrími ok Gísla.

Þorgrímur ætlaði að hafa haustboð að veturnóttum og fagna vetri og blóta Frey og býður þangað Berki bróður sínum og Eyjólfi Þórðarsyni og mörgu öðru stórmenni. Þorgrímr ǽtlaði at hafa haustboð at veturnóttum ok fagna vetri ok blóta Frey ok býðr þangat Berki bróður sínum ok Eyjólfi Þórðarsyni ok mǫrgu ǫðru stórmenni. Gísli býr og til veislu og býður til sín mágum sínum úr Arnarfirði og Þorkötlum tveimur og skorti eigi hálft hundrað manna að Gísla. Gísli býr ok til veizlu ok býðr til sín mágum sínum ór Arnarfirði ok Þorkötlum tveimur ok skorti eigi hálft hundrað manna at Gísla. Drykkja skyldi vera að hvorratveggja og var stráð gólf á Sæbóli af sefinu af Seftjörn. Drykkja skyldi vera at hvorratveggja ok var strát gólf á Sæbóli af sefinu af Seftjörn.

Þá er þeir Þorgrímur bjuggust um og skyldu tjalda húsin en boðsmanna var þangað von um kveldið þá mælti Þorgrímur við Þorkel: " Vel kæmu oss nú reflarnir þeir hinu góðu er Vésteinn vildi gefa þér; þætti mér sem þar væri langt í milli hvort þú hefðir þá með öllu eða hefðir þú þá aldrei og vildi eg nú að þú létir sækja þá. " Þá er þeir Þorgrímr bjuggusk um ok skuldu tjalda húsin en boðsmanna var þangat ván um kveldit þá mǽlti Þorgrímr við Þorkel: " Vel kǿmi oss nú reflarnir þeir inir góðu er Vésteinn vildi gefa þér; þǿtti mér sem þar vǽri langt í milli hvárt þú hefðir þá með ǫllu eða hefðir þú þá aldrei ok vilda ek nú at þú létir sǿkja þá. "

Þorkell svarar: " Allt kann sá er hófið kann og mun eg eigi eftir þeim senda. " Þorkell svarar: " Allt kann sá er hófit kann ok mun ek eigi eftir þeim senda. "

" Eg skal það gera þá, " sagði Þorgrímur og bað Geirmund fara. " Ek skal þat gera þá, " sagði Þorgrímr ok bað Geirmund fara.

Geirmundur svarar: " Vinna mun eg nokkuð en ekki er mér um að fara. " Geirmundr svarar: " Vinna mun ek nakkvat en ekki er mér um at fara. "

Þá gengur Þorgrímur að honum og slær hann buffeitt mikið og mælti: " Far nú þá ef þér þykir nú betra. " Þá gengr Þorgrímr at honum ok slǽr hann buffeitt mikit ok mǽlti: " Far nú þá ef þér þykkir nú betra. "

" Nú skal fara, " sagði hann, " þó að nú sé verra; en vit það fyrir víst að hafa skal eg vilja til að fá þér fylu er þú færð mér fola og er þó eigi varlaunað. " " Nú skal fara, " sagði hann, " þó at nú sé verra; en vit þat fyrir víst at hafa skal ek vilja til at fá þér fylu er þú fǽr mér fola ok er þó eigi varlaunat. "

Síðan fer hann. Síðan ferr hann. Og er hann kemur þar þá eru þau Gísli og Auður búin að láta upp tjöldin. Ok er hann kemr þar þá eru þau Gísli ok Auðr búin at láta upp tjǫldin. Geirmundur ber upp erindið og sagði allt sem farið hafði. Geirmundr berr upp erindit ok sagði allt sem farit hafði.

" Hvort viltu, Auður, ljá tjöldin? " sagði Gísli. " Hvárt vill, Auðr, ljá tjǫldin? " sagði Gísli.

" Eigi spyrð þú þessa af því að þú vitir eigi að eg vildi að þeim væri hvorki þetta gott gert né annað það er þeim væri til sæmdarauka. " " Eigi spyrr þú þessa af því at þú vitir eigi at ek vilda at þeim vǽri hvorki þetta gott gert né annat þat er þeim vǽri til sæmdarauka. "

" Hvort vildi Þorkell bróðir minn? " sagði Gísli. " Hvárt vildi Þorkell bróðir minn? " sagði Gísli.

" Vel þótti honum að eg færi eftir. " " Vel þótti honum at ek fǿra eftir. "

" Það skal ærið eitt til, " sagði Gísli og fylgir honum á leið og fær honum gripina. " Þat skal ǿrit eitt til, " sagði Gísli ok fylgir honum á leið ok fǽr honum gripina.

Gísli gengur með honum og allt að garði og mælti: " Nú er þann veg að eg þykist góða hafa gert ferð þína og vildi eg að þú værir mér nú leiðitamur um það sem mig varðar og sér æ gjöf til gjalda og vildi eg að þú létir lokur frá hurðum þremur í kveld; og mættir þú muna hversu þú varst beiddur til fararinnar. Gísli gengr með honum ok allt at garði ok mǽlti: " Nú er þann veg at ek þykist góða hafa gert ferð þína ok vilda ek at þú vǽrir mér nú leiðitamr um þat sem mik varðar ok sér ǽ gjǫf til gjalda ok vilda ek at þú létir lokur frá hurðum þremur í kveld; ok mǽttir þú muna hversu þú vart beiddr til fararinnar.

Geirmundur svarar: " Mun Þorkatli bróður þínum við engu hætt? " Geirmundr svarar: " Mun Þorkatli bróður þínum við engu hǽtt? "

" Við alls engu, " sagði Gísli. " Við alls engu, " sagði Gísli.

" Þá mun þetta áleiðis snúast, " sagði Geirmundur. " Þá mun þetta áleiðis snúast, " sagði Geirmundr.

Og nú er hann kemur heim kastar hann niður gripunum. Ok nú er hann kemr heim kastar hann niðr gripunum. Þá mælti Þorkell: " Ólíkur er Gísli öðrum mönnum í þolinmæði og hefur hann betur en vér. " Þá mǽlti Þorkell: " Ólíkr er Gísli ǫðrum mǫnnum í þolinmǽði ok hefir hann betr en vér. "

" Þessa þurfum vér nú, " segir Þorgrímur og láta upp refilinn. " Þessa þurfum vér nú, " segir Þorgrímr ok láta upp refilinn.

Síðan koma boðsmenn um kveldið. Síðan koma boðsmenn um kveldit. Og þykknar veðrið, gerir þá logndrífu um kveldið og hylur stígu alla. Ok þykknar veðrit, gerir þá logndrífu um kveldit ok hylur stígu alla.