Bókastaðir

Þeir Droplaugarsynir heldu svá ríkt vǫrð á um skip þat er Gunnarr átti, at hann náði aldri þangat at koma, ok øngum fjárhlut náði hann, nema nǫkkurum gripum ok þó fám. Austmennirnir fara utan um sumarit, koma til Noregs ok segjask aldri vita, hvárt Gunnarr mundi koma til Hálogalands eða eigi. Nú segja þeir ǫll tíðindi ok undanrekstr þann allan, er hér hafði verit.

Þetta sumar ríða menn til þings ok leggr Þorkell Geitisson fé til hǫfuðs Gunnari, ok fekk ǫllum hǫfðingjum umboð, at hann skulu hǫndum taka. Allir hétu góðu um þetta, enn þeir þó mestu, er Þorkell átti heitast vinfengi við, ef þeir kœmi því fram. Þat var Þorkell Eyjólfsson: hann bjó vestr at Helgafelli ok átti Guðrúnu Ósvífrsdóttir. Hon var í kærleikum við Helga Ásbjarnarson; hǫfðu þau fyrr sendsk gjǫfum í millum; þó hafði Þorkell Eyjólfsson eigi vitat til þess.

Ok er af líðr sumarit, þá lætr Helgi járna hesta þrjá. Hann fær mann til fǫruneytis við Gunnar ok sendir hann norðr á Mǫðrudalsheiði ok svá norðr hit efra til Mývatns; fara svá vestr til sveita, unz hann kom til Helgafells, því at hann var sendr þangat til umsjár ok halds með gnógum jartegnum til Guðrúnar Ósvifrsdóttur, at hon skuli taka við honum með blíðu ok halda hann þar fyrst um vetrinn ok koma honum utan um sumarit eftir. Bar ok vel í móti nú; er Þorkell eigi heima: hann hafði heitit Þorkeli Geitissyni, at taka Gunnar af lífi, ef hann næði honum. Þorkell hafði farit út í eyjar eftir skreið. Guðrún tekr við Gunnari afar vel. Dvelsk fǫrunautr Gunnars skamma hríð. Sendir Guðrún Helga Ásbjarnarsyni góðar gjafir. Ferr hann til þess er hann kemr í Austfjǫrðu.

Gellir hét son þeira Guðrúnar ok Þorkels; hann var ungr maðr ok vel mentr ok farmaðr mikill. Hann kom út þetta sumar í Laxárósi, enn nú var hann at vist með fǫður ok móður at Helgafelli.

Ok er Gunnarr hefir þar verit eina nótt, þá kemr Þorkell heim síð um aftan. Þar var fjǫlmenni mikit. Eru gervir eldar fyrir þeim ok dregin af þeim klæðin. Menn ganga fram ór stofu til eldanna. Þorkell sér, at þar gengr fram maðr einn, í blám kyrtli ok heklu grárri. Sá maðr var ákafliga þreklegr, enn eigi hár. Hann hafði bjarta øxi í hendi. Maðrinn var ljóss á hár, réttleitr ok vel í yfirbragði. Þorkell spyrr, hverr sá maðr væri hinn drengilegi. Hann segir til sín ok kveðsk Gestr heita.

Þorkell starir á þenna mann um hríð ok mælti: "Furðu líkr ertu þeim manni at frásǫgn, er heitir Gunnarr ok er kallaðr Þiðrandabani, ok hefir verit í Austfjǫrðum um hríð. Eða hvar er heimili þitt, eða hvárt ætlar þú at fara?"

Þá varð honum orðfall ok svarar øngu.

Þorkell svarar: "Svá virðisk mér, sem þú munir annarr maðr enn þú segir, ok rétt get ek at ek fara um nafn þitt ok athǫfn".

Gunnarr svarar: "Enn ef svá er sem þú segir, hvat mundir þú þá til taka?"

Þorkell svarar: "Þat skaltu vita brátt".

Hann sprettr nú upp ok þrífr sverð eitt er lá í sætinu ok hét Skǫfnungr, er síðan týndisk með honum á Breiðafirði. Þorkell bregðr þegar sverðinu ok hleypr innar yfir eldinn ok høggr til Gunnars. Hann bregðr við øxinni ok upp yfir hǫfuð sér. Þorkell høggr í øxarfetann, enn misti mannsins: svá fast hjó Þorkell, at mjǫk svá festi sverðit í øxarfetanum. Gunnarr bregðr við ok færir upp øxina. Menn hlaupa innar í stofuna ok sǫgðu Guðrúnu, hvat um var í eldaskálanum.

Hon gengr fram ok biðr Þorkel bónda sinn stǫðvask, — "vil ek at þú gerir honum ekki grand, nema þú vilir, at vit skilim okkart félag upp frá þessum degi, ef þú gerir honum nǫkkurt mein, því at Gunnarr var mér sendr af vinum mínum til halds ok trausts. Skal ek hann svá annask sem son minn til þess er skip ganga af Íslandi í sumar. Enn ef nǫkkurr maðr vill hár af hǫfði honum blása, þá skal ek þeim líkan grimmleik gjalda, sem ek má mestu á leið koma. Enn þat mæla sumir, at þat sé lítit gaman þeim sem þat hafa reynt, at verða fyrir reiði minni. Skal ek þá ok ekki af spara, þat er ilt er, ef ek verð vǫr við, at nǫkkurr geri honum mein. Þat vil ek, at þú eigir ekki við hann, því at honum mun einhlít mín umsjá ok velgerningr".

Þorkell svarar: "Oftast ertu ráðgjǫrn, Guðrún. Verðr oftast engin hœfa á, ef þú ræðr eigi því sem þú vilt; verðum vér jafnan lítilmenni af, ef þú hlutask til".

Sefask Þorkell nú brátt ok rennr honum reiðin. Er Gunnarr þar um vetrinn í góðum fagnaði.

Þat er sagt einn aftan um fardaga sjálfa, at þau Guðrún eru komin í rekkju sína.

Þá tekr hann til orða: "Hversu er þess gert við Gunnar félaga þinn, at þér þykki vel vera?"

Guðrún svarar: "Þat mun ek skjótt segja þér. Skip stendr uppi í Laxárósi, þat er Gellir son minn helt hingat í fyrra sumar. Þat vil ek láta hlaða þar ok búa utan í sumar ok hlaða varnaði ok góðum reiða. Þat vil ek gefa honum, enn Gellir skal sitja eftir í sumar".

Þorkell sagði ekki í móti, — "því at mikill er ofsi þinn, enn þó mun enn sem oftar, at lítit samþykki mun á verða, ef eigi er svá gert sem þú vilt".

Slitu þau talit. Líðr af nóttin. Enn þegar um morguninn lætr Þorkell snemma at vera; er flotat skipinu, enn fluttr til mikill varningr ok góðr. Hafa þau stórkostnað fyrir. Enn þá er albúit er skipit, þá leiða þau Gunnar til, gefa honum skip með rá ok reiða ok miklum fjárhlut. Gunnarr þakkar þeim vel þessa gjǫf ok marga aðra virðing, er þau hǫfðu honum veitt. Skiljask þau nú allgóðir vinir.

Siglir Gunnarr í haf, þegar honum gaf byri; varð hann allvel reiðfara, tók þar land sem hann kaus á ok faðir hans átti bygðir fyrir. Gunnarr var hersis son, enn hann réð fyrir Hálogalandi. Þar var honum vel fagnat, því at nálega þóttusk menn hann ór helju heimtan hafa; er þat flestra manna sǫgn ok orðtak, at eigi muni einn maðr meir ór ǫngum ekit hafa enn Gunnarr, slíkir garpar sem eftir leituðu.

Annat sumar eftir býr Gunnarr þetta skip með miklum fjárhlut ok sendir út til Íslands með gripum til Þorkels ok Guðrúnar Ósvífrsdóttur ok annarra þeira, er hann þóttisk góða hluti eiga at launa. Skipit kemr í Laxárós; tekr Gellir við skipinu ok hefir lengi í ferðum síðan. Enn Gunnarr sitr í búi sínu á Hálogalandi ok kemr hann lítt við þessa sǫgu heðan í frá.

Hallsteinn hét maðr, er bjó á Víðivǫllum enum nyrðri í Fljótsdalsheraði. Hans er getit fyrr í sǫgunni. Hann var maðr mikill ok hinn skilríkasti bóndi. Hann átti tvá sonu, Sigvat ok Snorra; þeir váru allvel mentir. Þeir váru ýmist heima með fǫður sínum, eða með Hrafnkatli Þórissyni. Þeir váru hávaðamenn miklir, ok heldu mjǫk til kapps við flesta. Þeir hǫfðu mikit traust undir Hrafnkatli; var þá hǫfðingsskapr hans sem mestr í þat mund.

Hallsteinn bjó svá nǫkkur misseri, at hann setti ýmsar konur fyrir búit; varð honum þat stórmjǫk óhaglegt.

Þess er getit eitt vár, at hann reið ofan til Bersastaða. Bersi tekr við honum ágæta vel ok spyrr hann at erendum.

Hallsteinn svarar: "Ek vilda, at þú riðir með mér ofan á Arneiðarstaði. Hefi ek lengi við mikil óhægindi búit; nú vilda ek kvángask ok hafa þar til yðvart fullting".

Bersi svarar: "Hver er kona sú?"

Hallsteinn svarar: "Hon heitir Droplaug ok er dóttir Bjǫrgólfs".

Bersi svarar: "Eigi vilda ek at þú gerðir þetta, því at ek get, at hon verði þér ofstýri. Sýnisk mér sem hon sé eigi hvers manns fœri, enn allvel er konan ment". Sýnisk mér, sem þit munuð allóskaplík, því at hon er hinn mesti svarri ok af góðum ættum, enn þú ert af smábúanda ætt ok smálátr í skaplyndi, enn þó þú sért fémaðr mikill, þá tekr þú mjǫk stein um megn þér. Vil ek þat ráð þér gefa, sem hverjum ǫðrum, at hann leiti sér þess ráðaneytis, at eftir hans skaplyndi sé, enn eigi með svá lítilli forsjó, at engin eru álit. Eru synir þínir uppivǫðslumenn miklir, enn þeir Helgi eru enn kallaðir nǫkkut ágjarnir, ok ef þér verðið eigi samþykkir, þá mun þeira fundr skakkr verða. Nú þykki mér þín ferð eigi til ágengileg verða. Ertu áhugamikill, ok miklu framar enn ek ætlaða; því at ek hefi lengi verit húsfreyjulauss ok oft verit áeggjaðr at biðja hennar, ok hygzk mér svá at, sem mér muni eigi hæfa at fá hennar; mun ek heldr búa einn saman um hríð. Nú let ek þik, enn þú gerir sem þér líkar".

Hallsteinn svarar: "Satt er þat, sem mælt er, at øngum skyldi maðr treystask, því at sá kann mann mest at blekkja, er hann hefir mestan trúnað á. Nú varði mik aldri þessa, Bersi, at þú mundir svá fara fótum saman, enn mín sœmd liggr við ǫll; hefi ek lengi vinskap við þik átt, ok trúat nær á þik sem á goð, ok ertu því minni í vafi, sem ek þarf meir".

Bersi svarar: "Þat er forn orðskviðr, at veldrat sá er varar. Nú hefi ek sagt sem mér sýnisk, enn fara skal ek með þér ef þú vilt. Ábyrgisk þú mest, hversu sem sœkisk, enn sannspár verð ek þér at þessu, at þessa muntu mest iðrask sjálfr af bragði".

Hallsteinn svarar: "Verði sem má, alt skal nú fara at einu".

Þeir ríða nú út eftir héraði, unz þeir koma á Arneiðarstaði. Er gengit móti Bersa ok Hallsteini at vanda með allri blíðu. Eru þeir þar um nóttina, enn um morguninn gengr Bersi at Droplaugu ok sonum hennar, ok kvaðsk eiga skylt erendi við þau. Nú ganga þau á tal. Bersi segir upp sitt erendi.

Þau Droplaug svara seinlega þessu máli, enn Bersi bað at þau skyldu eigi draga lengi þetta mál — "vil ek at þér verðið af skǫrungar ok segið, hvat yðr býr í skapi".

Helgi svarar: "Svá þykki mér sem þau Hallsteinn muni eigi skapglík mjǫk; nú vil ek, at hon segi fyrir sik; vil ek því samþykkja sem hon vill til sín snúa".

Droplaug svarar: "Auðsét er þat, at Hallsteinn hefir sét þat, at þú ert fjárfastr. Hǫfum vér þó þess fjár lengi vel notit, at Þorvaldr faðir ykkarr hefir átt ok saman dregit. Hefir nú síðan mjǫk í kostnað gengit, því at hvárt haust verðu vér niðr at leggja mart fé í bú várt; enn á várum verðr gripum til at verja at kaupa málnytu. Enn mér þykkir ilt at láta risnu mína. Enn nú ætla ek fátt ganga fé á fótum; enn eigi skorta jarðir eftir. Er hér skjótr kostr við Hallstein, at ek skal fara upp á Víðivǫllu með þér ok eignask allan fjárhlut at helmingi við hann, enn ek mun ekki fé heðan hafa nema gripi nǫkkura, því at ek ann sonum mínum bezt at njóta þeirar eignar, er hér stendr saman. Vil ek ok, at synir mínir standi þar til erfðar sem þau bǫrn, er ek á við þér; mun ek aldri svá lengi lifa, at ek geti goldit þeim bónda, er ek átti, fyrir þann góðvilja, er hann veitti mér; ann ek því bezt sonum mínum at njóta allra þeira hluta er gagn er at".

Synir Droplaugar báðu hana sjá fyrir kosti sínum, enn kváðusk ætla, at þeim mundi endask fé um sína daga. Droplaug segir, at Hallsteinn mundi um þenna kost kjósa eiga. Hallsteinn gengr óhokinn at þessu, ok er nú þetta at ráðum gert. Droplaug er nú fest Hallsteini; riðu þeir nú heim eftir þat.

Þessi tíðindi spyrjask nú víða um heraðit, ok þeir Hallsteinssynir spyrja þetta sem aðrir. Þá fóru þeir heim á Víðivǫllu ok skiftu fénu ǫllu í helminga ok taka við móðurarfi sínum. Ráðask þeir nú í brott með fé sínu.

Eftir þetta er til veizlu snúit ok mǫnnum til boðit, ok er þar mestr hluti fyrirmanna saman kominn. Enn svá mikla óvirðing sýndu þeir Hallsteini, synir Droplaugar, at þeir vildu eigi vera at boði hennar; eigi var Hrafnkell þar ok eigi Helgi Ásbjarnarson. Veizlan fór vel fram ok skǫrulega, enn eftir boðit tekr Droplaug við búinu ok allri umsjá fyrir utan stokk ok innan ok þvílíka risnu sem hon var vǫn. Þeir brœðr Droplaugar synir skipa bú sitt ok setja konu fyrir; halda ǫllu hinu sama um búrisnu sína, sem vant var til áðr.

Um samfarar þeira Hallsteins ok Droplaugar var ekki mart, enda ekki illa, enn synir Hallsteins lǫgðu mikinn óþokka til Droplaugar, svá at þeir kómu aldri at finna fǫður sinn. Enn á fyrstum misserum, er þau váru ásamt hjón, þá ferr Droplaug kona eigi einsaman, ok líða stundir fram í líkendi, þar til er Droplaug fœddi barn; þat var sveinn. Er hann vatni ausinn ok nafn gefit ok kallaðr Bjǫrgólfr eftir móðurfǫður sínum. Óx sá sveinn upp ok var hinn efnilegasti; unnu þau honum mikit, því at hann var hinn bráðgervasti í ǫllu.

Synir Droplaugar kómu jafnan at finna móður sína; enn ávalt, er þeir fóru á millum, þá dvǫldusk þeir á Bersastǫðum lǫngum.

Einn hlutr var sá í fari Bersa, at Helga var mjǫk óþokki at, því at Bersi elskaði mjǫk goðin; hann var blótmaðr mikill, ok hafði mikinn átrúnað við goðin. Bersa þótti Helgi oflítinn átrúnað vilja hafa á goðunum, því at hann gerði sér óþokkat mjǫk um þat.

"Sé ek øngvan þann hlut í þínu fari", segir Helgi, "at þér verði jafnmikil heimska í sem þetta, er þú veitir svá mikinn átrúnað undrænum þeim er menn gera með hǫndum sér ok bæði eru blind ok dauf ok mállaus, ok þat skil ek, at þau mega hvárki gera sér gagn né ǫðrum, ok því em ek miklu skemr með þér enn ek mundi ella, at ek veit einn, hversu andstygg mér eru goðin; enn alla hluti aðra veitir þú mér með mikilli ástsemd".

Bersi svarar: "Þú værir allra manna spakastr á ǫllu Íslandi, þeira er nú vaxa upp, ef þú legðir þinn trúnað undir þeira miskunn".

Helgi svarar: "Verði mér aldri svá ilt, at ek vænti mér góðs af þeim fjándum, er af øngu loða saman nema illu einu".

Skildu nú við svá búit.

Þau Droplaug ok Hallsteinn bjuggu saman sjau vetr, svá at álitlega var; enn svá sem þau bjuggu saman lengr, þá harðnaði þeira samfarir. Gerðusk nú óhægindi mikil í búinu; enn þó stóð mikit fé saman, því at Hallsteinn var fémaðr mikill. Droplaug sendi oft sonum sínum orð, at þeir skyldu koma til at skifta fénu við Hallstein, enn þeir fresta um hríð.

Þat er á einum vetri á skammdegi, at sendimaðr kemr ofan af Víðivǫllum á Arneiðarstaði ok segir, at Droplaug vill, at þeir kœmi upp þangat sem fyrst. Þeir bregða ekki skjótt við þessa orðsending. Líðr fram í vikuna. Þá kemr annarr sendimaðr með hinum sǫmum erendum sem hinn fyrri.

Helgi bað sendimanninn fara heim — "enn ek mun fara, þá er mér þykkir tími til vera".

Sendimaðrinn ferr heim við svá búit.

Þenna vetr var þung veðrátta; váru fœrðir illar eftir heraðinu.

Þat var einn morgun snemma í ár, at Helgi er á fótum ok biðr Grím bróður sinn upp standa. Hann gerir svá, ferr í klæði sín. Síðan ganga þeir út. Þá var á hafrænt veðr ok heiðríkt hið efra, enn stóð garrinn með fjǫllum, frost mikit ákaflega. Helgi stefnir suðr yfir gilit ok ofan ás; enn er þeir kómu ofan á ísinn, þá var ákaflega ilt at fara. Nú dregr saman myrkvinn ok tekr at drífa ok gerir mjǫk fjúkanda.

Helgi tekr nú til orða: "Hér er nú miklu verra at fara enn ek ætlaða; munu vit nú snúa yfir í heiði ok upp með bœjum við þat", því Helgi ætlaði at þar mundi miklu betra at fara.

Nú gerir á þá illviðri mikit ok ákaflega hríð; gengr nú á norðr ok stendr af heiðinni veðrit. Þeir brœðr ganga lengi um daginn alt til þess er mjǫk var annars litar. Þá koma þeir at gili einu miklu ok fara yfir gilit.

Þá tekr Grímr til orða: "Hvat gili er þetta?"

Helgi svarar: "Þat munda ek ætla, at væri Ørœfagil milli Bersastaða ok Skriðu, suðr frá Bersastǫðum, því at mér þykkir drjúgt verit hafa neðan eftir heiðinni.

Helgi kvað þat eigi mega vera — "því at er enn ǫrðugt; enn þó get ek, at ráðlegra sé at fara ofan í bygðina: mun okkr vís gisting, hvar sem vit komum til bœjar".

Snúa þeir nú ofan ór fjallinu. Þeir áttu nú allfærðþungt, ok er þeir koma á jǫfnu, urðu þeir við øngva bœi varir ok vita nú aldri hvar þeir fara. Þeir ganga þá enn upp eftir heraðinu. Þeir kómu á grjóthól einn. Þar var borit af. Þeir ganga eftir hólnum, enn er minstar vonir eru, missa þeir fóta ok hlaupa ofan fyrir hengiskafl einn. Þeir hlæja mikit, ok var þá blautt undir er þeir kómu niðr. Þeir váru svá klæddir, at þeir váru gyrðir í brœkr, ok váru yfir utan í vararfeldum ok kneptir at þeim undir hǫndum, gyrðir sverðum ok hǫfðu digrar stengr í hǫndum; svá bjuggusk þeir til gǫngu í hvert sinn. Þeir stinga niðr broddstofunum ok finna, at íss er undir.

Grímr spyrr, hvárt hann kenni nǫkkut til, hvar þeir váru komnir.

Helgi svarar: "Þat er fjarri; hér veit ek hvergi ísa vera nema á Lagarfljóti, enn hér ganga ekki melar svá ek viti".

Grímr kvaðsk eigi vita, hvar þeir váru komnir.

Þeir herða nú enn á gǫnguna ok ganga brott af ísinum ok koma á hrjóstr eitt. Þar sjá þeir sorta einn í hríðinni fyrir sér. Þeir sjá at þat var virki eitt mikit ok svá hátt, at Helgi getr eigi betr enn tekit upp jafnhátt. Þeir gengu umhverfis virkit. Þat var kringlótt. Þeir finna at hlið var þar fyrir grindlæst ok búit um vel.

Helgi mælti: "Vita muntu, hvar vit erum komnir?"

"Nei", sagði Grímr, "heldr ferr þat fjarri, því at hér hefi ek aldri komit fyrr svá at ek muna".

"Ekki er mér þat", segir Helgi, "kenni ek víst, hvar vit erum komnir. Þetta er hofgarðr Bersa fóstra míns, enn hér eru brunnar fyrir ofan, ok hǫfum vit þar komit at áðan á ísinn, enn nú hefir okkr hér at borit". Þar heitir at Bersabrunnum.

Grímr mælti: "Fǫru vit í brottu heðan sem skjótast".

"Nei", sagði Helgi, "koma skal hér inn, því at ek vil sjá hýbýli þau er hér eru fyrir".

Hann gengr þá at hliðinu ok rekr hjǫlt brandsins upp á lásinn ok braut frá; ganga síðan at hofinu ok brjóta upp. Þeir ganga inn í hofit.

Þá tekr Grímr til orða: "Illa gerir þú nú, frændi, er þú ferr hér með svá miklu harki, at þú spillir hér hvarvetna. Veit ek, at Bersa fóstra þínum muni stórilla líka, ef hann verðr varr við.

Helgi svarar: "Vita vil ek, hversu dólgar þessir sé viðtakna, því at eigi er víst, at ek þurfa meir í annat sinn enn nú; munu þau þá eigi annat sinn góð, ef þau gefask nú illa".

Þá gengr Helgi inn í hofit ok sér, at þar er ljóst, svá at hvergi berr skugga á. Þar var alt altjaldat. Setit var þar á báða bekki; þar glóaði alt í gulli ok silfri. Þeir blígðu augum, ok buðu ekki þeim er komnir váru. Í ǫndugi á hinn óœðra bekk sátu þeir í samsæti Freyr ok Þórr.

Helgi snarar fyrir þá ok mælti svá: "Þar siti þit herjans synirnir; mun þeim þykkja þit vera sœmilegir hǫfðingjar, sem ykkr dýrkar. Nú ef þit vilið, at vit brœðr trúum ykkr sem aðrir, þá standið þit upp ok sýnið risnu af ykkr ok bjóðið okkr brœðrum, því at nú er vont veðr úti. Nú ef þit vilið því játa, þá munu vit brœðr trúa yðr sem aðrir menn, enn ef þit skjótið drambi á ok vilið ekki liðsinni veita okkr, þá munu vit ekki tál af ykkr halda".

Þeir skjóta drjúglæti á ok þegja við. Þá snýr Helgi um þvert gólf: þar sátu þær Frigg ok Freyja.

Hann mælti þessi hin sǫmu orð við þær sem áðr; kvaðsk hann mundi veita þeim blíðu, ef þær vildu veita betr honum.

Grímr mælti nú: "Gerðu svá vel, at þú skift eigi lengr orðum við andskota þessa ok fǫrum nú í brott".

Helgi mælti: "Eigi skal mér þat verða sem flestum, at ek renna þar á garðinn sem lægstr er".

Hann þrífr þá til þeira Þórs ok hnykkir þeim af stólinum ok flettir af þeim klæðunum; lætr svá ganga koll af kolli, at hann flettir ǫll goð af klæðum ok gripum ok steypir þeim af stǫllum á gólf fram. Hann berr þá alt fram í eina hyrning ok birgir, svá at eigi mátti spillask.

Grímr mælti: "Þetta er ill bellivisni, er þeim er ekki eftirlæti í, enn þú munt sitja fyrir fjandskap Bersa fóstra okkars. Er þetta illverk orðit".

Helgi svarar: "Enn ek ætla, at ek hafi aldri unnit betra verk enn þetta á minni æfi, því at þau hafa viltan stig fyrir mér í dag, því at ek hefi aldri fyrr villr farit á æfi minni".

Helgi gengr út ok lætr opit hofit. Stendr nú fok um alt húsit. Helgi snýr nú ofan at ánni ok upp eftir nesinu unz þeir kómu á Víðivǫllu; þá var af dagsetri. Þar var tekit við þeim með blíðu. Þeir eru þar nǫkkurar nætr. Þá léttir af veðrinu. Droplaug var lǫngum á tali við sonu sína; vissu ekki aðrir menn til, hvat erendum var. Síðan fara þeir heim er þeim þykkir tími til kominn.