Bókastaðir

Nú eptir þetta lætr Þrándr stefna þíng fjölmennt í Straumsey í Þórshöfn, þar er þíngstöð þeirra Færeyínga, þar sögðu þeir Þorgrímr illi ok synir hans, svá at allir þíngmenn heyra, dráp ok dauða Sigmundar, at þeir kvoðust hann drepit hafa, ok myrðan síðan.Nú eptir þetta lætr Þrándr stefna þíng fjölmennt í Straumsey í Þórshöfn, þar er þíngstöð þeirra Færeyínga, þar sögðu þeir Þorgrímr illi ok synir hans, svâ at allir þíngmenn heyra, dráp ok dauða Sigmundar, at þeir kvoðust hann drepit hafa, ok myrðan síðan. Eptir þessa hluti sagða þá eru þeir uppfestir þar á þínginu, ok lauk svá þeirra æfi.Eptir þessa hluti sagða þá eru þeir uppfestir þar á þínginu, ok lauk svâ þeirra æfi.

Nú halda þeir Leifr ok fóstri hans Þrándr á bónorði við Þóru, ok bjóða þeim sættir þarmeð, þær er þau mætti bezt við una, ok þær verða þar málalyktir, at Leifr fær Þóru Sigmundardóttur, ok sættast þau með heilum sáttum; setr Leifr bú saman á föðurleifð sinni í Suðrey at Hofi, ok er nú kyrt í Færeyjum nokkura hríð.

Þórálfr Sigmundarson kvongast ok gerir bú í Dímon, ok er góðr bóndi.

Réttliga hafa fróðir menn svá ritat ok sannliga sagt, at Olafr konúngr hafi skattgilt öll þau lönd, er nú liggja undir Noreg, utan Ísland, fyrst Orkneyjar, Hjaltland, Færeyjar ok Grænland.Rèttliga hafa fróðir menn svâ ritat ok sannliga sagt, at Olafr konúngr hafi skattgilt öll þau lönd, er nú liggja undir Noreg, utan Ísland, fyrst Orkneyjar, Hjaltland, Færeyjar ok Grænland. Ok er svá sagt, at á níunda ári hans konúngdóms komu af Færeyjum til Noregs, at orðsendíngu Ólafs konúngs, Gilli lögmaðr, Leifr Össurarson, Þórálfr or Dímun ok margir aðrir bóndasynir.Ok er svâ sagt, at á níunda ári hans konúngdóms komu af Færeyjum til Noregs, at orðsendíngu Ólafs konúngs, Gilli lögmaðr, Leifr Össurarson, Þórálfr or Dímun ok margir aðrir bóndasynir. Þrándr or Götu bjóst til ferðar, en er hann var búinn, þá tók hann fellisótt, svá hann mátti hvergi fara, ok dvaldist hann eptir.Þrándr or Götu bjóst til ferðar, en er hann var búinn, þá tók hann fellisótt, svâ hann mátti hvergi fara, ok dvaldist hann eptir.

En er þeir Færeyíngar kvomu á fund Ólafs konúngs, þá kallar hann þá á tal, ok átti við þá stefnu, lauk hann þá upp eyrindi sín við þá, þau er undirbjuggu orðsendíngunni, ok sagði þeim svá, at hann vill hafa skatt af Færeyjum, ok þat með at Færeyíngar skyldu hafa þau lög, sem Ólafr konúngr setti þeim;En er þeir Færeyíngar kvomu á fund Ólafs konúngs, þá kallar hann þá á tal, ok átti við þá stefnu, lauk hann þá upp eyrindi sín við þá, þau er undirbjuggu orðsendíngunni, ok sagði þeim svâ, at hann vill hafa skatt af Færeyjum, ok þat með at Færeyíngar skyldu hafa þau lög, sem Ólafr konúngr setti þeim; en í þessi stefnu fannst þat á orðum konúngs, at hann mundi taka festu til þessa máls af þeim Færeyíngunum, er þá voru þar komnir, ef þeir vildi þat mál svardögum binda; bauð þeim mönnum, sem þar voru komnir, ef þeir vildu þenna kost, at þeir er göfgastir væri af þeim skyldi gerast handgeingnir, ok þiggja af honum metorð ok vináttu.bauð þeim mönnum, sem þar voru komnir, ef þeir vildu þenna kost, at þeir er göfgastir væri af þeim skyldi gerast handgeingnir, ok þiggja af honum metorð ok vinâttu. Hinum færeyiskum mönnum virðust svá orð konúngs, sem grunir mundu á vera, hvernveg þetta mál mundi snúast, ef þeir vildi eigi undir þat gánga, er konúngr beiddi;Hinum færeyiskum mönnum virðust svâ orð konúngs, sem grunir mundu á vera, hvernveg þetta mál mundi snúast, ef þeir vildi eigi undir þat gánga, er konúngr beiddi; en þóat til þess máls væri fleiri stefnur lagðar, þá varð þat allt framgeingt, er konúngr beiddist; geingu þeir til handa konúngi, ok gerðust hans hirðmenn, Leifr, Gilli ok Þórálfr, en allir þeir Færeyíngar veittu svardaga Ólafi konúngi til þess, at halda þau lög í Færeyjum ok þann rétt, er hann setti þeim, ok skatgildi þat, er hann kvað á.geingu þeir til handa konúngi, ok gerðust hans hirðmenn, Leifr, Gilli ok Þórálfr, en allir þeir Færeyíngar veittu svardaga Ólafi konúngi til þess, at halda þau lög í Færeyjum ok þann rètt, er hann setti þeim, ok skatgildi þat, er hann kvað á. Síðan bjuggust hinir færeysku menn til heimferðar, en at skilnaði veitti konúngr þeim vingjafir, er honum höfðu handgeingnir gerzt. Fara þeir ferðar sinnar, þá er þeir eru búnir, en konúngr lét búa skip, ok fekk menn á, ok sendi þá menn til Færeyja, at taka þar við skatti þeim, er þeir Færeyíngar skyldu gjalda honum.Fara þeir ferðar sinnar, þá er þeir eru búnir, en konúngr lèt búa skip, ok fèkk menn á, ok sendi þá menn til Færeyja, at taka þar við skatti þeim, er þeir Færeyíngar skyldu gjalda honum. Þeir urðu snemmbúnir, ok er þat frá þeirra ferð at segja, at þeir koma eigi aptr, ok eingi skattr á því sumri, er næst var eptir,

Vor þat höfðu farit af Noregi skip til Færeyja, á því skipi fóru orðsendíngar Ólafs konúngs til þess, at koma skyldu utan af Færeyjum einhverr þeirra hirðmanna hans, Leifr Össurarson, Gilli lögmaðr, Þórálfr or Dímun. En er þessi orðsendíng kom til Færeyja, ok þeim var sagt, þá ráða þeir sín á milli, hvat undir mun búa, ok kom þat ásamt með þeim, at þeir hugðu, at konúngr mundi vilja spyrja eptir um þau tíðindi, er sumir menn höfðu fyrir satt, at þar mundu gerzt hafa í eyjunum, um misfarar sendimanna konúngs þeirra tveggja skipa, er eingi maðr hafði afkomizt. Þeir réðu þat af, at Þórálfr skyldi fara;Þeir rèðu þat af, at Þórálfr skyldi fara; réðst hann til, ok bjó byrðíng, er hann átti, ok aflaði þar til manna, voru þar á skipi tíu menn eðr tólf.rèðst hann til, ok bjó byrðíng, er hann átti, ok aflaði þar til manna, voru þar á skipi tíu menn eðr tólf.

En er þeir voru búnir, ok biðu byrjar, þá var þat tíðinda í Austrey, at einhvern góðan veðrdag gekk Þrándr í stofu, en þeir lágu í pallinum, Sigurðr ok Þórðr ok Gautr.

Þa mælti Þrándr: mart verðr á mannsæfinni; ótítt var þat, þá er menn voru úngir, at sitja eðr liggja veðrdaga góða, þeir menn er til alls eru vel færir, ok eigi mundi þat líkligt þikja hinum fyrrum mönnum, at Þórálfr or Dímun mundi vera meiri þroskamaðr enn þér;ótítt var þat, þá er menn voru úngir, at sitja eðr liggja veðrdaga góða, þeir menn er til alls eru vel færir, ok eigi mundi þat líkligt þikja hinum fyrrum mönnum, at Þórálfr or Dímun mundi vera meiri þroskamaðr enn þèr; on byrðíngr sá, er ek hefi átt, ok hér stendr í nausti, ætla ek at hann gerist svá forn, at hann fúni undir bráðinu;on byrðíngr sá, er ek hefi átt, ok hèr stendr í nausti, ætla ek at hann gerist svâ forn, at hann fúni undir bráðinu; er hér hvert hús fullt af ullu, ok verðr ekki til verðs haldit, mundi eigi svá, ef ek væri nokkurum vetrum yngri.er hèr hvert hús fullt af ullu, ok verðr ekki til verðs haldit, mundi eigi svâ, ef ek væri nokkurum vetrum yngri.

Sigurðr hljóp út, ok hét á Þórð ok Gaut, kveðst eigi þetta frýjuorð standast vilja.Sigurðr hljóp út, ok hèt á Þórð ok Gaut, kveðst eigi þetta frýjuorð standast vilja. Þeir gánga út, ok Þartil er húskarlar voru, gánga til ok setja fram byrðíng, létu þá tilflytja farm, ok hlóðu skipit, ok bjuggu þat á fám dögum;Þeir gánga út, ok Þartil er húskarlar voru, gánga til ok setja fram byrðíng, lètu þá tilflytja farm, ok hlóðu skipit, ok bjuggu þat á fám dögum; voru þeir ok tíu menn eðr tólf á skipi; tóku þeir Þórálfr út eitt veðr allir, ok vissust til jafnan í hafinu; þeir komu at landi, er myrkr var, í Hernu, lögðu þeir Sigurðr utar fyrir ströndinni, ok var þó skamt á milli þeirra.

Þat var til tíðinda um kveldit, er myrkt var orðit, at þeir Þórálfr ætla til rekkna at búast, þá gekk Þórálfr á land upp ok annar maðr með honum, leitöðu sér staðar;Þat var til tíðinda um kveldit, er myrkt var orðit, at þeir Þórálfr ætla til rekkna at búast, þá gekk Þórálfr á land upp ok annar maðr með honum, leitöðu sèr staðar; en (er) þeir voru búnir ofan at gánga, þá sagði sá, er honum fylgði, at kastat var klæði yfir höfuð honum, ok tekinn upp af jörðu; í því bili heyrði hann brest, síðan var farit með hann ok reiddr til falls, en þar var undir sjór, ok var hann keyrðr á kaf; en er hann kom á land, fór hann þar til, er þeir Þórálfr höfðu skilit; hann fann Þórálf, ok var hann þá klofinn í herðar niðr, ok var þá dauðr.

En er skipverjar Þórálfs urðu þessa varir, báru þeir lík hans útá skip, ok náttsettu þar.

Þá var Ólafr konúngr á veizlu í Lygru; voru honum þegar orð ger, var þá stefnt örvarþíng, ok var konúngr á þínginu; hann hafði þángat stefna látit þeim Færeyíngunum af báðum skipunum, ok voru þeir til þíngs komnir; en er þíngit var sett, þá stóð konúngr upp ok mælti: þau tíðindi, er hér eru orðin, er því betr at slík eru sjaldheyrð;en er þíngit var sett, þá stóð konúngr upp ok mælti: þau tíðindi, er hèr eru orðin, er því betr at slík eru sjaldheyrð; hér er af lífi tekinn góðr dreingr, ok hyggju vér at saklaus sé, eðr er hér nokkur sá maðr á þínginu, er þat kunni at segja, hverr valdr er verks þessa?hèr er af lífi tekinn góðr dreingr, ok hyggju vèr at saklaus sè, eðr er hèr nokkur sá maðr á þínginu, er þat kunni at segja, hverr valdr er verks þessa?

En þar gekk eingi við. konúngr: ekki er því at leyna, hverr minn áhugi er um verk þetta, at ek hygg á hendr þeim Færeyíngum; þiki mér þannveg helzt at unnit, sem Sigurðr Þorláksson hafi vegit manninn, en Þórðr lági hafi manninn á kaf fært;þiki mèr þannveg helzt at unnit, sem Sigurðr Þorláksson hafi vegit manninn, en Þórðr lági hafi manninn á kaf fært; en þat fylgir, at ek get þess til, at þat muni til vera fundit, at þeir mundi eigi vilja, at Þórálfr segði eptir þeim þær óðáðir, er hann mun hafa vitat at satt er, en oss hefir verit grunr á, um morð þau ok illvirki, er sendimenn mínir hafa þar myrðir verit.

En er konúngr hætti tali sínu, þá stóð upp Sigurðr Þorláksson, ok mælti: ekki hefi ek talat fyrr á þíngum, man ek því ekki orðfær vera mjök, en þó ætla ek nú ærna nauðsyn tilbera, at svara nokkuru; vil ek þess tilgeta, at ræða þessi, er konúngr hefir nú uppborit, man vera komin undan túngurótum þeirra manna, er miklu eru óvitrari enn hann ok verri, en þat er ekki leynt, at þeir eru sannir vorir óvinir; er þat ok ólíkliga mælt, at ek mundi vilja vera skaðamaðr Þórálfs, þvíat hann var fóstbróðir minn ok góðr vin; en ef þar væri nokkur önnur efni í, ok væri sakir milli okkar Þórálfs, þá er ek svá viti borinn, at ek mundi heldr til Þessa verks leita heima í Færeyjum enn hér undir handarjaðri yðrum, konúngr!en ef þar væri nokkur önnur efni í, ok væri sakir milli okkar Þórálfs, þá er ek svâ viti borinn, at ek mundi heldr til Þessa verks leita heima í Færeyjum enn hèr undir handarjaðri yðrum, konúngr! Nú vil ek þessa máls synja fyrir mik ok fyrir alla oss skipverja, vil ek þar bjóða fyrir eiða, svá sem lög yður liggja til;Nú vil ek þessa máls synja fyrir mik ok fyrir alla oss skipverja, vil ek þar bjóða fyrir eiða, svâ sem lög yður liggja til; en ef yðr þikir hitt fullara, þá vil ek bera járn, ok vil ek at þér séð sjálfir við skírsluna.en ef yðr þikir hitt fullara, þá vil ek bera járn, ok vil ek at þèr sèð sjálfir við skírsluna.

En er Sigurðr hætti tali sínu, þá urðu margir til flutnings við konúng, at Sigurðr skyldi ná undanfærslu; þótti Sigurðr hafa vel talat, ok sögðu hann úsannan mundu vera at því, er honum var kennt.

Konúngr svarar: um þenna mann man tvennu skipta, ok ef hann er loginn þessi sök, þá man hann vera góðr maðr, en at öðrum kosti man hann vera nokkuru djarfari, enn dæmi munu finnast til, ok er þat eigi minnr mitt hugboð; en þó get ek, at hann sjálfr beri sér vitni hérum.en þó get ek, at hann sjálfr beri sèr vitni hèrum.

En við bæn manna þá tók konúngr festu af Sigurði til járnburðar, skyldi hann koma um morgininn eptir til Lygru, skyldi biskup þar gera honum skírslu; ok sleit svá þínginu;ok sleit svâ þínginu; fór konúngr aptr í Lygru, en Sigurðr ok förunautar hans aptr til skips síns.

Tók þá brátt at myrkva af nótt.

Þá mælti Sigurðr til förunauta sinna: þat er satt at segja, at vér höfum komit í mikit vandkvæði, ok vorðit fyrir mikilli álýgi, ok er konúngr sjá brögðóttr, ok man auðsær vor kostr, ef hann skal ráða, lét hann fyrst drepa Þórálf, en nú vill hann gera oss at óbótamönnum;Þá mælti Sigurðr til förunauta sinna: þat er satt at segja, at vèr höfum komit í mikit vandkvæði, ok vorðit fyrir mikilli álýgi, ok er konúngr sjá brögðóttr, ok man auðsær vor kostr, ef hann skal ráða, lèt hann fyrst drepa Þórálf, en nú vill hann gera oss at óbótamönnum; er þeim lítit fyrir at villa járnburð fyrir oss; nú ætla ek þann verr hafa, er til þess hættir við hann; nú leggst innan eptir sundinu fjallagol; ræð ek þat at vér vindum segl vort við húnboru, ok stefnum út á haf;ræð ek þat at vèr vindum segl vort við húnboru, ok stefnum út á haf; fari Þrándr sjálfr annat sumar, at selja ull sína, ef hann vill; en ef ek komumst í brott, þá þiki mér þess von, at ek koma aldri síðan til Noregs.fari Þrándr sjálfr annat sumar, at selja ull sína, ef hann vill; en ef ek komumst í brott, þá þiki mèr þess von, at ek koma aldri síðan til Noregs.

Þeim Færeyíngum þótti þetta snjallræði, taka þeir at setja upp segl sitt, ok láta gánga um nóttina í haf út, sem mest mega þeir; létta þeir eigi fyrr, enn þeir koma til Færeyja;lètta þeir eigi fyrr, enn þeir koma til Færeyja; lét Þrándr illa yfir þeirra ferð, þeir svöruðu eigi vel.lèt Þrándr illa yfir þeirra ferð, þeir svöruðu eigi vel.

Brátt spurði Ólafr konúngr þat, er þeir Sigurðr voru í brottu; þá lagðist þúng umbræða á ferð þeirra; voru þeir sumir at þá kölluðu þess von, at þeir Sigurðr mundu sönnu sagðir, er áðr höfðu synjat fyrir þá. Ólafr konúngr var fáorðr um þetta mál, en þóttist þó vita sannindi á því, er áðr hafði (hann) grunat; fór hann þá ferða sinna, ok tók veizlur, er honum voru búnar. Ólafr konúngr bjóst um vorit or Niðarósi, ok dróst lið at honum mikit, bæði þar or Þrándheimi ok víðara annarstaðar norðan or landi; en er hann var búinn ferðar sinnar, þá fór hann at heimti saman leiðángrslið sitt, ok fór svá or Raumsdal;en er hann var búinn ferðar sinnar, þá fór hann at heimti saman leiðángrslið sitt, ok fór svâ or Raumsdal; síðan fór hann á Sunnmæri, ok lá hann í Hereyjum, ok beið liðsins, átti þá optliga húsþíng, kom þar mart til eyrna honum, þat er honum þótti (umráða) þurfa. Þat var á einu þíngi, er hann átti, at hann hafði þat mál uppi, sagði frá mannskaða þeim, er hann hafði feingit í Færeyjum: en skattr, segir hann, er þeir hafa mér heitit, þá kom eigi fram;Þat var á einu þíngi, er hann átti, at hann hafði þat mál uppi, sagði frá mannskaða þeim, er hann hafði feingit í Færeyjum: en skattr, segir hann, er þeir hafa mèr heitit, þá kom eigi fram; nú ætla ek þángat menn at senda eptir skatti.

Veik hann þessu máli til ýmisra manna, at til þeirrar ferðar skyldu búast, en þar komu þau svör á móti, at menn töldust undan ferðinni.

Þá stóð maðr upp á þínginu, ok vaskligr, sá hafði rauðan kyrtil, hjálm á höfði, ok girðr sverði ok höggspjóti hendi; hann tók til máls: þat er satt at segja, kveðr hann, at hér er mikill munr manna, er þér eigið konúng góðan, en hann þræla illa;hann tók til máls: þat er satt at segja, kveðr hann, at hèr er mikill munr manna, er þèr eigið konúng góðan, en hann þræla illa; þér kveðit nei við sendiför, er hann vill senda yðr, en þér hafit þegit af honum áðr vingjafir ok marga sæmiliga hluti;þèr kveðit nei við sendiför, er hann vill senda yðr, en þèr hafit þegit af honum áðr vingjafir ok marga sæmiliga hluti; en ek hefi verit hértil eingi konúngsvinr, hefir hann verit úvin minn, telr hann, at sakar sé til þess;en ek hefi verit hèrtil eingi konúngsvinr, hefir hann verit úvin minn, telr hann, at sakar sè til þess; nú vil ek bjóða yðr, konúngr! at fara ferð þessa, ef ekki eru vildari föng á.

Konúngr svarar: hverr er þessi maðr hinn dreingiligi, er svarar voru máli? ok hefir þú mikit fyrir aðra menn, þá er hér eru;Konúngr svarar: hverr er þessi maðr hinn dreingiligi, er svarar voru máli? ok hefir þú mikit fyrir aðra menn, þá er hèr eru; þú bauðst til ferðar, en þeir töldust undan, at ek hugða at vel mundu við skipast; en ek kann á þér eingi deili, ok eigi veit ek enn nafn þitt.en ek kann á þèr eingi deili, ok eigi veit ek enn nafn þitt.

Hann svarar: nafn mitt er ekki vant, konúngr! Þess er mér von at þér munut heyrt hafa mik nefndan, ek er kallaðr Karl hinn mærski.Þess er mèr von at þèr munut heyrt hafa mik nefndan, ek er kallaðr Karl hinn mærski.

Konúngr svarar: svá er, Karl! heyrt hefi ek þín getit, ok er þat satt at segja, at verit hafa þær stundir, ef fundi okkra bæri saman, at þú mundir ekki kunna at segja frá tíðindum, en nú skal ek eigi verr hafa enn þú, er þú býðr mér liðsemd Þína, at ek skal leggja ímóti øfusu, ok skaltu, Karl! koma til mín í dag, ok vera þar í boði mínu, skulu við þá tala um þetta mál.Konúngr svarar: svâ er, Karl! heyrt hefi ek þín getit, ok er þat satt at segja, at verit hafa þær stundir, ef fundi okkra bæri saman, at þú mundir ekki kunna at segja frá tíðindum, en nú skal ek eigi verr hafa enn þú, er þú býðr mèr liðsemd Þína, at ek skal leggja ímóti øfusu, ok skaltu, Karl! koma til mín í dag, ok vera þar í boði mínu, skulu við þá tala um þetta mál.

Karl svarar, at svá skal vera, ok var nú slitit þínginu.Karl svarar, at svâ skal vera, ok var nú slitit þínginu.

Karl hinn mærski hafði verit víkíngr mikill, ok hinn mesti ránsmaðr, ok hafði konúngr mjök opt gjörva menn til hans, ok vildi hann af lífi taka, en Karl hinn mærski var ættstór ok mikill íþróttamaðr um marga hluti. En er Karl var ráðinn til ferðar þessarar, þá tók konúngr hann í sætt ok þar næst í kærleik við sik, lét búa ferð hans sem bezt, voru þar þá á skipi tuttugu menn.En er Karl var ráðinn til ferðar þessarar, þá tók konúngr hann í sætt ok þar næst í kærleik við sik, lèt búa ferð hans sem bezt, voru þar þá á skipi tuttugu menn.

Konúngr gerði orðsending til vina sinna í Færeyjum, sendi Karl til halds við sik, þar er var Leifr Össurarson ok Gilli lögmaðr; sendi hann til þess jarteiknir sínar. Fór Karl, þegar hann var búinn, byrjaði þeim vel, ok komu til Færeyja, ok lágu í Þórshöfn í Straumsey.

Síðan var þar þíng stefnt, ok kom þar fjölmennt; þar kom Þrándr or Götu með flokk mikinn, þar kom ok Leifr ok Gilli, ok höfðu þeir fjölmenni mikit.

En er þeir höfðu tjaldat ok umbúizt, þá geingu þeir til fundar við Karl hinn mærska, voru þar kveðjur góðar; síðan bar Karl fram orð ok jarteiknir Ólafs konúngs, ok vinmæli (til) þeirra Leifs ok Gillu. Þeir tóku því vel, ok buðu Karli til sín, ok at flytja eyrindi hans, ok veita honum slíkt eyrindis traust, sem þeir hefði föng á, tók hann því þakksamliga.

Litlu síðar kom þar Þrándr, ok fagnaði vel Karli: er ek, segir hann, feginn orðinn, er slíkr dreingr hefir híngat komit til lands með eyrindi konúngs vors, er vér erum allir skyldir undir gánga;Litlu síðar kom þar Þrándr, ok fagnaði vel Karli: er ek, segir hann, feginn orðinn, er slíkr dreingr hefir híngat komit til lands með eyrindi konúngs vors, er vèr erum allir skyldir undir gánga; vil ek ekki annat, enn þú farir til vetrvistar með mér, ok þat allt með þér þíns liðs, þá meiri enn áðr.vil ek ekki annat, enn þú farir til vetrvistar með mèr, ok þat allt með þèr þíns liðs, þá meiri enn áðr.

Karl segir, at hann var ráðinn at fara til Leifs: en ek munda elligar fúsliga þetta boð þiggja.

Þrándr svarar: þá mun Leifi auðit verða vegsemdar af slíku; en eru nökkurir aðrir hlutir at ek mega svá gera, at yðr sé liðsemd at?en eru nökkurir aðrir hlutir at ek mega svâ gera, at yðr sè liðsemd at?

Karl segir at honum þótti mikit veitt í, at Þrándr drægi saman skatt um Austrey ok svá um allar Norðreyjar.Karl segir at honum þótti mikit veitt í, at Þrándr drægi saman skatt um Austrey ok svâ um allar Norðreyjar.

Þrándr segir, at þat var skylt ok heimilt, at hann veitti þann beina at orðsendíng konúngs; gekk Þrándr þá aptr til búðar sinnar; varð á Því þíngi ekki fleira til tíðinda. Fór Karl til vistar með Leifi Össurarsyni, ok var hann þar um vetrinn; heimti Leifr skatt saman um Straumsey ok um allar eyjar suðr þaðan.

Um vorit eptir fekk Þrándr vanheilsu mikla, hann hafði augnaverk mikinn, ok þó aðrar kramar miklar, en þó bjóst hann til þíngs, sem hann var vanr.Um vorit eptir fèkk Þrándr vanheilsu mikla, hann hafði augnaverk mikinn, ok þó aðrar kramar miklar, en þó bjóst hann til þíngs, sem hann var vanr. En er hann kom á þíng, ok búð hans var tjölduð, þá lét hann tjalda undir svörtum tjöldum innan af, til þess at þá væri síðr skírdræpt enn áðr.En er hann kom á þíng, ok búð hans var tjölduð, þá lèt hann tjalda undir svörtum tjöldum innan af, til þess at þá væri síðr skírdræpt enn áðr.

En er dagar nokkurir voru liðnir af þínginu, þá gánga þeir Leifr ok Karl til búðar Þrándar, ok voru fjölmennir.