Bókastaðir

Nú er þar til at taka, er þeir Finnbogi búask brott um daginn. Þeir hǫfðu þat með sér, sem þeir þurftu; rak Hrafn fyrir sér hestana, suma klifjaða, enn þeir riðu síðar. Ok þá er þeir riðu ofan at Hofi, stakk Hrafn við fótum. Finnbogi spurði, hví hann fœri eigi.

Hrafn segir: "Ek sé hér fram undir brekkuna, hvar spjótsoddar koma upp, eigi færi enn tíu; er þat ætlan mín, at menn fylgi".

Finnbogi mælti: "Þat er þér mjǫk oft, at þú undrask þat, þó at þú sjáir menn; þykkir oss vel, hvar sem sveinar leika sér".

Ok er þeir ríða fram hjá, hleypr Jǫkull fyrir þá með tíunda mann.

Finnbogi heilsaði honum vel, ok frétti hvat hann vildi.

Jǫkull sagði: "Kalla má at ek eiga ekki erendi við þik, sem þó má vera er fyrir þat gangi. Þykki mér Þorkell ekki lítt hafa dregizk til óþokka við mik; beðit þeirar konu, er ek vildi umsjá veita; er honum þat ofdul, at ganga í mót oss frændum".

Finnbogi segir: "Þó at þér þykki Þorkell mágr minn ekki skjótlegr mjǫk, þá er hann þó ekki uppburðaminni um þat er til kvennanna heyrir enn þér garparnir".

Jǫkull leggr spjóti til Þorkels ok stefnir á hann miðjan; í því brá Finnbogi sverði ok hjó í sundr spjótskaftit milli handa honum.

Finnbogi hljóp af baki ok mælti: "Mér skaltu nú fyrr mœta, Jǫkull, því at yðr mun forvitni á Vatnsdœlum at vita, hvat ek má".

Jǫkull þrífr eitt spjót ok leggr til Finnboga í skjǫld hans ok gekk í sundr spjótskaftit. Í þessi svipan þá hlaupa fram tveir menn, ok váru þeir brœðr þar komnir, Þórir ok Þorsteinn, ok gengu þegar í milli ok skildu þá.

Þóttusk þeir vita, þegar Jǫkull hvarf, hvat hann mundi fyrir ætlask. Hafði hann tekit sér menn á næstum bœjum.

Síðan þeir váru skildir, ríðr Finnbogi heim til Borgar, ok búask þeir við boði vel ok virðulega.

Einnhvern dag ríðr Finnbogi til Hofs, ok býðr þeim Þóri ok Þorsteini til boðs með sér. Þeir þǫkkuðu honum vel ok kváðusk gjarna vilja eiga gott við hann; enn sǫgðu Jǫkul stirðan í lyndi ok ómjúkan, — "munu vér annathvárt fara allir eða engi várr".

Ríðr Finnbogi heim eftir þat, ok einnhvern dag fyrir boðit ríða þeir til Borgar, Þórir ok Þorsteinn, at finna Finnboga, ok sǫgðu, at þeir mundu heima sitja um boðit.

Finnbogi mælti: "Vel fari þit með ykkru máli".

Hann gaf Þorsteini sverð harðla vel búit ok hinn bezta grip, enn Þóri fingrgull, er vá eyri, ok kvað Hákon jarl hafa gefit sér mág sinn. Þeir þakka honum harðla vel ok ríða heim; hafði Jǫkull alt í spotti við þá brœðr sína.

Svá er sagt, at þeir sitja at veizlunni at Borg, ok verðr ekki til tíðenda; ferr veizlan vel fram, ok at henni lokinni segir Finnbogi, at þau Þorkell skulu þar sitja um vetrinn hjá honum. Þorgrímr kveðsk ætla, at Þóra mundi heim vilja með honum.

Þóra segir: "Þetta kýs ek at vera hér hjá Finnboga; mun oss þat bezt gegna, at hafa hans ráð sem mest; enn ek skal koma faðir minn, þik at finna enn, þá er stundir líða". Eftir þat ríða brott boðsmenn hvárratveggju vel sæmdir með góðum gjǫfum.

Þat er eitthvert sinn, er Þorkell mælti til Þóru: "Nær ætlar þú at finna fǫður þinn, sem þú hézt honum"?

Henni kvaðsk harðla gott þykkja hann at finna, enn kvað þat hugboð sitt, at hon sæi eigi síðr fyrir hans kosti, þó at þau sæti eigi síðr heima þar enn rækisk annarsstaðar.

Þorkell segir: "Veit ek, at þú mælir þetta sakir vinar þíns Jǫkuls, enn ek óttask hann alllítit, ok skal ekki fara at síðr".

Ok einn morgin snemma var Þorkell á fótum, ok spurði Finnbogi, hvat hann skyldi. Hann kveðsk skyldu ríða með Þóru norðr í Bólstaðarhlíð.

Finnbogi kvað þat ráð, at ríða hvergi, — "veit ek at Þóra, vinkona mín, mun mik ráða láta".

Hon kvað þat satt.

Þorkell kvaðsk ráðinn til at fara, ef Finnbogi bannaði eigi.

Hann kvaðsk eigi banna vilja, — "enn spurt hefi ek, at Jǫkull reið norðr til Skagafjarðar fyrir fám nóttum; þykki mér eigi vita mega, hversu ferðir yðrar berr saman".

Eftir þetta ríða þau vestan tvau saman, ok einn hlaupandi sveinn með þeim; ríða þar til er þau koma í Hlíð; var við þeim tekit harðla vel.

Maðr er nefndr Þórarinn; hann bjó á Víðimýri í Skagafirði; hann var mikilmenni ok goðorðsmaðr, ok átti son er Vilmundr hét. Þórarinn var skyldr þeim Hofssveinum, ok var hin mesta vinátta með þeim Jǫkli; enn ǫllum ǫðrum þótti Þórarinn it mesta illmenni ok ofmetnaðarmaðr mikill.

Jǫkull var þá kominn á Víðimýri. Ok er hann hafði þar eigi lengi verit, spyrr hann af hlaupandi mǫnnum, at Þorkell ok Þóra kona hans váru komin í Bólstaðarhlíð. Ok litlu síðar býsk hann heim at ríða. Þórarinn undraðisk, er hann vildi svá skjótt ríða; kvað hann slíkt gera undarlega ok ófrændsamlega við sik. Jǫkull kvaðsk þá fara vilja.

Þórarinn reið þá á leið með þeim vestr í skarðit til bœjar þess, er í Vatnshlíð heitir, ok eftir þat hverfr hann aftr, enn þeir ríða þrír saman þar til er þeir koma í Bólstaðarhlíð; var þá áliðinn dagr nǫkkut.

Ein kona var úti, ok heilsaði vel Jǫkli; því at hon hafði oft sét hann. Hann spurði, hvárt Þorkell væri þar. Hon kvað svá vera. "Þá skaltu", segir Jǫkull, "biðja hann út ganga. Seg at ek vil finna hann". Hon gerði svá.

Sátu þeir mágar í stofu; var fátt manna heima. Svartr hét nautamaðr Þorgríms bónda, bæði mikill ok sterkr.

Þorgrímr bað Þorkel fara varlega. Þeir tóku vápn sín báðir ok gengu út. Þorgrímr var þá gamlaðr mjǫk. Þorkell heilsaði Jǫkli.

Hann segir: "Þess skaltu nú víss verða, hversu heilan ek vil þik", ok lagði til hans spjóti ok stefndi á hann miðjan; ok í því hljóp út Svartr nautamaðr, ok hafði stálhúfu á hǫfði mikla ok ákaflega forna ok skjǫld fyrir sér, enn ekki hafði hann hǫggvápn annat enn hann reiddi mykireku sína um ǫxl. Ok er Svartr sér athǫfn Jǫkuls, slær hann þegar til hans með rekunni, ok í sundr spjótskaftit milli handa Jǫkli. Jǫkull bað hann fara þræla armastan.

Svartr mælti: "Ef þú ríðr eigi skjótt á brott, skal ek slá annan við eyra þér".

Þorkell lagði þá spjóti til Jǫkuls ok í skjaldarsporðinn, svá at hann klofnaði, ok hljóp spjótit í rist Jǫkli ok varð þat allmikit sár. Fylgdarmenn Jǫkuls sóttu at Þorgrími. Jǫkull hljóp þá at baki Þorgrími, ok hjó með sverði í hǫfuð honum. Hann hafði hjálm á hǫfði, ok beit eigi sverðit heldr enn með skíði væri slegit. Jǫkul undraði þetta mjǫk, því at þat sverð hafði hann reynt áðr allvel bíta. Þorkell lagði þá til fylgdarmanns Jǫkuls ok þegar í gegnum hann.

Þá mælti Þorgrímr: "Þat er ráð, Jǫkull at ríða heim; mun þér þetta verða engi sœmdarfǫr at sinni". Jǫkull sá, at þetta mundi svá fara, með því at hann mœddi mjǫk blóðrás, ok þat, at Svartr stóð með reidda rekuna ok var búinn at slá hann með, ok þótti honum þat mest svívirðing; ok við þetta alt saman stígr Jǫkull á bak, ok ríðr brott við annan mann, ok unir stórilla við sína ferð; kemr heim, ok er lengi áðr hann verðr grœddr. Spyrjask nú þessi tíðendi, ok þykkir Jǫkull hafa ilt af beðit.

Þessu næst kom út skip af hafi í Hrútafjǫrð á Borðeyri, ok hét Bergr stýrimaðrinn, ok kallaðr Bergr rakki. Hann var hinn gervilegsti maðr ok fríðr sýnum. Hann var kvángaðr, ok hét Dalla kona hans, ok var kvenna vænst ok kynstór, ok kvenna hǫgust á alla hluti. Þessi Bergr var systurson Finnboga hins ramma, ok hét Þorný móðir hans, sú in sama at Skíði flutti á brott at óvilja Ásbjarnar fǫður hennar.

Þegar Finnbogi frétti þat, ríðr hann til skips, ok fagnar vel Bergi frænda sínum; býðr þeim heim til sín, ok þat þiggja þau, ok fara heim til Borgar. Hallfríði fansk heldr fátt um við þau, enn Finnbogi var harðla glaðr, ok veitti þeim stórlega vel.

Líðr af vetrinn, ok talask þeir við frændr, ok bað Finnbogi Berg þar vera lengi hjá sér, enn senda utan skip sitt, ok þat ráða þeir af. Fá mann fyrir skipit; var þat frændi Dǫllu, suðreyskr maðr at ætt, sem þau váru bæði.

Grímr hét maðr, er bjó á Torfustǫðum. Hann var ungr maðr ok ókvángaðr; var faðir hans dauðr: hann var vel ættaðr, ok var gervilegr maðr; þau váru skyld mjǫk ok Véfríðr kona Sigurðar at Gnúpi.

Grímr bað systurdóttur þeira brœðra at Hofi, ok þau ráð skyldu takask um vetrinn; er þá boðit mǫnnum til. Grímr var ok mjǫk skyldr Mǫðrvellingum, ok fyrir því bauð hann þeim Finnboga, ok ǫllum þeim sem þau vildu með sér fara láta. Þeir brœðr Þórir ok Þorsteinn buðu ok Finnboga; hann kvað mága sína hafa boðit sér áðr, enn kvaðsk kunna þeim þǫkk fyrir.

Líða nú stundir ok vetrar; gerir veðr hǫrð, svá at rekr á hríðir. Ok þann sama dag, er til boðsins skyldi koma, búask þeir frændr Finnbogi ok Bergr, enn ekki var áreitingr, at fleira mætti fara. Síðan ráðask þeir til ferðar.

Gekk Finnbogi fyrir þar til er þeir koma at Vatnsdalsá; var hon allólíkleg til yfirferðar; var krapafǫr á mikil, enn lǫgð frá lǫndum; þeir binda saman vápn sín, ok hǫfðu loðkápur fótsíðar. Bergr hafði engi orð um, enn þótti óliklegt, at þeir mundu yfir komask. Ok eftir þat leggjask þeir til sunds báðir; bað Finnbogi Berg halda undir belti sér; legsk hann svá, at hryðr um krapit, ok með fœrleik hans komask þeir yfir ána, ok ganga þar til er þeir koma til Hofs.

Váru boðsmenn allir komnir; ganga þeir inn. Eldar váru stórir í eldaskálanum, ok sátu þar nǫkkurir menn á langknokkum; váru þeir þar allir brœðr.

Kolr hét maðr; hann var ráðamaðr at Hofi, mikill maðr ok sterkr, ok hinn ódælsti. Þeir ganga nú innar hjá eldinum. Finnbogi gekk fyrir. Ok er þeir koma gegnt þar sem Jǫkull (sat), þá stingr hann hǫndum við Bergi, ok hrindr honum, ok stakar hann at eldinum, ok berr hann at honum Kol, er hann annask um eldinn eða eldana; hann hrindr Bergi þegar, ok bað hann eigi hlaupa á sik. Finnbogi sér þat, ok þrífr annarri hendi loðkápuna milli herða Bergi, ok réttir hann upp annarri hendi með ǫllum vápnum, enn annarri hendi styðr hann á herðar Jǫkli, ok steðjar upp yfir hann með ǫllum sínum búnaði, ok kom standandi niðr, ok undruðusk allir þenna fœrleik.

Þeir hljópu þá upp brœðr ok tóku við vápnum þeira ok vásklæðum, enn fengu þeim þur klæði, ok eftir þat gengu þeir til bekkjar Gríms brúðguma. Sat Finnbogi á aðra hǫnd honum; fór veizlan fram it bezta ok at lokinni váru gjafir gefnar. Þórir gaf Finnboga stóðhross þau, er eigi váru í Vatnsdal ǫnnur betri, enn Þorsteinn gaf honum hjálm ok spjót, góða gripi. Finnbogi þakkaði þeim vel.

Ok er menn váru búnir, gekk Bergr enn rakki at Kol ok slær exarhamarshǫgg í hǫfuðit, ok fell hann þegar í óvit; hlaupa þá hvárirtveggju til vápna. Enn með því, at margir urðu meðalgǫngumenn, þá skilja þeir at sinni.

Ok um sumarit eftir kemr skip af hafi it sama, sem Bergr átti; ok þetta sama sumar skorar Jǫkull Finnboga á hólm, enn Þorsteinn Bergi enum rakka, ok þessu játa þeir, ok ákveða dag nær þeir skulu finnask.

Ok er at þeiri stundu kemr, segir Dalla þeim frændum, at henni gazk ekki at þessi ætlan, — "skal ek gera þat veðr, at hvárki yðr né ǫðrum mǫnnum sé úti vært".

Finnbogi bað hana eigi þat gera; kvað þá skǫmm mundu alla æfi upp vera, ef þeir gengi á heit sín, ok mundi þeim virt til hugleysis.

Dalla kvaðsk á þat hætta mundu heldr enn hon misti bónda síns.

Ok eigi varð at hégóma. Svá mikil hríð kom á, at þat var með miklum ólíkendum, hverr stormr var eða snjáfall; var ok svá sagt, at Finnboga þótti allilt, enn þat ætlaði hann, at engi þeira mundi koma. Þá sitja þeir heima.

Veðrit helzk þrjár nætr, ok er upp létti, þóttusk menn engan stað sjá snjóvarins; þat spurðisk ok, at þeir Hofssveinar hǫfðu komit á mótit, ok þat með, at Jǫkull hafði reist Finnboga níð allhæðilegt, þar sem þeir skyldu fundizk hafa. Spyrjask nú þessi tíðendi, ok þykkir mǫnnum allmjǫk þetta hafa ávorðit fyrir Finnboga ok aftrdrepa mikil hans virðingar. Sjálfum honum þótti þetta svá ilt, at engan hlut hafði honum þann til handa borit, at hann yndi verr við, ok lagði hina mestu fæð á Dǫllu.

Líðr nú af vetrinn. Þau Finnbogi áttu þrjá sonu; hét einn Gunnbjǫrn, annarr Þórir, þriði Eyjólfr, ok váru allir hinir vænlegstu menn.

Um sumarit býr Bergr skip sitt, ok ætluðu þau at sigla. Lætr Finnbogi flytja varnað þeira til skips. Þorkell ok Þóra váru þá með Finnboga.

Ok er Bergr er búinn, ríða þeir Finnbogi ok Þorkell með honum; Hrafn hinn litli fór ok með nǫkkura klifjahesta; ríða þeir þar til er þeir koma mjǫk svá vestr af hálsinum Hrútafjarðarhálsi. Hrafn hafði farit fyrr. Ok er þeir ríða ofan fyrir hálsinn, bíðr Hrafn þeira.

Finnbogi spurði, hví hann fœri eigi — "eða sér þú nǫkkut til tíðenda"?

Hann kvað heldr þat, — "ek sá hér undir brekkuna, ofan fyrir oss, at hestar tveir kómu fram með sǫðlum; þá hljópu fram tveir menn með vápnum, ok tóku hestana, ok leiddu upp undir brekkuna; er þat ætlan mín, at fyrir yðr muni setit, ok mun vera fleira manna enn ek hefir sét; er þat ráð mitt, at snúa aðra leið, ok eiga ekki við þá".

Finnbogi segir: "Þeir einir munu vera, at eigi munu fúsari mik at finna enn ek þá; verði fundr várr sem má; eigi skulu vér bera níðingsorð þetta sinn, svá at vér flýim fyrr enn vér þurfim, eða þolim óheyrilegar skammir".

Eftir þat ríða þeir á einn grjóthól; sjá þá hvárir aðra; var þar kominn Jǫkull Ingimundarson ok Þórarinn frændi hans, Vilmundr son hans, ok Kolr ráðamaðr; váru þeir tólf saman, ok allir hinir víglegstu. Þeir Finnbogi leystu upp steina nǫkkura þar til er þeir koma at.

Jǫkull mælti þá: "Þat er nú ráð at minnask exarhamarshǫggsins, Kolr". Þá hljóp Kolr fram ok lagði spjóti til Bergs ok kom í skjǫldinn; Bergr bar af sér skjǫldinn við, ok í því lagði Jǫkull til Bergs ok í hálsstefnit frammi fyrir hóstinn; þetta sá Finnbogi ok brá sverði ok hjó í sundr spjótskaftit.

Þórarinn sótti at Þorkatli, ok tveir menn með honum. Þorkell varðisk vel ok drengilega, ok fell við góðan orðstír.

Bergr lagði til Kols ok í gegnum skjǫldinn ok fyrir brjóst Kol, ok fell hann á bak aftr, ok í því sló Finnbogi hann með steini í hǫfuðit, svá at í smán mola lamdisk haussinn, ok fekk hann bráðan bana. Finnbogi lagði þá til Jǫkuls í gegnum skjǫldinn ok svá lærit, ok varð þat allmikit sár.

Vilmundr sótti þá at Bergi ákaft mjǫk ok tveir menn með honum. Bergr lagði til annars ok í gegnum hann; í því var annarr kominn upp at baki honum; Bergr snaraðisk þá við, ok slœmdi til hans sverðinu annarri hendi ok tók sundr í miðju. Vilmundr lagði þá til Bergs, ok þat sér Finnbogi, at hann var hlífarlauss, ok snýrr þar til, ok í því leggr Vilmundr í gegnum Berg ok kippir at sér sverðinu.

Bergr leit til, ok brosti at ok mælti: "Minni verðr nú liðveizla mín við þik, Finnbogi frændi, enn ek vilda, ok vel hefir þú alit mik í vetr". Hann vefr at sér klæðin ok sezk niðr.

Finnbogi hleypr at Vilmundi ok klýfr hann í herðar niðr. Jǫkull leggr þá til Finnboga, enn annarri hendi slær hann með sverðinu ok af Bergi hǫfuðit. Finnbogi hjó til Jǫkuls, svá at í beini nam stað. Hrafn litli var sárr mjǫk, ok hafði drepit einn af fylgdarmǫnnum Þórarins goða. Þeir sóttu þá fim at Finnboga; hann hjó þá til beggja handa, ok gekk í móti þeim it drengilegsta. Þórarinn gekk fast at móti; var hann fullhugi ok rammr at afli. Finnbogi sló hann með steini, ok kom utan á vangann, ok steyptisk hann þegar; Finnbogi hjó eftir honum, ok tók hann sundr í miðju; varð hann þá mannskœðr.

Ok er þeir hǫfðu barizk um hríð, þá sá þeir tíu manna reið, ok riðu ákaflega mikit; váru þeir þar komnir brœðr Jǫkuls, ok gengu þegar í milli þeira. Jǫkull var þá óvígr ok harðla mjǫk sárr; stóðu þeir fim upp ok allir mjǫk sárir. Finnbogi var mjǫk móðr enn ekki sárr.

Þórir mælti: "Hér eru orðin tíðendi mikil ok óþǫrf".

Finnbogi svarar: "Orðin eru þau, at ek mun aldri bœtr bíða, ok þat hafða ek ætlat nú, at vit Jǫkull mundim eigi oftar finnask þurfa, enn nú mun þat á yðru valdi".

Þórir kvað þá hætta skyldu; duga þeir þá at þeim mǫnnum, sem lífs var ván.

Finnbogi flytr heim Berg frænda sinn ok heygir hann skamt frá Borg; stendr þar enn haugr hans. Spyrjask nú þessi tíðendi, ok þykkir fundr enn harðasti orðinn, ok Finnbogi hafa enn sýnt þat, at hann er afburðarmaðr annarra manna í sinni framgǫngu.

Dǫllu þótti mikill skaði um bónda sinn; hon bað Finnboga fá sér Gunnbjǫrn son sinn til fóstrs; þótti sér þat yndi, at hafa með sér nǫkkurn Bergi skyldan. Enn með því at Finnbogi vissi, at hon var rík mjǫk ok stórauðig, ok þat annat, at hon hafði sárt af beðit ok mikit af hlotit þeira fundi, þá lætr hann þat eftir hennar bœn; fær henni í hendr Gunnbjǫrn son sinn; var hann þá sex vetra eða sjau. Hann fekk henni ok í hendr fimtán hundruð mórend, ok fimtán vararfeldi, ok sendi Bárði á Grœnmó.

Eftir þat fór hon utan, ok átti enn bezta garð; skar hon þegar Gunnbirni skrúðklæði ok skarlat. Hon fór norðr á Grœnmó, ok fœrði Bárði bónda gjafirnar; leizk Bárði allvel á sveininn.

Ok þat var einn dag, at Bárðr spurði, hvárt Gunnbjǫrn vildi glíma við annan pilt.

Hann bað Dǫllu ráða. Síðan glíma þeir þrjár lotur, ok þótti Bárði mjǫk jafni, ok bað þá hætta. Gunnbjǫrn kvaðsk eigi hætta vilja, ok hleypr undir ok rekr niðr svá, at þegar gengu í sundr þrjú rifin í piltinum; hann kvaðsk þá hætta vilja.

Bárðr kvað ekki logit til fǫðursins, ok gaf honum gullhring, er stóð sex aura, ok kvað gott í vánum síðar, at hann mundi afbragðsmaðr verða; kvað þenna verit hafa fimtán vetra ok þó enn knásta, enn Gunnbjǫrn var þá átta vetra. Eftir þat fara þau á brott með enum beztum gjǫfum.

Vex Gunnbjǫrn upp með Dǫllu þar til at hann er tólf vetra; var hann þá svá mikill ok sterkr, (at hann þótti) mikit afbragð annarra manna.

Rauðr hét víkingr, er beðit hafði Dǫllu, ok hafði Gunnbjǫrn fyrir sezk skarplega, ok hafði Rauðr brott farit í illu skapi.

Nú er svá komit, at Dalla fær Gunnbirni skip ok legsk hann í hernað, ok er hverjum frœknari í framgǫngu; herjar hann á víkinga, hvar sem hann kemr fram; ok at áliðnu sumri finnask þeir Rauðr víkingr undir ey einni; slær þegar í bardaga með þeim; hafði Rauðr dreka ágætan; var hann bæði harðr ok illr viðreignar; fellr lið af hvárumtveggjum.

Þá mælti Gunnbjǫrn: "Viltu glíma við mik, Rauðr"?

"Hversu gamall ertu"? segir Rauðr.

"Ek em nú tólf vetra", segir hann.

"Þá þykki mér til lítils vera eða engis at glíma við þik; enn þó skaltu ráða".

Eftir þat taka þeir at glíma lengi, ok er Gunnbjǫrn aflaminni ok forðar sér meir. Rauðr sœkr með ákefð ok þar til at hann mæðisk. Gunnbjǫrn sœkir þá eftir megni þar til er Rauðr fellr;

Gunnbjǫrn hafði einn tygilkníf á hálsi, er fóstra hans hafði gefit honum; ok með því at hann hafði ekki vápn til, þá tekr hann þenna litla kníf ok sker af Rauði hǫfuðit með. Eftir þat tekr Gunnbjǫrn dreka þann enn góða ok alt þat góz, er Rauðr hafði átt, enn lætr fara menn í friði með sitt góz, ok kalla þeir hann enn bezta dreng. Ferr hann um haustit til fóstru sinnar; sitja þar um vetrinn glaðir; skortir eigi fé ok gott yfirlæti.