Bókastaðir

Þorgrímr trǫlli Einarsson bjó í Einarsfirði á Lǫngunesi.Þorgrímr trölli Einarsson bjó í Einarsfirði á Löngunesi. Þorgrímr var goðorðsmaðr, mikill hǫfðingi, ríkr ok fjǫlmennr, garpr hinn mesti í skaplyndi.Þorgrímr var goðorðsmaðr, mikill höfðingi, ríkr ok fjölmennr, garpr hinn mesti í skaplyndi. Við Þorgrím bjó systir hans, er Þórdís hét. Hana hafði átta sá maðr, er Hámundr hét. Synir Þórdísar fjórir váru á vist með Þorgrími. Einn þeira hét Bǫðvarr. annarr Falgeirr, þriði Þorkell, fjórði Þórðr.Einn þeira hét Böðvarr. annarr Falgeirr, þriði Þorkell, fjórði Þórðr. Þeir váru allir garpar miklir ok frálegir menn.

Þórunn hét ǫnnur systir Þorgríms trǫlla.Þórunn hét önnur systir Þorgríms trölla. Hon bjó í Einarsfirði, á bœ þeim sem heitir á Langanesi.Hon bjó í Einarsfirði, á bæ þeim sem heitir á Langanesi. Hon átti son þann er Ljótr hét. Hann var mikill maðr vexti. Allir frændr Þorgríms váru miklir hávaðamenn ok ójafnaðarfullir.

Sigríðr hét kona, er bjó á þeim bœ er at Hamri hét.Sigríðr hét kona, er bjó á þeim bæ er at Hamri hét. Sigríðr átti gott bú ok gagnsamt. Sigurðr hét son hennar, er at búi var með henni. Sigurðr var frálegr maðr, vinsæll ok lítill hávaðamaðr, ok þótti eigi alla vega jafnt.

Loðinn hét verkþræll í Brattahlíð. Hann var verkmaðr góðr. Honum fylgdi at lagi kona sú er Sigríðr hét. Hon var fengin til at vinna Þormóði. Skemma var í Brattahlíð, eigi áfǫst húsum, er Þorkell svaf í einn ok setumenn hans — þar brann ljós í skemmunni hverja nótt eftir aðra — enn annat fólk svaf inni.Skemma var í Brattahlíð, eigi áföst húsum, er Þorkell svaf í einn ok setumenn hans — þar brann ljós í skemmunni hverja nótt eftir aðra — enn annat fólk svaf inni. Nú þótti Loðni Sigríðr helzti lǫngum dveljask í skemmunni á kveldum;Nú þótti Loðni Sigríðr helzti löngum dveljast í skemmunni á kveldum; þótti honum hon gá sín minna enn verit hafði; kom honum þá í hug kviðlingr sá er kveðinn hafði verit um lausungarkonur:

Hann ræddi um við Sigríði, at hann vill ekki vistir hennar langar í skemmunni á kveldum. Hon svarar honum sem henni var í skapi til.

Þat barsk at einn aftan, þá er Þorkell ok Þormóðr vildu ganga út til skemmu, ok Sigríðr með þeim — þá tók Loðinn til Sigríðar ok helt henni, enn hon togask ór hǫndum honum.Þat barst at einn aftan, þá er Þorkell ok Þormóðr vildu ganga út til skemmu, ok Sigríðr með þeim — þá tók Loðinn til Sigríðar ok helt henni, enn hon togast ór höndum honum. Ok er Þormóðr sér þetta, þá tekr hann í hǫnd Sigríði ok vill kippa henni ór hǫndum Loðni;Ok er Þormóðr sér þetta, þá tekr hann í hönd Sigríði ok vill kippa henni ór höndum Loðni; enn þat gengr eigi skjótt. Þorkell sér á þrætu þeira.

Hann mælir við Loðin: "Lát Sigríði fara leiðar sinnar; óskuggasamlegt er alt um vistir hennar á kveldunum í skemmunni; mun ek gæta hennar, svá at þér sé skammlaust, úti þar ok svá henni; enn þú gæt hennar þess á milli".

Þá er at jólum dregr, lætr Þorkell mungát heita; því at hann vill jóladrykkju hafa, ok gera sér þat til ágætis — því at sjaldan váru drykkjur á Grœnlandi.því at hann vill jóladrykkju hafa, ok gera sér þat til ágætis — því at sjaldan váru drykkjur á Grænlandi. Þorkell bauð þangat vinum sínum at jólum, ok var þar fjǫlment.Þorkell bauð þangat vinum sínum at jólum, ok var þar fjölment. Skúfr af Stokkanesi ok Bjarni váru þar um jólin. Þaðan var hafðr húsbúnaðr ok ker ok klæði um jólin. Nú drukku menn um jólin með mikilli gleði ok skemtan.

Affaradag jólanna bjuggusk menn á brott.Affaradag jólanna bjuggust menn á brott. Loðinn greiddi mǫnnum klæði, sverð ok handagervi, er hann hafði varðveitt.Loðinn greiddi mönnum klæði, sverð ok handagervi, er hann hafði varðveitt. Hann setti ok fram skip þeira Skúfs ok Bjarna. Húskarlar báru ofan ker ok klæði. Loðinn var í selskinnsstakki ok selskinnsbrókum.

Þá kemr Loðinn í stofu við enn fjórða mann. Þar váru áðr eigi fleiri menn enn þeir Þormóðr ok Bjarni. Þormóðr lá í bekkinum á framanverðum stokki. Nú er þeir koma í stofuna, þá greip Loðinn í fœtr Þormóði ok kipti honum fram á gólfit ok dró hann utar eftir gólfinu.Nú er þeir koma í stofuna, þá greip Loðinn í fætr Þormóði ok kipti honum fram á gólfit ok dró hann utar eftir gólfinu. Þá hleypr Bjarni upp ok grípr um Loðin miðjan, tekr hann upp ok rekr hann niðr við gólfinu hart ok bǫlvar þeim er Þormóð drógu, ok bað þá láta hann lausan;Þá hleypr Bjarni upp ok grípr um Loðin miðjan, tekr hann upp ok rekr hann niðr við gólfinu hart ok bölvar þeim er Þormóð drógu, ok bað þá láta hann lausan; ok þeir gera svá.

Nú stendr Þormóðr upp, ok mælti til Bjarna: "Engi tilkváma þykkir oss Íslendingum um slík brǫgð;Nú stendr Þormóðr upp, ok mælti til Bjarna: "Engi tilkváma þykkir oss Íslendingum um slík brögð; því at vér erum oft slíku vanir í skinnleikum".

Þeir ganga út ok láta sem ekki hafi í orðit. Nú er þeir Skúfr váru albúnir til ferðar, þá gengr Þorkell til skips með þeim, ok heimamenn hans. Þeir hǫfðu eina ferju, ok lá ein bryggja á land upp af ferjunni.Þeir höfðu eina ferju, ok lá ein bryggja á land upp af ferjunni. Bjarni stóð hjá ferjunni ok beið Skúfs, er hann hjalaði við Þorkel. Loðinn var uppi skamt frá skipinu ok hafði af hendi greitt klæði manna. Þormóðr var þaðan skamt.

Ok er minstar vánir váru, bregðr Þormóðr hǫggexi undan skikkju sinni ok høggr í hǫfuð Loðni, svá at hann fell þegar dauðr til jarðar.Ok er minstar vánir váru, bregðr Þormóðr höggexi undan skikkju sinni ok höggr í höfuð Loðni, svá at hann fell þegar dauðr til jarðar.

Þorkell heyrir brestinn ok lítr til; sér hvar Loðinn var fallinn. Hann mælir þá við sína menn, at þeir gangi ok drepi Þormóð; enn þeim varð bilt. Bjarni mælti, at Þormóðr skyldi ganga út á skip. Hann gerði svá. Bjarni gekk eftir honum, ok svá Skúfr. Ok er þeir kómu á skipit, þá heimta þeir bryggjuna út. Þorkell eggjar þá atgǫngu, ok vildi berjask við þá Skúf ok Bjarna, ef þeir vildi eigi Þormóð fram selja.Þorkell eggjar þá atgöngu, ok vildi berjast við þá Skúf ok Bjarna, ef þeir vildi eigi Þormóð fram selja.

Skúfr mælti þá: "Bráðlitit gerir þú á þetta, Þorkell bóndi, ef þú vill drepa Þormóð, heimamann þinn, enn hirðmann ok skáld Óláfs konungs; mun yðr maðrinn dýrkeyptr verða, ef Óláfr konungr spyrr, at þér látið drepa hann, allra helzt er hann hafði sent hann þér til trausts, ef hann þyrfti nǫkkurs við;mun yðr maðrinn dýrkeyptr verða, ef Óláfr konungr spyrr, at þér látið drepa hann, allra helzt er hann hafði sent hann þér til trausts, ef hann þyrfti nökkurs við; sýnisk þat í þessu máli sem oft, at ‚reiðin lítr eigi et sanna’".sýnist þat í þessu máli sem oft, at ‚reiðin lítr eigi et sanna’". Nú viljum vér bjóða yðr fébœtr fyrir Þormóð um víg þetta ok vanza þann, er yðr hefir ger verit í víginu".Nú viljum vér bjóða yðr fébætr fyrir Þormóð um víg þetta ok vanza þann, er yðr hefir ger verit í víginu".

Nú af þessum orðum Skúfs — þá sefask Þorkell.Nú af þessum orðum Skúfs — þá sefast Þorkell. Áttu þá margir hlut í um sættir þeira. Fór þat ok fram, at Skúfr handsalaði Þorkatli sjálfdœmi fyrir víg Loðins.Fór þat ok fram, at Skúfr handsalaði Þorkatli sjálfdæmi fyrir víg Loðins. Fór Þormóðr þá til vistar á Stokkanes.

Egill hét húskarl þeira Skúfs. Hann var mikill maðr vexti ok sterkr, ljótr yfirlits, ófimr ok óvitr. Hann átti kenningarnafn ok var kallaðr fífl-Egill.

Þormóðr var lǫngum ókátr.Þormóðr var löngum ókátr. Þeir spurðu Þormóð eftir, Bjarni ok Skúfr, ef þeir mætti nǫkkut bœtr ráða á hljóðleikum hans.Þeir spurðu Þormóð eftir, Bjarni ok Skúfr, ef þeir mætti nökkut bætr ráða á hljóðleikum hans.

Þormóðr svaraði: "Þat vilda ek, at þit fengit mér fylgdarmann þann er mér fylgdi hvert er ek vilda fara".

Þeir sǫgðu svá vera skyldu;Þeir sögðu svá vera skyldu; báðu hann kjósa þann mann af húskǫrlum sínum, sem hann vildi.báðu hann kjósa þann mann af húskörlum sínum, sem hann vildi.

Þormóðr mælti: "Fífl-Egill — hann er mikill vexti ok sterkr — hann kýss ek — ok mun eigi of hygginn at gera slíkt sem fyrir hann er lagt".

Þeir kváðu svá vera skyldu. Menn undruðusk þó, hví hann kaus Egil.Menn undruðust þó, hví hann kaus Egil.

Bjarni smíðaði Þormóði exi breiða at Þormóðar fyrirsǫgn;Bjarni smíðaði Þormóði exi breiða at Þormóðar fyrirsögn; hon var slegin ofan ǫll af ok fram til eggjar;hon var slegin ofan öll af ok fram til eggjar; eigi var eggvǫlr fyrir henni;eigi var eggvölr fyrir henni; helzti var hon bitrleg.

Um sumarit eftir þessa atburði fóru menn til þings í Garða í Einarsfjǫrð.Um sumarit eftir þessa atburði fóru menn til þings í Garða í Einarsfjörð. Þeir ór Eiríksfirði hǫfðu tjaldat búðir sínar;Þeir ór Eiríksfirði höfðu tjaldat búðir sínar; ok var leiti á meðal ok þess er þeir hǫfðu tjaldat ór Einarsfirði.ok var leiti á meðal ok þess er þeir höfðu tjaldat ór Einarsfirði.

Nú er menn hǫfðu flestir tjaldat búðir, þá var Þorgrímr eigi kominn.Nú er menn höfðu flestir tjaldat búðir, þá var Þorgrímr eigi kominn. Litlu síðar var sén fǫr hans;Litlu síðar var sén för hans; hann hafði skrautlegt skip ok svá liðskost vasklegan ok vel búinn. Svá var ofsi Þorgríms mikill, at menn þorðu varla at mæla við hann. Veiðarfœri hǫfðu þeir Grænlendingar jafnan á skipi sínu.Veiðarfæri höfðu þeir Grænlendingar jafnan á skipi sínu. Nú er skip Þorgríms rendi at landi, þá gengu menn til strandar, at sjá skraut þeira ok vápnabúnað. Þormóðr var þar við staddr, ok tók upp selskutil einn, er þeir hǫfðu á land kastat, ok lítr á.Þormóðr var þar við staddr, ok tók upp selskutil einn, er þeir höfðu á land kastat, ok lítr á.

Enn fǫrunautr Þorgríms tekr til skutilsins ok mælti: "Lumi af skutlinum, maðr", segir hann; "því at þér mun til lítils koma, þóttu haldir á; ok þat ætla ek, at þú munir lítit kunna at beita skutlinum".Enn förunautr Þorgríms tekr til skutilsins ok mælti: "Lumi af skutlinum, maðr", segir hann; "því at þér mun til lítils koma, þóttu haldir á; ok þat ætla ek, at þú munir lítit kunna at beita skutlinum".

Hann svaraði svá: "Óvíst þykkir mér, hvárt þú beitir betr enn ek".

"Efalaust mun þat", sagði hinn.

Þá kvað Þormóðr vísu þessa:

Þormóðr gengr þá heim til búðar Þorgríms. Hann lætr þá tjalda búð sína með miklum sóma ok búask um vel.Hann lætr þá tjalda búð sína með miklum sóma ok búast um vel.

Þat barsk at einn góðan veðrdag á þinginu, at allir menn váru gengnir í brott frá búð þeira Skúfs ok Bjarna, nema Þormóðr: hann lá heima í búð ok svaf.Þat barst at einn góðan veðrdag á þinginu, at allir menn váru gengnir í brott frá búð þeira Skúfs ok Bjarna, nema Þormóðr: hann lá heima í búð ok svaf. Hann hafði breitt á sik feld tvílóðinn, er hann átti; feldrinn var ǫðrum megin svartr, enn ǫðrum megin hvítr.feldrinn var öðrum megin svartr, enn öðrum megin hvítr. Nú er Þormóðr hafði sofit nǫkkura stund þá vaknar hann, ok sér at allir menn váru í brottu.Nú er Þormóðr hafði sofit nökkura stund þá vaknar hann, ok sér at allir menn váru í brottu. Hann undraðisk þat;Hann undraðist þat; því at þá var mart manna í búðinni, er hann sofnaði.

Ok í því kemr Egill farandi í búðina, ok mælti: "Of fjarri ertu mikilli skemtan".

Þormóðr spurði: "Hvaðan komtu at? eða hvat er nú í leikum til skemtanar?"

Egill segir: "Ek var at búð Þorgríms Einarssonar, ok þar er nú mestr hluti þingheimsins".

Þormóðr spurði: "Hvat er þar til skemtanar?"

Egill mælti: "Þorgrímr segir þar sǫgu".Egill mælti: "Þorgrímr segir þar sögu".

Þormóðr mælti: "Frá hverjum er saga sú er hann segir?"

Egill svarar: "Eigi veit ek gjǫrla, frá hverjum sagan er;Egill svarar: "Eigi veit ek gjörla, frá hverjum sagan er; enn hitt veit ek, at hann segir vel frá ok skemtilega, ok er stóll settr undir hann úti hjá búðinni, ok sitja menn þar umhverfis ok hlýða til sǫgunnar".enn hitt veit ek, at hann segir vel frá ok skemtilega, ok er stóll settr undir hann úti hjá búðinni, ok sitja menn þar umhverfis ok hlýða til sögunnar".

Þormóðr mælti: "Kunna muntu nǫkkurn mann at nefna, þann sem í er sǫgunni, allra helzt er þú segir svá mikit frá at gaman sé at".Þormóðr mælti: "Kunna muntu nökkurn mann at nefna, þann sem í er sögunni, allra helzt er þú segir svá mikit frá at gaman sé at".

Egill mælti: "Þorgeirr nǫkkurr var mikill kappi í sǫgunni;Egill mælti: "Þorgeirr nökkurr var mikill kappi í sögunni; ok svá virðisk mér sem hann Þorgrímr mundi verit hafa nǫkkut við sǫguna, ok gengit mjǫk vel fram, sem líklegt er;ok svá virðist mér sem hann Þorgrímr mundi verit hafa nökkut við söguna, ok gengit mjök vel fram, sem líklegt er; vilda ek, at þú gengir þangat ok hlýddir til skemtanar".

"Vera má þat", sagði Þormóðr. Ríss hann nú upp ok tekr yfir sik feld sinn ok snýr út enu svarta á feldinum. Hann tekr øxi sína í hǫnd sér ok setr hǫtt á hǫfuð sér — gengr til búðar Þorgríms, ok Egill með honum;Hann tekr öxi sína í hönd sér ok setr hött á höfuð sér — gengr til búðar Þorgríms, ok Egill með honum; nema þeir stað undir búðarveggnum ok hlýðask þaðan um, ok mátti þaðan eigi gerla heyra þat er sagt var.nema þeir stað undir búðarveggnum ok hlýðast þaðan um, ok mátti þaðan eigi gerla heyra þat er sagt var.

Veðr hafði æ verit bjart ok sólskin mikit; enn er Þormóðr var kominn undir búðina, þá tók veðrit at þykna. Þormóðr gerði ýmist, at hann horfði í himininn upp eða niðr í jǫrðina fyrir sik.Þormóðr gerði ýmist, at hann horfði í himininn upp eða niðr í jörðina fyrir sik.

Egill mælti: "Hví lætr þú þann veg?"

Þormóðr svarar: "Þanninn er himininn í at sjá, ok svá jǫrðin, sem þá er vábrestir verða".Þormóðr svarar: "Þanninn er himininn í at sjá, ok svá jörðin, sem þá er vábrestir verða".

Egill mælti: "Fyrir hverju er vant at verða vábrestir?"

Þormóðr svarar: "Fyrir tíðendum verða vábrestir ávalt. Nú ef svá kann at berask, at þú heyrir vábrestinn, þá forða þú þér, sem þú mátt, ok hlaup heim til búðar sem skjótast ok get þín þar".Nú ef svá kann at berast, at þú heyrir vábrestinn, þá forða þú þér, sem þú mátt, ok hlaup heim til búðar sem skjótast ok get þín þar".

Nú er þeir hjalask þetta við, þá gerir á skúr mikla ok mikit vátviðri.Nú er þeir hjalast þetta við, þá gerir á skúr mikla ok mikit vátviðri. Hlaupa menn í brott, hverr til sinnar búðar; því at menn hǫfðu ekki við vatni búizk.því at menn höfðu ekki við vatni búizt. Sumir fóru inn í búð Þorgríms, ok var mikil þrǫng í búðardyrunum.Sumir fóru inn í búð Þorgríms, ok var mikil þröng í búðardyrunum. Þorgrímr sat eftir á stólinum ok beið, ef nǫkkut ryddisk í búðardyrunum.Þorgrímr sat eftir á stólinum ok beið, ef nökkut ryddist í búðardyrunum.

Þormóðr mælti þá við Egil: "Bíð þú hér; enn ek mun ganga fram fyrir búðina, ok vita, hvat þar sé til tíðenda. Enn ef þú heyrir vábrestinn, þá hlaup þú heim til búðar sem skjótast".

Nú gengr Þormóðr fram fyrir búðina ok þar at sem Þorgrímr sat. Hann mælti: "Hvat sǫgu var þat er þú sagðir áðan?"Hann mælti: "Hvat sögu var þat er þú sagðir áðan?"

Þorgrímr segir: "Ekki getr þat í fám orðum sagt stórmerki þeirar sǫgu.Þorgrímr segir: "Ekki getr þat í fám orðum sagt stórmerki þeirar sögu. Eða hvert er nafn þitt?"

Hann segir: "Ótryggr heiti ek".

"Hvers son ertu?" sagði Þorgrímr.

"Ek em Tortryggsson".

Þá vildi Þorgrímr upp rísa af stólinum. Þormóðr høggr þá í hǫfuð honum ok klýfr hann í herðar niðr, brá síðar exinni undir feld sinn, ok sezk undir herðar Þorgrími ok kallar: "Fari þér hingat; á er unnit Þorgrími".Þormóðr höggr þá í höfuð honum ok klýfr hann í herðar niðr, brá síðar exinni undir feld sinn, ok sezt undir herðar Þorgrími ok kallar: "Fari þér hingat; á er unnit Þorgrími". Nú snúask margir þangat ok sjá áverkann.Nú snúast margir þangat ok sjá áverkann. Þeir frétta, hvat hann veit til þess manns, er á Þorgrími vann.

Þormóðr svaraði: "Hér sá ek hann fyrir skemstu; enn ek hljóp þegar undir herðar Þorgrími, er áverkinn var orðinn; sá ek þá eigi, hvert sá fór, er á hafði unnit. Nú taki hér nǫkkurir til ok styði Þorgrím;Nú taki hér nökkurir til ok styði Þorgrím; enn sumir fari at leita þess sem á honum hefir unnit".

Þá settusk þeir undir herðar Þorgrími;Þá settust þeir undir herðar Þorgrími; enn Þormóðr fór í brott. Hann gengr þá fram með sjónum fyrir nes nǫkkurt;Hann gengr þá fram með sjónum fyrir nes nökkurt; hann snýr þá feldinum ok lét þá horfa út et hvíta.

Enn er Egill heyrir brestinn, er Þormóðr vann á Þorgrími — hljóp hann þá heim til búðar. Skúfs menn geta at líta, hvar maðr hljóp, ok ætluðu, at sá mundi valda áverkum við Þorgrím. Egill varð stórum hræddr, er hann sá manna fǫr eftir sér, ok með vápnum.Egill varð stórum hræddr, er hann sá manna för eftir sér, ok með vápnum. Ok er hann var handtekinn, þá skalf á honum leggr ok liðr sakir hræðslu. Enn þegar er þeir kendu Egil, þá þóttusk þeir vita, at hann mundi eigi hafa unnit á Þorgrími.Enn þegar er þeir kendu Egil, þá þóttust þeir vita, at hann mundi eigi hafa unnit á Þorgrími. Rann hræðsla af honum sem hiti af járni.

Nú fara þeir í búðirnar ok leita mannsins ok finna eigi. Þeir fara fram til sjávarins ok fram fyrir nesit þat sem fram gekk í sjóinn. Þar mœta þeir manni í hvítum feldi ok spyrja hann at nafni.Þar mæta þeir manni í hvítum feldi ok spyrja hann at nafni. Hann nefndisk Vígfúss.Hann nefndist Vígfúss. Þeir spurðu, hvert hann ætlaði at fara.

Hann svarar: "Ek leita þess manns, er á Þorgrími hefir unnit". Þeir gengusk at móti, ok fóru hvárirtveggju hart mjǫk;Þeir gengust at móti, ok fóru hvárirtveggju hart mjök; skilr nú skjótt með þeim.

Þeir Skúfr ok Bjarni sakna Þormóðar, ok þykkir þeim ekki ørvænt, at hann muni vera valdr áverkans — því at Skúfr hafði heyrt í Noregi konungs átekjur um hefnd eftir Þorgeir Hávarsson.Þeir Skúfr ok Bjarni sakna Þormóðar, ok þykkir þeim ekki örvænt, at hann muni vera valdr áverkans — því at Skúfr hafði heyrt í Noregi konungs átekjur um hefnd eftir Þorgeir Hávarsson. Nú er af líðr et mesta hlaupit mannanna, þá tóku þeir Skúfr ok Bjarni bát einn á laun ok létu í nǫkkurar vistir.Nú er af líðr et mesta hlaupit mannanna, þá tóku þeir Skúfr ok Bjarni bát einn á laun ok létu í nökkurar vistir. Þeir reru fram fyrir nesit; því at sagt var, at þar hefði sésk maðr í hvítum feldi, sá er nefndisk Vígfúss.því at sagt var, at þar hefði sést maðr í hvítum feldi, sá er nefndist Vígfúss. Enn er þeir koma fyrir nesit, þá sá þeir, hvar Þormóðr var. Reru þeir þá at landi, ok mæla, at Þormóðr skuli ganga á skipit út. Hann gerði svá. Þeir spyrja, hvárt hann hefði unnit á Þorgrími. Hann kvað þat satt vera. Þeir spurðu hann tíðenda, eða hversu mikill vera mundi áverkinn. Þormóðr kvað þá vísu:

"Vera má", segir Þormóðr, "at eigi hafi mikit orðit hǫggit; því at ǫrvendr maðr hjó."Vera má", segir Þormóðr, "at eigi hafi mikit orðit höggit; því at örvendr maðr hjó. Enn því hjó ek eigi fleiri, at ek hugða, at þetta skyldi at fullu vinna".

Skúfr mælti þá: "Gæfu hafðir þú á, er þeir kendu þik eigi, er þú sazt undir hǫfði honum Þorgrími, eða þá er þeir fundu þik uppi á nesinu".Skúfr mælti þá: "Gæfu hafðir þú á, er þeir kendu þik eigi, er þú sazt undir höfði honum Þorgrími, eða þá er þeir fundu þik uppi á nesinu".

Þá kvað Þormóðr vísu:

Skúfr mælti: "Svá má vera; enn hvárt var Falgeirr þar hjá Þórdísarson, kappinn?"

Þormóðr svarar: "Þar var hann".

Skúfr mælti: "Þó mundi hann nú óðr verða við víg Þorgríms frænda síns".

Þormóðr kvað vísu:

"Auðkendr maðr em ek", segir Þormóðr, "svartr maðr ok hrokkinhærðr ok málhaltr; enn ek var eigi í því sinni feigr; ok má vera, at ek hafa til nǫkkurs undan rekit ok lúti enn fyrri í gras nǫkkurir frændr Þorgríms enn ek".ok má vera, at ek hafa til nökkurs undan rekit ok lúti enn fyrri í gras nökkurir frændr Þorgríms enn ek".

Bjarni mælti þá: "Þú munt nú vera láta svá búit um hefndir eftir Þorgeir, ok hefir þú þó leyst þínar hendr".

Þá kvað Þormóðr vísu:

"Svá sýnisk mér", segir Bjarni, "sem þú þurfir eigi meira at at gera um hefndina eftir Þorgeir;"Svá sýnist mér", segir Bjarni, "sem þú þurfir eigi meira at at gera um hefndina eftir Þorgeir; því at mikit stórvirki hefir þú gert, einn útlendr maðr ok einmani, sem þú ert hér — drepit þann hǫfðingja, sem annarr er mestr á ǫllu Grœnlandi — ok eigi sýnt, hvárt þú kemsk í brott;því at mikit stórvirki hefir þú gert, einn útlendr maðr ok einmani, sem þú ert hér — drepit þann höfðingja, sem annarr er mestr á öllu Grænlandi — ok eigi sýnt, hvárt þú kemst í brott; því at Þorgrímr á marga frændr þriflega eftir ok mikla kappsmenn".

Nú flytja þeir Þormóð til Eiríksfjarðar ok fylgja honum í helli þann, er nú er kallaðr Þormóðshellir. Sá hellir er í sævarhǫmrunum ǫðrum megin fjarðarins enn Stokkanes.Sá hellir er í sævarhömrunum öðrum megin fjarðarins enn Stokkanes. Hamrar eru upp ok niðr frá hellinum, ok hvárttveggja ilt at fara.

Þeir Skúfr ok Bjarni mæla þá við Þormóð: "Vertu nú hér í hellinum; enn vit munum koma til móts við þik, þegar lokit er þinginu".

Síðan fara þeir brott ok aftr til þingsins. Þormóðar var saknat á þinginu; þykkjask menn nú vita, at hann mun vegit hafa Þorgrím.Þormóðar var saknat á þinginu; þykkjast menn nú vita, at hann mun vegit hafa Þorgrím. Bǫðvarr ok Falgeirr bjuggu mál til á hendr Þormóði, ok varð Þormóðr sekr skógarmaðr um vígit.Böðvarr ok Falgeirr bjuggu mál til á hendr Þormóði, ok varð Þormóðr sekr skógarmaðr um vígit. Nú er lokit var þinginu, fór hverr heim til síns heimilis.

Þeir Skúfr ok Bjarni kómu til fundar við Þormóð, ok fœrðu honum vistir ok þat annat er hann þurfti, ok sǫgðu honum sekt hans;Þeir Skúfr ok Bjarni kómu til fundar við Þormóð, ok færðu honum vistir ok þat annat er hann þurfti, ok sögðu honum sekt hans; mæltu, at hann skyldi þar við hafask í hellinum;mæltu, at hann skyldi þar við hafast í hellinum; sǫgðu, at hann mundi hvergi frið hafa, ef menn vissi, hvar hann var;sögðu, at hann mundi hvergi frið hafa, ef menn vissi, hvar hann var; sǫgðusk þeir mundu koma endr ok sinnum til fundar við hann.sögðust þeir mundu koma endr ok sinnum til fundar við hann. Fyrir hellisdyrunum var grastó mikil, ok máttu nauðulega þeir menn er færir váru hlaupa af hamrinum ok í grastóna. Þormóði þótti dauflegt í hellinum; því at þar var fátt til skemtanar.

Einn góðan veðrdag ræðsk Þormóðr brott frá hellinum.Einn góðan veðrdag ræðst Þormóðr brott frá hellinum. Hann klífr upp hamrana ok hafði exi sína með sér. Ok er hann er skamt kominn frá hellinum, þá mætti hann manni á leið. Sá var mikill vexti ok ósinnilegr, ljótr ok eigi góðr yfirbragðs. Hann hafði yfir sér verju saumaða saman af mǫrgum tǫtrum;Hann hafði yfir sér verju saumaða saman af mörgum tötrum; hon var feljótt sem laki ok hǫttr á upp með slíkri gerð;hon var feljótt sem laki ok höttr á upp með slíkri gerð; hon var ǫll lúsug.hon var öll lúsug. Þormóðr spyrr þenna mann at nafni.

Hann segir: "Ek heiti Oddi".

Þormóðr spyrr: "Hvat manna ertu, Oddi?"

Hann svaraði: "Ek em einn gǫngumaðr, fastr á fótum, ok em ek kallaðr lúsaOddi — nenningarlauss maðr ok ekki alllyginn — fróðr nǫkkut, ok hefi jafnan gott af góðum mǫnnum.Hann svaraði: "Ek em einn göngumaðr, fastr á fótum, ok em ek kallaðr lúsaOddi — nenningarlauss maðr ok ekki alllyginn — fróðr nökkut, ok hefi jafnan gott af góðum mönnum. Eða hvat heitir þú?"

Þormóðr svaraði: "Ek heiti Torráðr".

Oddi spurði: "Hvat manna ertu, Torráðr?"

Hann svarar: "Ek em einn kaupmaðr. Eða hvárt viltú, Oddi. eiga kaup við mik".

Oddi svarar: "Ek hefi fátt til kaupa. Eða hverju viltu við mik kaupa?"

"Ek vil kaupa af þér yfirhǫfn þá er þú átt"."Ek vil kaupa af þér yfirhöfn þá er þú átt".

Oddi svarar: "Eigi þarftu at spotta at mér".

Þormóðr segir: "Eigi er þetta spott; ek mun selja þér kápuna, er ek em í; enn þú skalt gefa mér við verjuna, er þú ert í, ok fara sendifǫr mína á Stokkanes ok koma þar í aftan;enn þú skalt gefa mér við verjuna, er þú ert í, ok fara sendiför mína á Stokkanes ok koma þar í aftan; ok seg þeim Skúf ok Bjarna, at þú hefir hitt mann í dag, er Torráðr nefndisk, ok skifti hann yfirhǫfnum við þik.ok seg þeim Skúf ok Bjarna, at þú hefir hitt mann í dag, er Torráðr nefndist, ok skifti hann yfirhöfnum við þik. Ekki býð ek þér fleiri erendi. Skaltu þá eignask kápuna, ef þú kemr þessu erendi fram".Skaltu þá eignast kápuna, ef þú kemr þessu erendi fram".

Oddi segir: "Eigi er auðveldlegt at komask yfir fjǫrðinn — þar þarf skip at hafa: enn þó má vera, at ek koma þessu til leiðar, ef ek vil, at koma á Stokkanes í kveld".Oddi segir: "Eigi er auðveldlegt at komast yfir fjörðinn — þar þarf skip at hafa: enn þó má vera, at ek koma þessu til leiðar, ef ek vil, at koma á Stokkanes í kveld".

Nú skifta þeir skikkjunum; tekr Oddi við bláritt kápu, enn fær Torráði verjuna, ok ferr hann í.

Þá fór Þormóðr til Einarsfjarðar. þar til er hann hittir smalamann Þórdísar á Lǫngunesi.Þá fór Þormóðr til Einarsfjarðar. þar til er hann hittir smalamann Þórdísar á Löngunesi. Hann spurði, hvárt synir Þórdísar væri heima.

Smalamaðrinn svaraði: "Eigi er Bǫðvarr heima;Smalamaðrinn svaraði: "Eigi er Böðvarr heima; enn brœðr hans váru heima í nótt, enn nú eru þeir rónir á fiski".enn bræðr hans váru heima í nótt, enn nú eru þeir rónir á fiski".

Þormóðr svaraði: "Svá má vera".

Nú hugði smalamaðr at hann væri lúsa-Oddi. Nú skiljask þeir Þormóðr ok smalamaðr;Nú skiljast þeir Þormóðr ok smalamaðr; ferr Þormóðr til nausta Þórdísar ok hefsk þar við.ferr Þormóðr til nausta Þórdísar ok hefst þar við.

Ok er kvelda tók, þá sá Þormóðr, at þeir brœðr reru at landi.Ok er kvelda tók, þá sá Þormóðr, at þeir bræðr reru at landi. Þorkell reri í hálsi, Þórðr í miðju skipi, Falgeirr í austrrúmi. Nú er skipit rennir at landi, þá stendr Þorkell upp ok fór fram í stafninn ok ætlaði at taka við skipinu. Þormóðr gengr þá út ór naustinu, ok þykkjask þeir þar kenna lúsa-Odda.Þormóðr gengr þá út ór naustinu, ok þykkjast þeir þar kenna lúsa-Odda. Þá snarar Þormóðr at Þorkatli ok høggr báðum hǫndum í hǫfuð Þorkatli ok klýfr hausinn;Þá snarar Þormóðr at Þorkatli ok höggr báðum höndum í höfuð Þorkatli ok klýfr hausinn; fekk hann þegar bana.

Þá snýr Þormóðr í brott ok steypir af sér verjunni. Þórðr ok Falgeirr hlaupa eftir honum. Hann tekr undan fast, ok fram á sjávarhamrana yfir hellinn, ok hleypr Þormóðr fyrir ofan í tóna þá er fyrir hellisdyrunum var. Ok er hann kom niðr, þá hleypr Þórðr eftir honum, ok lyknar í knésbótum, er hann kom niðr í tóna, ok lýtr áfram. Þá hjó Þormóðr meðal herða honum, svá at exin sǫkk at skafti;Þá hjó Þormóðr meðal herða honum, svá at exin sökk at skafti; ok fyrr enn hann gæti exina ór tekit sárinu, þá hljóp Falgeirr ofan í tóna ok hjó þegar til Þormóðar. Þat hǫgg kom meðal herða Þormóði, ok varð þat mikit sár.Þat högg kom meðal herða Þormóði, ok varð þat mikit sár. Þá rann Þormóðr undir hendr Falgeiri: því at hann var vápnlauss. Þormóðr finnr þat, at hann verðr aflvani fyrir Falgeiri; þykkisk hann þá vera miðlung staddr, slyppr maðr ok sárr mjǫk; rennir þá hugnum þangat er var Óláfr konungr, ok vænti hans hamingju, at honum mundi duga; fellr þá exin ór hendi Falgeiri niðr fyrir hamrana ofan á sjóinn: þykkir honum þá nǫkkuru vænna, er hvárrtveggi var slyppr; ok því næst falla þeir báðir fyrir hamrana ofan á sjóinn; reyna þeir þá sundit með sér ok færask niðr ýmsir; finnr Þormóðr, at hann mæddisk af miklu sári ok blóðrás: enn fyrir því at Þormóði var ekki dauði ætlaðr, þá slitnaði bróklindi Falgeirs; rak Þormóðr þá ofan um hann brœkrnar.þykkist hann þá vera miðlung staddr, slyppr maðr ok sárr mjök; rennir þá hugnum þangat er var Óláfr konungr, ok vænti hans hamingju, at honum mundi duga; fellr þá exin ór hendi Falgeiri niðr fyrir hamrana ofan á sjóinn: þykkir honum þá nökkuru vænna, er hvárrtveggi var slyppr; ok því næst falla þeir báðir fyrir hamrana ofan á sjóinn; reyna þeir þá sundit með sér ok færast niðr ýmsir; finnr Þormóðr, at hann mæddist af miklu sári ok blóðrás: enn fyrir því at Þormóði var ekki dauði ætlaðr, þá slitnaði bróklindi Falgeirs; rak Þormóðr þá ofan um hann brækrnar.

Falgeiri daprask þá sundit;Falgeiri daprast þá sundit; ferr hann þá í kaf at ǫðru hvoru, ok drekkr nú ómælt: skýtr þá upp þjónum ok herðunum;ferr hann þá í kaf at öðru hvoru, ok drekkr nú ómælt: skýtr þá upp þjónum ok herðunum; ok við andlátit skaut upp andlitinu: var þá opinn munnrinn ok augun, ok var þá því líkast at sjá í andlitit, sem þá er maðr glottir at nǫkkuru.ok við andlátit skaut upp andlitinu: var þá opinn munnrinn ok augun, ok var þá því líkast at sjá í andlitit, sem þá er maðr glottir at nökkuru. Svá lýkr með þeim, at Falgeirr druknar þar.

Þormóðr var þá mjǫk farinn.Þormóðr var þá mjök farinn. Hann lagðisk þá í eitt sker, ok skreið þar upp á grjótit ok lá þar, ok vænti þá einkis annars, enn hann mundi þar líf láta;Hann lagðist þá í eitt sker, ok skreið þar upp á grjótit ok lá þar, ok vænti þá einkis annars, enn hann mundi þar líf láta; því at hann var mjǫk móðr ok sárr, enn langt til lands.því at hann var mjök móðr ok sárr, enn langt til lands.

Nú er at segja frá lúsa-Odda. Hann fór sem mælt var með þeim Þormóði, ok segir þeim Skúf ok Bjarna, at hann hafði fundit mann á leið sinni of daginn, þann er Torráðr nefndisk, ok skifti við hann yfirhǫfnum, ok mælti, at hann skyldi fara á Stokkanes ok segja þeim Skúf ok Bjarna fund þeira ok klæðakaup.Hann fór sem mælt var með þeim Þormóði, ok segir þeim Skúf ok Bjarna, at hann hafði fundit mann á leið sinni of daginn, þann er Torráðr nefndist, ok skifti við hann yfirhöfnum, ok mælti, at hann skyldi fara á Stokkanes ok segja þeim Skúf ok Bjarna fund þeira ok klæðakaup. Þeir kenna kápuna, ok þykkjask vita, at Þormóðr muni því sent hafa lúsa-Odda til fundar við þá, at hann mun ætlask fyrir nǫkkut stórvirki at gera.Þeir kenna kápuna, ok þykkjast vita, at Þormóðr muni því sent hafa lúsa-Odda til fundar við þá, at hann mun ætlast fyrir nökkut stórvirki at gera.

Þeir tóku þá einn bát á laun um kveldit ok róa um nóttina yfir fjǫrðinn.Þeir tóku þá einn bát á laun um kveldit ok róa um nóttina yfir fjörðinn. Ok er þeir nálgask hellinum, þá sjá þeir kvikt nǫkkut í einu skeri, ok ræða um, hvárt þat mun vera selr eða annat;Ok er þeir nálgast hellinum, þá sjá þeir kvikt nökkut í einu skeri, ok ræða um, hvárt þat mun vera selr eða annat; róa nú at skerinu; ganga upp á skerit; sjá þar mann liggja, ok kenna, at þar er Þormóðr; spyrja hann tíðenda; enn hann segir þau tíðendi, sem gerzk hǫfðu um nóttina.enn hann segir þau tíðendi, sem gerzt höfðu um nóttina.

Skúfr mælti: "Víst hefir þik ekki til einkis undan rekit á Garðaþingi, er þú hefir orðit á einu kveldi bani þriggja kappa ok kynstórra manna".

Þormóðr mælti: "Þat eitt kom mér í hug. áðr þit komuð hingat, at ek munda hér líf mitt láta í skerinu. Enn nú þykkir mér ekki ørvænt, at ek verða grœddr;Enn nú þykkir mér ekki örvænt, at ek verða græddr; ok má þá enn vera, at ek hafi undan rekit til nǫkkurs".ok má þá enn vera, at ek hafi undan rekit til nökkurs".

Þeir spyrja at um samaneign þeira Falgeirs. Þormóðr kvað þá vísu:

Þeir Skúfr ok Bjarni bera Þormóð á skip út í fjórum skautum; því at hann mátti ekki ganga. Þá sækja þeir í hellinn klæði hans ok vist; því at þeim sýndisk hann ekki þar mega vera.því at þeim sýndist hann ekki þar mega vera. Þeir reru þá inn eftir Eiríksfirði.

Gamli hét maðr, er bjó í Eiríksfjarðarbotni uppi undir jǫklinum;Gamli hét maðr, er bjó í Eiríksfjarðarbotni uppi undir jöklinum; hann var félítill maðr ok einrænn, veiðimaðr mikill. Gamli var kvángaðr, ok hét Gríma kona hans; hon var svarkr mikill, ger at sér um mart, læknir góðr ok nǫkkut fornfróð.hon var svarkr mikill, ger at sér um mart, læknir góðr ok nökkut fornfróð. Ekki váru þar fleiri hjón enn þau tvau. Þau kómu sjaldan til annarra manna, ok sjaldan kómu menn til þeira.

Þeir Skúfr ok Bjarni lendu báti sínum skamt frá bygð Gamla; gengr Skúfr upp til húss; enn Bjarni sitr yfir Þormóði. Skúfi var þar vel fagnat ok boðinn greiði.

"Sáran mann hǫfum vér með at fara, er ek vildi at þér læknuðut"."Sáran mann höfum vér með at fara, er ek vildi at þér læknuðut".

Gríma segir: "Hverr er sá maðr?"

Skúfr svaraði: "Þormóðr, skáld ok hirðmaðr Óláfs konungs, er vorðinn fyrir áverkum".

"Hverr hefir á honum unnit?" segir hon.

Skúfr segir henni tíðendin, þau sem gerzk hǫfðu.Skúfr segir henni tíðendin, þau sem gerzt höfðu.

"Mikill atburðr er sjá orðinn, ok mikil vandræði hefir þessi maðr ráðit sér, ok mikit er at takask á hendr skógarmann frænda Þorgríms, ok allra helzt er hann hefir nú unnit svá mikit stórvirki í sekt sinni"."Mikill atburðr er sjá orðinn, ok mikil vandræði hefir þessi maðr ráðit sér, ok mikit er at takast á hendr skógarmann frænda Þorgríms, ok allra helzt er hann hefir nú unnit svá mikit stórvirki í sekt sinni".

Skúfr mælti:

"Ek skal fé fyrir hann bœta, eftir því sem vert er, ef þér eru sakir gefnar of þetta mál, ok hvergi skal þik skaða í um kostnað þann er þú hefir fyrir honum"."Ek skal fé fyrir hann bæta, eftir því sem vert er, ef þér eru sakir gefnar of þetta mál, ok hvergi skal þik skaða í um kostnað þann er þú hefir fyrir honum".

Nú lýkr þeira viðrœðu, ok tekr Gríma við Þormóði;Nú lýkr þeira viðræðu, ok tekr Gríma við Þormóði; er hann þá fœrðr upp til bœjar, ok fægir Gríma sár hans ok bindr;er hann þá færðr upp til bæjar, ok fægir Gríma sár hans ok bindr; er honum þegar nǫkkuru hœgra.er honum þegar nökkuru hægra. Skúfr ok Bjarni fara heim á Stokkanes.

Þessi tíðendi þótti ǫllum mǫnnum mikil vera;Þessi tíðendi þótti öllum mönnum mikil vera; ok varð ekki skjótt spurt hit sanna um þetta — því at margir hǫfðu þat fyrir satt í fyrstu, at Þormóðr mundi þar druknat hafa, þá er lík Falgeirs fansk.ok varð ekki skjótt spurt hit sanna um þetta — því at margir höfðu þat fyrir satt í fyrstu, at Þormóðr mundi þar druknat hafa, þá er lík Falgeirs fanst. Sár Þormóðr hǫfðusk illa, ok lá hann tólf mánuði í sárum.Sár Þormóðr höfðust illa, ok lá hann tólf mánuði í sárum. Þá er einn vetr var liðinn frá þessum atburðum, þá gengr Þormóðr milli stofu ok eldhúss, ok var þó ekki gróit sár hans.

Um várit varð sá atburðr, at Þórdís á Lǫngunesi lét illa í svefni um nótt, ok ræddu menn um, at hana skyldi vekja.Um várit varð sá atburðr, at Þórdís á Löngunesi lét illa í svefni um nótt, ok ræddu menn um, at hana skyldi vekja.

Bǫðvarr son hennar mælti: "Láti þér móður mína njóta draums síns;Böðvarr son hennar mælti: "Láti þér móður mína njóta draums síns; því at vera má, at þat nǫkkut beri fyrir kerlingu, er hon vill vita".því at vera má, at þat nökkut beri fyrir kerlingu, er hon vill vita". Ok er hon ekki vakin.

Enn er hon vaknar, hratt hon mæðilega ǫndinni.Enn er hon vaknar, hratt hon mæðilega öndinni. Bǫðvarr son hennar mælti þá: "Þú lézt illa í svefni, móðir;Böðvarr son hennar mælti þá: "Þú lézt illa í svefni, móðir; eða hefir nǫkkut fyrir þik borit?"eða hefir nökkut fyrir þik borit?"

Þórdís svaraði: "Víða hefi ek gǫndum rent í nótt;Þórdís svaraði: "Víða hefi ek göndum rent í nótt; ok em ek nú vís orðin þeira hluta, er ek vissa ekki áðr".

Bǫðvarr mælti: "Hvat er þat?"Böðvarr mælti: "Hvat er þat?"

Þórdís svaraði: "Þormóðr sonabani minn, enn bróðurbani þinn, er á lífi, ok er hann á vist með þeim Gamla ok Grímu inn í Eiríksfjarðarbotni. Nú vil ek fara á fund þeira ok taka Þormóð ok launa honum með ljótum dauða þann mikla skaða er hann hefir oss gert. Munu vér koma í Brattahlíð ok biðja Þorkel fara með oss; því at hann mun illa kunna, ef þeim Gamla ok Grímu er gert nǫkkut til meins — því at Þorkell heldr mjǫk hendi yfir þeim".því at hann mun illa kunna, ef þeim Gamla ok Grímu er gert nökkut til meins — því at Þorkell heldr mjök hendi yfir þeim". Bǫðvarr kveðsk búinn til ferðar þegar vildi.Böðvarr kveðst búinn til ferðar þegar vildi.

Nú standa þau upp um nóttina ok taka eina skútu er þau áttu, ok stíga þar á skip við fimtánda mann; róa um nóttina til Eiríksfjarðar. Þá var svá misserum komit, at nótt var farljós.

Nú er Þórdís var á leið komin við sínu fǫruneyti, er þat sagt, at Gríma lætr þessa sǫmu nótt illa í svefni.Nú er Þórdís var á leið komin við sínu föruneyti, er þat sagt, at Gríma lætr þessa sömu nótt illa í svefni. Þormóðr mælti, at Gamli skyldi vekja hana.

Gamli svaraði: "Ekki vill Gríma, at hon sé vǫkt;Gamli svaraði: "Ekki vill Gríma, at hún sé vökt; því at jafnan verðr hon í svefni þeira hluta vís, er henni þykkir varða".

Nú hætta þeir hjalinu; enn Gríma vaknar skjótt. Gamli mælti þá: "Illa lézt þú í svefni, Gríma. Eða hvat bar fyrir þik?"

Gríma svaraði: "Þat bar fyrir mik, at ek veit, at Þórdís af Lǫngunesi er á leið komin með fimtán húskarla sína ok ætlar inn hingat til vár;Gríma svaraði: "Þat bar fyrir mik, at ek veit, at Þórdís af Löngunesi er á leið komin með fimtán húskarla sína ok ætlar inn hingat til vár; því at hon er nú vís orðin af trollskap sínum, at Þormóðr er hér á vist með okkr, ok ætlar hon at drepa hann. Nú vil ek at þú sér at húsi í dag ok farir ekki at veiðum; því at ekki eru þit of margir, þótt þit sét tveir fyrir, enn fimtán menn sæki ykkr heim, allra helzt er Þormóðr er ekki vápnfœrr;því at ekki eru þit of margir, þótt þit sét tveir fyrir, enn fimtán menn sæki ykkr heim, allra helzt er Þormóðr er ekki vápnfærr; enn þó nenni ek ekki at senda ykkr á jǫkla í brott — heldr munu þit heima við hafask".enn þó nenni ek ekki at senda ykkr á jökla í brott — heldr munu þit heima við hafast".

Nú fór Þórdís um nóttina til þess er hon kom í Brattahlíð. Þorkell fagnar þeim vel ok býðr þeim greiða.

Þórdís svarar: "Sá er málavǫxtr, at ek ætla at fara á fund þeira Gamla ok Grímu þingmanna þinna;Þórdís svarar: "Sá er málavöxtr, at ek ætla at fara á fund þeira Gamla ok Grímu þingmanna þinna; því at ek þykkjumsk þess vís orðin, at þar er kominn Þormóðr skógarmaðr várr, er margir menn hyggja at druknaðr sé.því at ek þykkjumst þess vís orðin, at þar er kominn Þormóðr skógarmaðr várr, er margir menn hyggja at druknaðr sé. Nú vilda ek, at þú fœrir með oss — ok halt til þess, at vér náim lǫgum af þeim Gamla ok Grímu;Nú vilda ek, at þú færir með oss — ok halt til þess, at vér náim lögum af þeim Gamla og Grímu; veiztu þá gerla, hvat vér eigumsk við, ef þú heyrir rœður várar".veiztu þá gerla, hvat vér eigumst við, ef þú heyrir ræður várar".

Þorkell svaraði: "Ólíklegt sýnisk mér vera, at Gríma muni varðveita skógarmann þinn;Þorkell svaraði: "Ólíklegt sýnist mér vera, at Gríma muni varðveita skógarmann þinn; enn þó mun ek fara, ef þér vilið".

Nú eta þau Þórdís þar dagverð. Enn Þorkell sópask at mǫnnum;Enn Þorkell sópast at mönnum; því at hann vildi ekki undir þeim Þórdísi ok Bǫðvari eiga, ef þau yrði ekki á eitt sátt.því at hann vildi ekki undir þeim Þórdísi ok Böðvari eiga, ef þau yrði ekki á eitt sátt. Ok er menn váru mettir, þá stígr Þorkell á skip við tuttugu menn, ok fara hvárirtveggju við svá búit.

Enn Gríma kona Gamla átti stól einn mikinn; enn á brúðum stólsins var skorinn Þór, ok var þat mikit líkneski.

Gríma mælti um morgininn: "Nú vil ek skipa til verka í dag. Stól minn mun ek setja á stofugólf mitt; þar vil ek, Þormóðr, at þú sitir á. þá er menn koma: vil ek ekki, at þú rísir upp af stólnum, meðan Þórdís er á bœnum.þar vil ek, Þormóðr, at þú sitir á. þá er menn koma: vil ek ekki, at þú rísir upp af stólnum, meðan Þórdís er á bænum. Nú þó at þér þykki nǫkkurar nýlundur í gerask, eða þér sýnisk ófriðr at þér borinn, þá rís þú ekki upp af stólnum: því at ekki mun stoða at hrøkkva í hyrningar undan, ef þér verðr bana auðit.Nú þó at þér þykki nökkurar nýlundur í gerast, eða þér sýnist ófriðr at þér borinn, þá rís þú ekki upp af stólnum: því at ekki mun stoða at hrökkva í hyrningar undan, ef þér verðr bana auðit. Gamli skal festa upp ketil ok sjóða sel; þú skalt bera sorp á eldinn ok lát verða mikinn reyk í húsunum. Ek mun sitja í dyrum ok spinna garn, ok taka við komendum".

Nú er svá gert sem Gríma sagði fyrir. Ok er skip þeira Þorkels ok Þórdísar sjásk at landi fara, sezk Þormóðr á stólinn.Ok er skip þeira Þorkels ok Þórdísar sjást at landi fara, sezt Þormóðr á stólinn. Gamli hafði uppi ketilinn ok bar sorpit á eldinn; varð mjǫk reykfast í húsunum: þar fylgdi ok myrkr mikit, svá at ekki mátti sjá.varð mjök reykfast í húsunum: þar fylgdi ok myrkr mikit, svá at ekki mátti sjá. Gríma sat á þreskeldi ok spann garn ok kvað nǫkkut fyrir sér þat er aðrir skildu ekki.Gríma sat á þreskeldi ok spann garn ok kvað nökkut fyrir sér þat er aðrir skildu ekki.

Nú renna skip at landi ok ganga menn upp til bœjarins;Nú renna skip at landi ok ganga menn upp til bæjarins; gengr Þorkell upp. Gríma heilsar honum vel ok bauð honum þar at vera.

Þorkell mælti: "Þórdís af Lǫngunesi er hér í fǫr, ok hefir hon þat fyrir satt, at Þormóðr skógarmaðr hennar sé hér með þér;Þorkell mælti: "Þórdís af Löngunesi er hér í för, ok hefir hon þat fyrir satt, at Þormóðr skógarmaðr hennar sé hér með þér; viljum vér, at þú selir Þormóð fram, ef þú veizt, hvar hann er; því at þér mun þat ofráð verða, at halda skógarmann fyrir þeim Þórdísi ok Bǫðvari syni hennar".því at þér mun þat ofráð verða, at halda skógarmann fyrir þeim Þórdísi ok Böðvari syni hennar".

Gríma svarar: "Undarlegt sýnisk mér vera, at Þórdís ætlar, at ek muni halda skógarmann fyrir svá ríkum mǫnnum sem þau eru á Lǫngunesi, þar sem ek sit við annan mann í húsi".Gríma svarar: "Undarlegt sýnist mér vera, at Þórdís ætlar, at ek muni halda skógarmann fyrir svá ríkum mönnum sem þau eru á Löngunesi, þar sem ek sit við annan mann í húsi".

"Víst er þat undarlegt; enn þó viljum vér ransaka herbergi þín".

Gríma mælti: "Þess munu þér kost eiga, at ransaka bœ minn, þó at þér hefðit ekki svá mikit fjǫlmenni.Gríma mælti: "Þess munu þér kost eiga, at ransaka bæ minn, þó at þér hefðit ekki svá mikit fjölmenni. Nú þykkir mér ávalt gott, er þú kemr í mín hús; enn ilt mun mér þykkja geis þeira Einarsfirðinga ok spellvirki um herbergi mín".

Þorkell mælti: "Við Þórdís munum ganga inn tvau ok ransaka".

Nú gera þau svá; fóru þau inn ok ransǫkuðu;fóru þau inn ok ransökuðu; ok var þat ekki lǫng dvǫl, því at húsin váru einkar lítil;ok var þat ekki löng dvöl, því at húsin váru einkar lítil; þau luku þá upp stofunni, ok var þar fult alt af reyk, ok sá þau ekki til tíðenda; ramt var í húsunum af reyk, ok váru þau heldr skemr inni enn þau myndi, ef reyklaust hefði verit. Nú koma þau út, ok var þá ransakaðr bœrinn úti.Nú koma þau út, ok var þá ransakaðr bærinn úti.

Þá mælti Þórdís: "Eigi þóttumsk ek mega sjá gerla fyrir reykinum, hvat í stofunni var títt.Þá mælti Þórdís: "Eigi þóttumst ek mega sjá gerla fyrir reykinum, hvat í stofunni var títt. Nú munum vit fara upp á stofuna ok taka af skjána, ok láta leggja út reykinn, ok sjá þaðan, hvat í stofunni er til tíðenda".

Nú fara þau Bǫðvarr ok Þórdís á stofuna upp ok taka af skjána;Nú fara þau Böðvarr ok Þórdís á stofuna upp ok taka af skjána; leggr þá út reykinn; má þá sjá um alla stofuna; geta þá at líta stól Grímu, þar er hann stóð á miðju gólfi; þau sá Þór með hamri sínum skorinn á stólsbrúðunum; enn þau sá ekki Þormóð. Fara þau af stofunni ok ganga til dyranna.

Þá mælti Þórdís: "Eftir er enn nǫkkut fyrnsku Grímu, er Þórs líkneski er skorit á stólsbrúðum hennar".Þá mælti Þórdís: "Eftir er enn nökkut fyrnsku Grímu, er Þórs líkneski er skorit á stólsbrúðum hennar".

Gríma svarar: "Ek kem sjaldan til kirkju at heyra kenningar lærðra manna; því at ek á langt at fara, enn fáment heima. Nú kemr mér þá heldr í hug, er ek sé líkneski Þórs af tré gert, þat er ek má brjóta ok brenna þegar ek vil, hversu miklu sá er meiri, er skapat hefir himin ok jǫrð ok alla hluti sýnilega ok ósýnilega, ok ǫllum hlutum gefr líf ok engi maðr má yfir stíga".Nú kemr mér þá heldr í hug, er ek sé líkneski Þórs af tré gert, þat er ek má brjóta ok brenna þegar ek vil, hversu miklu sá er meiri, er skapat hefir himin ok jörð ok alla hluti sýnilega ok ósýnilega, ok öllum hlutum gefr líf ok engi maðr má yfir stíga".

Þórdís svaraði: "Vera má, at þú hugsir slíkt; enn nǫkkut ætla ek at vér mundim nú nauðga þér meir til sagna, ef Þorkell væri ekki hér með sitt fjǫlmenni — því at svá segir mér hugr, at þú vitir nǫkkut til, hvar Þormóðr er".enn nökkut ætla ek at vér mundim nú nauðga þér meir til sagna, ef Þorkell væri ekki hér með sitt fjölmenni — því at svá segir mér hugr, at þú vitir nökkut til, hvar Þormóðr er".

Gríma svaraði: "Nú kemr at því sem mælt er — ‚oft verðr villr, er geta skal’, ok hitt annars, at ‚hverjum bergr nǫkkut, er eigi er feigr’.Gríma svaraði: "Nú kemr at því sem mælt er — ‚oft verðr villr, er geta skal’, ok hitt annars, at ‚hverjum bergr nökkut, er eigi er feigr’. Enn þér er nauðsyn þat er heilǫg gæzla er svá yfir þér, at fjándinn á ekki þik svá heimila til illra hluta, sem þú vildir gert hafa — því at þat er várkunn, at menn geti stundum annars enn er;Enn þér er nauðsyn þat er heilög gæzla er svá yfir þér, at fjándinn á ekki þik svá heimila til illra hluta, sem þú vildir gert hafa — því at þat er várkunn, at menn geti stundum annars enn er; enn þat er engi várkunn, at hann trúi ekki því er satt er, þá er hann reynir sannleikinn".

Nú skilja þau at svá mæltu; ferr Þorkell heim í Brattahlíð; Þórdís ferr ok heim.

Þeir Skúfr ok Bjarni kom á laun til fundar við þau Gamla ok Grímu; fœra þeim þá hluti, er þeim bar nauðsyn til, ok launa þeim mǫrgu þann kostnað, er þau hǫfðu fyrir Þormóði.færa þeim þá hluti, er þeim bar nauðsyn til, ok launa þeim mörgu þann kostnað, er þau höfðu fyrir Þormóði.

Þá er Þormóðr var orðinn heill maðr þess er Falgeirr hafði á honum unnit, þá fluttu þeir Skúfr ok Bjarni Þormóð heim á Stokkanes, ok varðveittu hann þar á laun í einu búri. Þar var Þormóðr þrjá vetr.

Þann vetr seldu þeir Skúfr ok Bjarni bœinn á Stokkanesi ok aðrar jarðir þær sem þeir áttu, ok svá kvikfé, ok ætluðu at ráðask í brott af Grœnlandi.Þann vetr seldu þeir Skúfr ok Bjarni bæinn á Stokkanesi ok aðrar jarðir þær sem þeir áttu, ok svá kvikfé, ok ætluðu at ráðast í brott af Grænlandi. Snemmendis um várit bjuggu þeir skip sitt ok settu fram.

Þá fýstisk Þormóðr ór útibúrinu;Þá fýstist Þormóðr ór útibúrinu; hann sagðisk eiga erendi norðr í fjǫrðinn.hann sagðist eiga erendi norðr í fjörðinn. Hann fær sér þá einn bát. Fífl-Egill réðsk til ferðar með honum;Fífl-Egill réðst til ferðar með honum; sezk Egill til ára, enn Þormóðr stýrir.sezt Egill til ára, enn Þormóðr stýrir. Egill var góðr rœðari ok vel syndr.Egill var góðr ræðari ok vel syndr. Veðr var bjart ok gott, sólskin ok vindr lítill. Þeir fara inn eftir Einarsfirði. Ok er þeir váru komnir inn í fjǫrðinn, þá ókyrrisk Þormóðr mjǫk ok róask um ok hallar skipinu ýmsa vega.Ok er þeir váru komnir inn í fjörðinn, þá ókyrrist Þormóðr mjök ok róast um ok hallar skipinu ýmsa vega.

Egill mælti: "Hví lætr þú svá heimsklega ok ferr sem ærir menn? Eða hvárt vill þú hvelfa undir okkr skipinu?"

Þormóðr svaraði: "Óvært er mér".

Egill mælti: "Ekki má ek róa fyrir látum þínum; ok er nauðsyn á, at þú látir ekki svá ferlega, at þú hafir okkr á kafi".

Enn hvat sem Egill ræðir um þetta, þá lýkr svá, at Þormóðr hvelfir bátinum undir þeim. Kafar Þormóðr undan skipinu; ok þegar eftir tekr hann annat kaf at ǫðru til þess er hann kemr á land.ok þegar eftir tekr hann annat kaf at öðru til þess er hann kemr á land. Hann hefir exi sína með sér.

Egill kemr upp hjá skipinu, ok kemsk á kjǫl, tekr þar hvíld ok litask um, ok hyggr at, ef hann sjái Þormóð nǫkkut, ok fær ekki sét hann;Egill kemr upp hjá skipinu, ok kemst á kjöl, tekr þar hvíld ok litast um, ok hyggr at, ef hann sjái Þormóð nökkut, ok fær ekki sét hann; réttir Egill þá bátinn; ok eftir þat sezk hann til ára, ok rœr út eftir firði ok þar til er hann kemr heim á Stokkanes;ok eftir þat sezt hann til ára, ok rær út eftir firði ok þar til er hann kemr heim á Stokkanes; segir þeim Skúfi ok Bjarna et sanna frá sínum ferðum — lét þat fylgja sǫgunni, at hann hugði Þormóð dauðan mundu vera.segir þeim Skúfi ok Bjarna et sanna frá sínum ferðum — lét þat fylgja sögunni, at hann hugði Þormóð dauðan mundu vera. Þeim sýndisk sjá atburðr undarlegr, ok þykkjask ekki svá búit mega hafa at;Þeim sýndist sjá atburðr undarlegr, ok þykkjast ekki svá búit mega hafa at; enn renna nǫkkut grunum á, hvárt Þormóðr mun týndr vera.enn renna nökkut grunum á, hvárt Þormóðr mun týndr vera.

Nú er at segja frá Þormóði, hvat hann hafðisk at, þá er hann kom á land.Nú er at segja frá Þormóði, hvat hann hafðist at, þá er hann kom á land. Hann vatt fyrst klæði sín ok eftir þat tók hann á sik gǫngu ok fór til þess er hann kom á Hamar til Sigríðar.Hann vatt fyrst klæði sín ok eftir þat tók hann á sik göngu ok fór til þess er hann kom á Hamar til Sigríðar. Þat var síð dags. Hann barði þar á dyrr, ok gengr út kona ein ok heilsar honum ok snýr inn aftr ok gengr til stofu. Þormóðr gengr eftir henni til stofu ok sezk utarlega á óœðra bekk.Þormóðr gengr eftir henni til stofu ok sezt utarlega á óæðra bekk.

Sigríðr tók til orða ok mælti: "Hver kom þar?"

Hann svaraði: "Ósvífr heiti ek".

Sigríðr mælti: "Svá er hverr sem heitir. Vill Ósvífr vera hér í nótt?"

Hann svaraði — kveðsk þat vilja.Hann svaraði — kveðst þat vilja.

Um morgininn kom Sigríðr at máli við hann, ok spurði, hvernig af stœðisk um ferðir hans.Um morgininn kom Sigríðr at máli við hann, ok spurði, hvernig af stæðist um ferðir hans.

Þormóðr mælti: "Satt er þat, at ek nefndumsk Ósvífr í gær".Þormóðr mælti: "Satt er þat, at ek nefndumst Ósvífr í gær".

Hon svaraði: "Kenna þóttumsk ek þik, þó at ekki hefði fyrri sét þik, at þú ert Þormóðr kolbrúnarskáld".Hon svaraði: "Kenna þóttumst ek þik, þó at ekki hefði fyrri sét þik, at þú ert Þormóðr kolbrúnarskáld".

Hann svaraði: "Ekki gerir at dylja; því at rétt kendan hefir þú manninn. Enn ek ætla at fara á Langanes, til Þórunnar Einarsdóttur, ok hitta Ljót son hennar; þau hafa oft ljótlega til mín lagt".

Sigríðr mælti: "Þá skal Sigurðr son minn fylgja þér; lengi hafa þau Ljótr ok Þórunn þung verit til vár".

Þormóðr mælti: "Óráðlegt sýnisk mér, at Sigurðr fari með mér;Þormóðr mælti: "Óráðlegt sýnist mér, at Sigurðr fari með mér; því at þit munut ekki halda mega bústað ykkrum hér, ef nǫkkut skersk í með okkr Ljóti".því at þit munut ekki halda mega bústað ykkrum hér, ef nökkut skerst í með okkr Ljóti".

"Gjarna vil ek láta bústað til þess", sagði Sigríðr, "at Ljótr fengi nǫkkura svívirðing"."Gjarna vil ek láta bústað til þess", sagði Sigríðr, "at Ljótr fengi nökkura svívirðing".

Nú ferr Sigurðr með Þormóði á Langanes til Þórunnar. Þeir drepa þar á dyrr, ok gengr út ein kona ok heilsar þeim. Sigurðr spurði, hvárt Ljótr væri heima.

Hon svaraði: "Hann er í stofu".

Sigurðr mælti: "Bið þú hann út koma".

Griðkona gengr inn ok mælti, at Ljótr skyldi út koma.

Hann svarar: "Hverr mælti þat?"

"Sigurðr af Hamri", segir hon, "ok annarr maðr sá er ek kenda eigi".

"Hvernig var sjá maðr sjónum, er þú kendir eigi?"

Hon svaraði: "Svartr maðr ok hrokkinhærðr".

Ljótr mælti: "Líkan segir þú hann Þormóði sakadólgi várum".

Nú gengr Ljótr fram ok konur með honum, þær sem þar váru. Ljótr tekr eitt spjót í hǫnd sér ok gengr í dyrrin ok kennir Þormóð, ok leggr þegar á honum miðjum.Ljótr tekr eitt spjót í hönd sér ok gengr í dyrrin ok kennir Þormóð, ok leggr þegar á honum miðjum. Þormóðr laust við laginu exinni, er hann hafði, ok berr niðr spjótit — kemr lagit í fót honum fyrir neðan kné ok verðr þat mikit sár. Ljótr lýtr eftir, er hann lagði til Þormóðar; ok þá høggr Sigurðr meðal herða Ljóti ok særir hann miklu sári.ok þá höggr Sigurðr meðal herða Ljóti ok særir hann miklu sári. Hann hljóp inn í dyrnar; enn konur hlaupa fram fyrir hann.

Snúa þeir þá í brott. Mælir Þormóðr, at Sigurðr skuli fara heim á Hamar — "ok seg móður þinni tíðendin; enn ek mun leita fyrir mér", segir Þormóðr.

Nú skiljask þeir;Nú skiljast þeir; ferr Sigurðr heim á Hamar ok segir móður sinni þau tíðendi, sem í hǫfðu gerzk.ferr Sigurðr heim á Hamar og segir móður sinni þau tíðendi, sem í höfðu gerzt.

Sigríðr mælti: "Þat er mitt ráð, at þú farir á fund Skúfs ok skorir á hann til viðtǫku.Sigríðr mælti: "Þat er mitt ráð, at þú farir á fund Skúfs ok skorir á hann til viðtöku. Seg honum, at ek vildi selja land mitt, ok ráðask með honum brott af Grœnlandi".Seg honum, at ek vildi selja land mitt, ok ráðast með honum brott af Grænlandi".

Nú ferr Sigurðr á fund Skúfs ok berr upp erendi sín fyrir hann. Skúfr tekr við Sigurði ok selr land Sigríðar, ok tekr upp bú hennar ok flytr til skips.

Þormóðr bindr sár sitt ok ferr ofan til nausts þess er Þórunn átti; sér hann, at skip hafði verit dregit fram ór nausti, ok þykkisk vita, at húskarlar Þórunnar munu vera rónir;sér hann, at skip hafði verit dregit fram ór nausti, ok þykkist vita, at húskarlar Þórunnar munu vera rónir; gengr Þormóðr þá til sjávar ok gerir sér rúm í einu þarabrúki; liggr þar um daginn.

Ok er aftnask tók, þá heyrir hann áraglamm; verðr þess varr, at húskarlar Þórunnar eru komnir at landi.Ok er aftnast tók, þá heyrir hann áraglamm; verðr þess varr, at húskarlar Þórunnar eru komnir at landi. Þeir mæla svá: "Gott veðr mun á morgin ok munum vér þá róa — munum ekki brýna upp skipi váru ok láta fljóta her í hǫfninni í nótt".Þeir mæla svá: "Gott veðr mun á morgin ok munum vér þá róa — munum ekki brýna upp skipi váru ok láta fljóta her í höfninni í nótt". Þeir gera svá; fara heim síðan. Þá var mjǫk kveldat.Þá var mjök kveldat. Nú er þeir eru heim farnir, þá riss Þormóðr upp ok ferr þangat sem skipit flaut, leysir festar ok sezk til ára, rœr á fjǫrðinn ok stefnir til bœjarins í Vík.Nú er þeir eru heim farnir, þá riss Þormóðr upp ok ferr þangat sem skipit flaut, leysir festar ok sezt til ára, rær á fjörðinn ok stefnir til bæjarins í Vík.

Á því kveldi lagðisk Þórdís niðr, á Lǫngunesi, til svefns;Á því kveldi lagðist Þórdís niðr, á Löngunesi, til svefns; hon lét illa í svefni. Ok er hon vaknaði, mælti hon: "Hvar er Bǫðvarr son minn?"Ok er hon vaknaði, mælti hon: "Hvar er Böðvarr son minn?"

Hann svaraði: "Hér em ek, móðir. Eða hvat vill þú?"

Hon svarar: "Ek vil, at vér róim á fjǫrðinn;Hon svarar: "Ek vil, at vér róim á fjörðinn; því at þar eru veiðarefni".

Bǫðvarr svararði: "Hvern veg er veiðarefni þat?"Böðvarr svararði: "Hvern veg er veiðarefni þat?"

Þórdís mælti: "Þormóðr skógarmaðr várr er á firðinum einn á skipi, ok skulu vér fara til fundar við hann".

Þá fóru fim húskarlar með Þórdísi. Þau róa á fjǫrðinn um nóttina.Þau róa á fjörðinn um nóttina.

Þormóðr heyrir róðrinn ok mannamálit, ok grunar, at Þórdís sé á fǫr komin með húskǫrlum sínum;Þormóðr heyrir róðrinn ok mannamálit, ok grunar, at Þórdís sé á för komin með húskörlum sínum; sýnisk honum þvígit vænni sinn kostr, ef hann verðr fundinn.sýnist honum þvígit vænni sinn kostr, ef hann verðr fundinn. Hólmr einn lítill var skamt frá Þormóði. Þat var land lágt, ok gengu þar yfir háflœðar, enn eigi gekk þar sjór yfir at meðalsdǫgum.Þat var land lágt, ok gengu þar yfir háflæðar, enn eigi gekk þar sjór yfir at meðalsdögum. Þat varð Þormóði fyrir, at hann hvelfði skipinu; enn hann legsk til hólmsins.enn hann legst til hólmsins. Þarabrúk var um hólminn allan; grefsk Þormóðr niðr milli tveggja steina ok berr á sik ofan þarann.grefst Þormóðr niðr milli tveggja steina ok berr á sik ofan þarann.

Þau Þórdís fara um nóttina, ok sjá um nóttina sorta nǫkkurn á sjónum, ok vita eigi, hvat þat er;Þau Þórdís fara um nóttina, ok sjá um nóttina sorta nökkurn á sjónum, ok vita eigi, hvat þat er; róa at þangat, ok sjá, at þar hvelfir skip á sjónum ok eru árar í hǫmlubǫndum.róa at þangat, ok sjá, at þar hvelfir skip á sjónum ok eru árar í hömluböndum.

Húskarlar Þórdísar mæla þá: "Hér mun Þormóðr hafa róit á stein upp, ok meiri ván, at hann sé druknaðr".

Þórdís segir: "Eigi mun Þormóðr hér druknat hafa; heldr mun hann hafa orðit var við fǫr vára, ok mun hann sjálfr hvelft hafa skipinu, ok gert þat til þess at vér skulim hann ætla dauðan.heldr mun hann hafa orðit var við för vára, ok mun hann sjálfr hvelft hafa skipinu, ok gert þat til þess at vér skulim hann ætla dauðan. Enn hann mun hafa svimit í hólminn, ok mun hann fólgisk hafa.Enn hann mun hafa svimit í hólminn, ok mun hann fólgist hafa. Nú skulu vér leggja skipit við hólminn ok leita hér í hólminum. Nú skulu þér stanga með spjótsoddum allan þenna hólm oftar enn eitt sinn".

Þeir gerðu sem hon mælti ok fundu hann ekki. Þá sýndisk þeim ørvænt vera, at þeir fyndi hann.Þá sýndist þeim örvænt vera, at þeir fyndi hann.

Þórdís mælti: "Þat hygg ek, at hann sé hér í hólminum, þótt þér finnið hann ekki. Nú ef Þormóðr má heyra mál mitt, þá svari hann mér, ef hann hefir heldr manns hug enn merar".

Þormóðr heyrði, hvat Þórdís mælti, ok vildi svara henni; enn hann mátti ekki mæla — því at honum þótti sem tekit væri fyrir munn honum. Nú fara þau Þórdís á brott við svá búit; taka skip þat er hann hafði þangat haft ok hafa þat með sér.

Nú er þau váru brottu, stendr Þormóðr upp ór brúkinu. Hann svimr þá þangat á leið sem honum þótti skemst til lands. Hann hendir sker þau er á leiðinni váru, ok tók þar hvíldir. Ok er skamt var til meginlands, þá komsk Þormóðr á eitt sker, ok var þá orðinn svá, at hann mátti hvergi þaðan komask.Ok er skamt var til meginlands, þá komst Þormóðr á eitt sker, ok var þá orðinn svá, at hann mátti hvergi þaðan komast.

Á þessi nótt dreymdi Grím bónda í Vík, at maðr kom at honum, vænn ok merkilegr, meðalmaðr vexti, riðvaxinn ok herðimikill. Sá maðr spurði Grím, hvárt hann vekti eða svæfi.

Hann svaraði: "Ek vaki. Enn hverr ert þú?"

Draummaðr segir: "Ek em Óláfr konungr Haraldsson; ok er þat erendi mitt hingat, at ek vil, at þú farir eftir Þormóði hirðmanni mínum ok skáldi ok veitir honum bjǫrg, svá at hann megi þaðan komask, sem hann liggr, í skeri einu skamt frá landi.ok er þat erendi mitt hingat, at ek vil, at þú farir eftir Þormóði hirðmanni mínum ok skáldi ok veitir honum björg, svá at hann megi þaðan komast, sem hann liggr, í skeri einu skamt frá landi. Nú segi ek þér þetta til merkja, at þat er satt er fyrir þik berr, at sjá maðr útlendr, er verit hefir á vist með þér í vetr ok Gestr nefndisk, hann heitir Steinarr, ok er kallaðr Helgu-Steinarr;Nú segi ek þér þetta til merkja, at þat er satt er fyrir þik berr, at sjá maðr útlendr, er verit hefir á vist með þér í vetr ok Gestr nefndist, hann heitir Steinarr, ok er kallaðr Helgu-Steinarr; hann er íslenzkr maðr. ok fór hingat til Grœnlands, at hann ætlaði at hefna Þorgeirs Hávarssonar;hann er íslenzkr maðr. ok fór hingat til Grænlands, at hann ætlaði at hefna Þorgeirs Hávarssonar; enn þó at Steinarr sé garpr mikill ok harðfengr, þá mun honum verða lítils af auðit um hefnd eftir Þorgeir, ok mun hans harðræði annarsstaðar meira fram koma".

Nú er Óláfr konungr hafði svá mælt, þá vaknar Grímr. Hann vekr Gest ok bað hann upp standa. Hann gerir svá ok tekr vápn í hǫnd sér — gengr út með Grími.Hann gerir svá ok tekr vápn í hönd sér — gengr út með Grími.

Setjask þeir niðr, ok mælti Grímr: "Hvat segir þú til þess, hvat þú heitir?"Setjast þeir niðr, ok mælti Grímr: "Hvat segir þú til þess, hvat þú heitir?"

Gestr segir: "Mantu þat, Grímr, hvat ek sagða til þess".

Grímr svaraði: "Man ek þat víst, hvat þú nefndisk;Grímr svaraði: "Man ek þat víst, hvat þú nefndist; enn at því spyr ek, hvárt þú heitir svá sem þú nefndisk".enn at því spyr ek, hvárt þú heitir svá sem þú nefndist".

Gestr svaraði: "Hví eigi?"

Grímr mælti: "Því — ef þú heitir Steinarr, ok ert kallaðr Helgu-Steinarr á þínu landi".

Gestr mælti: "Hverr sagði þér, at svá væri?"

Grímr svarar: "Óláfr konungr".

Gestr mælti: "Hvenær fant þú hann Óláf konung?"

Þá svaraði Grímr ok sagði honum drauminn.

Hann svarar: "Satt er þat í drauminum, er til mín kemr".

Nú fara þeir Steinarr at leita Þormóðar ok finna hann þar sem Óláfr konungr hafði til vísat, fœra hann heim í Vík ok varðveita hann þar á laun ok grœða hann.Nú fara þeir Steinarr at leita Þormóðar ok finna hann þar sem Óláfr konungr hafði til vísat, færa hann heim í Vík ok varðveita hann þar á laun ok græða hann. Ok er hann var heill maðr orðinn þeira áverka, er Ljótr hafði á honum unnit, þá flytr Steinarr Þormóð til skips þeira. Skúfr var þá ekki við skip; réðsk Steinarr þá brott ór Vík, ok er þá við skip, ok svá Þormóðr.réðst Steinarr þá brott ór Vík, ok er þá við skip, ok svá Þormóðr.

Skúfi frestask mjǫk alt þar til er lokit var þinginu.Skúfi frestast mjök alt þar til er lokit var þinginu. Bǫðvarr Þórdísarson gerði sekjan Sigurð Sigríðarson um áverka við Ljót.Böðvarr Þórdísarson gerði sekjan Sigurð Sigríðarson um áverka við Ljót. Eftir þingit var Skúfr albúinn til brottferðar.

Ok þann morgin, er Skúfr ætlaði út at sigla, fóru þeir Þormóðr ok Gestr í óleyfi Skúfs frá skipi á einum báti. Þeir fóru til Einarsfjarðar ok inn eftir firðinum, fyrir bœ Þórunnar.Þeir fóru til Einarsfjarðar ok inn eftir firðinum, fyrir bæ Þórunnar. Þar sjá þeir fjóra menn á skipi sitja á fiski. Þeir kenna þar Ljót Þórunnarson. Þeir leggja þegar at Ljóti ok berjask;Þeir leggja þegar at Ljóti ok berjast; lýkr svá þessum fundi, at Ljótr fellr ok þeir menn þrír, sem með honum váru á skipi. Fara þeir Þormóðr þá aftr til skips, ok var Skúfr þá búinn til siglingar. Stíga þeir þá á skip, Þormóðr ok Skúfr. Enn Steinarr sezk eftir;Enn Steinarr sezt eftir; ferr hann þá til vistar í Brattahlíð til Þorkels.

Skúfr ok Bjarni láta í haf. Þeir fá góða byri; fersk þeim vel — taka Noreg.ferst þeim vel — taka Noreg. Ok er þeir váru landfastir, þá skiftu þeir fé sínu; hafði Bjarni skip ór félagi þeira, enn Skúfr lausafé. Heldr Bjarni suðr til Danmerkr ok gengr út til Róms ok sœkir heim hinn heilaga Pétr postula ok Pál postula;Heldr Bjarni suðr til Danmerkr ok gengr út til Róms ok sækir heim hinn heilaga Pétr postula ok Pál postula; ok í þeiri fǫr andask Bjarni.ok í þeiri för andast Bjarni.

Sigríðr ok Sigurðr son hennar keyptu jarðir í Noregi ok bjuggu þar til dauðadags. Skúfr ok Þormóðr fóru á fund konungs ok váru með honum til dauðadags. Konungrinn var ekki margr til Þormóðar í fyrstunni.

Maðr sá kom til konungs, er Grímr nefndisk;Maðr sá kom til konungs, er Grímr nefndist; hann var íslenzkr maðr; hann kallaðisk hafa hefnt Þorgeirs Hávarssonar fyrr enn Þormóðr.hann kallaðist hafa hefnt Þorgeirs Hávarssonar fyrr enn Þormóðr. Konungr lagði á hann virðing ok gaf honum gjafir. Enn Þormóðr vissi deild á Grími, at hann var illr maðr ok hafði myrt mann á Íslandi. Þá gengr Þormóðr fyrir konung ok kvað vísu:

Konungr mælti: "Þykkisk þú, Þormóðr, meiri fremd hafa unnit á Grœnlandi enn Grímr á Íslandi?"Konungr mælti: "Þykkist þú, Þormóðr, meiri fremd hafa unnit á Grænlandi enn Grímr á Íslandi?"

Þormóðr svaraði: "Ráðit er þat".

Óláfr konungr mælti: "Hvat vant þú til frægðar á Grœnlandi?"Óláfr konungr mælti: "Hvat vant þú til frægðar á Grænlandi?"

Þormóðr svaraði:

Óláfr konungr mælti: "Framarr hefir þú þá gert um vígin á Grœnlandi enn fiskimaðrinn kallar aflausn vera fiskinnar;Óláfr konungr mælti: "Framarr hefir þú þá gert um vígin á Grænlandi enn fiskimaðrinn kallar aflausn vera fiskinnar; því at hann kallask leysa sik, ef hann dregr fisk fyrir sik, enn annan fyrir skip sitt, þriðja fyrir ǫngul, fjórða fyrir vað.því at hann kallast leysa sik, ef hann dregr fisk fyrir sik, enn annan fyrir skip sitt, þriðja fyrir öngul, fjórða fyrir vað. Nú hefir þú framar gert. Eða hví draptu svá marga menn?"

Þormóðr svaraði: "Illr þótti mér jafnaðr þeira vera við mik; því at þeir jǫfnuðu mér til merar — tǫldu mik svá vera með mǫnnum sem meri með hestum".því at þeir jöfnuðu mér til merar — töldu mik svá vera með mönnum sem meri með hestum".

Konungr mælti: "Várkunn var þat, at þér mislikaði þeira umrœða;Konungr mælti: "Várkunn var þat, at þér mislikaði þeira umræða; hefir þú ok stórt at gert".

Þá kvað Þormóðr vísu:

"Svá mun vera", segir konungr; "seint mun sá díli gróa, er þú hefir þar brent".

Nú var Þormóðr með Óláfi konungi í góðri virðingu, ok þótti hinn rǫskvasti maðr í ǫllum mannraunum.Nú var Þormóðr með Óláfi konungi í góðri virðingu, ok þótti hinn röskvasti maðr í öllum mannraunum. Þormóðr fór ór landi með konungi ok þoldi með honum alla útlegð. Hann fór ok aftr með honum til Noregs; því at honum þótti betra at deyja með honum, enn lifa eftir hann.

Enn er konungr kom í Þrándheim í dal þann er Veradalr heitir, ok hann vissi umsátir Þrœnda um sik, þá spurði konungr Þormóð í gamni, ok mælti svá: "Hvert mundi nú vera ráð þitt, ef þú værir hǫfðingi fyrir liði því er vér hǫfum nú?"Enn er konungr kom í Þrándheim í dal þann er Veradalr heitir, ok hann vissi umsátir Þrænda um sik, þá spurði konungr Þormóð í gamni, ok mælti svá: "Hvert mundi nú vera ráð þitt, ef þú værir höfðingi fyrir liði því er vér höfum nú?"

Þormóðr kvað þá vísu:

Óláfr konungr mælti: "Vera má, at þat hlýddi, at svá væri gert sem þú mælir; enn annat ráð munu vér taka enn brenna land várt sjálfra; enn þó grunum vér ekki þik um, at þú mundir svá gera sem þú mælir".

Þann dag, er bardagi var á Stiklastǫðum, mælti Óláfr konungr — bað Þormóð skemta nǫkkuru.Þann dag, er bardagi var á Stiklastöðum, mælti Óláfr konungr — bað Þormóð skemta nökkuru. Enn hann kvað Bjarkamál en fornu. Konungr mælti: "Vel er til kvæðis tekit fyrir sakir þeira hluta, er hér munu at berask í dag;Konungr mælti: "Vel er til kvæðis tekit fyrir sakir þeira hluta, er hér munu at berast í dag; ok kalla ek kvæðit Húskarlahvat".

Þat er sagt, at Þormóðr var heldr ókátr um daginn fyrir bardagann. Konungr fann þat ok mælti: "Hví ertu svá hljóðr, Þormóðr?"

Hann svarar: "Því, herra, at mér þykkir ekki víst vera, at vit munim til einnar gistingar í kveld. Nú ef þú heitir mér því, at vit munim til einnar gistingar báðir, þá mun ek glaðr".

Óláfr konungr mælti: "Ekki veit ek, hvárt mín ráð megu um þat til leiðar koma; enn ef ek má nǫkkuru um ráða, þá muntu þangat fara í kveld sem ek ferr".enn ef ek má nökkuru um ráða, þá muntu þangat fara í kveld sem ek ferr".

Þá gladdisk Þormóðr ok kvað vísu:Þá gladdist Þormóðr ok kvað vísu:

Konungr svarar: "Svá mun vera, skáld, sem þú segir, at annat tveggja munu þeir menn, er nú eru hér komnir, komask brott eða liggja hér eftir".Konungr svarar: "Svá mun vera, skáld, sem þú segir, at annat tveggja munu þeir menn, er nú eru hér komnir, komast brott eða liggja hér eftir".

Þá kvað Þormóðr vísu:

Óláfr konungr mælti: "Sighvati skáldi þykkisk þú nú sneiða, ok þarftu þess ekki — því at hann mundi sik nú hér kjósa, ef hann vissi, hvat hér væri títt;Óláfr konungr mælti: "Sighvati skáldi þykkist þú nú sneiða, ok þarftu þess ekki — því at hann mundi sik nú hér kjósa, ef hann vissi, hvat hér væri títt; ok má svá vera, at hann komi oss at mestu gagni".

Þormóðr svarar: "Vera má, at svá sé; enn þat hygg ek, at þunnskipat væri þá um merkisstǫngina í dag, ef þann veg hefði margir farit".enn þat hygg ek, at þunnskipat væri þá um merkisstöngina í dag, ef þann veg hefði margir farit".

Þat hafa menn at ágætum gert, hversu rǫsklega Þormóðr barðisk á Stiklastǫðum, þá er Óláfr konungr fell;Þat hafa menn at ágætum gert, hversu rösklega Þormóðr barðist á Stiklastöðum, þá er Óláfr konungr fell; því at hann hafði hvárki skjǫld né brynju;því at hann hafði hvárki skjöld né brynju; hann hjó ávalt tveim hǫndum með breiðexi, ok gekk í gegnum fylkingar, ok þótti engum gott, þeim er fyrir honum urðu, at eiga náttból undir exi hans.hann hjó ávalt tveim höndum með breiðexi, ok gekk í gegnum fylkingar, ok þótti engum gott, þeim er fyrir honum urðu, at eiga náttból undir exi hans.

Svá er sagt, þá er lokit var bardaganum, at Þormóðr væri ekki sárr. Hann harmaði þat mjǫk ok mælti: "Þat ætla ek nú, at ekki muni ek til þeirar gistingar sem konungr í kveld; enn verra þykki mér nú at lifa enn deyja".Hann harmaði þat mjök ok mælti: "Þat ætla ek nú, at ekki muni ek til þeirar gistingar sem konungr í kveld; enn verra þykki mér nú at lifa enn deyja". Ok í því bili, er hann mælti þetta, þá fló ǫr at Þormóði ok kom fyrir brjóst honum, ok vissi hann ekki, hvaðan at kom.Ok í því bili, er hann mælti þetta, þá fló ör at Þormóði ok kom fyrir brjóst honum, ok vissi hann ekki, hvaðan at kom. Því sári varð hann feginn; því at hann þóttisk vita, at þetta sár mun honum at bana verða.því at hann þóttist vita, at þetta sár mun honum at bana verða.

Hann gengr til einnar bygghlǫðu, þar er margir konungsmenn váru inni sárir.Hann gengr til einnar bygghlöðu, þar er margir konungsmenn váru inni sárir. Kona ein vermdi vatn í katli til þess at þvá sár manna. Þormóðr gengr at einum vandbálk ok styðsk þar við.Þormóðr gengr at einum vandbálk ok styðst þar við.

Konan mælti við Þormóð: "Hvárt ertu konungsmaðr? eða ertu af bóndaliði?"

Þormóðr kvað vísu:

Konan mælti: "Hví lætr þú ekki binda sár þín, ef þú ert nǫkkut sárr?"Konan mælti: "Hví lætr þú ekki binda sár þín, ef þú ert nökkut sárr?"

Þormóðr svarar: "Þau ein hefi ek sár, at ekki þarf at binda".

Konan mælti: "Hverir gengu bezt fram með konungnum í dag?"

Þormóðr svarar:

Konan spurði þá enn Þormóð: "Hversu gekk konungrinn fram?"

Þormóðr kvað vísu:

Margir menn váru í hlǫðunni þeir er mjǫk váru sárir, ok lét hátt í holsárum, sem náttúra er til sáranna.Margir menn váru í hlöðunni þeir er mjök váru sárir, ok lét hátt í holsárum, sem náttúra er til sáranna.

Nú er Þormóðr hafði kveðit þessar vísur, þá kom maðr einn af bóndaliðinu í hlǫðuna inn;Nú er Þormóðr hafði kveðit þessar vísur, þá kom maðr einn af bóndaliðinu í hlöðuna inn; ok er hann heyrir, at hátt lætr í sárum manna, mælti hann: "Ekki er þó undarlegt, at konunginum hafi ekki vel gengit bardaginn við bœndr, svá þróttlaust fólk sem þetta er, sem konunginum hefir fylgt;ok er hann heyrir, at hátt lætr í sárum manna, mælti hann: "Ekki er þó undarlegt, at konunginum hafi ekki vel gengit bardaginn við bændr, svá þróttlaust fólk sem þetta er, sem konunginum hefir fylgt; því at mér þykkir svá mega at kveða, at þeir menn, sem hér eru inni, þoli varla óœpandi sár sín".því at mér þykkir svá mega at kveða, at þeir menn, sem hér eru inni, þoli varla óæpandi sár sín".

Þormóðr svarar: "Sýnisk þér svá sem ekki sé þróttigir menn, sem hér eru inni?"Þormóðr svarar: "Sýnist þér svá sem ekki sé þróttigir menn, sem hér eru inni?"

Hann svarar: "Svá sýnisk mér víst, at hér sé margir menn þreklausir saman komnir".Hann svarar: "Svá sýnist mér víst, at hér sé margir menn þreklausir saman komnir".

Þormóðr mælti: "Svá má vera, sá sé hér nǫkkurr maðr í hlǫðunni inni, er ekki sé þrekmikill — ok ekki mun þér sýnask sár mitt mikit".Þormóðr mælti: "Svá má vera, sá sé hér nökkurr maðr í hlöðunni inni, er ekki sé þrekmikill — ok ekki mun þér sýnast sár mitt mikit". Bóndi gengr at Þormóði ok vildi sjá sár hans. Enn Þormóðr sveipar exinni til hans ok særir hann miklu sári. Sá kvað við hátt ok stundi fast.

Þormóðr mælti þá: "Þat vissa ek, at vera mundi nǫkkurr sá maðr inni, er þreklauss mundi vera;Þormóðr mælti þá: "Þat vissa ek, at vera mundi nökkurr sá maðr inni, er þreklauss mundi vera; er þér illa saman farit — leitar á þrek annarra manna — því at þú ert þreklauss sjálfr; eru hér margir menn mjǫk sárir, ok stynr engi þeira;eru hér margir menn mjök sárir, ok stynr engi þeira; enn þeim er ósjálfrátt, þótt hátt láti í sárum þeira; enn þú stynr ok veinar, þó at þú hafir fengit eitt lítit sár".

Nú er Þormóðr mælti þetta, stóð hann við vandbálkinn, þann er í bygghlǫðunni var.Nú er Þormóðr mælti þetta, stóð hann við vandbálkinn, þann er í bygghlöðunni var. Ok er lokit var rœðu þeira, þá mælti konan, sú er vatnið vermdi, við Þormóð: "Hví ertu svá fǫlr, maðr, ok litlauss sem nár? eða hví lætr þú ekki binda sár þín?"Ok er lokit var ræðu þeira, þá mælti konan, sú er vatnið vermdi, við Þormóð: "Hví ertu svá fölr, maðr, ok litlauss sem nár? eða hví lætr þú ekki binda sár þín?"

Þormóðr kvað vísu:

Ok er hann hafði þetta mælt, þá dó hann standandi við bálkinn ok fell til jarðar dauðr.

Haraldr Sigurðarson fyldi vísu þá, er Þormóðr hafði kveðit; hann lagði þetta við: "svíða" — "Svá mundi hann vilja kveða: ‚Dagshríðar spor svíða’" Nú lauk svá sem sagt var æfi Þormóðar kolbrúnarskálds; ok lýkr hér frásǫgn þeiri, er vér kunnum at segja frá Þormóði, kappa ens helga Óláfs konungs.Haraldr Sigurðarson fyldi vísu þá, er Þormóðr hafði kveðit; hann lagði þetta við: "svíða" — "Svá mundi hann vilja kveða: ‚Dagshríðar spor svíða’" Nú lauk svá sem sagt var æfi Þormóðar kolbrúnarskálds; ok lýkr hér frásögn þeiri, er vér kunnum at segja frá Þormóði, kappa ens helga Óláfs konungs.