Bókastaðir

Svá er sagt, at vinskapr mikill var með þeim Ásbirni ok Þorgeiri goða ok mágsemd; gerði hvárr ǫðrum veizlur, ok skiftusk þeir góðum gjǫfum við, ok svá berr at eitthvert haust, at Ásbjǫrn bauð Þorgeiri mági sínum til sín, ok hann kemr með marga menn, ok tók Ásbjǫrn við honum vel með mikilli blíðu; var þar veizla hin bezta.

Urðarkǫttr hafnar ekki vanda sínum um kvámur á Eyri; hleypr hann þangat hvern dag, ok svá gerði hann enn þenna dag, er þeir sátu at veizlunni. Hann er nú umfangsmikill, ok glímir við griðkonur; þær taka nú fast á móti honum, ganga at honum fjórar, ok varð nú mikit hark; hann dregr þær innar í stofuna ok gangask þar at fast; þetta þótti mǫnnum mikit gaman at sjá atgang þeira. Svá lauk hann við, at hann feldi þær allar, ok lék þær illa. Ok þá er þau hǫfðu lokit leik sínum, stóð hann á gólfinu í búnaði sínum; var þat skinnstakkr ok krœkill, er hann hafði hvern dag í hendi.

Þorgeirr horfði á hann langa stund, ok mælti síðan við Ásbjǫrn: "Hverr er sveinn sjá, er hér er kominn"?

Ásbjǫrn sagði; "Þat ætla ek son þeira Gests ok Syrpu frá Tóftum".

Þorgeirr mælti "Þat er ólíklegt, ok má þat ekki vera".

Þá kallar hann á Urðarkǫtt; hann gekk þegar til hans ok settisk niðr á einn stokk, er stóð fyrir honum. Þorgeirr mælti: "Hverr ertu skinnstakks sveinn"?

Hann segir: "Ek heiti Urðarkǫttr, ok em ek son þeira Gests ok Syrpu, er búa hér út at Tóftum".

Þorgeirr segir: "Hversu gamall maðr ertu, Urðarkǫttr"?

Hann kveðsk vera tólf vetra gamall.

Þorgeirr mælti: "Þú ert mikill maðr ok gervilegr, ok svá vel skapaðr at jǫfnum aldri, at ek hefi engan hǫfðingja son sét jafnan þér fyrir allra hluta sakir".

Þá mælti Ásbjǫrn bóndi: "Þat mantu þá mæla mágr, er þú sér Syrpu ok Gest, feðgin hans, at þau sé allóhǫfðingleg, því engi mun sét hafa slík svín sem þau eru bæði, ok er þat undr, er þú talar við engan mann nema Urðarkǫtt; skil ek þat, at þér þykir mikils um vert þat er hann er fagrt skapaðr".

Þorgeirr roðnaði mjǫk, ok mælti: "Þat hygg ek mér mikla þǫrf at tala hér um nǫkkut, enn þó er þat mitt hugboð at þér liggi eigi minna við hér um at tala".

Þorgeirr frétti enn Urðarkǫtt: "Viltu fara eftir þeim Gesti ok Syrpu? Seg at ek vil finna þau".

Hann kveðsk eigi fara mundu — "veit ek at þú lætr, sem þú munir fá mér aðra móður eða fǫður; munu þau þér enga þǫkk fyrir kunna, enda veit ek eigi, at mér sé ǫnnur móðir betri eða faðir enn þessi, þótt þat væri meir til metnaðar".

Síðan var maðr sendr eftir þeim, ok vildu þau eigi fara.

"Mun þat nú fram koma", sagði Syrpa, "sem mér hefir lengi hugr sagt, at hann Urðarkǫttr myndi ilt af því hljóta, er hann hljóp þangat á Eyri hvern dag, ok lét sem þat eitt væri at gera at harkask þar".

Nú er Þorgeiri sagt, at þau vildi eigi fara. Þá mælti Þorgeirr: "Ger nú fyrir mína bœn, at þú lát þau hingat koma, enn ek skal veita þér þat, er þú biðr mik".

Urðarkǫttr mælti: "Eigi mun ek þat gera nema þú heitir því, at þau fari eigi hryggri af þínum fundi enn þau koma".

Þorgeirr jáði því at kaupa vel við þau. Eftir þat fór hann heim, ok bað þau fara með sér — "skal ek því heita, meðan ek em á dǫgum, at ykkr skal eigi fé skorta, ef ek verð nǫkkurt sinn meira góz ráðandi enn nú em ek".

Syrpa segir: "Ekki mun gera við at sporna; þat mun fram koma, sem betr er, þó at okkr þykki móti skapi, ok skal fara víst".

Ok er þau kómu á Eyri settusk þau niðr á einn stól fyrir Þorgeiri, ok Urðarkǫttr milli þeira.

Þá mælti Þorgeirr: "Þat er hugarboð mitt, Syrpa, at Urðarkǫttr sé ekki ykkarr son. Er hér ekki seinna um at gera, enn annathvárt seg sem háttat er, ok hafit þar fyrir þǫkk ok vináttu mína, ella verðr þú at þola harðendi, ok verðr þó satt at segja".

Syrpa mælti: "Svá fremi er upp komit, at sá mun nú grœnstr at segja satt, ok eftir því sem farit hefir".

Síðan sǫgðu þau sem orðit var, enn allir hlýddu vel til þeir (er) hjá váru.

Þorgeirr mælti: "Þat ætla ek, at þit munit nú satt segja".

Þá frétti Þorgeirr Þorgerði, hversu langt frá því væri, er hon fœddi barn.

Hon kvað liðit hafa tólf vetr.

Hann spyrr, hvárt hon léti út bera.

Hon kvað svá verit hafa.

"Hví gerðir þú þat"? segir Þorgeirr.

Hon sagði, at hon þyrði eigi — "fyrir reiði ok grimmleik bónda míns Ásbjarnar; váru þetta hans ráð, ok unna ek svá mikit sveininum, at ek vilda gjarna hafa upp fœtt".

Þorgeirr mælti til Ásbjarnar: "Viltu mágr við ganga þessum unga manni, at hann sé þinn son, ok taka hann heim til þín, ok halda hann sem sjálfan þik"?

Ásbjǫrn segir: "Þat veit ek eigi, hverr hann á, enn þat má ek at gefa honum mat sem ǫðrum mǫnnum, ef þér sýnisk þat ráð".

Þorgeirr mælti: "Ertu eigi fǫðurlega við hann eða lætr hann hafa þat, er hann vill, þá skilr þat okkra vináttu, því at eigi kann ek at sjá, ef hann berr eigi snøgt af þínum frændum ok mínum. Enn þeim Syrpu skal fá tólf hundruð fríð fyrir fúlgu Urðarkattar; skal ek gjalda hálft, enn þú hálft; skal þeim at þessu hafa orðit en mesta sœmd ok gæfa".

Fara þau Gestr heim ok líkar allvel. Urðarkǫttr er nú eftir á Eyri, ok uppdubbaðr ok rifit af honum þat er hann hafði áðr, ok fengin beztu klæði, ok þóttisk engi hafa sét jafnfríðan mann, ok at ǫllu vel skapaðan. Þótti nú ǫllum Þorgeirr hafa aflat þeim ennar mestu sæmdar ok gæfu; ok eftir þetta ferr Þorgeirr heim með fǫruneyti sitt. Skiljask þeir mágar vel.

Er Urðarkǫttr nú heima á Eyri; er Ásbjǫrn fár við hann, ok þó vel, enn móðir hans veitir honum alt þat, er hann vill, með hinni mestu blíðu; vensk hann nú við íþróttir allar þær er karlmann má prýða.

Svá ferr fram um hríð; líða af þau misseri.

Þess er getit, (at) um várit ríðr Ásbjǫrn til þings eftir vanda. Er þat sagt, at með nautum væri graðungr þrévétr, ok enn versti viðreignar; máttu konur varla mjólka fyrir honum; hann var með ǫllu mannýgr.

Einn morgin kvámu griðkonur inn œpandi, ok sǫgðu, at graðungrinn hefði slegit niðr mjólkinni — "ertu þar hinn ragi Urðarkǫttr, ok er sem engi maðr sé, þar sem þú ert, þó at nǫkkurs þurfi við". Ámæla þær honum í hverju orði ok hrekja.

Urðarkǫttr mælti: "Því betr at hann ferr verr með yðr, ok man ekki batna við þat, þó at þér illyrðið mik".

Þær hlaupa at honum, ok mæltu: "Far þú enn góði Urðarkǫttr, ok hjálpa oss við". Lofa þær hann þá í hverju orði.

Hann mælti þá: "Miklu er þetta líkara ok athœfilegra at biðja mik vel til, ok skal nú fara at vísu". Stendr upp ok gengr þangat, sem nautin váru.

Þegar graðungrinn sá hann, réðsk hann í móti honum; var hann hyrndr mjǫk, ok ætlaði at kasta honum af hornum sér. Hann þrífr hornin sinni hendi hvárt, ok eigask við lengi svá hart, at jǫrðin gengr upp fyrir þeim.

Svá gengr Urðarkǫttr at fast, at hann snarar af honum hǫfuðit, kastar um hrygg, ok var þá í sundr hálsbeinit; gengr síðan á brott. Húskarlar gerðu til graðunginn.

Ásbjǫrn kom heim, ok var honum sagt frá þessu; hann lagði fátt til; ǫllum þótti þetta hit mesta þrekvirki orðit af tólf vetra gǫmlum manni. Nú fréttir þetta maðr frá manni, nær ok fjarri.

Hann var fálátr hversdaglega; gaf hann at fám hlutum gaum, utan fór með leik sínum bæði nætr ok daga. Gerðisk Ásbjǫrn við hann fleiri ok fleiri, svá sem hann sér at hann er afbragð annarra manna. Líða nú þessi misseri, ok sitja nú í kyrðum.

Á einhverju hausti gerisk þat vandi Urðarkattar, at hann gekk út hvert kveld, er yfir kom, enn eigi inn fyrr en langt er af nótt; vita menn nú eigi hvat hann gerir.

Einn aftan kom hann inn; þá var Ásbjǫrn kominn í sæng ok alt fólk hans. Urðarkǫttr gekk at sænginni ok spurði: "Hvárt sefr faðr minn eða eigi"?

Hann kveðsk vaka, — "eða hvat viltu"?

Hann segir: "Ek hefi gengit út sjau kveld í samt, ok sét ena sǫmu sýn hvern aftan, enn þat veit ek eigi hvat þat er. Nú vilda ek, at þú gengir út ok hygðir at, því at þú ert skygn maðr".

Ásbjǫrn stóð upp, ok gekk út með honum. Urðarkǫttr mælti: "Ek sé lýsu nǫkkura til hafsins, svá sem ek sé lengst; þykkjumsk ek vita at þat er nǫkkurs konar eldr".

"Hvers getr þú til", segir Ásbjǫrn, "at vera muni"?

"Eigi veit ek", segir Urðarkǫttr, "því at ek em ungr, ok kann ek á fá skyn; enn heyrt hefi ek sagt af þeim mǫnnum, er illa eru staddir á sjó, at þeir brenni vita, ok sjái þar langt til. Ek þóttumsk í fyrsta kveld gerzt sjá, enn svá hefir minkat sem á leið".

Ásbjǫrn segir: "Þetta er líklega getit, eða hversu viltu nú með fara"?

Hann segir: "Þat vilda ek, at þú léðir mér skútu þína ok menn með; vil ek forvitnask til, hvat þetta er".

Ásbjǫrn kvað svá vera skyldu. Urðarkǫttr bjósk þegar í stað, ok bar út á ferjuna þat er honum þótti nauðsynlegast þurfa at hafa; fara húskarlar þrír, ok hann enn fjórði; þeir róa út at Skjálfanda, enn Urðarkǫttr styrði.

Þá er þeir hafa róit um stund, þá mælti Urðarkǫttr: "Nú skulu þér stýra enn ek skal róa ok vita, hvárt nǫkkut vill fram ganga". Þeir gerðu svá; fór einn til stjórnar, enn Urðarkǫttr reri einn. Þat sjá þeir, at honum gengr miklu meir enn hinum þremr. Hann rœr lengi ok gekk mikit. Þá mælti Urðarkǫttr: "Nú skulu þér róa, enn ek mun stýra".

Þeir gerðu svá; þeir taka at róa enn hann stýrði.

Ok er þeir hafa róit um stund, þá hljóp upp einn þeirra ok mælti: "Þat er bæði er við þolum hart til, er vér róum í alla nótt, enda mun nú mikit eftir taka, því at ek hygg at vér sjáim hval nýsprunginn".

Urðarkǫttr kvaðsk ætla, at þat væri eigi hvalr, enn þó munu vér eigi upp gefa róðrinn.

Ok er þeir nálgask, kenna þeir, at þat er kaupskip, ok er þá harla mjǫk sígit. Þeir stinga at stafni, ok bera festar upp í skipit. Síðan ganga þeir upp í skipit; sjá þeir, at vitinn hefir brendr verit, ok var þá brunnit mjǫk tréit; þeir þykkjask sjá, at þar mun hǫrð atkoma. Tekr Urðarkǫttr í hǫfuð manni einum ok finnr at sá er dauðr; allir menn á skipinu eru dauðir. Hann gengr fram eftir skipinu, ok á þiljunum sér hann hvar stendr silkitjald, ok vel búit húðfat er í tjaldinu.

Urðarkǫttr gengr at, ok tekr á manninum, er þar lá í húðfatinu; hann kennir, at sjá maðr mun lifa.

Hann frétti þá: "Hvárt lifir þú góðr maðr"?

Hann kvað þat satt vera.

Urðarkǫttr segir: "Hvert er heiti þitt eða hvaðan eru þér? Enn þat þykkjumsk ek sjá, at þér munið af hafi komnir vera, þótt eigi hafi greitt til tekizk".

Hann segir: "Ek heiti Finnbogi, enn Bárðr faðir minn, ok er hann víkverskr maðr; eða hverr er sjá maðr, er oss er kominn at finna"?

Hann segir: "Ek heiti Urðarkǫttr".

Finnbogi mælti: "Þat er undarlegt nafn".

Þá frétti Urðarkǫttr: "Hvat mun fleira lifa manna yðvarra á skipinu enn þú"?

Hann kvað þá níu á lífi, er hann fór at sofa.

Urðarkǫttr frétti: "Hvat hefir yðr mest angrat"?

Hann segir, at fyrst hefði þeim angrat stórviðri, enn síðan bæði drykkleysi ok matleysi — "hefir ok margt at bilat reiða várum, brutum stýrit, enn skipit fult af austri".

Urðarkǫttr lét bera menn þá er lifðu út í skútuna; svá margir váru þeir sem Finnbogi hafði sagt; skorti þar eigi mjólk ok aðra hluti þá, er þeim váru skjótastir til lífs, þótt hann hefði vitat fyrir hvers við þurfti. Þá mælti Urðarkǫttr: "Nú skaltu Finnbogi fá mér lykla þá sem at ganga kistum yðrum, ok skal taka gripi þá alla er beztir eru".

Þeir gerðu svá. Urðarkǫttr var mikilvirkr, svá hann hljóp aftr ok fram eftir skipinu, ok valdi þat af ǫllu sem honum þótti bezt, ok bar út í skútuna svá sem hún mátti við taka. Síðan þeir váru búnir reru þeir brott, ok halda sama logni þar til þeir kómu á Eyri.

Gengr Ásbjǫrn móti þeim ok fagnar þeim vel. Þótti þetta hafa orðit hin mesta gæfuferð, ok lætr þeim veita hjálpir ok skipar þeim á bœi. Finnbogi fór á Eyri ok tveir menn aðrir.

Sat Urðarkǫttr dag ok nótt at nœra þá. Er þat sagt, at allir menn deyja þeir er á skipinu váru, nema Finnbogi; hann hresstisk, ok er enn vænsti maðr, bæði mikill ok sterkr; hann átti ágæt vápn, sverð ok skjǫld, hjálm ok brynju; var hann stýrimaðr ok átti at taka fé alt eftir háseta. Er hann þar um vetrinn vel haldinn.

Urðarkǫttr var honum fylgisamr. Þeir selja varnaðinn um Flateyjardal ok norðr um Kinn; líðr af vetrinn ok verðr ekki fleira til nýlundu á þeim misserum.

Hrafn hét maðr; hann var ungr maðr ok frændi Ásbjarnar ok heimamaðr; hann var frár mjǫk. Hann kom aldregi á hest, hvert sem hann fór.

Þat er sagt, at þeir Finnbogi ok Urðarkǫttr ráðask heiman um várit, ok ætluðu at heimta saman skuldir þeira norðr um dali, ok riðu þeir tveir; enn Hrafn litli hljóp fyrir. Ríða þeir til Ljósavatns um kveldit; tekr Þorgeirr við þeim báðum hǫndum, ok býðr þeim þar at vera svá lengi sem þeir vildi. Þeir tǫluðu mart ok váru glaðir ok vel kátir. Sá Þorgeirr, at Finnbogi var enn ágæzti maðr at ǫllu ok vel skapaðr.

Ok um daginn eftir verða þeir síðbúnir, ok ríðr Þorgeirr á leið með þeim ofan með Djúpá, ok ríða þeir Finnbogi í Fell um kveldit; þar bjó þá drauma-Finni son Þorgeirs; var hann spakr maðr ok vitr; hann var eigi sammœddr við aðra sonu Þorgeirs; hann var finskr at móðurkyni ok hét Leikný móðir hans. Hann tók harðla vel við þeim; marga hluti tala þeir spaklega.

Um morgininn bað Finnbogi þá ríða snemma, — "skulu vér þá dveljask hér hjá yðr, er vér fǫrum aftr, því at mér virðisk Finnr vitr maðr".

"Lítill kostr er nú við yðr at taka", segir Finni, "enn þó mun minni er þér farið aftr".

Síðan riðu þeir út frá Felli; ok er þeir hafa skamt riðit, mælti Finnbogi: "Næsta gerir mér kynlegt".

Urðarkǫttr sá til hans, ok mælti: "Stígum af baki, því at ek sé, at þú ert fǫlr mjǫk, ok má vera þá at af þér hafi". Þeir gerðu svá; létu hestana taka niðr; ok er stund leið, bað Finnbogi þá ríða, ok kvað af sér hefja; ríða út á fellit, ok koma undir einn stein mikinn.

Þá mælti Finnbogi: "Hér munu vér við nema, ok má vera, at hér gerisk nǫkkut til tíðenda í várri ferð". Stíga af baki, ok skjóta tjaldi af steininum fram; sezk Urðarkǫttr undir hǫfuð honum.

Þá mælti Finnbogi: "Þat er líkast at til eins dragi um oss félaga, at engi várr komisk með lífi til Noregs; enn þér Urðarkǫttr hefir vel farit til mín ok allra vár. Mundu þat sumir menn mæla í mínu landi, at þik hefði happ hent í þessum fundi. Með því at ek vinnumsk eigi til þér at launa, þá skal eigi af draga þat er til er. Hér eru vápn þau, er faðir minn gaf mér; vænti ek, þótt þú komir til Noregs eða á ǫnnur lǫnd nálæg, færðu eigi betri. Nú vil ek þau gefa þér ok þar með fé þat, er þú hafðir af skipinu, þat er ek átta, ok þat er ek tók af hásetum at lǫgum. Þá vil ek gefa þér nafn mitt; ok em ek ekki spámaðr, enn þó get ek, at þitt nafn sé uppi meðan verǫlðin er bygð; má mér þat mest sœmd ok mínum frændum, at svá ágætr maðr taki nafn eftir mik, sem ek skal ætla at þú verðir, með því at mér verðr lítit líf ætlat".

Hann þakkaði honum vel þessa gjǫf. Eigi sat hann lengi yfir honum áðr hann dó.

Finnbogi sendi Hrafn til Fells; kemr Finnr þar, ok grófu hann niðr undir steininum, ok er hann síðan kallaðr Finnbogasteinn. Síðan fóru þeir heim í Fell.

Kvað Finnr hafa farit eftir getu sinni — "sá ek þat, þó at maðr væri vænn ok vel mentr, at þó var hann nú feigr". Er Finnbogi þar nú með Finni frænda sínum nǫkkurar nætr.

Síðan ríða þeir upp til Ljósavatns, ok sǫgðu Þorgeiri frænda sínum tíðendin, ok hverja sœmd hann hafði fengit. Varð Þorgeirr þessu harðla feginn. Hann kvaðsk fyrir lǫngu þat hafa honum sagt, at hann mundi afbragð annarra manna verða. Sitja þeir frændr nú harðla glaðir ok vel kátir.

Lét Þorgeirr nú heimta saman fé þat er hann átti. Síðan riðu þeir á Eyri allir samt. Kann þá maðr manni at segja, hverr afburðarmaðr hann er annarra manna. Þykkir þeim Ásbirni ok Þorgerði nú gott til at frétta, því at honum vill nú flest til virðingar ok sæmdar. Ríðr Þorgeirr heim, enn Finnbogi sitr heima með feðr sínum á Eyri ok vel haldinn.

Þat sama sumar kom skip af hafi. Því skipi stýrði sá maðr, er Bárðr hét, víkverskr at kyni; þetta skip kom á Knarrareyri. Bárðr stýrimaðr fór til Ljósavatns, ok þá vist með Þorgeiri goða. Þenna tíma réð Hákon jarl fyrir Noregi; var þá virðing hans sem mest ok ríki. Þenna vetr var Bárðr á vist með Þorgeiri. Finnbogi var þar jafnan, því at frændsemi þeira var hin bezta.

Um várit sagði Finnbogi Þorgeiri frænda sínum, at hann vildi utan fara um sumarit með Bárði stýrimanni.

Þorgeirr mælti: "Þó at oss þykki góð hérvist þín, frændi, þá mun ekki tjá at telja þik, því at þat mun fyrir liggja. Enn þat hygg ek þik hafa af frændum þínum, at þeir hafa mjǫk orðit fyrir áleitni af mǫnnum ok ǫfund, enn þó muntu þykkja enn frægsti maðr, hvar sem þú kemr".

Síðan riðu þeir á Eyri, ok bera þetta upp fyrir Ásbirni.

Hann kveðsk gjarna vildu, at hann væri heima heldr hjá honum — "nú af því at hann mun ráða vilja ferðum sínum, þá vil ek eigi gera þetta móti honum heldr enn annat". Þeir réðu honum far með Bárði stýrimanni; gerðisk hann stýrimaðr at hálfu skipinu. Þá er þeir váru búnir, fluttu þeir Ásbjǫrn ok Þorgeirr til skips þat er Finnbogi átti; hann hefir ekki mikit fé.

Skiljask þeir nú með kærleikum miklum. Kippa þeir nú upp akkerum ok sigla í haf, enn þá er þeir hǫfðu siglt nǫkkur dœgr, tekr af byri, ok gerir á fyrir þeim hafvillur, ok vita þeir eigi hvar þeir fara. Þar kemr, er haustar, ok stœrir sjóinn. Ok einn tíma berr þá ór hafi ok at landi; var þat síð dags.

Þeir sá ekki nema bjǫrg ok boða stóra, svá at brast í bjǫrgunum. Nú með því at veðr stóð at landi harðla mikit, keyrir þar at skipit ok brýtr í spán; týnask menn allir, utan Finnbogi kemsk einn á land með vápnum sínum ok húðfati.

Þar var forlendi lítit, ok sér hann ekki nema bjǫrg ok hamra. Hann gengr nú með bjǫrgum þeim nǫkkura hríð, ok þar at sem kljúfask bjǫrgin, ok þar fell ofan lœkr í sjá, ok þar leitar hann upp á bjǫrgin, ok við fœrleik hans kemsk hann upp, ok var þá myrkt af nótt. Hvárki skorti frost né vind; fraus at honum klæðin ǫll; þar var harðla snjámikit; kastaði hann nú húðfatinu á bak sér, ok gengr á land upp; ok er hann hefir gengit um hríð, kennir hann eldsdaun ok litlu síðar kemr hann at bœ einum.

Þat var mikill bœr ok veglegr. Hann setti niðr húðfatit, ok gengr heim at dyrum, ok heyrir hann þat, at mart manna er inni; þeir sitja við elda; hann lýstr á dyrrin.

Maðr tók til orða ok bað, at einnhverr sveina gengi til dyra; þeir kváðusk eigi hirða, þótt svá berði allar nætr. Finnbogi laust annat hǫgg, ok var þat sýnu meira; þessi bað þá lúka upp dyrum. Þeir kváðusk eigi þat mundu gera, þó at troll beri allar nætr. Hann sló hǫggit þriðja, ok svá hart, at ǫllum brá við.

Búandi hljóp upp við, ok kvað þá eigi meðalóvini vera, er þeir vildu eigi til hurðar ganga, þó at menn kveddi, — "mun sá einn úti vera, er betra mun inni þykkja í slíku sem nú er". Síðan tók hann øxi í hǫnd sér ok gekk til dyra. Hann heilsar gestinum ok frétti hann at nafni.

Hann kvaðsk Finnbogi heita, ok vera Ásbjarnarson ok íslenzkr maðr.

Bóndi segir: "Hvé nær komtu hér til lands"?

Finnbogi segir: "Ek kom hér í kveld".

"Þú munt hafa haft harða landtǫku"? sagði bóndi.

Finnbogi kvað brotit skipit, — "enn týndusk menn allir ok fé, enn ek kom einn á land, eða hvar hefir oss at landi borit"?

Bóndi segir: "Yðr hefir borit at Noregi, heldr norðarla við Hálogaland. Enn sá bœr, er þú ert at kominn, heitir á Grœnmó".

Þá fréttir Finnbogi: "Hvat heitir bóndi sjá"?

Hann segir: "Ek heiti Bárðr".

"Ertu hér formaðr á Hálogalandi"?

Hann kvað svá vera. Þá spurði bóndi: "Hversu gamall maðr ertu, Finnbogi"?

"Ek em nú fimtán vetra".

Bóndi mælti þá: "Engan hefi ek sét slíkan sextán vetra gamlan, ok vera mun þér fleira vel gefit enn vǫxtr ok vænleikr, eða er hann íslenzkr faðir þinn"?

"Nei", segir Finnbogi, "hann er heðan af Hálogalandi ættaðr".

Bóndi segir: "Ertu son Ásbjarnar Gunnbjarnar sonar dettiáss"?

"Þat er satt", kvað hann.

Bóndi segir: "‚Þaðan er mér úlfs ván, er ek eyrun sék’; er þat þó ráð at ganga inn, ok vera hér í nótt".

Finnbogi gerði svá; var tekit við vápnum hans ok klæðum, ok váru honum fengin þurr klæði. Var alt fólk við hann vel kátt.

Um morgininn var Bárðr snemma á fótum, ok vakti Finnboga upp — "er þat sýnna at fé sé upp rekit nǫkkut".

Finnbogi stóð upp, ok gengu til sjávar, ok var sem Bárðr gat, at mestr þorri var á land rekinn fjárins; lét Bárðr alt heimfæra, ok svá at duga sem hann ætti sjálfr, ok var þat stórmikit fé. Bárðr bauð Finnboga þar at vera svá lengi sem hann vill.

Var hann þar um vetrinn; sat í góðu haldi, at eigi vantaði. Bárðr veitti honum harðla vel. Þar var mannmart ok hin mesta gleði. Finnbogi var góðr af fém, enda skorti þá eigi til, með því at hann var stýrimaðr ok tók fé alt eftir skipara sína, sem þá váru lǫg til þann tíma.