Bókastaðir

Það er upphaf á sögu þessari að Hákon konungur Aðalsteinsfóstri réð fyrir Noregi og var þetta á ofanverðum hans dögum. Þat er upphaf á sǫgu þessari at Hákon konungr Aðalsteinsfóstri réð fyrir Noregi ok var þetta á ofanverðum hans dǫgum. Þorkell hét maður; hann var kallaður skerauki; hann bjó í Súrnadal og var hersir að nafnbót. Þorkell hét maðr; hann var kallaðr skerauki; hann bjó í Súrnadal ok var hersir at nafnbót. Hann átti sér konu er Ísgerður hét og sonu þrjá barna; hét einn Ari, annar Gísli, þriðji Þorbjörn, hann var þeirra yngstur, og uxu allir upp heima þar. Hann átti sér konu er Ísgerðr hét ok sonu þrjá barna; hét einn Ari, annarr Gísli, þriðji Þorbjǫrn, hann var þeira yngstur, ok uxu allir upp heima þar.

Maður er nefndur Ísi; hann bjó í firði er Fibuli heitir á Norðmæri; kona hans hét Ingigerður en Ingibjörg dóttir. Maðr er nefndr Ísi; hann bjó í firði er Fibuli heitir á Norðmǿri; kona hans hét Ingigerðr en Ingibjǫrg dóttir. Ari, sonur Þorkels Sýrdæls, biður hennar og var hún honum gefin með miklu fé. Ari, son Þorkels Sýrdæls, biður hennar ok var hon honum gefin með miklu fé. Kolur hét þræll er í brott fór með henni. Kolr hét þrǽll er í brott fór með henni.

Maður hét Björn hinn blakki og var berserkur; hann fór um land og skoraði á menn til hólmgöngu ef eigi vildu hans vilja gera. Maðr hét Bjǫrn inn blakki ok var berserkr; hann fór um land ok skoraði á menn til hólmgöngu ef eigi vildu hans vilja gera. Hann kom um veturinn til Þorkels Sýrdæls; Ari, sonur hans, réð þá fyrir búi. Hann kom um vetrinn til Þorkels Sýrdæls; Ari, sonr hans, réð þá fyrir búi. Björn gerir Ara tvo kosti, hvort hann vill heldur berjast við hann í hólmi þeim er þar liggur í Súrnadal og heitir Stokkahólmur eða vill hann selja honum í hendur konu sína. Bjǫrn gerir Ara tvá kosti, hvárt hann vill heldr berjast við hann í hólmi þeim er þar liggur í Súrnadal ok heitir Stokkahólmr eða vill hann selja honum í hendr konu sína. Hann kaus skjótt að hann vill heldur berjast en hvorttveggja yrði að skömm, hann og kona hans; skyldi þessi fundur vera á þriggja nátta fresti. Hann kaus skjótt at hann vill heldr berjast en hvorttveggja yrði at skǫmm, hann ok kona hans; skyldi þessi fundr vera á þriggja nátta fresti.

Nú líður til hólmstefnu framan. Nú líður til hólmstefnu framan. Þá berjast þeir og lýkur svo að Ari fellur og lætur líf sitt. Þá berjask þeir ok lýkur svá at Ari fellr ok lǽtr líf sitt. Þykist Björn hafa vegið til landa og konu. Þykist Bjǫrn hafa vegit til landa ok konu. Gísli segir að hann vill heldur láta líf sitt en þetta gangi fram, vill hann ganga á hólm við Björn. Gísli segir at hann vill heldr láta líf sitt en þetta gangi fram, vill hann ganga á hólm við Bjǫrn.

Þá tók Ingibjörg til orða: " Eigi var eg af því Ara gift að eg vildi þig eigi heldur átt hafa. Þá tók Ingibjǫrg til orða: " Eigi var ek af því Ara gift at ek vildi þik eigi heldr átt hafa. Kolur, þræll minn, á sverð er Grásíða heitir og skaltu biðja að hann ljái þér því að það fylgir því sverði að sá skal sigur hafa er það hefur til orustu. " Kolr, þrǽll minn, á sverð er Grásíða heitir ok skaltu biðja at hann ljái þér því at þat fylgir því sverði at sá skal sigr hafa er þat hefur til orrustu. "

Hann biður þrælinn sverðsins og þótti þrælnum mikið fyrir að ljá. Hann biður þrǽlinn sverðsins ok þótti þrǽlnum mikit fyrir at ljá.

Gísli bjóst til hólmgöngu og berjast þeir og lýkur svo að Björn fellur. Gísli bjósk til hólmgöngu ok berjask þeir ok lýkur svá at Bjǫrn fellr. Gísli þóttist nú hafa unnið mikinn sigur og það er sagt að hann biður Ingibjargar og vildi eigi láta góða konu úr ætt ganga og fær hennar. Gísli þóttist nú hafa unnit mikinn sigr ok þat er sagt at hann biður Ingibjargar ok vildi eigi láta góða konu ór ǽtt ganga ok fær hennar. Nú tekur hann allan fjárhlut og gerist mikill maður fyrir sér. Nú tekur hann allan fjárhlut ok gerist mikill maðr fyrir sér. Því næst andast faðir hans og tekur Gísli allan fjárhlut eftir hann. Því nǽst andast faðir hans ok tekur Gísli allan fjárhlut eftir hann. Hann lét drepa þá alla sem með Birni höfðu fylgt. Hann lét drepa þá alla sem með Birni hǫfðu fylgt.

Þrællinn heimti sverð sitt og vill Gísli eigi laust láta og býður hann fé fyrir. Þrǽllinn heimti sverð sitt ok vill Gísli eigi laust láta ok býður hann fé fyrir. En þrællinn vill ekki annað en sverð sitt og fær ekki að heldur. En þrǽllinn vill ekki annat en sverð sitt ok fær ekki at heldr. Þetta líkar þrælnum illa og veitir Gísla tilræði; var það mikið sár. Þetta líkar þrǽlnum illa ok veitir Gísla tilrǽði; var þat mikit sár. Gísli heggur í móti með Grásíðu í höfuð þrælnum svo fast að sverðið brotnaði en hausinn lamdist og fær hvortveggji bana. Gísli heggur í móti með Grásíðu í hǫfuð þrǽlnum svá fast at sverðit brotnaði en hausinn lamdist ok fær hvárrtveggi bana.

Hér eftir tekur Þorbjörn við fé öllu því er átt hafði faðir hans og bræður tveir. Hér eftir tekur Þorbjǫrn við fé ǫllu því er átt hafði faðir hans ok brǿðr tveir. Hann býr í Súrnadal að Stokkum. Hann býr í Súrnadal at Stokkum. Hann biður konu þeirrar er Þóra hét og var Rauðs dóttir úr Friðarey og fékk hennar. Hann biður konu þeirrar er Þóra hét ok var Rauðs dóttir ór Friðarey ok fekk hennar. Þeirra samfarir voru góðar og eigi langar áður en þau gátu börn að eiga. Þeira samfarir váru góðar ok eigi langar áðr en þau gátu bǫrn at eiga. Dóttir þeirra er nefnd Þórdís og var hún elst barna þeirra. Dóttir þeira er nefnd Þórdís ok var hon elst barna þeira. Þorkell hét sonur þeirra hinn elsti, annar Gísli, Ari hinn yngsti og vaxa allir upp heima þar. Þorkell hét son þeira inn elsti, annarr Gísli, Ari inn yngsti ok vaxa allir upp heima þar. Fundust eigi fremri menn þar í nánd þeirra jafnaldrar. Fundusk eigi fremri menn þar í nánd þeira jafnaldrar. Ara var fóstur fengið með Styrkári, móðurbróður sínum en þeir Þorkell og Gísli voru heima báðir. Ara var fóstr fengit með Styrkári, móðurbróður sínum en þeir Þorkell ok Gísli váru heima báðir.

Bárður hét maður; hann bjó þar í Súrnadal; hann var ungur maður og hafði nýtekið við föðurarfi sínum. Bárðr hét maðr; hann bjó þar í Súrnadal; hann var ungur maðr ok hafði nýtekit við fǫðurarfi sínum.

Kolbjörn hét maður er bjó á Hellu í Súrnadal; hann var ungur maður og hafði nýtekið við föðurarfi sínum. Kolbjörn hét maðr er bjó á Hellu í Súrnadal; hann var ungur maðr ok hafði nýtekit við fǫðurarfi sínum.

Það töluðu sumir menn að Bárður fíflaði Þórdísi Þorbjarnardóttur; hún var bæði væn og vitur. Þat tǫluðu sumir menn at Bárðr fíflaði Þórdísi Þorbjarnardóttur; hon var bǽði vǽn ok vitur. Þorbirni hugnaði það illa og kveðst ætla ef Ari væri heima að þá myndi eigi vel gefast. Þorbirni hugnaði þat illa ok kveðst ætla ef Ari vǽri heima at þá myndi eigi vel gefast.

Bárður kvað ómæt ómaga orð, " og mun eg fara sem áður. Bárðr kvað ómǽt ómaga orð, " ok mun ek fara sem áðr. " Með þeim Þorkatli var vingott og var hann í bragði með honum en Gísla var óþokkað um tal þeirra sem föður hans. " Með þeim Þorkatli var vingott ok var hann í bragði með honum en Gísla var óþokkat um tal þeira sem fǫður hans.

Það er sagt einn tíma að Gísli ræðst í ferð með þeim Bárði og Þorkatli. Þat er sagt einn tíma at Gísli ræðst í ferð með þeim Bárði ok Þorkatli. Hann fór á miðja vega til Grannaskeiðs, svo heitir þar er Bárður bjó, og þá er minnst von var heggur Gísli Bárð banahögg. Hann fór á miðja vega til Grannaskeiðs, svá heitir þar er Bárðr bjó, ok þá er minnst ván var heggur Gísli Bárð banahǫgg. Þorkell reiddist og kvað Gísla illa gert hafa en Gísli bað bróður sinn sefast, " og skiptum við sverðum og haf þú það sem betur bítur; " hann brá á glens við hann. Þorkell reiddist ok kvað Gísla illa gert hafa en Gísli bað bróður sinn sefast, " ok skiptum við sverðum ok haf þú þat sem betr bítur; " hann brá á glens við hann.

Nú sefast Þorkell og sest niður hjá Bárði en Gísli fer heim og segir föður sínum og líkaði honum vel. Nú sefask Þorkell ok sezk niðr hjá Bárði en Gísli ferr heim ok segir fǫður sínum ok líkaði honum vel. Aldrei varð síðan jafnblítt með þeim bræðrum og ekki þá Þorkell vopnaskiptið og eigi vildi hann heima þar vera og fór til Hólmgöngu-Skeggja í eyna Söxu, hann var mjög skyldur Bárði, og var hann þar. Aldrei varð síðan jafnblítt með þeim brǿðrum ok ekki þá Þorkell vopnaskiptit ok eigi vildi hann heima þar vera ok fór til Hólmgöngu-Skeggja í eyna Söxu, hann var mjǫk skyldur Bárði, ok var hann þar. Hann eggjar mjög Skeggja að hefna Bárðar, frænda síns, en ganga að eiga Þórdísi, systur sína. Hann eggjar mjǫk Skeggja at hefna Bárðar, frǽnda síns, en ganga at eiga Þórdísi, systur sína.

Nú fara þeir til Stokka, tuttugu saman, og er þeir komu á bæinn mælir Skeggi til mægða við Þorbjörn, " en til samfara við Þórdísi, dóttur þína. " Nú fara þeir til Stokka, tuttugu saman, ok er þeir kómu á bǿinn mǽlir Skeggi til mǽgða við Þorbjǫrn, " en til samfara við Þórdísi, dóttur þína. "

En Þorbjörn vildi eigi gifta honum konuna. En Þorbjǫrn vildi eigi gifta honum konuna. Það var talað að Kolbjörn væri í þingum við Þórdísi. Þat var talat at Kolbjörn vǽri í þingum við Þórdísi. Þótti Skeggja sem hann ylli er hann gat eigi fengið ráðið og fer til fundar við Kolbjörn og býður honum hólmgöngu í eynni Söxu. Þótti Skeggja sem hann ylli er hann gat eigi fengit ráðit ok ferr til fundar við Kolbjörn ok býður honum hólmgöngu í eyjunni Söxu. Hann kveðst koma mundu og sagðist eigi verður að eiga Þórdísi ef hann þyrði eigi að berjast við Skeggja. Hann kveðst koma mundu ok sagðist eigi verðr at eiga Þórdísi ef hann þyrði eigi at berjast við Skeggja. Þeir Þorkell og Skeggi fóru heim í Söxu og biðu þar hólmstefnunnar við annan mann og tuttugasta. Þeir Þorkell ok Skeggi fóru heim í Söxu ok biðu þar hólmstefnunnar við annan mann ok tuttugasta.

Og er liðnar voru þrjár nætur fór Gísli og hittir Kolbjörn og spyr hvort hann er búinn til hólmstefnunnar. Ok er liðnar váru þrjár nætur fór Gísli ok hittir Kolbjörn ok spyrr hvárt hann er búinn til hólmstefnunnar. Kolbjörn svarar og spyr hvort hann skal það til ráðsins vinna. Kolbjörn svarar ok spyrr hvárt hann skal þat til ráðsins vinna.

" Það skaltu eigi segja, " segir Gísli. " Þat skaltu eigi segja, " segir Gísli.

Kolbjörn segir: " Svo hyggst mér að eg muni eigi það til vinna að berjast við Skeggja. " Kolbjörn segir: " Svá hyggst mér at ek muni eigi þat til vinna at berjast við Skeggja. "

Gísli biður hann mæla allra manna armastan, " og þótt þú verðir allur að skömm þá skal eg nú þó fara. " Gísli biður hann mǽla allra manna armastan, " ok þótt þú verðir allr at skǫmm þá skal ek nú þó fara. "

Nú fer Gísli við tólfta mann í eyna Söxu. Nú ferr Gísli við tólfta mann í eyna Söxu. Skeggi kom til hólmsins og segir upp hólmgöngulög og haslar völl Kolbirni og sér eigi hann þar kominn né þann er gangi á hólminn fyrir hann. Skeggi kom til hólmsins ok segir upp hólmgöngulög ok haslar vǫll Kolbirni ok sér eigi hann þar kominn né þann er gangi á hólminn fyrir hann.

Refur hét maður er var smiður Skeggja. Refr hét maðr er var smiðr Skeggja. Hann bað að Refur skyldi gera mannlíkan eftir Gísla og Kolbirni, " og skal annar standa aftar en annar og skal níð það standa ávallt þeim til háðungar ". Hann bað at Refr skyldi gera mannlíkan eftir Gísla ok Kolbirni, " ok skal annarr standa aftar en annarr ok skal níð þat standa ávallt þeim til háðungar ".

Nú heyrði Gísli í skóginn og svarar: " Annað munu húskarlar þínir vinna þarfara og máttu hér þann sjá er þorir að berjast við þig. " Nú heyrði Gísli í skóginn ok svarar: " Annat munu húskarlar þínir vinna þarfara ok máttu hér þann sjá er þorir at berjast við þik. "

Og ganga þeir á hólm og berjast og heldur skildi hvor fyrir sig. Ok ganga þeir á hólm ok berjast ok heldr skildi hvorr fyrir sik. Skeggi hefur sverð það er Gunnlogi hét og heggur með því til Gísla og gall við hátt. Skeggi hefur sverð þat er Gunnlogi hét ok heggur með því til Gísla ok gall við hátt. Þá mælti Skeggi: Þá mǽlti Skeggi:

Gísli hjó í móti með höggspjóti og af sporðinn skildinum og af honum fótinn og mælti: Gísli hjó í móti með hǫggspjóti ok af sporðinn skildinum ok af honum fótinn ok mǽlti:

Skeggi leysti sig af hólmi og gekk ávallt við tréfót síðan. Skeggi leysti sik af hólmi ok gekk ávallt við tréfót síðan. En Þorkell fór nú heim með Gísla bróður sínum og var nú mjög vel í frændsemi þeirra og þykir Gísli mikið hafa vaxið af þessum málum. En Þorkell fór nú heim með Gísla bróður sínum ok var nú mjǫk vel í frǽndsemi þeira ok þykkir Gísli mikit hafa vaxit af þessum málum.

Bræður tveir eru nefndir; hét annar Einar en annar Árni, synir Skeggja úr Söxu; þeir bjuggu á Flyðrunesi, norður frá Þrándheimi. Brǿðr tveir eru nefndir; hét annarr Einar en annarr Árni, synir Skeggja ór Söxu; þeir bjuggu á Flyðrunesi, norðr frá Þrándheimi. Þeir eflast að liði eftir um vorið og fara í Súrnadal til Kolbjarnar og bjóða honum tvo kosti, hvort hann vill heldur fara með þeim og brenna inni Þorbjörn og sonu hans eða láta þar líf. Þeir eflask at liði eftir um várit ok fara í Súrnadal til Kolbjarnar ok bjóða honum tvá kosti, hvárt hann vill heldr fara með þeim ok brenna inni Þorbjǫrn ok sonu hans eða láta þar líf. Hann kjöri heldur að fara. Hann kjöri heldr at fara.

Fara þeir nú þaðan sex tugir manna og koma á Stokka um nótt og bera eld að húsum. Fara þeir nú þaðan sex tugir manna ok koma á Stokka um nótt ok bera eld at húsum. En þau voru öll í svefni í skemmu einni, Þorbjörn og synir hans og Þórdís. En þau váru ǫll í svefni í skemmu einni, Þorbjǫrn ok synir hans ok Þórdís. Þar voru inni sýruker tvö í því húsi. Þar váru inni sýruker tvö í því húsi. Nú taka þeir Gísli hafurstökur tvær og drepa þeim í sýrukerin og verjast svo eldinum og slökkva svo þrisvar þar fyrir þeim eldinn og þá eftir fengu þeir Gísli brotið vegginn og komast svo á brott, tíu saman, og fylgdu reyk til fjalls og komust svo brott úr hunda hljóðum; en tólf menn brunnu þar inni. Nú taka þeir Gísli hafurstökur tvǽr ok drepa þeim í sýrukerin ok verjask svá eldinum ok sløkkva svá þrisvar þar fyrir þeim eldinn ok þá eftir fengu þeir Gísli brotit vegginn ok komask svá á brott, tíu saman, ok fylgðu reyk til fjalls ok kómusk svá brott ór hunda hljóðum; en tólf menn brunnu þar inni. En þeir þykjast öll þau inni hafa brennt er til komu. En þeir þykjask ǫll þau inni hafa brennt er til kómu.

En þau Gísli fara uns þau koma í Friðarey til Styrkárs og eflast þaðan að liði og fá fjóra tugi manna og koma á óvart til Kolbjarnar og brenna hann inni við tólfta mann; selja nú lönd sín og kaupa sér skip og voru á sex tugir manna og fara á brott með allt sitt og koma við eyjar þær er Æsundir heita og liggja þar til hafs. En þau Gísli fara uns þau koma í Friðarey til Styrkárs ok eflask þaðan at liði ok fá fjóra tugi manna ok koma á óvart til Kolbjarnar ok brenna hann inni við tólfta mann; selja nú lǫnd sín ok kaupa sér skip ok váru á sex tugir manna ok fara á brott með allt sitt ok koma við eyjar þǽr er Æsundir heita ok liggja þar til hafs.

Nú fara þeir þaðan á tveimur bátum fjórir tugir manna og koma norður til Flyðruness. Nú fara þeir þaðan á tveimur bátum fjórir tugir manna ok koma norðr til Flyðruness. Þeir bræður, Skeggjasynir, voru þá á leið komnir við níunda mann að heimta landskyldir sínar. Þeir brǿðr, Skeggjasynir, váru þá á leið komnir við níunda mann at heimta landskyldir sínar. Þeir Gísli snúa til móts við þá og drepa þá alla; Gísli vó þrjá menn en Þorkell tvo. Þeir Gísli snúa til móts við þá ok drepa þá alla; Gísli vá þrjá menn en Þorkell tvá. Eftir það ganga þeir til bæjar og taka þaðan á brott mikið fé. Eftir þat ganga þeir til bǿjar ok taka þaðan á brott mikit fé. Gísli hjó þá höfuð af Hólmgöngu-Skeggja því að hann var þá þar hjá sonum sínum. Gísli hjó þá hǫfuð af Hólmgöngu-Skeggja því at hann var þá þar hjá sonum sínum.

Síðan fara þeir til skips og láta í haf og eru úti aukið hundrað dægra og koma að hafi vestur í Dýrafjörð á syðri strönd í ós þann er Haukadalsós heitir. Síðan fara þeir til skips ok láta í haf ok eru úti aukit hundrað dǿgra ok koma at hafi vestr í Dýrafjörð á syðri strǫnd í ós þann er Haukadalsós heitir.

Tveir menn eru nefndir og bjó á sinni ströndinni hvor, Þorkatlar tveir. Tveir menn eru nefndir ok bjó á sinni strǫndinni hvorr, Þorkatlar tveir. Annar bjó á Saurum í Keldudal á hinni syðri strönd, þar var Þorkell Eiríksson, en annar bjó á nyrðri strönd í Alviðru, hann var kallaður Þorkell auðgi. Annarr bjó á Saurum í Keldudal á inni syðri strǫndinni, þar var Þorkell Eiríksson, en annarr bjó á nyrðri strǫnd í Alviðru, hann var kallaðr Þorkell auðgi. Þorkell fór fyrstur virðingarmanna til skips og hitti Þorbjörn súr því að hann var svo kallaður síðan hann varðist með sýrunni. Þorkell fór fyrstr virðingarmanna til skips ok hitti Þorbjǫrn súr því at hann var svá kallaðr síðan hann varðisk með sýrunni. Öll lönd voru þá ónumin á hvorritveggja strönd. Ǫll lǫnd váru þá ónumin á hvárritveggju strǫnd. Nú keypti Þorbjörn súr land á hinni syðri strönd, á Sæbóli í Haukadal. Nú keypti Þorbjǫrn súr land á inni syðri strǫndinni, á Sæbóli í Haukadal. Þar gerði Gísli bæ og búa þar síðan. Þar gerði Gísli bǿ ok búa þar síðan.

Bjartmar hét maður er bjó í Arnarfirði inni í botni en kona hans hét Þuríður og var Hrafns dóttir af Ketilseyri úr Dýrafirði en Hrafn var sonur Dýra er fjörðinn nam. Bjartmar hét maðr er bjó í Arnarfirði inni í botni en kona hans hét Þuríðr ok var Hrafns dóttir af Ketilseyri ór Dýrafirði en Hrafn var son Dýra er fjǫrðinn nam. Þau áttu sér börn: hét dóttir þeirra Hildur, hún var elst barna þeirra; Helgi hét sonur þeirra, Sigurður og Vestgeir. Þau áttu sér bǫrn: hét dóttir þeira Hildr, hon var ellzt barna þeira; Helgi hét son þeira, Sigurðr ok Vestgeirr.

Vésteinn hét Austmaður einn er út kom um landnám og vistaðist með Bjartmari. Vésteinn hét Austmaðr einn er út kom um landnám ok vistaðisk með Bjartmari. Hann gengur að eiga Hildi, dóttur hans. Hann gengr at eiga Hildi, dóttur hans. Og er þau höfðu eigi lengi ásamt verið, gátu þau tvö börn að eiga; Auður hét dóttir þeirra en Vésteinn sonur. Ok er þau hǫfðu eigi lengi ásamt verit, gátu þau tvö bǫrn at eiga; Auðr hét dóttir þeira en Vésteinn son.

Vésteinn austmaður var Végeirsson, bróðir Vébjarnar Sygnakappa. Vésteinn austmaðr var Végeirsson, bróðir Vébjarnar Sygnakappa. Bjartmar var son Áns rauðfels Grímssonar loðinkinna, bróður Örvar-Odds, Ketilssonar hængs sonar Hallbjarnar hálftrölls. Bjartmar var son Áns rauðfels Grímssonar loðinkinna, bróður Örvar-Odds, Ketilssonar hǿngs sonar Hallbjarnar hálftrölls. Móðir Áns Rauðfelds var Helga dóttir Áns bogsveigis. Móðir Áns Rauðfelds var Helga dóttir Áns bogsveigis.

Vésteinn Vésteinsson gerðist fardrengur góður, þó átti hann bú í Önundarfirði undir Hesti þá er hér var komið sögunni; kona hans hét Gunnhildur, Bergur hét sonur hans og Helgi. Vésteinn Vésteinsson gerðisk fardrengur góðr, þó átti hann bú í Önundarfirði undir Hesti þá er hér var komit sǫgunni; kona hans hét Gunnhildr, Bergr hét son hans ok Helgi.

Nú eftir þetta andast Þorbjörn súr og Þóra kona hans. Nú eftir þetta andask Þorbjǫrn súr ok Þóra kona hans. Nú tekur Gísli og Þorkell bróðir hans við búinu en þau Þorbjörn og Þóra voru í haug lögð. Nú tekr Gísli ok Þorkell bróðir hans við búinu en þau Þorbjǫrn ok Þóra váru í haugi lǫgð.

Þorbjörn hét maður og var kallaður selagnúpur; hann bjó í Tálknafirði að Kvígandafelli; Þórdís hét kona hans en Ásgerður dóttir. Þorbjǫrn hét maðr ok var kallaðr selagnúpr; hann bjó í Tálknafirði at Kvígandafelli; Þórdís hét kona hans en Ásgerðr dóttir. Þessarar konu biður Þorkell Súrsson og getur hana að eiga en Gísli Súrsson bað systur Vésteins, Auðar Vésteinsdóttur, og fékk hana; búa nú báðir saman í Haukadal. Þessarar konu biðr Þorkell Súrsson ok getr hana at eiga en Gísli Súrsson bað systur Vésteins, Auðar Vésteinsdóttur, ok fekk hana; búa nú báðir saman í Haukadal.

Eitthvert vor átti Þorkell hinn auðgi Þórðarson, Víkingssonar, för suður til Þórsnessþings og fylgdu honum Súrssynir. Eitthvert vor átti Þorkell inn auðgi Þórðarson, Víkingssonar, fǫr suðr til Þórsnessþings ok fylgðu honum Súrssynir. Í Þórsnesi bjó þá Þorsteinn þorskabítur, Þórólfsson Mostraskeggs; hann átti Þóru Ólafsdóttur, Þorsteinssonar, börn þeirra voru þau Þórdís og Þorgrímur og Börkur hinn digri. Í Þórsnesi bjó þá Þorsteinn þorskabítr, Þórólfsson Mostrarskeggs; hann átti Þóru Ólafsdóttur, Þorsteinssonar, bǫrn þeira váru þau Þórdís ok Þorgrímr ok Bǫrkr inn digri. Þorkell lauk málum sínum á þinginu. Þorkell lauk málum sínum á þinginu.

En eftir þingið bauð Þorsteinn heim Þorkatli auðga og Súrssonum og gaf þeim góðar gjafir að skilnaði en þeir buðu heim Þorsteinssonum vestur þangað annað vor til þings. En eftir þingit bauð Þorsteinn heim Þorkatli auðga ok Súrssonum ok gaf þeim góðar gjafir at skilnaði en þeir buðu heim Þorsteinssonum vestr þangat annat vor til þings. Og nú fara þeir heim. Ok nú fara þeir heim. En að öðru vori fara þeir vestur þangað, Þorsteinssynir, tólf saman, til Hvolseyrarþings og hittast þeir þar, Súrssynir. En at ǫðru vori fara þeir vestr þangat, Þorsteinssynir, tólf saman, til Hvolseyrarþings ok hittask þeir þar, Súrssynir. Bjóða þeir þá Þorsteinssonum heim af þinginu en áður skyldu þeir vera að heimboði hjá Þorkatli auðga, eftir það fara þeir til Súrssona og þiggja þar veislu góða. Bjóða þeir þá Þorsteinssonum heim af þinginu en áðr skuldu þeir vera at heimboði hjá Þorkatli auðga, eftir þat fara þeir til Súrssona ok þiggja þar veizlu góða.

Þorgrími líst systir þeirra bræðra væn og biður hennar og því næst er hún honum föstnuð og er þá þegar gert brúðkaupið og fylgir henni heiman Sæból og réðst Þorgrímur vestur þangað en Börkur er eftir í Þórsnesi og hjá honum systursynir hans, Saka-Steinn og Þóroddur. Þorgrími lízk systir þeira brǿðra vǽn ok biðr hennar ok því nǽst er hon honum fǫstnuð ok er þá þegar gert brúðkaupit ok fylgir henni heiman Sæból ok rézk Þorgrímr vestr þangat en Bǫrkr er eftir í Þórsnesi ok hjá honum systursynir hans, Saka-Steinn ok Þóroddr.

Nú býr Þorgrímur á Sæbóli en þeir Súrssynir fara á Hól og reisa þar góðan bæ og liggja þar saman garðar á Hóli og Sæbóli. Nú býr Þorgrímr á Sæbóli en þeir Súrssynir fara á Hól ok reisa þar góðan bǿ ok liggja þar saman garðar á Hóli ok Sæbóli. Nú búa þeir þar hvorir og er vinfengi þeirra gott. Nú búa þeir þar hvorir ok er vinfengi þeira gott. Þorgrímur hefur goðorð og er þeim bræðrum að honum styrkur mikill. Þorgrímr hefir goðorð ok er þeim brǿðrum at honum styrkr mikill.

Þeir fara nú til vorþings eitt vor með fjóra tugi manna og voru allir í litklæðum. Þeir fara nú til vorþings eitt vor með fjóra tugi manna ok váru allir í litklǽðum. Þar var í för Vésteinn, mágur Gísla, og allir Sýrdælir. Þar var í fǫr Vésteinn, mágr Gísla, ok allir Sýrdælir.