Bókastaðir

Gestur hét maður og var Oddleifsson; hann var kominn til þings og var í búð hjá Þorkatli auðga. Gestr hét maðr ok var Oddleifsson; hann var kominn til þings ok var í búð hjá Þorkatli auðga. Nú sitja þeir við drykkju, Sýrdælir, en aðrir menn voru að dómum því að sóknarþing var. Nú sitja þeir við drykkju, Sýrdælir, en aðrir menn váru at dómum því at sóknarþing var.

Þá kemur maður inn í búð þeirra Haukdæla, gassi mikill, er Arnór hét og mælti: " Allmikið er um yður Haukdæla er þér gáið einskis annars en að drekka en viljið eigi koma til dóma þar sem þingmenn yðar eiga málum við að skiptast og þykir svo öllum þótt eg kveði upp. " Þá kemr maðr inn í búð þeira Haukdæla, gassi mikill, er Arnór hét ok mǽlti: " Allmikit er um yðr Haukdæla er þér gáið einskis annars en at drekka en vilið eigi koma til dóma þar sem þingmenn yðar eigu málum við at skiptast ok þykkir svá ǫllum þótt ek kveða upp. "

Þá mælti Gísli: " Göngum þá til dóma; kann vera að þetta mæli fleiri. " Þá mǽlti Gísli: " Gǫngum þá til dóma; kann vera at þetta mǽli fleiri. "

Ganga þeir nú til dóma og spyr Þorgrímur ef nokkrir væru þeir menn er þyrftu þeirra liðveislu; " og skal ekki eftir liggja það sem vér megum þeim veita meðan vér erum uppi sem vér heitum voru liði. " Ganga þeir nú til dóma ok spyrr Þorgrímr ef nokkrir vǽri þeir menn er þyrfti þeira liðveizlu; " ok skal ekki eftir liggja þat sem vér megum þeim veita meðan vér erum uppi sem vér heitum váru liði. "

Þá svarar Þorkell hinn auðgi: " Lítils eru mál þessi verð er menn eiga hér við að skiptast en vér munum yður til segja ef vér þurfum yðar liðveislu. " Þá svarar Þorkell inn auðgi: " Lítils eru mál þessi verð er menn eigu hér við at skiptast en vér munum yðr til segja ef vér þurfum yðvar liðveizlu. "

Og nú finnst mönnum orð um hve skrautlegur flokkur þeirra var eða um málsenda þeirra hversu skörulegir voru. Ok nú finnsk mǫnnum orð um hve skrautlegr flokkr þeira var eða um málsenda þeira hversu skörulegir váru.

Þorkell mælti þá til Gests: " Hve lengir ætlar þú að kapp þeirra Haukdæla og yfirgangur muni vera svo mikill? " Þorkell mǽlti þá til Gests: " Hve lengir ǽtlar þú at kapp þeira Haukdæla ok yfirgangr muni vera svá mikill? "

Gestur svarar: " Eigi munu þeir allir samþykkir hið þriðja sumar er þar eru nú í þeim flokki. " Gestr svarar: " Eigi munu þeir allir samþykkir it þriðja sumar er þar eru nú í þeim flokki. "

En Arnór var hjá þessu þeirra tali og hleypur inn í búð þeirra Haukdæla og segir þeim þessi orð. En Arnór var hjá þessu þeira tali ok hleypr inn í búð þeira Haukdæla ok segir þeim þessi orð.

Gísli svarar: " Hér mun hann mælt mál talað hafa. Gísli svarar: " Hér mun hann mǽlt mál talat hafa. En vörumst vér að eigi verði hann sannspár; enda sé eg gott ráð til þessa að vér bindum vort vinfengi með meiri fastmælum en áður og sverjumst í fóstbræðalag fjórir. " En vörumst vér at eigi verði hann sannspárr; enda sjá ek gott ráð til þessa at vér bindum vort vinfengi með meiri fastmǽlum en áðr ok sverjumst í fóstbræðalag fjórir. "

En þeim sýndist þetta ráðlegt. En þeim sýndisk þetta ráðlegt. Ganga nú út í Eyrarhvolsodda og rista þar upp úr jörðu jarðarmen svo að báðir endar voru fastir í jörðu og settu þar undir málaspjót, það er maður mátti taka hendi sinni til geirnagla. Ganga nú út í Eyrarhvolsodda ok rista þar upp ór jǫrðu jarðarmen svá at báðir endar váru fastir í jǫrðu ok settu þar undir málaspjót, þat er maðr mátti taka hendi sinni til geirnagla. Þeir skyldu þar fjórir undir ganga, Þorgrímur, Gísli, Þorkell og Vésteinn. Þeir skuldu þar fjórir undir ganga, Þorgrímr, Gísli, Þorkell ok Vésteinn. Og nú vekja þeir sér blóð og láta renna saman dreyra sinn í þeirri moldu er upp var skorin undan jarðarmeninu og hræra saman allt moldina og blóðið; en síðan féllu þeir allir á kné og sverja þann eið að hver skal annars hefna sem bróður síns og nefna öll goðin í vitni. Ok nú vekja þeir sér blóð ok láta renna saman dreyra sinn í þeirri moldu er upp var skorin undan jarðarmeninu ok hrǿra saman allt moldina ok blóðit; en síðan fellu þeir allir á kné ok sverja þann eið at hverr skal annars hefna sem bróður sinn ok nefna ǫll goðin í vitni.

Og er þeir tókust í hendur allir þá mælti Þorgrímur: " Ærinn vanda hef eg þótt eg geri þetta við þá báða, Þorkel og Gísla, mága mína, en mig skyldir ekki til við Véstein. " og hnykkir hendi sinni. Ok er þeir tókusk í hendr allir þá mǽlti Þorgrímr: " Ǿrinn vanda hefi ek þótt ek gera þetta við þá báða, Þorkel ok Gísla, mága mína, en mik skyldir ekki til við Véstein. " ok hnykkir hendi sinni.

" Svo munum vér þá fleiri gera, " segir Gísli og hnykkir og sinni hendi, " og skal eg eigi binda mér vanda við þann mann er eigi vill við Véstein, mág minn. " " Svá munum vér þá fleiri gera, " segir Gísli ok hnykkir ok sinni hendi, " ok skal ek eigi binda mér vanda við þann mann er eigi vill við Véstein, mág minn. "

Nú þykir mönnum um þetta mikils vert. Nú þykkir mǫnnum um þetta mikils vert. Gísli mælti þá til Þorkels bróður síns: " Nú fór sem mig grunaði og mun þetta fyrir ekki koma sem nú er að gert; get eg og að auðna ráði nú um þetta. " Gísli mǽlti þá til Þorkels bróður síns: " Nú fór sem mik grunaði ok mun þetta fyrir ekki koma sem nú er at gert; get ek ok at auðna ráði nú um þetta. "

Fara nú menn heim af þinginu. Fara nú menn heim af þinginu.

Það bar til tíðinda um sumarið að skip kom út í Dýrafirði og áttu bræður tveir, norrænir menn; hét annar Þórir en annar Þórarinn og voru víkverskir menn að kyni. Þat bar til tíðenda um sumarit at skip kom út í Dýrafirði ok áttu brǿðr tveir, norrǿnir menn; hét annarr Þórir en annarr Þórarinn ok váru víkverskir menn at kyni. Þorgrímur reið til skips og keypti fjögur hundruð viðar og gaf sumt verðið þegar í hönd en sumt á frest. Þorgrímr reið til skips ok keypti fjǫgur hundruð viðar ok gaf sumt verðit þegar í hǫnd en sumt á frest. Nú setja kaupmenn upp skip sitt í Sandaósi og taka sér síðan vistir. Nú setja kaupmenn upp skip sitt í Sandaósi ok taka sér síðan vistir.

Oddur er maður nefndur og var Örlygsson; hann bjó á Eyri í Skutulsfirði; hann tók við stýrimönnum. Oddr er maðr nefndr ok var Örlygsson; hann bjó á Eyri í Skutulsfirði; hann tók við stýrimönnum. Nú sendir Þorgrímur Þórodd son sinn að bera saman við sinn og telja því að hann ætlaði heim að flytja bráðlega. Nú sendir Þorgrímr Þórodd son sinn at bera saman við sinn ok telja því at hann ǽtlaði heim at flytja bráðlega. Og kemur hann til og tekur viðinn og ber saman og þykir þó nokkuð annan veg um kaup þeirra en Þorgrímur hafði frá sagt. Ok kemr hann til ok tekr viðinn ok berr saman ok þykkir þó nǫkkut annan veg um kaup þeira en Þorgrímr hafði frá sagt. Mælti hann þá illa við Austmennina en þeir stóðust það eigi og vinna að honum og vega hann. Mǽlti hann þá illa við Austmennina en þeir stóðust þat eigi ok vinna at honum ok vega hann.

Síðan fara Austmenn frá skipi eftir verk þetta. Síðan fara Austmenn frá skipi eftir verk þetta. Þeir fara um Dýrafjörð og fá sér hesta og vilja ná til vistar sinnar. Þeir fara um Dýrafjörð ok fá sér hesta ok vilja ná til vistar sinnar. Þeir fara dag þann og um nóttina uns þeir koma í dal þann er gengur upp af Skutilsfirði og eta þar dögurð og fara að sofa síðan. Þeir fara dag þann ok um nóttina uns þeir koma í dal þann er gengr upp af Skutilsfirði ok eta þar dǫgurð ok fara at sofa síðan.

Nú eru Þorgrími sögð tíðindi þessi og býst hann þegar heiman og lætur flytja sig yfir fjörð og fer eftir þeim einn saman. Nú eru Þorgrími sǫgð tíðendi þessi ok býsk hann þegar heiman ok lǽtr flytja sik yfir fjǫrð ok ferr eftir þeim einn saman. Hann kemur að þeim þar sem þeir lágu og vekur Þórarin, stingur á honum spjótskafti sínu. Hann kemr at þeim þar sem þeir lágu ok vekr Þórarin, stingr á honum spjótskafti sínu. En hann hleypur upp við og vill taka til sverðs síns því að hann kenndi Þorgrím. En hann hleypr upp við ok vill taka til sverðs síns því at hann kenndi Þorgrím. En Þorgrímur leggur á honum með spjóti og vegur hann. En Þorgrímr leggr á honum með spjóti ok vegr hann. Nú vaknar Þórir og vill hefna félaga síns. Nú vaknar Þórir ok vill hefna félaga síns. En Þorgrímur leggur hann spjóti í gegnum. En Þorgrímr leggr hann spjóti í gegnum. Þar heitir nú Dögurðardalur og Austmannafall. Þar heitir nú Dögurðardalur ok Austmannafall. Eftir þetta fer Þorgrímur heim og verður nú frægur af ferð þessari. Eftir þetta ferr Þorgrímr heim ok verðr nú frǽgr af ferð þessari. Situr hann nú í búi sínu um veturinn. Sitr hann nú í búi sínu um vetrinn.

En um vorið búa þeir mágar, Þorgrímur og Þorkell, skip þar er Austmennirnir höfðu átt. En um várit búa þeir mágar, Þorgrímr ok Þorkell, skip þar er Austmennirnir hǫfðu átt. Austmenn þessir voru óeirðarmenn miklir í Noregi og höfðu átt þar óvært. Austmenn þessir váru óeirðarmenn miklir í Noregi ok hǫfðu átt þar óvǽrt. Nú búa þeir skip þetta og fara utan. Nú búa þeir skip þetta ok fara útan. Það sumar fara og utan Vésteinn og Gísli í Skeljavík í Steingrímsfirði. Þat sumar fara ok útan Vésteinn ok Gísli í Skeljavík í Steingrímsfirði. Og láta hvorirtveggja í haf. Ok láta hvárirtveggju í haf. Önundur úr Meðaldal ræður fyrir búi þeirra Þorkels og Gísla en Saka-Steinn fyrir með Þórdísi á Sæbóli. Ǫnundr ór Meðaldal rǽðr fyrir búi þeira Þorkels ok Gísla en Saka-Steinn fyrir með Þórdísi á Sæbóli.

Og er nú þetta er tíðinda réð Haraldur gráfeldur fyrir Noregi. Ok er nú þetta er tíðenda réð Haraldr gráfeldr fyrir Noregi. Þeir Þorgrímur og Þorkell koma norðarlega að við Noreg skipi sínu og hitta konung brátt og ganga fyrir hann og kveðja hann vel. Þeir Þorgrímr ok Þorkell koma norðarlega at við Noreg skipi sínu ok hitta konung brátt ok ganga fyrir hann ok kveðja hann vel. Konungur tók þeim vel og gerðust þeir honum handgengnir og verður þeim gott til fjár og virðingar. Konungr tók þeim vel ok gerðusk þeir honum handgengnir ok verðr þeim gott til fjár ok virðingar.

Þeir Gísli og Vésteinn voru úti meir en hundruð dægra og sigla um veturnáttaskeið að Hörðalandi í miklu fjúki og ofviðri um nótt, brjóta skipið í spón en halda fé sínu og mönnum. Þeir Gísli ok Vésteinn váru úti meir en hundruð dǿgra ok sigla um veturnáttaskeið at Hǫrðalandi í miklu fjúki ok ofviðri um nótt, brjóta skipit í spón en halda fé sínu ok mǫnnum.

Maður hét Skegg-Bjálfi og átti skip í förum. Maðr hét Skegg-Bjálfi ok átti skip í fǫrum. Hann ætlaði til Danmerkur suður. Hann ǽtlaði til Danmerkr suðr. Þeir fala að honum skipið hálft en hann kveðst spurt hafa að þeir voru góðir drengir og gaf þeim hálft skipið og launa þeir þegar meir en fullu. Þeir fala at honum skipit hálft en hann kvezk spurt hafa at þeir váru góðir drengir ok gaf þeim hálft skipit ok launa þeir þegar meir en fullu.

Nú fara þeir suður til Danmerkur og í þann kaupstað er í Vébjörgum heitir og eru þeir þar um veturinn með þeim manni er Sigurhaddur hét. Nú fara þeir suðr til Danmerkr ok í þann kaupstað er í Vébjörgum heitir ok eru þeir þar um vetrinn með þeim manni er Sigurhaddr hét. Þeir voru þar þrír, Vésteinn, Gísli og Bjálfi og var gott vinfengi með þeim öllum og gjafaskipti. Þeir váru þar þrír, Vésteinn, Gísli ok Bjálfi ok var gott vinfengi með þeim ǫllum ok gjafaskipti. En snemma um vorið bjó Bálfi skip sitt til Íslands. En snemma um várit bjó Bálfi skip sitt til Íslands.

Maður hét Sigurður, félagi Vésteins, norrænn að ætt og var þá á Englandi vestur. Maðr hét Sigurðr, félagi Vésteins, norrǿnn at ǽtt ok var þá á Englandi vestr. Hann sendi Vésteini orð og kveðst vilja slíta félag við hann og þóttist eigi þurfa hans fjár lengur. Hann sendi Vésteini orð ok kvezk vilja slíta félag við hann ok þóttist eigi þurfa hans fjár lengr. Og nú biður Vésteinn leyfis að hann færi að hitta hann. Ok nú biðr Vésteinn leyfis at hann fǿri at hitta hann.

" Því skaltu heita mér að þú farir aldrei brott af Íslandi ef þú kemur heill út nema eg leyfi þér. " " Því skalt heita mér at þú farir aldrei brott af Íslandi ef þú kemr heill út nema ek leyfa þér. "

Nú játar Vésteinn því. Nú játir Vésteinn því.

Og einn morgun rís Gísli upp og gengur að smiðju; hann var allra manna hagastur og ger að sér um alla hluti. Ok einn morgun ríss Gísli upp ok gengr at smiðju; hann var allra manna hagastr ok ger at sér um alla hluti. Hann gerði pening, þann er eigi stóð minna en eyri og hnitar saman peninginn og eru tuttugu naddar á, tíu á hvorum hlutnum, og þykir sem heill sé ef saman er lagður og má þó taka í sundur í tvo hluti. Hann gerði pening, þann er eigi stóð minna en eyri ok hnitar saman peninginn ok eru tuttugu naddar á, tíu á hvorum hlutnum, ok þykkir sem heill sé ef saman er lagðr ok má þó taka í sundr í tvá hluti.

En frá því er sagt að hann tekur í sundur peninginn og selur annan hlut í hendur Vésteini og biður þá þetta hafa til jartegna, og " skulum við þetta því aðeins sendast á milli að líf annars hvors okkar liggi við. En frá því er sagt at hann tekr í sundr peninginn ok selr annan hlut í hendr Vésteini ok biðr þá þetta hafa til jartegna, ok " skulum við þetta því aðeins sendast á milli at líf annars hvors okkar liggi við. En mér segir svo hugur um að við munum þurfa að sendast á milli þó að við hittumst eigi sjálfir. " En mér segir svá hugr um at við munum þurfa at sendast á milli þó at við hittumst eigi sjálfir. "

Nú fer Vésteinn vestur til Englands en þeir Gísli og Bjálfi til Noregs og út um sumarið til Íslands og varð gott til fjár og góðrar sæmdar og skildu vel sitt félag og kaupir nú Bjálfi skip hálft að Gísla. Nú ferr Vésteinn vestr til Englands en þeir Gísli ok Bjálfi til Noregs ok út um sumarit til Íslands ok varð gott til fjár ok góðrar sæmdar ok skilðu vel sitt félag ok kaupir nú Bjálfi skip hálft at Gísla.

Nú fer Gísli vestur í Dýrafjörð á byrðingi einum við tólfta mann. Nú ferr Gísli vestr í Dýrafjörð á byrðingi einum við tólfta mann.

Nú búa þeir skip sitt í öðrum stað, Þorgrímur og Þorkell, og koma út hingað í Haukadalsárós í Dýrafjörð þann sama dag sem Gísli hafði áður inn siglt byrðingnum. Nú búa þeir skip sitt í ǫðrum stað, Þorgrímr ok Þorkell, ok koma út hingat í Haukadalsárós í Dýrafjörð þann sama dag sem Gísli hafði áðr inn siglt byrðingnum. Nú hittast þeir brátt og verður þar fagnafundur og fara nú hvorirtveggja til eigna sinna. Nú hittask þeir brátt ok verðr þar fagnafundr ok fara nú hvorirtveggja til eigna sinna. Hefur þeim og gott til fjár orðið, Þorgrími og Þorkatli. Hefir þeim ok gott til fjár orðit, Þorgrími ok Þorkatli.

Þorkell var ofláti mikill og vann ekki fyrir búi þeirra en Gísli vann nótt með degi. Þorkell var ofláti mikill ok vann ekki fyrir búi þeira en Gísli vann nótt með degi.

Það var einn góðan veðurdag að Gísli lét alla menn vinna heyverk nema Þorkell, hann var einn heima karla á bænum og hafði lagst niður í eldhúsi eftir dögurð sinn. Þat var einn góðan veðurdag at Gísli lét alla menn vinna heyverk nema Þorkell, hann var einn heima karla á bǿnum ok hafði lagst niðr í eldhúsi eftir dǫgurð sinn. Eldhúsið var tírætt að lengd en tíu faðma breitt en utan og sunnan undir eldhúsinu stóð dyngja þeirra Auðar og Ásgerðar og sátu þær þar og saumuðu. Eldhúsit var tírætt at lengd en tíu faðma breitt en útan ok sunnan undir eldhúsinu stóð dyngja þeira Auðar ok Ásgerðar ok sátu þǽr þar ok saumuðu. En er Þorkell vaknar gengur hann til dyngjunnar því að hann heyrði þangað mannamál og leggst þar niður hjá dyngjunni. En er Þorkell vaknar gengr hann til dyngjunnar því at hann heyrði þangat mannamál ok leggsk þar niðr hjá dyngjunni.

Nú tekur Ásgerður til orða. Nú tekr Ásgerðr til orða. " Veittu mér það að þú sker mér skyrtu, Auður, Þorkatli bónda mínum. " " Veit mér þat at þú skerir mér skyrtu, Auðr, Þorkatli bónda mínum. "

" Það kann eg eigi betur en þú, " sagði Auður, " og myndir þú eigi mig til biðja ef þú skyldir skera Vésteini bróður mínum skyrtuna. " " Þat kann ek eigi betr en þú, " sagði Auðr, " ok myndir þú eigi mik til biðja ef þú skyldir skera Vésteini bróður mínum skyrtuna. "

" Eitt er það sér, " segir Ásgerður, " og svo mun mér þykja nokkra stund. " " Eitt er þat sér, " segir Ásgerðr, " ok svá mun mér þykkja nokkra stund. "

" Löngu vissi eg það, " segir Auður, " hvað við sig var og ræðum ekki um fleira. " " Lǫngu vissa ek þat, " segir Auðr, " hvat við sik var ok rǿðum ekki um fleira. "

" Það þykir mér eigi brigsl, " sagði Ásgerður, " þótt mér þyki Vésteinn góður. " Þat þykkir mér eigi brigsl, " sagði Ásgerðr, " þótt mér þyki Vésteinn góðr. Hitt var mér sagt að þið Þorgrímur hittust mjög oft áður en þú værir Gísla gefin. " It var mér sagt at þit Þorgrímr hittusk mjǫk oft áðr en þú vǽrir Gísla gefin. "

" Því fylgdu engir mannlestir, " segir Auður, " því að eg tók engan mann undir Gísla að því fylgdi neinn mannlöstur; og munum við nú hætta þessari ræðu. " " Því fylgðu engir mannlestir, " segir Auðr, " því at ek tók engan mann undir Gísla at því fylgði neinn mannlöstur; ok munum við nú hǽtta þessari rǿðu. "

En Þorkell heyrir hvert orð og það er þær mæltu og tekur nú til orða er þær hættu: En Þorkell heyrir hvert orð ok þat er þǽr mǽltu ok tekr nú til orða er þǽr hǽttu:

og gengur inn eftir það. ok gengr inn eftir þat.

Þá tekur Auður til orða: " Oft stendur illt af kvennahjali og má það vera að hér hljótist af í verra lagi og leitum okkur ráðs. " Þá tekr Auðr til orða: " Oft stendr illt af kvennahjali ok má þat vera at hér hljótist af í verra lagi ok leitum okkr ráðs. "

" Hugað hef eg mér ráð, " segir Ásgerður, " það er hlýða mun en ekki sé eg fyrir þína hönd. " " Hugat hefi ek mér ráð, " segir Ásgerðr, " þat er hlýða mun en ekki sjá ek fyrir þína hǫnd. "

" Hvert er það? " kvað Auður. " Hvert er þat? " kvað Auðr.

" Leggja upp hendur um háls Þorkatli er við komum í rekkju og mun hann þetta fyrirgefa mér og segja þá lygi. " " Leggja upp hendr um háls Þorkatli er við komum í rekkju ok mun hann þetta fyrirgefa mér ok segja þá lygi. "

" Eigi mun því einu mega fyrir hlíta, " segir Auður. " Eigi mun því einu mega fyrir hlíta, " segir Auðr.

" Hvert úrræði muntu taka? " segir Ásgerður. " Hvert úrræði munt taka? " segir Ásgerðr.

" Segja Gísla bónda mínum allt það er eg á vant að ræða eða af að ráða. " " Segja Gísla bónda mínum allt þat er ek á vant at rǿða eða af at ráða. "

Um aftaninn kemur Gísli heim af verkinu. Um aftaninn kemr Gísli heim af verkinu. Það var vant að Þorkell var vanur að þakka bróður sínum verkið en nú er hann hljóður og mælti ekki orð. Þat var vant at Þorkell var vanr at þakka bróður sínum verkit en nú er hann hljóðr ok mǽlti ekki orð. Nú spyr Gísli hvort honum sé þungt. Nú spyrr Gísli hvárt honum sé þungt.

" Engar eru sóttir á mér, " segir Þorkell, " en sóttum verra er þó. " " Engar eru sóttir á mér, " segir Þorkell, " en sóttum verra er þó. "

" Hef eg nokkuð þess gert, " segir Gísli, " að þér þyki við mig að? " " Hefi ek nakkvat þess gert, " segir Gísli, " at þér þyki við mik at? "

" Sá er enginn hlutur, " segir Þorkell, " og muntu þess vís verða þó að síðar sé. " " Sá er enginn hlutr, " segir Þorkell, " ok munt þess vís verða þó at síðar sé. "

Og gengur nú sinn veg hvor þeirra og varð ekki talað fleira að sinni. Ok gengr nú sinn veg hvorr þeira ok varð ekki talat fleira at sinni. Þorkell neytir lítt matar um kveldið og gengur fyrstur manna að sofa. Þorkell neytir lítt matar um kveldit ok gengr fyrstr manna at sofa.

Og er hann var kominn í rekkju þá kemur þar Ásgerður og lyftir klæðum og ætlar niður að leggjast. Ok er hann var kominn í rekkju þá kemr þar Ásgerðr ok lyftir klǽðum ok ǽtlar niðr at leggjast.

Þá tók Þorkell til orða: " Ekki ætla eg þér hér að liggja náttlangt né lengra banni. " Þá tók Þorkell til orða: " Ekki ǽtla ek þér hér at liggja náttlangt né lengra banni. "

Ásgerður mælti: " Hví hefur svo skjótt skipast eða hvað ber til þess? " segir Ásgerður. Ásgerðr mǽlti: " Hví hefir svá skjótt skipast eða hvat berr til þess? " segir Ásgerðr.

Þorkell mælti: " Bæði vitum við nú sökina þótt eg hafi lengi leyndur verið og mun þinn hróður ekki að meir þó að eg mæli berara. " Þorkell mǽlti: " Bǽði vitum við nú sǫkina þótt ek hafa lengi leyndr verit ok mun þinn hróðr ekki at meir þó at ek mǽla berara. "

Hún svarar: " Þú munt ráða verða hugleiðing þinni um þetta en ekki mun eg lengi þæfast til hvílunnar við þig og um tvo kosti áttu að velja. Hon svarar: " Þú munt ráða verða hugleiðing þinni um þetta en ekki mun ek lengi þæfast til hvílunnar við þik ok um tvá kosti átt at velja. Sá er annar að þú tak við mér og lát sem ekki sé í orðið. Sá er annarr at þú tak við mér ok lát sem ekki sé í orðit. Ella mun eg nefna mér votta nú þegar og segja skilið við þig og mun eg láta föður minn heimta mund minn og heimanfylgju og mun sá kostur að þú hafir aldrei hvíluþröng af mér síðan. " Ella mun ek nefna mér votta nú þegar ok segja skilit við þik ok mun ek láta fǫður minn heimta mund minn ok heimanfylgju ok mun sá kostr at þú hafir aldrei hvíluþröng af mér síðan. "

Þorkell þagnaði og mælti um síðir: " Það ræð eg að þú ger hvort þér líkar en eigi mun eg banna rekkjuna náttlangt. " Þorkell þagnaði ok mǽlti um síðir: " Þat rǽð ek at þú ger hvárt þér líkar en eigi mun ek banna rekkjuna náttlangt. "

Hún lýsti brátt yfir því hvor henni þótti betri og fer þegar í rekkju sína. Hon lýsti brátt yfir því hvor henni þótti betri ok ferr þegar í rekkju sína. Eigi hafa þau lengi bæði saman legið áður en þau semja þetta með sér svo sem ekki hefði í orðið. Eigi hafa þau lengi bǽði saman legit áðr en þau semja þetta með sér svá sem ekki hefði í orðit.

Auður kom nú í rekkju hjá Gísla og segir honum ræður þeirra Ásgerðar og biður af sér reiði og bað hann taka nokkuð gott ráð ef hann sæi. Auðr kom nú í rekkju hjá Gísla ok segir honum rǿður þeira Ásgerðar ok biðr af sér reiði ok bað hann taka nakkvat gott ráð ef hann sǽi.

" Eigi sé eg hér ráð til, " sagði hann, " það sem duga mun. " Eigi sé ek hér ráð til, " sagði hann, " þat sem duga mun. En þó mun eg ekki kunna þig um þetta því að mæla verður einnhver skapanna málum og það mun fram koma sem auðið verður. " En þó mun ek ekki kunna þik um þetta því at mǽla verðr einnhverr skapanna málum ok þat mun fram koma sem auðið verðr. "

Nú líða misserin af hendi og kemur að fardögum. Nú líða misserin af hendi ok kemr at fardögum. Þá heimtir Þorkell Gísla bróður sinn á tal við sig og mælti: " Svo er háttað, frændi, " segir hann, " að mér er ráðabreytni nokkur í hug og í skapi; en því víkur svo við að eg vil að við skiptum fé okkar og vil eg ráðast til búlags með Þorgrími, mági mínum. " Þá heimtir Þorkell Gísla bróður sinn á tal við sik ok mǽlti: " Svá er háttat, frǽndi, " segir hann, " at mér er ráðabreytni nokkur í hug ok í skapi; en því víkr svá við at ek vil at við skiptum fé okkar ok vil ek ráðast til búlags með Þorgrími, mági mínum. "

Gísli svarar: " Saman er bræðra eign best að líta og að sjá; að vísu er mér þökk á að kyrrt sé og skiptum engu. " Gísli svarar: " Saman er brǿðra eign bezt at líta ok at sjá; at vísu er mér þǫkk á at kyrrt sé ok skiptum engu. "

" Ekki má svo lengur fram fara, " segir Þorkell, " að við eigum búlag saman því að á því verður stórmikill skaði þar sem þú hefur jafnan einn haft önn og erfiði fyrir búinu en eg tek til einskis höndum, þess sem þrifnaður sé í. " " Ekki má svá lengr fram fara, " segir Þorkell, " at við eigum búlag saman því at á því verðr stórmikill skaði þar sem þú hefir jafnan einn haft ǫnn ok erfiði fyrir búinu en ek tek til einskis hǫndum, þess sem þrifnaður sé í. "

" Tel þú nú ekki að því, " segir Gísli, " meðan eg geri ekki orð á; höfum við nú hvorttveggja reynt að margt hefur verið um með okkur og fátt. " " Tel þú nú ekki at því, " segir Gísli, " meðan ek geri ekki orð á; hǫfum við nú hvárttveggja reynt at margt hefir verit um með okkr ok fátt. "

Þorkell mælti: " Ekki er undir hvað um er talað, skipta skal fénu að vísu; og fyrir því að eg beiði skiptis þá skaltu hafa bólstað og föðurleifð okkar en eg skal hafa lausafé. " Þorkell mǽlti: " Ekki er undir hvat um er talat, skipta skal fénu at vísu; ok fyrir því at ek beiði skiptis þá skalt hafa bólstað ok fǫðurleifð okkar en ek skal hafa lausafé. "

" Ef ekki skal öðru við koma en við skiptum þá ger þú annaðhvort því að eg hirði eigi hvort eg geri að skipta eða kjósa. " " Ef ekki skal ǫðru við koma en við skiptum þá ger þú annaðhvort því at ek hirði eigi hvárt ek geri at skipta eða kjósa. "

Svo lauk að Gísli skipti en Þorkell kaus lausafé en Gísli hefur land. Svá lauk at Gísli skipti en Þorkell kaus lausafé en Gísli hefir land. Þeir skiptu og ómegð; það voru börn tvö; hét sveinninn Geirmundur en Guðríður mærin og var hún með Gísla en Geirmundur með Þorkatli. Þeir skiptu ok ómegð; þat váru bǫrn tvö; hét sveinninn Geirmundr en Guðríðr mǽrin ok var hon með Gísla en Geirmundr með Þorkatli. Fer Þorkell til Þorgríms mágs síns og býr við hann; en Gísli hafði bú eftir og saknar einskis í að nú sé búið verra en áður. Ferr Þorkell til Þorgríms mágs síns ok býr við hann; en Gísli hafði bú eftir ok saknar einskis í at nú sé búit verra en áðr. Og líður nú svo sumarið og kemur að veturnóttum. Ok líðr nú svá sumarit ok kemr at veturnóttum.

Það var þá margra manna siður að fagna vetri í þann tíma og hafa þá veislur og veturnáttablót en Gísli lét af blótum síðan hann var í Vébjörgum í Danmörku en hann hélt þó sem áður veislum og allri stórmennsku. Þat var þá margra manna siðr at fagna vetri í þann tíma ok hafa þá veizlur ok veturnáttablót en Gísli lét af blótum síðan hann var í Vébjörgum í Danmǫrku en hann helt þó sem áðr veislum ok allri stórmennsku. Og nú aflar hann til veislu mikillar þá er svo líður stundum sem áður var getið. Ok nú aflar hann til veizlu mikillar þá er svá líðr stundum sem áðr var getit. Hann býður til veisluþeim báðum nöfnum, Þorkatli Eiríkssyni og Þorkatli auðga og mágum sínum, Bjartmarssonum og mörgum öðrum vinum og félögum. Hann býðr til veisluþeim báðum nǫfnum, Þorkatli Eiríkssyni ok Þorkatli auðga ok mágum sínum, Bjartmarssonum ok mǫrgum ǫðrum vinum ok félǫgum.

Og þann dag er menn koma þar tekur Auður til orða: " Það er satt að segja að nú þykir mér eins manns vant, þess er eg vildi að hér væri. " Ok þann dag er menn koma þar tekr Auðr til orða: " Þat er satt at segja at nú þykkir mér eins manns vant, þess er ek vilda at hér vǽri. "

" Hver er sá? " kvað Gísli. " Hver er sá? " kvað Gísli.

" Það er Vésteinn, bróðir minn; hann myndi eg kjósa til að njóta hér fagnaðar með oss. " " Þat er Vésteinn, bróðir minn; hann mynda ek kjósa til at njóta hér fagnaðar með oss. "

Gísli mælti: " Annan veg er mér þetta gefið því eg vildi gjarna gefa til að hann kæmi hér nú eigi. " Gísli mǽlti: " Annan veg er mér þetta gefit því ek vildi gjarna gefa til at hann kǿmi hér nú eigi. "

Og fellur þetta þeirra tal þar niður. Ok fellr þetta þeira tal þar niðr.