Bókastaðir

Nú er þar til at taka, er þeir Finnbogi búask brott um daginn. Þeir hǫfðu þat með sér, sem þeir þurftu. Rak Hrafn fyrir sér hestana, suma klyfjaða, en þeir riðu síðar. Ok þá er þeir riðu ofan at Hofi stakk Hrafn við fótum. Finnbogi spurði, hví hann fǿri eigi. Hrafn segir:

Ek sé hér fram undir brekkuna, hvar spjótsoddar koma upp, eigi fǽri en tíu. Er þat ǽtlun mín, at menn fylgi. Finnbogi mǽlti:

Þat er þér mjǫk oft, at þú undrask þat, þó at þú sjáir menn. Þykkir oss vel, hvar sem sveinar leika sér.

Ok er þeir ríða fram hjá, hleypr Jǫkull fyrir þá með tíunda mann. Finnbogi heilsaði honum vel ok frétti, hvat hann vildi. Jǫkull segir:

Kalla má, at ek eiga ekki ørendi við þik, sem þó má vera, er fyrir þat gangi. Þykki mér Þorkell ekki lítt hafa dregizk til óþykkju við mik, beðit þeirrar konu, er ek vilda umsjá veita Er honum þat ofdul at ganga í mót oss frǽndum. Finnbogi segir:

Þó at þér þykki Þorkell, mágr minn, ekki skjótligr mjǫk, þá er hann þó ekki uppburðaminni um þat, er til kvennanna heyrir, en þér garparnir.

Jǫkull leggr spjóti til Þorkels ok stefnir á hann miðjan. Í því brá Finnbogi sverði ok hjó í sundr spjótskaftit milli handa honum.

Finnbogi hljóp af baki ok mǽlti: Mér skaltu nú fyrr mǿta, Jǫkull, því at yðr mun forvitni á Vatnsdǿlum, at vita, hvat ek má.

Jǫkull þrífr eitt spjót ok leggr til Finnboga í skjǫld hans. Ok gekk í sundr spjótskaftit. Í þessi svipun þá hlaupa fram tveir menn ok váru þeir brǿðr þar komnir, Þórarinn ok Þorsteinn, ok gengu þegar í milli ok skilðu þá. Þóttusk þeir vita, þegar Jǫkull hvarf, hvat hann mundi fyrir ǽtlask; hafði hann tekit sér menn á nǽstum bǿjum. Síðan þeir váru skilðir, ríðr Finnbogi heim til Borgar. Ok búask þeir við boði vel ok virðuliga.

Einnhvern dag reið Finnbogi til Hófs ok býðr þeim Þóri ok Þorsteini til boðs með sér. Þeir þǫkkuðu honum vel ok kváðusk gjarna vilja eiga gott við hann, en sǫgðu Jǫkul stirðan í lyndi ok ómjúkan. Munum vér annathvárt fara allir eða engi várr.

Ríðr Finnbogi heim eftir þat. Ok einnhvern dag fyrir boðit ríða þeir til Borgar Þórir ok Þorsteinn at finna Finnboga ok sǫgðu, at þeir mundu heima sitja um boðit. Finnbogi mǽlti:

Vel farið þit með ykkru máli.

Hann gaf Þorsteini sverð harðla vel búit ok hinn bezta grip, en Þóri fingrgull, er vá eyri, ok kvað Hákon jarl hafa gefit sér, mág sinn. Þeir þakka honum harðla vel ok ríða heim. Hafði Jǫkull allt í spotti við þá brǿðr sína.

Svá er sagt, at þeir sitja at veizlunni at Borg. Ok verðr ekki til tíðenda. Ferr veizlan vel fram ok at lokinni segir Finnbogi, at þau Þorkell skulu þar sitja um vetrinn hjá honum. Þorgrímr kvezk ǽtla. at Þóra mundi heim vilja með honum. Þóra segir:

Þetta kýs ek at vera hér hjá Finnboga. Mun oss þat bezt gegna at hafa hans ráð sem mest. En ek skal koma, faðir minn, þik at finna enn, þá er stundir líða.

Eftir þat ríða brott boðsmenn hvárratveggju vel sǿmðir með góðum gjǫfum.

Þat er eitthvert sinn, at Þorkell mǽlti til Þóru: Nǽr ǽtlar þú at finna fǫður þinn, sem þú hézt honum?

Henni kvazk harðla gott þykkja hann at finna. En kvað þat hugboð sitt, at hon sǽi eigi síðr fyrir hans kosti, þó at þau sǽti eigi síðr heima þar en rǽkisk annars staðar. Þorkell segir:

Veit ek, at þú mǽlir þetta sakir vinar þíns, Jǫkuls, en ek óttask hann alllítit, ok skal ekki fara at síðr.

Ok einn morgin snemma var Þorkell á fótum, ok spurði Finnbogi, hvat hann skyldi. Hann kvezk skuldu ríða með Þóru norðr í Bólstaðarhlíð.

Finnbogi kvað þat ráð at ríða hvergi. Veit ek, at Þóra, vinkona mín, mun mik ráða láta.

Hon kvað þat satt. Þorkell kvazk ráðinn til at fara. ef Finnbogi bannaði eigi.

Hann kvazk eigi banna vilja. En spurt hefi ek, at Jǫkull reið norðr til Skagafjarðar fyrir fám nóttum. Þykki mér eigi vita mega, hversu ferðir yðrar berr saman.

Eftir þetta ríða þau vestan tvau saman ok einn hlaupandi sveinn með þeim. Ríða þar til, er þau koma í Hlíð. var við þeim tekit harðla vel.

Maðr er nefndr Þórarinn. Hann bjó á Víðimýri í Skagafirði. Hann var mikilmenni ok goðorðsmaðr ok átti son, er Vilmundr hét. Þórarinn var skyldr þeim Hofssveinum. Ok var hin mesta vinátta með þeim Jǫkli. En ǫllum ǫðrum þótti Þórarinn it mesta illmenni ok ofmetnaðarmaðr mikill. Jǫkull var þá kominn á Víðimýri.

Ok er hann hafði þar eigi lengi verit, spyrr hann af hlaupandi mǫnnum, at Þorkell ok Þóra, kona hans, váru komin í Bólstaðarhlíð. Ok lítlu síðar býsk hann heim at ríða. Þórarinn undraðisk, er hann vildi svá skjótt ríða, kvað hann slíkt gera undarliga ok ófrǽndsamliga við sik. Jǫkull kvazk þá fara vilja. Þórarinn reið þá á leið með þeim vestr í skarðit til bǿjar þess, er í Vatnshlíð heitir. Ok eftir þat hverfr hann aftr, en þeir ríða þrír saman, þar til er þeir koma í Bólstaðarhlíð. Var þá áliðinn dagr nokkut. Ein kona var úti ok heilsaði vel Jǫkli, því at hon hafði oft sét hann. Hann spurði, hvárt Þorkell vǽri þar. Hon kvað svá vera.

Þá skaltu, segir Jǫkull, biðja hann út ganga. Seg, at ek vil finna hann.

Hon gerði svá. Sátu þeir mágar í stofu. Var fátt manna heima. Svartr hét nautamaðr Þorgríms bónda, bǽði mikill ok sterkr. Þorgrímr bað Þorkel fara varliga. Þeir tóku vápn sín báðir ok gengu út. Þorgrímr var þá gamlaðr mjǫk. Þorkell heilsaði Jǫkli. Hann segir:

Þess skaltu nú víss verða, hversu heilan ek vil þik, ok lagði til hans spjóti ok stefndi á hann miðjan.

Ok í því hljóp út Svartr nautamaðr ok hafði stálhúfu á hǫfði mikla ok ákafliga forna ok skjǫld fyrir sér, en ekki hafði hann hǫggvápn annat, en hann reiddi mykireku sína um ǫxl. Ok er Svartr sér athǫfn Jǫkuls, slǽr hann þegar til hans með rekunni ok í sundr spjótskaftit milli handa Jǫkli. Jǫkull bað hann fara þrǽla armastan. Svartr mǽlti:

Ef þú ríðr eigi skjótt á brott, skal ek slá annan við eyra þér.

Þorkell lagði þá spjóti til Jǫkuls ok í skjaldarsporðinn, svá at hann klofnaði, ok hljóp spjótit í rist Jǫkli. Ok varð þat allmikit sár. Fylgðarmenn Jǫkuls sóttu at Þorgrími. Jǫkull hljóp þá at baki Þorgrími, ok hjó með sverði í hǫfuð honum. Hann hafði hjalm á hǫfði ok beit eigi sverðit heldr en með skíði vǽri slegit. Jǫkull undraði þetta mjǫk, því at þat sverð hafði hann reynt áðr allvel bíta. Þorkell lagði þá til fylgðarmanns Jǫkuls ok þegar í gegnum hann.

Þá mǽlti Þorgeirr: Þat er ráð, Jǫkull, at ríða heim. Mun þér þetta verða engi sǿmðarfǫr at sinni.

Jǫkull sá, at þetta mundi svá fara, með því at hann mǿddi mjǫk blóðrás, ok þat, at Svartr stóð með reidda rekuna ok var búinn at slá hann með. Ok þótti honum þat mest svívirðing. Ok við þetta allt saman stígr Jǫkull á bak ok ríðr brott við annan mann ok unir stórilla við sína ferð, kemr heim, ok er lengi, áðr en hann verðr grǿddr. Spyrjask nú þessi tíðendi. ok þykkir Jǫkull hafa illt af beðit.

Þessu nǽst kemr skip af hafi vestr í Hrútafjǫrð á Borðeyri. Ok hét Bergr stýrimaðrinn ok kallaðr Bergr rakki. Hann var hinn gerviligsti maðr ok fríðr sýnum. Hann var kvángaðr. Ok hét Dalla kona hans ok var kvenna vǽnst ok kynstór ok kvenna hǫgust á alla hluti. Þessi Bergr var systursonr Finnboga hins ramma. Ok hét Þórný móðir hans, sú in sama at Skíði flutti á brott at óvilja Ásbjarnar, fǫður hennar. Þegar Finnbogi fréttir þat, ríðr hann til skips ok fagnar vel Bergi, frǽnda sínum, býðr þeim til sín. Ok þat þiggja þau ok fara heim til Borgar. Hallfríði fannsk heldr fátt um við þau, en Finnbogi var harðla glaðr ok veitti þeim stórliga vel. Líðr af vetrinn, ok talask þeir við frǽndr ok bað Finnbogi Berg þar vera lengi hjá sér, en senda útan skip sitt.

Ok þat ráða þeir af, fá menn fyrir skipit. Var þat frǽndi Dǫllu, suðreyskr maðr at ǽtt, sem þau váru bǽði.

Grímr hét maðr er bjó á Torfustǫðum. Hann var ungr maðr ok ókvángaðr. Var faðir hans dauðr. Hann var vel ǽttaðr ok var gerviligr maðr. Þau váru skyld mjǫk ok Véfríðr, kona Sigurðar at Gnúpi. Grímr bað systurdóttur þeirra brǿðra at Hofi. Ok þau ráð skuldu takask um vetrinn. Er þar boðit mǫnnum til. Grímr var ok mjǫk skyldr Mǫðrvellingum. Ok fyrir því bauð hann þeim Finnboga ok ǫllum þeim, sem þau vildi með sér fara láta. Þeir brǿðr, Þórir ok Þorsteinn, buðu ok Finnboga. Hann kvað mága sína hafa boðit sér áðr, en kvazk kunna þeim þǫkk fyrir.

Líða nú stundir ok vetrar. Gerir veðr hǫrð, svá at rekr á hríðir. Ok þann sama dag, er til boðsins skyldi koma, búask þeir frǽndr, Finnbogi ok Bergr, en ekki var áreitingr, at fleira mǽtti fara. Síðan ráðask þeir til ferðar. Gekk Finnbogi fyrir, þar til er þeir koma at Vatnsdalsá. Var hon allóglíklig til yfirferðar. Var krapafǫr á mikil, en lǫgð frá lǫndum. Þeir binda saman vápn sín ok hǫfðu loðkápur fótsíðar. Bergr hafði engi orð um, en þótti óglíkligt, at þeir myndi yfir komask. Ok eftir þat leggjask þeir til sunds báðir. Bað Finnbogi Berg halda undir belti sér. Leggsk hann svá, at hrýðr um krapit. Ok með fǿrleik hans komask þeir yfir ána ok ganga, þar til er þeir koma til Hófs.

Váru boðsmenn allir komnir. Ganga þeir inn. Eldar váru stórir í eldskálanum. Ok sátu þar nokkurir menn á langknǫkkum. Váru þeir þar allir brǿðr. Kolr hét maðr. Hann var ráðamaðr at Hofi, mikill maðr ok sterkr ok hinn ódǽlsti. Þeir ganga nú innar hjá eldinum. Gekk Finnbogi fyrir. Ok er þeir koma gegnt þar, sem Jǫkull sat, þá stingr hann hǫndum við Bergi ok hrindr honum. Ok stakar hann at eldinum. Ok berr hann at honum Kol, er hann annask um eldinn eða eldana. Hann hrindr Bergi þegar ok bað hann eigi hlaupa á sik. Finnbogi sér þat ok þrífr annarri hendi loðkápuna milli herða Bergi ok réttir hann upp annarri hendi með ǫllum vápnum, en annarri hendi styðr hann á herðar Jǫkli ok steðjar upp yfir hann með ǫllum sínum búnaði, ok kómu standandi niðr. Ok undruðu allir þenna fǿrleik. Þeir hljópu þá upp brǿðr ok tóku við vápnum þeirra ok vásklǽðum. En fengu þeim þurr klǽði. Ok eftir þat gengu þeir til bekkjar Gríms brúðguma. Sat Finnbogi á aðra hǫnd honum. Fór veizlan fram it bezta. Ok at lokinni váru gjafir gefnar. Þórir gaf Finnboga stóðhross, þau er eigi váru í Vatnsdal ǫnnur betri. En Þorsteinn gaf honum hjalm ok spjót, góða gripi. Finnbogi þakkaði þeim vel.

Ok er menn váru búnir, gekk Bergr inn rakki at Kol ok slǽr øxarhamarshǫgg í hǫfuðit. Ok fell hann þegar í óvit. Hlaupa þá hvárirtveggju til vápna. En með því at margir urðu meðalgǫngumenn, þá skilja þeir at sinni.

Ok um sumarit eftir kemr skip af hafi, þat it sama sem Bergr átti. Ok þetta sama sumar skorar Jǫkull Finnboga á holm, en Þorsteinn Bergi hinum rakka. Ok þessu játa þeir ok ákveða dag, nǽr þeir skulu finnask.

Ok er at þeirri stundu kemr, segir Dalla þeim frǽndum, at henni gazk ekki at þessi ǽtlun. Skal ek gera þat veðr, at hvárki yðr né ǫðrum mǫnnum sé úti vǽrt.

Finnbogi bað hana eigi þat gera, kvað þá skǫmm mundu alla ǽvi uppi vera, ef þeir gengi á heit sín, ok mundi þeim virt til hugleysis. Dalla kvazk á þat hǽtta mundu, heldr en hon missti bónda síns. Ok eigi varð at hégóma. Svá mikil hríð kom á, at þat var með miklum óglíkendum, hverr stormr var eða snjófall. Var ok svá sagt, at Finnboga þótti allillt. En þat ǽtlaði hann, at engi þeirra mundi koma. Þá sitja þeir heima. Veðrit helzk þrjár nǽtr. Ok er upp létti, þóttusk menn engi stað sjá snjóvarins. Þat spurðisk ok, at þeir Hofsveinar hǫfðu komit á mótit, ok þat með, at Jǫkull hafði reist Finnboga níð allhǽðiligt, þar sem þeir skuldu fundizk hafa.

Spyrjask nú þessi tíðendi. Ok þykkir mǫnnum allmjǫk þetta hafa á orðit fyrir Finnboga ok aftrdrepa mikil hans virðingar. Sjǫlfum honum þótti þetta svá illt, at engi hlut hafði honum þann til handa borit, at hann yndi verr við, ok lagði hina mestu fǽð á Dǫllu.

Líðr nú af vetrinn. Þau Finnbogi áttu þrjá syni. Hét einn Gunnbjǫrn, annarr Þórir, þriði Eyjolfr. Ok váru allir hinir vǽnligstu menn.

Um sumarit býr Bergr skip sitt, ok ǽtluðu þau at sigla. Lǽtr Finnbogi flytja vǫrnuð þeirra til skips. Þorkell ok Þóra váru þá með Finnboga. Ok er Bergr er búinn, ríða þeir Finnbogi ok Þorkell með honum. Hrafn hinn lítli fór ok með nokkura klyfjahesta. Ríða þeir þar til, er þeir koma mjǫk svá vestr af halsinum Hrútafjarðarhalsi. Hrafn hafði farit fyrir. Ok er þeir ríða ofan fyrir halsinn, bíðr Hrafn þeirra.

Finnbogi spurði, hví hann fǿri eigi. Eða sér þú nokkut til tíðenda.

Hann kvað heldr þat. Ek sá hér undir brekkuna ofan fyrir oss, at hestar tveir kómu fram með sǫðlum. Þá hljópu fram tveir menn með vápnum ok tóku hestana ok leiddu upp undir brekkuna. Er þat ǽtlun mín, at fyrir yðr muni setit, ok mun vera fleira manna, en ek hefi sét. Er þat ráð mitt at snúa aðra leið ok eiga ekki við þá. Finnbogi segir:

Þeir einir munu vera, at eigi munu fúsari mik at finna en ek þá. Verðr fundr várr sem má. Eigi skulum vér bera níðingsorð þetta sinni, svá at vér flýim fyrr en vér þurfim eða þolim óheyriligar skammir.

Eftir þat ríða þeir á einn grjóthól. Sjá þá hvárir aðra. Var þar kominn Jǫkull Ingimundarson ok Þórarinn, frǽndi hans, Vilmundr, sonr hans, ok Kolr ráðamaðr. Váru þeir tolf saman ok allir hinir vígligstu. Þeir Finnbogi leystu upp steina nokkura, þar til er þeir koma at. Jǫkull mǽlti þá:

Þat er nú ráð at minnask øxarhamarshǫggsins, Kolr.

Þá hljóp Kolr fram ok lagði spjóti til Bergs, ok kom í skjǫldinn. Bergr bar af sér skjǫldinn við. Ok í því lagði Jǫkull til Bergs ok í halsstefnit frammi fyrir hóstinn. Þetta sá Finnbogi ok brá sverði ok hjó í sundr spjótskaftit. Þórarinn sótti at Þorkatli, ok tveir menn með honum. Þorkell varðisk vel ok drengiliga ok fell við góðan orðstír. Bergr lagði til Kols í gegnum skjǫldinn ok fyrir brjóst Kol, ok fell hann á bak aftr. Ok í því sló Finnbogi hann með steini í hǫfuðit, svá at í smán mola lamðisk haussinn. Ok fekk hann bráðan bana. Finnbogi lagði þá til Jǫkuls í gegnum skjǫldinn ok svá lǽrit. Ok varð þat allmikit sár. Vilmundr sótti þá at Bergi ákaft mjǫk ok tveir menn með honum. Bergr lagði til annars ok í gegnum hann. Í því var annarr kominn upp at baki honum. Bergr snaraðisk þá við ok slǿmði til hans sverðinu annarri hendi ok tók sundr í miðju. Vilmundr lagði þá til Bergs. Ok þat sér Finnbogi, at hann var hlífarlauss, ok snýr þar til. Ok í því leggr Vilmundr í gegnum Berg ok kippir at sér sverðinu.

Bergr leit til ok brosti at ok mǽlir: Minni verðr nú liðveizla mín við þik, Finnbogi frǽndi, en ek vilda. Ok vel hefir þú alit mik í vetr.

Hann vefr at sér klǽðin ok sezk niðr. Finnbogi hleypr þá at Vilmundi ok klýfr hann í herðar niðr. Jǫkull leggr þá til Finnboga. En annarri hendi slǽr hann með sverðinu ok af Bergi hǫfuðit. Finnbogi hjó til Jǫkuls, svá at í beini nam stað. Hrafn lítli var sárr mjǫk ok hafði drepit einn af fylgðarmǫnnum Þórarins goða. Þeir sóttu þá fimm at Finnboga. Hann hjó þá til beggja handa ok gekk í móti þeim hitt drengiligsta. Þórarinn gekk fast at móti. Var hann fullhugi ok rammr at afli. Finnbogi sló hann með steini, ok kom útan á vangann. Ok steyptisk hann þegar. Finnbogi hjó eftir honum ok tók hann sundr í miðju. Varð hann þá mannskǿðr.

Ok er þeir hǫfðu barizk um hríð, þá sá þeir tíu manna reið ok riðu ákafliga mikit. Váru þeir þar komnir brǿðr Jǫkuls ok gengu þegar í milli þeirra. Jǫkull var þá óvígr ok harðla mjǫk sárr. Stóðu þeir fimm upp ok allir mjǫk sárir. Finnbogi var móðr mjǫk, en ekki sárr. Þórir mǽlti:

Hér eru orðin tíðendi mikil ok óþǫrf. Finnbogi svaraði:

Orðin eru þau, at ek mun aldri bǿtr bíða. Ok þat hafða ek ǽtlat nú, at vit Jǫkull myndim eigi oftar finnask þurfa. En nú mun þat á yðru valdi.

Þórir kvað þá hǽtta skuldu. Duga þeir þá at þeim mǫnnum, er lífs var ván. Finnbogi flytr heim Berg, frǽnda sinn, ok heygir hann skammt frá Borg. Stendr þar enn haugr hans.

Spyrjask nú þessi tíðendi. Ok þykkir fundr inn harðasti orðinn ok Finnbogi hafa enn sýnt þat, at hann er afburðarmaðr annarra manna í sinni framgǫngu.

Dǫllu þótti mikill skaði um bónda sinn. Hon bað Finnboga fá sér Gunnbjǫrn, son sinn, til fóstrs. Þótti sér þat ynði at hafa með sér nokkurn Bergi skyldan. En með því at Finnbogi vissi, at hon var rík mjǫk ok stórauðig, ok þat annat, at hon hafði sárt af beðit ok mikit af hlotit þeirra fundi, þá lǽtr hann þetta eftir hennar bǿn, fǽr henni í hendr Gunnbjǫrn, son sinn. Var hann þá sex vetra eða sjau. Hann fekk henni ok í hendr fimmtán hundruð mórend ok fimmtán vararfeldi ok sendi Bárði á Grǿnmó. Eftir þat fór hon útan ok átti hinn bezta garð. Skar hon þegar Gunnbirni þegar skrúðklǽði ok skarlat. Hon fór norðr á Grǿnmó ok fǿrði Bárði bónda gjafirnar. Leizk Bárði allvel á sveininn.

Ok þat var einn dag, at Bárðr spurði, hvárt Gunnbjǫrn vildi glíma við annan pilt. Hann bað Dǫllu ráða. Síðan glíma þeir þrjár lotur. Ok þótti Bárði mjǫk jafni ok bað þá hǽtta. Gunnbjǫrn kvazk eigi hǽtta vilja ok hleypr undir ok rekr niðr svá at þegar gengu í sundr þrjú rifin í piltnum. Hann kvazk þá hǽtta vilja. Bárðr kvað eigi logit til fǫðurins ok gaf honum gullhring, er stóð sex aura, ok kvað gott í vánum síðar, at hann mundi afbragðsmaðr verða. Kvað þenna verit hafa fimmtán vetra ok þó inn knásta. En Gunnbjǫrn var þá átta vetra. Eftir þat fara þau á brott með hinum beztum gjǫfum.

Vex Gunnbjǫrn upp með Dǫllu, þar til at hann er tolf vetra. Var hann þá svá mikill ok sterkr ok mikit afbragð annarra manna.

Rauðr hét víkingr, er beðit hafði Dǫllu. Ok hafði Gunnbjǫrn fyrir sezk skarpliga. Ok hafði Rauðr brott farit í illu skapi. Nú er svá komit, at Dalla fǽr Gunnbirni skip. Ok leggsk hann í hernuð. Ok er hverjum frǿknari í framgǫngu. Herjar hann á víkinga, hvar sem hann kemr fram. Ok at áliðnu sumri finnask þeir Rauðr víkingr undir ey einni. Slǽr þegar í bardaga með þeim. Hafði Rauðr dreka ágǽtan. Var hann bǽði harðr ok illr viðreignar. Fellr lið af hvárumtveggjum.

Þá mǽlti Gunnbjǫrn: Villtu glíma við mik, Rauðr?

Hversu gamall ertu, segir Rauðr.

Ek em nú tolf vetra, segir hann.

Þá þykki mér til lítils vera eða engis at glíma við þik. En þó skaltu ráða.

Eftir þat taka þeir at glíma lengi. Ok er Gunnbjǫrn aflaminni ok forðar sér meirr. Rauðr sǿkir með ákefð ok þar til, at hann mǿðisk. Gunnbjǫrn sǿkir þá eftir megni, þartil er Rauðr fellr. Gunnbjǫrn hafði einn tygilkníf á halsi, er fóstra hans hafði gefit honum. Ok með því at hann hafði ekki vápn til, þá tekr hann þenna lítla kníf ok skerr af Rauð hǫfuðit með. Eftir þat tekr Gunnbjǫrn dreka þann inn góða ok allt þat góz, er Rauðr hafði átt, en lǽtr fara menn í friði með sitt góz. Ok kalla þeir hann hinn bezta dreng. Ferr hann um haustit til fóstru sinnar. Sitja þar um vetrinn glaðir. Skortir eigi fé ok gott yfirlǽti.