Bókastaðir

Nú komu þeir at búðinni Þrándar, þá stóðu þar úti nokkurir menn. Leifr spurði, hvert Þrándr væri at búð; þeir kvöðu hann þar vera.

Leifr mælti, at þeir skyldu biðja hann útgánga: eigu við Karl eyrindi við hann.

En er þeir komu aptr, segja þeir at Þrándr hefir þann augnaverk, at hann mætti ekki útgánga, ok bað þá Leif at þeir skyldu inngánga.

Leifr mælti við föruneyti sitt, at þeir skyldu fara varliga, þá er þeir kæmi í búðina: þraungizt eigi, ok gángi sá fyrstr út, er síðast kemr inn!

Leifr gekk fyrst inn, ok þarnæst Karl ok hans förunautar, ok fóru með alvæpni, sem þá er þeir skyldu til bardaga búast. Leifr gekk inn at hinum svörtum tjöldum, ok spurði hann, hvar Þrándr væri.

Þrándr svarar, ok heilsar Leifi; hann tók kveðju hans. Leifr spurði, hvört hann hefði nokkurn skatt heimtan or Norðreyjum, eða hverr greiði á mundi verða um silfr þat. Þrándr svarar, at honum hefði þat ekki or hug geingit, er þeir Karl höfðu viðmælzt, ok sagði at greiði mundi ágerast um skattinn: hér er sjóðr, Leifr! er þú skalt viðtaka, ok er silfr í búðinni, ok sá fátt manna;Þrándr svarar, at honum hefði þat ekki or hug geingit, er þeir Karl höfðu viðmælzt, ok sagði at greiði mundi ágerast um skattinn: hèr er sjóðr, Leifr! er þú skalt viðtaka, ok er silfr í búðinni, ok sá fátt manna; þar lágu menn í pallinum, en fáir sátu upp; síðan gekk Leifr til Þrándar, ok tók við sjóðnum, ok bar utar í búðina, þar er ljóst var, ok steypti silfrinu á skjöld sinn, ok rótar í hendi sinni, ok mælti, at Karl skyldi sjá féit;síðan gekk Leifr til Þrándar, ok tók við sjóðnum, ok bar utar í búðina, þar er ljóst var, ok steypti silfrinu á skjöld sinn, ok rótar í hendi sinni, ok mælti, at Karl skyldi sjá fèit; þeir litu á um stund.

Þá spurði Karl, hversu Leifi litist féit.Þá spurði Karl, hversu Leifi litist fèit.

Hann svaraði, at hverr hygg ek at illr sé, sem hér er í af þeim peníngum, sem hér (er) um at velja í Norðreyjum.Hann svaraði, at hverr hygg ek at illr sè, sem hèr er í af þeim peníngum, sem hèr (er) um at velja í Norðreyjum.

Þrándr heyrði þetta, ok mælti er eigi gott féit.Þrándr heyrði þetta, ok mælti er eigi gott fèit.

Leifr svarar: svá er, segir hann.Leifr svarar: svâ er, segir hann.

Þrándr mælti: eigi eru þeir meðal mannníðíngar, frændr mínir, er þeim má til einkis trúa; hefi ek sent þá í vor, at heimta skatt um Norðreyjar, þvíat ek hefi til einkis færr verit í vor, en þeir hafa tekit mútur af bóndum, at taka falssilfr í skattinn, þat er eigi þikir tækt, ok er næst, Leifr! at sjá þat fé, er goldit hefir verit í landskyldir mínar.hefi ek sent þá í vor, at heimta skatt um Norðreyjar, þvíat ek hefi til einkis færr verit í vor, en þeir hafa tekit mútur af bóndum, at taka falssilfr í skattinn, þat er eigi þikir tækt, ok er næst, Leifr! at sjá þat fè, er goldit hefir verit í landskyldir mínar.

Bar Leifr þá aptr silfrit, tók við sjóð öðrum, ok bar til Karls, ok rannsökuðu þeir þat fé.Bar Leifr þá aptr silfrit, tók við sjóð öðrum, ok bar til Karls, ok rannsökuðu þeir þat fè. Spurði Karl þá, hversu Leifi litist þat fé.Spurði Karl þá, hversu Leifi litist þat fè. Vont, segir hann, ok eigi svá at um þær skyldir, er óvannliga er fyrirmælt at eigi verði slíkt (tekit), en eigi vil ek þetta fé taka til handa Ólafi konúngi.Vont, segir hann, ok eigi svâ at um þær skyldir, er óvannliga er fyrirmælt at eigi verði slíkt (tekit), en eigi vil ek þetta fè taka til handa Ólafi konúngi.

Maðr, sá er lá í pallinum, kastaði hesa Dálar Owlavi Kongji tilfeldi af höfði sér, ok mælti: satt er þat hit fornkveðna: svá ergist hverr, sem eldist;Maðr, sá er lá í pallinum, kastaði hesa Dálar Owlavi Kongji tilfeldi af höfði sèr, ok mælti: satt er þat hit fornkveðna: svâ ergist hverr, sem eldist; svá ferr þér ok, Þrándr! at þú lætr Karl hinn mærska reka fé fyrir þér í allan dag.svâ ferr þèr ok, Þrándr! at þú lætr Karl hinn mærska reka fè fyrir þèr í allan dag.

Þar var Gautr hinn rauði.

Þrándr hljóp upp við orð Gauts, ok varð málóði, ok veitti stórar átölur frændum sínum. En er hann hætti, mælti hann at lyktum, at Leifr skyldi selja honum þat fé: en tak hér við sjóð, at landbúar mínir hafa fært mér heim í vor! en þó at ek sé óskygn, þá er þó sjálfs hönd hverjum hollust.En er hann hætti, mælti hann at lyktum, at Leifr skyldi selja honum þat fè: en tak hèr við sjóð, at landbúar mínir hafa fært mèr heim í vor! en þó at ek sè óskygn, þá er þó sjálfs hönd hverjum hollust.

Maðr reis upp í pallinum, þar (var) Þórðr lági, ok mælti: eigi hljótum vér meðal orðaskvak af honum Karli hinum mærska, ok væri launa fyrir vert.Maðr reis upp í pallinum, þar (var) Þórðr lági, ok mælti: eigi hljótum vèr meðal orðaskvak af honum Karli hinum mærska, ok væri launa fyrir vert.

Leifr tók við silfrinu, ok bar þegar fyrir Karl, sá þeir féð.Leifr tók við silfrinu, ok bar þegar fyrir Karl, sá þeir fèð.

Þá mælti Leifr: eigi þarf leingi at sjá þetta silfr, hér er hverr peníngr öðrum betri, ok viljum vér þetta fé hafa;Þá mælti Leifr: eigi þarf leingi at sjá þetta silfr, hèr er hverr peníngr öðrum betri, ok viljum vèr þetta fè hafa; fá þú til (Þrándr!) mann at sjá, er veg it er.

Þrándr svarar, at honum þætti þat bezt tilfeingit, at Leifr sæi fyrir hans hönd;

Geingu þeir Leifr þá út, ok skamt frá búðinni, settust þar niðr, ok vógu silfrit. Karl tók hjálminn af höfði sér, ok hellti þar í silfrinu, er vegit var.Karl tók hjálminn af höfði sèr, ok hellti þar í silfrinu, er vegit var. Þeir sá mann gánga hjá sér, ok hafði refði í hendi, hött síðan á höfði, heklu græna, ok berfættr, ok knýtt línbrók at beini;Þeir sá mann gánga hjá sèr, ok hafði refði í hendi, hött síðan á höfði, heklu græna, ok berfættr, ok knýtt línbrók at beini; hann setti niðr refðit í völlinn, ok geingr frá, ok mælti: sé við, Mæra-Karl! at þér verði eigi mein at refði mínu!hann setti niðr refðit í völlinn, ok geingr frá, ok mælti: sè við, Mæra-Karl! at þèr verði eigi mein at refði mínu!

Litlu eptir þetta komu þar menn alvopnaðir ok ákafliga kallandi, at Leifr Össurarson færi sem skjótast til búðar Gilla lögmanns: þar hljóp inn um tjaldskarar Sigurðr Þorláksson, ok hefir særðan mann hans til ólífis. hljóp upp, ok gekk þegar í brott ok til fundar við Gilla lögmann; gekk með honum allt búðarlið hans; en Karl sat eptir; þeir Austmennirnir stóðu í hríng um hann. Gautr hinn rauði hljóp at, ok hjó með handexi yfir herðar mönnum, ok kom högg þat í höfuð honum Karli, ok varð sár þat ekki mikit. Þórðr lági greip upp refði þat, er stóð í vellinum, ok laust ofan á öxarhamarinn, svá at öxin stóð í heila;Þórðr lági greip upp refði þat, er stóð í vellinum, ok laust ofan á öxarhamarinn, svâ at öxin stóð í heila; þusti þá fjöldi manna or búð Þrándar.

Karl var þaðan dauðr borinn.

Þrándr lét yfir þessu verki hit versta, en bauð fé til sætta fyrir frændr sína.Þrándr lèt yfir þessu verki hit versta, en bauð fè til sætta fyrir frændr sína. Leifr ok Gilli geingu at eptirmáli, ok kom þar eigi fébótum fyrir;Leifr ok Gilli geingu at eptirmáli, ok kom þar eigi fèbótum fyrir; varð Sigurðr útlægr fyrir áverka við þann búðarmann Gilla, er hann hafði áunnit, en Þórðr ok Gautr fyrir víg Karls.

Austmenn bjuggu skip sitt, þat er Karl hafði þángat haft, ok fóru aptr á fund Ólafs konúngs; en þess varð eigi auðit, hefnd kæmi fram fyrir ófriði þeim, er þá gerðist í Noregi; ok er nú lokit at segja frá þeim tíðindum, er urðu af því er Ólafr konúngr heimti skatt af Færeyjum, en þó gerðust deilur síðan í Færeyjum eptir Karl mærska, ok áttust þá við Þrándr or Götu, Leifr Össurarson ok Gilli lögmaðr, ok eru frá því stórar frásagnir, sem enn mun sagt verða.

Eptir víg Karls mærska ok áverka við búðarmann Gilla lögmanns voru þeir brott reknir ok gervir or Færeyjum Sigurðr Þorláksson, Þórðr lági, Gautr rauði, frændr Þrándar. Þrándr fekk þeim skip haffæranda ok fé nokkut, ok þóttust þeir lítiliga af höndum leystir, hafa þeir átölur miklar við Þránd, sögðu at hann hafði undir sik dregit föðurarf þeirra, en miðlaði þeim ekki af. sagði þá miklu meira hafa, enn þeir ætti, sagðist hafa annazt þá leingi ok miðlat þeim opt fjárhluti, en illa í þökk lagit.Þrándr fèkk þeim skip haffæranda ok fè nokkut, ok þóttust þeir lítiliga af höndum leystir, hafa þeir átölur miklar við Þránd, sögðu at hann hafði undir sik dregit föðurarf þeirra, en miðlaði þeim ekki af. sagði þá miklu meira hafa, enn þeir ætti, sagðist hafa annazt þá leingi ok miðlat þeim opt fjárhluti, en illa í þökk lagit.

Nú láta þeir Sigurðr í haf, ok eru tólf menn saman á skipi, ok er þat orð á, at þeir ætli at halda til Íslands. Ok er þeir hafa skamma stund í hafi verit, þá rekr á storm mikinn, ok helzt veðrit nær viku; þat vissu allir, þeir er á landi voru, at þetta var þeim Sigurði í móti sem mest, ok sagði mönnum óvænt hugr um þeirra ferð; ok er áleið haustit, fundust rekar af skipi þeirra í Austrey, ok er vetr kom, gerðust aptrgaungur miklar í Götu ok víða í Austrey, ok sýndust þeir opt frændr Þrándar, ok varð mönnum at þessu mikit mein, sumir fengu beinbrot eðr önnur meiðsl; þeir sóttu Þránd svá mjök, at hann þorði hvergi einn at gánga.þeir sóttu Þránd svâ mjök, at hann þorði hvergi einn at gánga. Um vetrinn var nú mikit orð á þessu;Um vetrinn var nú mikit orð â þessu; nú er áleið vetrinn, sendi Þrándr orð Leifi Össurarsyni, at þeir skyldu finnast; ok svá gera þeir, ok er þeir finnast, mælti Þrándr: vér hittum í fyrra sumar, fóstri! í vandræði mikil, at við því var búit, at allr þíngheimrinn mundi berjast á;ok svâ gera þeir, ok er þeir finnast, mælti Þrándr: vèr hittum í fyrra sumar, fóstri! í vandræði mikil, at við því var búit, at allr þíngheimrinn mundi berjast á; nú vilda ek, fóstri minn! sagði Þrándr, at þat væri lögtekit gert með okkru ráði, at menn hefði aldri vopn til þíngs, þar er menn skulu lögskil sín tala ok spektarmál.

Leifr kvað þetta vel mælt: ok skulu við hérvið hafa ráð Gilla lögmanns, frænda míns;Leifr kvað þetta vel mælt: ok skulu við hèrvið hafa ráð Gilla lögmanns, frænda míns; þeir voru systrasynir, Gilli ok Leifr.

Nú finnast þeir allir saman, ok tala þetta með sér.Nú finnast þeir allir saman, ok tala þetta með sèr.

Gilli svarar svá Leifi: brigt þiki mér at trúa Þrándi, ok munu við því játa, at handgeingnir menn allir hafi vopn sín, ok nokkurir þeir, er okkr fylgja, en almenníngr sé vopnlaus;Gilli svarar svâ Leifi: brigt þiki mèr at trúa Þrándi, ok munu við því játa, at handgeingnir menn allir hafi vopn sín, ok nokkurir þeir, er okkr fylgja, en almenníngr sè vopnlaus; nú ráða þeir þetta með sér til staðar.nú ráða þeir þetta með sèr til staðar.

Líðr nú af vetrinn, ok koma menn til þings um sumarit í Straumsey.

Nú er þat einn dag at þeir Gilli ok Leifr gánga frá búðum sínum á eina hæð, er var á eyjunni, ok talast þar við; ok nú sjá þeir austr á eyna undir sólina, at á höfða þann, er þar var, gánga upp menn eigi allfáir, þartil er þeir undir Sowlina, at á tuj Höddansjá þrjátigi manna, þar blika við sólskininu skildir fagrir ok hjálmar skrautligir, öxar ok spjót, ok var þat lið hit harðligsta; þeir sjá at maðr gekk fyrir, mikill ok vaskligr, í rauðum kyrtli, ok hafði hálflitan skjöld, blán ok gulan, hjálm á höfði, ok höggspjót mikit í hendi; þeir þóttust þar kenna Sigurð Þorláksson; þar gekk maðr hit næsta honum þrekligr í rauðum kyrtli, ok hafði rauðan skjöld; at vísu þóttust þeir þenna kenna, at þar var Þórðr lági; hinn þriði maðr hafði rauðan skjöld ok dreginn a mannfas, ok mikla öxi í hendi, þar var Gautr rauði.

Þeir Leifr geingu nú skjótt heim til búða sinna; þá Sigurð berr brátt at, ok eru þeir allir vel vopnaðir.

Þrándr geingr or búð sinni móti þeim Sigurði, ok margt manna með honum, ok hans menn með vopnum allir.

Þeir Leifr ok Gilli höfðu fátt manna, hjá því sem þeir Þrándr, ok var þess mestr munr, er þeir höfðu fáir einir vopn.

Þeir Þrándr ok frændr hans geingu at flokki þeirra Leifs; þá mælti Þrándr: svá er háttat, Leifr fóstri! kveðr hann, at hér eru komnir frændr mínir, ok fóru skyndiliga or Færeyjum næst;þá mælti Þrándr: svâ er háttat, Leifr fóstri! kveðr hann, at hèr eru komnir frændr mínir, ok fóru skyndiliga or Færeyjum næst; nú nenni ek eigi, at vér frændr farim svá halloki fyrir ykkr Gilla;nú nenni ek eigi, at vèr frændr farim svâ halloki fyrir ykkr Gilla; eru sá annar at ek dæma einn yðvar á milli, en ef þér vilið þenna eigi, þá man ek eigi hepta þá, at því er þeir vilja athafast.

Þeir Leifr sjá, at þeir hafa engan liðskost at sinni við þeim Þrándi, taka nú þenna kost, at handsala öll mál í dóm Þrándar, ok lýkr hann þegar gerð upp, segir at hann mun ekki síðar vitrari: er sú gerð mín, segir Þrándr, at ek vil at þeir frændr mínir sé frjálsir at vera þar í Færeyjum, sem þeim líkar, þó at þeir hafi áðr verit brott gervir, en fé vil ek af hvorigum gera;Þeir Leifr sjá, at þeir hafa engan liðskost at sinni við þeim Þrándi, taka nú þenna kost, at handsala öll mál í dóm Þrándar, ok lýkr hann þegar gerð upp, segir at hann mun ekki síðar vitrari: er sú gerð mín, segir Þrándr, at ek vil at þeir frændr mínir sè frjálsir at vera þar í Færeyjum, sem þeim líkar, þó at þeir hafi áðr verit brott gervir, en fè vil ek af hvorigum gera; ríki þau, er hér eru í Færeyjum, vil ek þat skipti ágera, at ek hafi þriðjúng, annan Leifr, þriðja synir Sigmundar;ríki þau, er hèr eru í Færeyjum, vil ek þat skipti ágera, at ek hafi þriðjúng, annan Leifr, þriðja synir Sigmundar; hafa ríki þessi leingi at öfund orðit ok bitbeinum; þér, Leifr fóstri! segir Þrándr, vil ek bjóða barnfóstr, ok fóstra Sigmund, son þinn, vil ek enn gera þat til góðs við þik.þèr, Leifr fóstri! segir Þrándr, vil ek bjóða barnfóstr, ok fóstra Sigmund, son þinn, vil ek enn gera þat til góðs við þik.

Leifr svarar: þat vil ék at barnfóstr þat sé undir atkvæðum Þóru, hvort hún vill, at son hennar fari til þín, eðr sé hann með okkr;Leifr svarar: þat vil ék at barnfóstr þat sè undir atkvæðum Þóru, hvort hún vill, at son hennar fari til þín, eðr sè hann með okkr; skilja við svá búit;skilja við svâ búit; ok er Þóra veit um fóstrit, þá svarar hún: svá má vera at mér lítist þat enn annan veg;ok er Þóra veit um fóstrit, þá svarar hún: svâ má vera at mèr lítist þat enn annan veg; en eigi mun ek kjósa undan Sigmundi, syni mínum, þat fóstr, ef ek skal ráða, þvíat mart þiki mér Þrándr hafa fyrir flesta menn.en eigi mun ek kjósa undan Sigmundi, syni mínum, þat fóstr, ef ek skal ráða, þvíat mart þiki mèr Þrándr hafa fyrir flesta menn.

Sigmundr, son Þóru ok Leifs, fór í Götu til fóstrs til Þrándar, hann var þá þrévetr at aldri ok hit vænligsta mannsefni, ok óx hann þar upp.Sigmundr, son Þóru ok Leifs, fór í Götu til fóstrs til Þrándar, hann var þá þrèvetr at aldri ok hit vænligsta mannsefni, ok óx hann þar upp.

Í þann tíma, er Sveinn var konúngr í Noregi ok Alfífa, móðir hans, var Þrándr heima í Götu ok frændr hans Sigurðr, Þórðr ok Gautr hinn rauði; ok er svá sagt, at Þrándr væri ekki kvongaðr maðr;ok er svâ sagt, at Þrándr væri ekki kvongaðr maðr; hann átti eina dóttur, er Guðrún hét;hann átti eina dóttur, er Guðrún hèt; ok er frændr Þrándar höfðu þar verit nokkura hríð, þá kemr hann at máli við þá, ok sagði at hann vill eigi at þeir sé þar leingr við óþrifnað sinn ok atferðarleysi.ok er frændr Þrándar höfðu þar verit nokkura hríð, þá kemr hann at máli við þá, ok sagði at hann vill eigi at þeir sè þar leingr við óþrifnað sinn ok atferðarleysi. Sigurðr svarar illa, kveðr hann ills eins unna öllum frændum sínum, ok segir hann sitja yfir föðurarfi sínum; áttust (þeir) þá hart við í orðum, fóru þeir þá í brott, þrír frændr, þeir fara til Straumseyjar, hún er fjölbygðust Færeyja. Sá maðr átti þar bú, er Þórhallr hét hinn auðgi;Sá maðr átti þar bú, er Þórhallr hèt hinn auðgi; hann átti konu þá er Birna hét, ok var kölluð Straumseyjar-Birna, hún var svarri mikill ok sjálig kona;hann átti konu þá er Birna hèt, ok var kölluð Straumseyjar-Birna, hún var svarri mikill ok sjálig kona; Þórhallr var þá sýnt við aldr, hafði Birna verit gefin (honum) til fjár.

Þórhallr átti nær fé undir hverjum manni, ok galzt honum víða litt.Þórhallr átti nær fè undir hverjum manni, ok galzt honum víða litt.

Þeir Sigurðr, Þórðr ok Gautr koma við Straumsey, ok finna Þórhall bónda at (máli). Sigurðr býðr honum, at heimta fé hans til helmíngar af skuldastöðum, þeim er órifligstir voru;Sigurðr býðr honum, at heimta fè hans til helmíngar af skuldastöðum, þeim er órifligstir voru; en ef hann þyrfti at sækja til, þá vildi hann hafa fyrir starf sitt, þat er til sóknar þyrfti, en bóndi sinn hlut helmíng. Þórhalli þótti sá harðr, en þó varð þat samkeypi þeirra.

Sigurðr ferr nú víða um Færeyjar, ok heimtir saman fé Þórhalls, ok sækir til, þegar honum þikir þess þurfa, fær hann af brátt mikit fé, svá at hann setr af auðgan brátt.Sigurðr ferr nú víða um Færeyjar, ok heimtir saman fè Þórhalls, ok sækir til, þegar honum þikir þess þurfa, fær hann af brátt mikit fè, svâ at hann setr af auðgan brátt.

Sigurðr er nú löngum, ok þeir allir frændr, með þeim Þórhalli. Opt berr saman tal þeirra Sigurðar ok Birnu, ok þat mál manna, at þar muni vera fíflíngar með þeim; eru þeir þar um vetrinn.

At vori segir Sigurðr at hann vill leggja búfélag við Þórhall, en hann var heldr fár við þat, áðr húsfreyja átti hlut at, þá gerði bóndi at, ok lét húsfreyju ráða;At vori segir Sigurðr at hann vill leggja búfèlag við Þórhall, en hann var heldr fár við þat, áðr húsfreyja átti hlut at, þá gerði bóndi at, ok lèt húsfreyju ráða; taka þau nú frekt ráðin; verðr Þórhalli nú fyrir borð borinn, ok ráða þau

Þat bar til tíðinda um sumarit, at skip kom við Færeyjar, ok braut í spón við Suðrey, ok týndist mjök féit, ok voru tólf menn á skipi, ok týndust fimm, en sjö komu lífs á land; hét einn Hafgrímr ok Bjarngrímr ok Hergrímr, þeir voru allir bræðr, ok voru stýrimenn;hèt einn Hafgrímr ok Bjarngrímr ok Hergrímr, þeir voru allir bræðr, ok voru stýrimenn; þeim varð íllt til vista ok annars, þess er þeir þurftu.

Sigurðr, Þórðr ok Gautr fóru til fundar við þá, ok kveðr (Sigurðr) þá lítt vera komna, ok býðr þeim öllum til sín.

Þórhallr kom þá at máli við Birnu, ok þótti því bráðráðit gert.

Sigurðr kveðr sitt skyldu viðbrenna; eru þeir þar, ok heldr vel virðir, ok betr enn Þórhallr.

Þórhallr bóndi var smákvæmr, ok varð þeim opt at orðum ok Bjarngrími.

Þat var eitt kveld, er menn sátu þar í stofu, þá varð þeim at orðum, Þórhalli bónda ok Bjarngrími. Þórhallr sat í bekk, ok hafði stafsprota einn í hendi, hann veifði honum, er hann var málóðr, ok var óskygn, ok kemr stafrinn á nasar Bjarngrími; hann verðr óðr við, ok vill taka til öxar ok færa í höfuð Þórhalli. Sigurðr hljóp til skjótt, ok grípr Bjarngrím, ok segir at hann vill gera þá sátta, ok þetta ferr svá, at þeir sættast;Sigurðr hljóp til skjótt, ok grípr Bjarngrím, ok segir at hann vill gera þá sátta, ok þetta ferr svâ, at þeir sættast; eru þeir þar um vetrinn, ok eigast fátt við þaðan frá.

Líðr af vetrinn; segir Sigurðr at hann mun birgja þá með nokkuru móti; hann færir þeim byrðíng færan, er þeir Þórhallr áttu báðir saman, lét Þorhallr sér þat enn illa líka, þartil er húsfreyja tók hann orðum.hann færir þeim byrðíng færan, er þeir Þórhallr áttu báðir saman, lèt Þorhallr sèr þat enn illa líka, þartil er húsfreyja tók hann orðum. Sigurðr fekk þeim vist, ok fóru þeir til skips, lágu á skipum um nætr, en geingu heim til bæjar um daga.Sigurðr fèkk þeim vist, ok fóru þeir til skips, lágu á skipum um nætr, en geingu heim til bæjar um daga.

Ok er þeir voru búnir, var þat einn morgin, at þeir geingu heim til bæjar; Sigurðr var eigi á bænum heima, ok gekk um sýslur, ok gerði slíkt er honum Þótti þurfa. Síðan voru þeir þar um daginn, kom Sigurðr heim, ok fór til borðs; voru kaupmenn þá farnir ofan til skips.

Sigurðr spurði, er hann kom undir borð, hvar Þórhallr bóndi væri; honum var sagt, at hann mun sofa.

Þat er ónáttúrligr svefn, segir Sigurðr, eðr hvort er hann klæddr eðr eigi? ok viljum vér bíða hans at mat.Þat er ónáttúrligr svefn, segir Sigurðr, eðr hvort er hann klæddr eðr eigi? ok viljum vèr bíða hans at mat.

Nú var geingit til skála, ok lá Þórhallr í rekkju sinni, ok svaf. Þat var sagt Sigurði; hann sprettr upp, ok geingr fram, ok at rúmi Þórhalls, ok verðr brátt þess víss, at Þórhallr var dauðr. Sigurðr leggr af honum klæði, ok sér at rekkja hans er víða blóðug, ok finnr sár undir vinstri hendi honum, ok hafði hann lagðr verit með mjófu járni til hjartans.Sigurðr leggr af honum klæði, ok sèr at rekkja hans er víða blóðug, ok finnr sár undir vinstri hendi honum, ok hafði hann lagðr verit með mjófu járni til hjartans.

Sigurðr mælti, at þat væri hit versta verk, ok þat man hinn armi Bjarngrímr unnit hafa, ok þikjast nú hefnt hafa stafshöggsins, skulu vér nú fara ofan til skips ok hefna þeirra, ef svá vill verða;Sigurðr mælti, at þat væri hit versta verk, ok þat man hinn armi Bjarngrímr unnit hafa, ok þikjast nú hefnt hafa stafshöggsins, skulu vèr nú fara ofan til skips ok hefna þeirra, ef svâ vill verða; taka þeir frændr nú vopn sín, ok hefir Sigurðr mikla öxi í hendi, ok hlaupa ofan til skips, ok var Sigurðr málóðr; hann hleypr þegar út á skipit. Í þessu spretta þeir bræðr upp, er þeir heyra blót ok bölvan. Sigurðr hleypr at Bjarngrími, ok höggr tveim höndum með öxi framan í fáng honum, svá at öxin stendr á kafi, var þat þegar banasár.Sigurðr hleypr at Bjarngrími, ok höggr tveim höndum með öxi framan í fáng honum, svâ at öxin stendr á kafi, var þat þegar banasár. Þórðr lági höggr til Hafgríms með sverði á öxlina, ok sníðr ofan síðuna alla, ok frá höndina, ok hefir hann þegar bana. Gautr rauði höggr með öxi í höfuð Hergrími, ok klýfr hann í herðar niðr; ok er þeir eru allir dauðir, þá segir Sigurðr, at hann mun ekki gera á hluta þeirra, er eptir voru, en fé kveðst hann vilja hafa, þat er þeir bræðr áttu eptir, ok var þat þó lítit.ok er þeir eru allir dauðir, þá segir Sigurðr, at hann mun ekki gera á hluta þeirra, er eptir voru, en fè kveðst hann vilja hafa, þat er þeir bræðr áttu eptir, ok var þat þó lítit.

Þeir Sigurðr fara heim með fé þetta, þikkist hann nú vel hefnt hafa Þórhalls bónda, en eigi at síðr leikr illt orð á Sigurði ok öllum þeim frændum um líflát Þórhalls.Þeir Sigurðr fara heim með fè þetta, þikkist hann nú vel hefnt hafa Þórhalls bónda, en eigi at síðr leikr illt orð á Sigurði ok öllum þeim frændum um líflát Þórhalls.

Sigurðr fær nú Birnu, ok geingr þar til bús með henni. Þau Þórhallr ok Birna áttu mart barna.