Bókastaðir

Þat er sagt um sumarit, at einhvern dag fór Sigmundr til eyjarinnar Dímon, á skipi, hinnar litlu, ok þeir Þórir ok Einar Suðreyíngr með honum, þvíat Sigmundr vildi taka sér slátrsauði, er geingu í eyjunni.Þat er sagt um sumarit, at einhvern dag fór Sigmundr til eyjarinnar Dímon, á skipi, hinnar litlu, ok þeir Þórir ok Einar Suðreyíngr með honum, þvíat Sigmundr vildi taka sèr slátrsauði, er geingu í eyjunni. Sigmundr ok Þórir voru uppi á eyjunni, sá þeir þá at menn geingu upp á eyna, ok þar blikuðu við skildir fagrir. Þeir höfðu töl á, ok voru tólf menn komnir upp á eyna. Sigmundr spurði, hvat mönnum þat mundi vera.

Þórir kvaðst kenna, at þar voru Götuskeggjar, Þrándr ok þeir frændr hans; eðr hvat skal nú ráðs taka? segir Þórir.

Eigi mun vandi á, segir Sigmundr, vér skulum gánga í mót þeim, segir hann, allir með vopnum vorum, ok ef þeir sækja at oss, þá skulum vér undan hlaupa, sér hverr vor, ok koma þó allir í einn stað niðr, þar sem uppgángan er á eyna.Eigi mun vandi á, segir Sigmundr, vèr skulum gánga í mót þeim, segir hann, allir með vopnum vorum, ok ef þeir sækja at oss, þá skulum vèr undan hlaupa, sèr hverr vor, ok koma þó allir í einn stað niðr, þar sem uppgángan er á eyna.

Þeir Þrándr tala um með sér, at Leifr skuli gánga ímóti Sigmundi, ok Þorlákssynir með honum, ok hinn fjórði maðr með þeim.Þeir Þrándr tala um með sèr, at Leifr skuli gánga ímóti Sigmundi, ok Þorlákssynir með honum, ok hinn fjórði maðr með þeim. Sigmundr heyra þetta, gángast nú í mót, ok ráða þeir Þrándr þegar til þeirra; en þeir Sigmundr halda nú undan, sér hverr þeirra, en komu í einn stað niðr, ok hlaupa í uppgönguna, ok er þar einn maðr fyrír.en þeir Sigmundr halda nú undan, sèr hverr þeirra, en komu í einn stað niðr, ok hlaupa í uppgönguna, ok er þar einn maðr fyrír. Sigmundr kom at honum fyrstr, ok gerði skjótt um við hann. Þá varði Sigmundr uppgönguna, en þeir Þórir ok Einar hlupu til skips þeirra Þrándar, helt þar annar maðr festi, en annar var út á skipi.Þá varði Sigmundr uppgönguna, en þeir Þórir ok Einar hlupu til skips þeirra Þrándar, hèlt þar annar maðr festi, en annar var út á skipi. Þórir hljóp at þeim, er festinni helt, ok drap þann.Þórir hljóp at þeim, er festinni hèlt, ok drap þann. Einar hljóp til skips þeirra Sigmundar, ok flotaði því; Sigmundr varði uppgönguna, ok opaði ofan í fjöruna undan Þeim, þvíat hann vildi til skips þeirra, ok vo þar einn förunaut þeirra í fjörunni; þá hljóp hann út á skipit, ok þeir Þórir báðir. Sigmundr færði þann skjótt útbyrðis, er á skipinu var. Nú reru þeir á burt báðum skipunum, en sá komst til lands, sem Sigmundr hafði útbyrðis skotit.Nú rèru þeir á burt báðum skipunum, en sá komst til lands, sem Sigmundr hafði útbyrðis skotit.

Þeir Þrándr brendu vita, ok var róit til þeirra, ok fóru þeir heim í Götu.

Sigmundr safnaði mönnum at sér, ok ætlaði at taka þá Þránd þar í eyjunni, áðr hann frétti, at þeir voru í burtu.Sigmundr safnaði mönnum at sèr, ok ætlaði at taka þá Þránd þar í eyjunni, áðr hann frètti, at þeir voru í burtu.

Ok nokkuru síðar um sumarit fór Sigmundr á skipi, ok þeir þrír saman, at landsskyldum sínum; þeir reru í eitt þraungt sund milli eyja nokkurra;þeir rèru í eitt þraungt sund milli eyja nokkurra; ok er þeir kvomu or sundinu, þá sigldi þar skip á móti þeim, ok átti allskamt (til) þeirra. Þeir kendu menn þessa, ok voru þar Götuskeggjar, Þrándr ok þeir tólf saman.

Þórir mælti þá: helzti nærr oss eru þeir, segir hann, eðr hvat er nú til ráðs, Sigmundr frændi? segir hann.

Lítils mun viðþurfa, sagði Sigmundr, en þat skulum vér ráðs taka, segir Sigmundr, at róa á móti þeim, en þeir munu vilja fella seglit;Lítils mun viðþurfa, sagði Sigmundr, en þat skulum vèr ráðs taka, segir Sigmundr, at róa á móti þeim, en þeir munu vilja fella seglit; ok er skip vort berr fram hjá skipi þeirra, þá skulu þit bregða sverðum ykkrum, ok skera höfuðbendur á þat borð, er eigi ferr seglit ofan, en ek mun athafast slíkt er mér líkar.ok er skip vort berr fram hjá skipi þeirra, þá skulu þit bregða sverðum ykkrum, ok skera höfuðbendur á þat borð, er eigi ferr seglit ofan, en ek mun athafast slíkt er mèr líkar.

Nú róa þeir á móti þeim, ok er skip þeirra Sigmundar berr fram hjá þeim, Þá skera þeir Þórir ok Einar allar höfuðbendur á þat borð, er eigi fór seglit ofan. Sigmundr þrífr upp fork einn, er lá í skipi hans, ok rekr út í húfinn á skipi þeirra svá hart, at því næst horfði kjölrinn upp á skipinu;Sigmundr þrífr upp fork einn, er lá í skipi hans, ok rekr út í húfinn á skipi þeirra svâ hart, at því næst horfði kjölrinn upp á skipinu; hann færði forkinn í þann húf skipsins, er seglit hafði ofan farit, ok þángat halláðist áðr; því hvelfði skipinu skjótt, með því at hann fylgði at með öllu afli; druknuðu þar fimm menn af liði Þrándar.

Þórir mælti, at þeir skyldi drepa hvern þeirra sem þeir næði. Sigmundr kveðst þat eigi vilja, sagðist heldr vildu hrekja þá sem mest. Nú skilr þar með þeim.

Þá mælti Sigurðr Þorláksson: it sama vill hér vera um hrakfarir vorar fyrir Sigmundi;Þá mælti Sigurðr Þorláksson: it sama vill hèr vera um hrakfarir vorar fyrir Sigmundi; hann fær rétt skipit, ok barg mörgum mönnum.hann fær rètt skipit, ok barg mörgum mönnum.

Þá mælti Þrándr, er hann kom upp í skipit: nú mun hafa umskipt hamíngju með oss Sigmundi, segir hann, þvíat nú hefir honum gefit missýni mikit, er hann drap oss eigi, er hann átti alls kosti við oss, skulu vér nú ok skelegir á vera heðan í frá, ok létta aldri, fyrrenn vér höfum Sigmund í helju.Þá mælti Þrándr, er hann kom upp í skipit: nú mun hafa umskipt hamíngju með oss Sigmundi, segir hann, þvíat nú hefir honum gefit missýni mikit, er hann drap oss eigi, er hann átti alls kosti við oss, skulu vèr nú ok skelegir á vera heðan í frá, ok lètta aldri, fyrrenn vèr höfum Sigmund í helju.

Þeir kvöðust þat gjarna vilja; fara nú heim í Götu við svá búit.fara nú heim í Götu við svâ búit.

Líðr nú á sumarit, ok eigast nú ekki fleira við at sinni.

Svá bar til einn dag, þá er skamt var til vetrar, at Þrándr safnar mönnum at sér, ok fara sextigi manna, ok segir Þrándr, at þá skulu þeir leita á fund Sigmundar, kveðst svá dreymt hafa, at þá muni honum nærr stýrt verða.Svâ bar til einn dag, þá er skamt var til vetrar, at Þrándr safnar mönnum at sèr, ok fara sextigi manna, ok segir Þrándr, at þá skulu þeir leita á fund Sigmundar, kveðst svâ dreymt hafa, at þá muni honum nærr stýrt verða. Þeir höfðu tvö skip, ok lið valit; þar var í för með Þrándi Leifr Össurarson, Sigurðr Þorláksson, Þórðr lági, Gautr rauði, Steingrímr hét bóndi í Austrey, Eldjárn kambhöttr, hann hafði þá leingi verit með Þrándi.þar var í för með Þrándi Leifr Össurarson, Sigurðr Þorláksson, Þórðr lági, Gautr rauði, Steingrímr hèt bóndi í Austrey, Eldjárn kambhöttr, hann hafði þá leingi verit með Þrándi. Svíneyjar-Bjarni sat hjá þessum málum, síðan þeir Sigmundr sættust.

Þeir Þrándr fóru nú til þess, er þeir koma til Skúfeyjar, ok draga upp skip sín, ok gánga upp allir, til þess er þeir koma at uppgaungunum.

Skúfey er svá gott vígi, at þeir segja, at eyin verði eigi sótt, ef tíu menn eru til varnar hjá uppgöngunni, en aldri komi svá margr at sótt verði.Skúfey er svâ gott vígi, at þeir segja, at eyin verði eigi sótt, ef tíu menn eru til varnar hjá uppgöngunni, en aldri komi svâ margr at sótt verði.

Eldjárn kambhöttr gekk upp sýnu fyrstr, ok fann varðmann Sigmundar hjá uppgöngunni, þeir réðust þegar til, ok lýkr svá þeirra skiptum, at þeir hrutu báðir fyrir hamar ofan, ok fengu bana báðir þeir.Eldjárn kambhöttr gekk upp sýnu fyrstr, ok fann varðmann Sigmundar hjá uppgöngunni, þeir rèðust þegar til, ok lýkr svâ þeirra skiptum, at þeir hrutu báðir fyrir hamar ofan, ok fengu bana báðir þeir.

Þrándr geingr nú upp, ok allir þeir, til bæjar, ok slá hríng um bæinn, ok koma svá mjök á úvart, at eingi njósn kom fyrir þeim;Þrándr geingr nú upp, ok allir þeir, til bæjar, ok slá hríng um bæinn, ok koma svâ mjök á úvart, at eingi njósn kom fyrir þeim; þeir brutu upp hurðir. Sigmundr hlaupa til vopna skjótt, ok allir þeir er fyrir voru; Þuríðr húsfreyja tekr ok vopn, ok dugir eigi verr til enn einnhverr kallmaðr. Þeir Þrándr bera eld (at) húsunum, ok ætla at sækja bæinn með eldi ok vopnum, veita nú harða atsókn, ok er þeir hafa atsótt um hríð, þá geingr Þuríðr husfreyja út í dyrnar, ok mælti: hversu leingi ætlar þú, Þrándr! segir hún, at berjast við höfuðlausa menn?

Þrándr svarar: þetta mun dagsanna, segir hann, ok mun Sigmundr vera í brottu.

Nú geingr Þrándr rángsælis um bæinn ok blístrar; Þrándr kemr nú at jarðhúsmunna einum, er stund þá var brott frá bænum, hann ferr þá svá, at hann hafði niðri aðra höndina á jörðu, ok bregðr henni annat skeið at nösum sér, ok mælti: hér hafa þeir farit þrír, Sigmundr, Þórir ok Einar.Þrándr kemr nú at jarðhúsmunna einum, er stund þá var brott frá bænum, hann ferr þá svâ, at hann hafði niðri aðra höndina á jörðu, ok bregðr henni annat skeið at nösum sèr, ok mælti: hèr hafa þeir farit þrír, Sigmundr, Þórir ok Einar.

Nú ferr Þrándr um hríð, ok þefaði sem hann rekti spor, sem hundar; hann biðr þá ekki við sik koma, ferr hann til þess, er hann kemr at gjá einni, en sú gjá geingr um eyna þvera, Skúfey; þá mælti Þrándr: hér hafa þeir farit, ok mun Sigmundr hér hafa hlaupit yfir, hvat sem þeir hafa af sér gjört.þá mælti Þrándr: hèr hafa þeir farit, ok mun Sigmundr hèr hafa hlaupit yfir, hvat sem þeir hafa af sèr gjört. Nú skulu vér skipta liði voru, segir Þrándr, skal Leifr Össurarson ok Sigurðr Þorláksson fara fyrir annan enda gjárinnar, ok sumt lið með þeim, en ek fyrir annan enda, ok finnumst þá hinumegin gjárinnar.Nú skulu vèr skipta liði voru, segir Þrándr, skal Leifr Össurarson ok Sigurðr Þorláksson fara fyrir annan enda gjárinnar, ok sumt lið með þeim, en ek fyrir annan enda, ok finnumst þá hinumegin gjárinnar.

Nú gera þeir svá;Nú gera þeir svâ;

Þrándr mælti þá: þat er nú til, Sigmundr! at gera vart við sik, ef þú ert hugar þíns eigandi, ok þikist vaskr maðr vera, sem þú hefir leingi kallaðr verit.

En niðmyrkr var á sem mest, ok litlu síðar hleypr maðr yfir gjána at þeim Þrándi, ok höggr með sverði til Steingríms, nábúa Þrándar, ok klýfr hann í herðar niðr, ok var þar Sigmundr; hann hleypr þegar öfugr aptr yfir gjána.

Þar fór Sigmundr, segir Þrándr, ok eptir þeim skulum vér halda fyrir enda gjárinnar, ok svá gera þeir, ok finnast þeir Leifr nú allir ok Þrándr.Þar fór Sigmundr, segir Þrándr, ok eptir þeim skulum vèr halda fyrir enda gjárinnar, ok svâ gera þeir, ok finnast þeir Leifr nú allir ok Þrándr.

Sigmundr ok hans félagar koma nú allir á einn hamar við sjóinn, ok heyra nú manna mál alla vega frá sér;Sigmundr ok hans fèlagar koma nú allir á einn hamar við sjóinn, ok heyra nú manna mál alla vega frá sèr; þá mælti Þórir: nú munu vér veita hér vörn, sem auðit má verða.þá mælti Þórir: nú munu vèr veita hèr vörn, sem auðit má verða.

Ekki er ek til varnar fær, segir Sigmundr, þvíat sverð mitt varð mér laust áðan, er ek hljóp öfugr aptr yfir gjána, ok munu vér hér hlaupa ofan fyrir hamarinn, ok leggiumst til sunds.Ekki er ek til varnar fær, segir Sigmundr, þvíat sverð mitt varð mèr laust áðan, er ek hljóp öfugr aptr yfir gjána, ok munu vèr hèr hlaupa ofan fyrir hamarinn, ok leggiumst til sunds.

Gerum sem þér líkar, segir Þórir.Gerum sem þèr líkar, segir Þórir.

Þetta taka þeir ráðs, hlaupa á sund þar af hamrinum fram.

Þá mælti Þrándr, er hann heyrði skellina: þar fóru þeir nú, segir hann; nú skulu vér taka þar skip, er vér fám, ok leita þeirra, sumir á sjá, en sumir á landi, ok svá gera þeir, ok finna þá eigi.nú skulu vèr taka þar skip, er vèr fám, ok leita þeirra, sumir á sjá, en sumir á landi, ok svâ gera þeir, ok finna þá eigi.

Nú er at segja frá þeim Sigmundi, at þeir leggjast um hríð, ok ætla til Suðreyjar, þángat var skemst; ok var þat þó löng vika sjófar, ok er þeir höfðu hálfnat sundit, mælti Einar: hér mun skilja oss.ok var þat þó löng vika sjófar, ok er þeir höfðu hálfnat sundit, mælti Einar: hèr mun skilja oss.

Sigmundr kveðr þat eigi skyldu, ok far, Einar! meðal herða mér, ok svá gerði hann.Sigmundr kveðr þat eigi skyldu, ok far, Einar! meðal herða mèr, ok svâ gerði hann.

Sigmundr leggst þá um hríð.

Þá mælti Þórir, er hann lagðist síðar: hversu leingi skaltu, Sigmundr frændi! flytja dauðan mann eptir þér?Þá mælti Þórir, er hann lagðist síðar: hversu leingi skaltu, Sigmundr frændi! flytja dauðan mann eptir þèr?

Eigi ætla (ek) þess þurfa, segir Sigmundr.

Nú lögðust þeir þartil, er eptir var fjórðúngr sundsins; þá mælti Þórir: alla æfi okkra, Sigmundr frændi! höfum við ásamt verit, ok mikla ástúð haft, hvorir okkar við annan, en nú er vænst, at þrjóti okkra samvistu, hefir ek nú framlagit, slíkt er ek er tilfær, vil ek at þú hjálpir þér ok lífi þínu, en gef eigi gaum at mér, þvíat þar gefr þú þitt líf við, frændi! ef þú faltrast við mik.þá mælti Þórir: alla æfi okkra, Sigmundr frændi! höfum við ásamt verit, ok mikla ástúð haft, hvorir okkar við annan, en nú er vænst, at þrjóti okkra samvistu, hefir ek nú framlagit, slíkt er ek er tilfær, vil ek at þú hjálpir þèr ok lífi þínu, en gef eigi gaum at mèr, þvíat þar gefr þú þitt líf við, frændi! ef þú faltrast við mik.

Þat skal aldri verða, segir Sigmundr, at við skilim svá, Þórir frændi! skulu við annathvort báðir á land komast eðr hvorgi.Þat skal aldri verða, segir Sigmundr, at við skilim svâ, Þórir frændi! skulu við annathvort báðir á land komast eðr hvorgi.

Sigmundr flytr nú Þóri meðal herða sér, var Þórir þá svá máttfarinn, at hann mátti sér nær ekki at veita, ok leggst Sigmundr þartil, er hann kemr at Suðrey.Sigmundr flytr nú Þóri meðal herða sèr, var Þórir þá svâ máttfarinn, at hann mátti sèr nær ekki at veita, ok leggst Sigmundr þartil, er hann kemr at Suðrey. Brim var at eyjunni; var Sigmundr þá svá máttfarinn, at hann dró stundum frá landi, en annat skeið hóf hann at;var Sigmundr þá svâ máttfarinn, at hann dró stundum frá landi, en annat skeið hóf hann at; skolaði Þóri þá af herðum honum, ok druknaði hann, en Sigmundr gat skriðit upp um síðir, ok var þá svá máttfarinn, at hann mátti eigi gánga, ok skreið upp í fjöruna, ok lagðist niðr í þarabrukit;skolaði Þóri þá af herðum honum, ok druknaði hann, en Sigmundr gat skriðit upp um síðir, ok var þá svâ máttfarinn, at hann mátti eigi gánga, ok skreið upp í fjöruna, ok lagðist niðr í þarabrukit; þetta var í lýsíng, þar lá hann til þess er lýst var.

Þar var bær einn lítill skamt upp á eyna, er hét í Sandvík, þar bjó sá maðr, er Þorgrímr illi hét, mikill maðr ok sterkr, landseti Þrándar or Götu;Þar var bær einn lítill skamt upp á eyna, er hèt í Sandvík, þar bjó sá maðr, er Þorgrímr illi hèt, mikill maðr ok sterkr, landseti Þrándar or Götu; hann átti tvo syni, hétu Ormsteinn ok Þorsteinn;hann átti tvo syni, hètu Ormsteinn ok Þorsteinn; þeir voru efniligir menn. gekk Þorgrímr illi til fjöru, ok hafði bolexi í hendi; hann kom þar, er hann sá, at rautt klæði tók or brukinu; hann rótar af þaranum, ok sér at þar liggr maðr;hann rótar af þaranum, ok sèr at þar liggr maðr; hann spyrr hverr hann væri.

Sigmundr segir til sín.

Lágt ferr nú höfðíngi vorr, sagði hann, eðr hvat berr til?

Sigmundr sagði allt, sem farit hafði.

Þá koma at synir hans. Sigmundr biðr þá at þeir mundu hjálpa sér.Sigmundr biðr þá at þeir mundu hjálpa sèr. Þorgrímr tók ekki fljótt á því, ok talar nú hljótt við syni sína: Sigmundr hefir svá mikit fé á sér, at því er mér lízt, sagði hann, at vér hafim aldri sliks eigandi vorðit, ok er gullhríngr hans harðla digr;Þorgrímr tók ekki fljótt á því, ok talar nú hljótt við syni sína: Sigmundr hefir svâ mikit fè á sèr, at því er mèr lízt, sagði hann, at vèr hafim aldri sliks eigandi vorðit, ok er gullhríngr hans harðla digr; lízt mér þat ráð, at vér drepim hann, ok myrðim hann síðan, mun þetta aldri víst verða.lízt mèr þat ráð, at vèr drepim hann, ok myrðim hann síðan, mun þetta aldri víst verða.

Synir hans mæla í móti um hríð, en samþyktu honum um síðir, ok gánga nú þar til, er Sigmundr lá, ok taka nú í hár honum, en Þorgrímr illi höggr höfuð af Sigmundi með bolöxi, ok lætr Sigmundr svá líf sitt, hinn vaskasti maðr fyrir flestra hluta sakir.Synir hans mæla í móti um hríð, en samþyktu honum um síðir, ok gánga nú þar til, er Sigmundr lá, ok taka nú í hár honum, en Þorgrímr illi höggr höfuð af Sigmundi með bolöxi, ok lætr Sigmundr svâ líf sitt, hinn vaskasti maðr fyrir flestra hluta sakir. Þeir fletta hann klæðum ok gripum, ok draga hann síðan upp undir einn moldbakka, ok kasa hann þar. Lík Þóris var upprekit, ok kasa þeir hann hjá Sigmundi, ok myrða þá báða.

Þat er at segja af Þrándi ok hans förunautum, at hann ferr heim eptir þessi tíðindi, er menn komu til, ok var lítt brunninn; fátt hafði þar manna látizt.

Þuríðr húsfreyja, er síðan var kölluð Meginekkja, helt búi sínu í Skúfey eptir Sigmund bónda sinn;Þuríðr húsfreyja, er síðan var kölluð Meginekkja, hèlt búi sínu í Skúfey eptir Sigmund bónda sinn; þar óx upp börn þeirra Sigmundar með henni, ok voru öll mannvænlig.

Þrándr ok Leifr Össurarson tóku nú undir sik allar Færeyjar, ok höfðu vald yfir. Þrándr lét bjóða Þuríði Meginekkju sættir, ok sonum hennar, en þau tóku lítt undir þat, varð ok ekki af því, at synir Sigmundar leitaði trausts við Noregs höfðíngja, er þeir voru úngir at aldri.Þrándr lèt bjóða Þuríði Meginekkju sættir, ok sonum hennar, en þau tóku lítt undir þat, varð ok ekki af því, at synir Sigmundar leitaði trausts við Noregs höfðíngja, er þeir voru úngir at aldri.

Leið nú svá fram nokkura vetr, at kyrt var í Færeyjum.Leið nú svâ fram nokkura vetr, at kyrt var í Færeyjum.

Þrándr kemr at máli við Leif Össurarson, at hann vildi leita honum at kvonfángi nokkuru.

Hvar skal at því leita? segir Leifr.

Þar sem Þóra er, Sigmundardóttir, segir Þrándr.

Eigi þiki mér líkliga horfa, segir Leifr.Eigi þiki mèr líkliga horfa, segir Leifr.

Eigi mun þér konan gipt, ef þú biðr eigi, segir Þrándr.Eigi mun þèr konan gipt, ef þú biðr eigi, segir Þrándr.

Þeir gera nú ferð sína til Skúfeyjar með nokkura menn, ok er þeim þar fáliga fagnat. Þrándr ok Leifr bjóða þeim sættir Þuríði ok sonum hennar, at hinir beztu menn dæmdi þeirra á milli þar í eyjum. Þau tóku ekki fljótt undir þat. Þá hóf Þrándr bónorð fyrir hönd Leifs, ok bað Þóru til handa honum, dóttur Sigmundar; þótti þat líkligast til heilla sátta; bauð Þrándr gæða hluta Leifs með miklu fé.bauð Þrándr gæða hluta Leifs með miklu fè. Þessu var (tekit) sæmiliga af öllum þeim, en Þóra sjálf svarar svá: manngjarnliga mun yðr mér þikja fara;Þessu var (tekit) sæmiliga af öllum þeim, en Þóra sjálf svarar svâ: manngjarnliga mun yðr mèr þikja fara; ek vil á þessu gera kost fyrir mína hönd: ef Leifr er eiðfær, at hann sé eigi föðurbani minn, ok eigi menn tilfengit, at drepa föður minn, þá geri ek þann kost á, at hann skal viss verða, hvat er föður mínum hefir at bana orðit, eðr hverr valdr er dauða hans, ok at öllum þessum hlutum framkomnum þá megum vér gera sætt með oss með bræðra minna ráði ok móður ok annarra frænda vorra ok vina.ek vil á þessu gera kost fyrir mína hönd: ef Leifr er eiðfær, at hann sè eigi föðurbani minn, ok eigi menn tilfengit, at drepa föður minn, þá geri ek þann kost á, at hann skal viss verða, hvat er föður mínum hefir at bana orðit, eðr hverr valdr er dauða hans, ok at öllum þessum hlutum framkomnum þá megum vèr gera sætt með oss með bræðra minna ráði ok móður ok annarra frænda vorra ok vina.

Þetta þótti öllum vel mælt, ok vitrliga tilfundit, ok þetta semja þau með sér, at þeir Þrándr ok Leifr heita þessu, ok skilja nú við svá búit.Þetta þótti öllum vel mælt, ok vitrliga tilfundit, ok þetta semja þau með sèr, at þeir Þrándr ok Leifr heita þessu, ok skilja nú við svâ búit.

Litlu eptir þetta býst Þrándr heiman or Götu ok Leifr með honum, ok fara á einu skipi, ok eru tólf saman: þeir fara til Suðreyjar, ok koma í Sandvík til Þorgríms illa; þetta var nokkurum vetrum eptir líflát þeirra Sigmundar. Þeir koma sið við eyna, gánga upp til bæjar; Þorgrímr fagnar vel þeim Þrándi, ok gánga þeir inn. Þrándr geingr til stofu, ok Þorgrímr bóndi, en þeir Leifr sitja frammi í húsum við elda, er upp voru kveiktir fyrir þeim.

Þrándi ok Þorgrími varð mart talat.

Þrándr mælti: hvat ætla menn at Sigmundi Brestissyni muni hafa at bana vorðit? sagði hann.

Eigi þikjast menn þat gjörla vita, segir Þorgrímr; ætla sumir, at þér munit hafa fundit þá í fjörunni eðr á sundi ok drepit þá.ætla sumir, at þèr munit hafa fundit þá í fjörunni eðr á sundi ok drepit þá.

Slíkt er illa ætlat ok úlíkliga, segir Þrándr, þvíat þat vissu allir, at vér vildum bana Sigmundar, en fyrir hvat mundu vér vilja myrða þá? ok er slíkt úvingjarnliga mælt.Slíkt er illa ætlat ok úlíkliga, segir Þrándr, þvíat þat vissu allir, at vèr vildum bana Sigmundar, en fyrir hvat mundu vèr vilja myrða þá? ok er slíkt úvingjarnliga mælt.

Mæla þat enn sumir menn, segir Þorgrímr, at þeir muni hafa sprúngit á sundi, eðr Sigmundr muni hafa komizt til lands nokkurs, er hann var afreksmaðr um marga hluti, ok muni þá hafa verit drepinn, ef hann hefir megnlítill til lands komit, eðr myrðr.

Slíkt er alláræðiliga talat, segir Þrándr, ok þat er mín ætlan, at svá hafi verit;Slíkt er alláræðiliga talat, segir Þrándr, ok þat er mín ætlan, at svâ hafi verit; eðr hvat er nú, félagi! er eigi svá, sem mik grunar, at þú sér valdr dauða Sigmundar?eðr hvat er nú, fèlagi! er eigi svâ, sem mik grunar, at þú sèr valdr dauða Sigmundar?

Þorgrímr synjar þess, sem mest má hann.

Eigi muntu þessa þurfa at þræta, segir Þrándr, þvíat ek þikjumst vita, at þú ert þessa verks sannr.

Hann synjar sem áðr;

Þrándr lætr þá kalla á þá Leif ok Sigurð, ok biðr at Þorgrímr ok synir hans sé fjötraðir, ok svá var gert at þeir eru fjötraðir ok rikt bundnir.Þrándr lætr þá kalla á þá Leif ok Sigurð, ok biðr at Þorgrímr ok synir hans sè fjötraðir, ok svâ var gert at þeir eru fjötraðir ok rikt bundnir.

Þrándr hafði þá látit gera elda mikla í eldaskála, ok grindr fjórar lætr hann gera með fjórum hornum, ok níu reita ristr Þrándr alla vega út frá grindunum, en hann sezt á stól milli elds ok grindanna; hann biðr þá nú ekki við sik tala, ok þeir gera svá.hann biðr þá nú ekki við sik tala, ok þeir gera svâ.

Þrándr sitr svá um hríð;Þrándr sitr svâ um hríð; ok er stund leið, þá geingr maðr inn í eldaskálann, ok var allr alvotr, þeir kenna manninn, at þar var Einar Suðreyíngr; hann geingr at eldinum, ok réttir at hendr sínar ok litla hríð, ok snýr út eptir þat;hann geingr at eldinum, ok rèttir at hendr sínar ok litla hríð, ok snýr út eptir þat; ok er stund líðr, geingr maðr inn í eldahúsit, hann geingr at eldi, ok réttir til hendr sínar, ok geingr út síðan;ok er stund líðr, geingr maðr inn í eldahúsit, hann geingr at eldi, ok rèttir til hendr sínar, ok geingr út síðan; þeir kendu, at þar var Þórir. Brátt eptir þetta geingr hinn þriði maðr í eldaskálann, þessi var mikill maðr, ok mjök blóðugr; hann hafði höfuðit í hendi sér;hann hafði höfuðit í hendi sèr; þenna kenna þeir allir, at þar var Sigmundr Brestisson, hann nemr staðar nokkura stund á gólfinu, ok geingr út síðan.

Ok eptir þetta ríss Þrándr af stólinum, ok varpar mæðiliga öndunni, ok mælti: nú megi þér sjá, hvat þessum mönnum hefir at bana orðit.Ok eptir þetta ríss Þrándr af stólinum, ok varpar mæðiliga öndunni, ok mælti: nú megi þèr sjá, hvat þessum mönnum hefir at bana orðit. Einar hefir látizt fyrst, ok kalit í hel eðr druknat, er hann var þeirra kraptaminstr; þá mun Þórir hafa látizt þar næst, ok mun Sigmundr hafa flutt hann, ok dasazt mest á því, en Sigmundr mun hafa komizt á land máttlítill, ok munu þessir menn hafa drepit hann, er oss sýndist hann blóðugr ok höfuðlaus.

Förunautar Þrándar sönnuðu þetta allir, at svá muni farit hafa.Förunautar Þrándar sönnuðu þetta allir, at svâ muni farit hafa.

Nú segir Þrándr, at þeir skuli þar rannsaka allt, ok svá gera þeir, ok finna þar öngvan ávitöl.Nú segir Þrándr, at þeir skuli þar rannsaka allt, ok svâ gera þeir, ok finna þar öngvan ávitöl. Þeir Þorgrímr ok synir hans þræta, ok kvoðust þessa verks eigi valdir. Þrándr kvað þá eigi þurfa at þræta, bað menn sína rannsaka gerla, ok þeir gera enn svá.Þrándr kvað þá eigi þurfa at þræta, bað menn sína rannsaka gerla, ok þeir gera enn svâ.

Örk ein mikil ok fornlig stóð í eldahúsinu. Þrándr spyrr, hvort þeir hafa rannsakat örkina. Þeir sögðu þat eigi vera, ok brutu hana upp, ok þótti þeim þar ekki í nema hroði einn, ok leitaðu þar í um hríð.

Þrándr mælti: hvelfit örkinni, ok svá gerðu þeir;Þrándr mælti: hvelfit örkinni, ok svâ gerðu þeir; þar fundu þeir tötrabagga einn, er verit hafði í örkinni, ok fengu Þrándi; hann leysti til, ok voru þar margir tötrar samanvafðir, ok umsíðir fann Þrándr þar mikinn gullhríng, ok kendi, at þann hríng hafði átt Sigmundr Brestisson, ok Hákon jarl hafði gefit honum. Ok er Þorgrímr veit þetta, þá geingr hann við morði Sigmundar, ok segir nú allt, sem farit hafði; hann vísar þeim til, hvar þeir Sigmundr ok Þórir voru dysjaðir, ok flytja þeir lík þeirra á brott.

Þrándr lætr þá Þorgrím ok sonu hans fara með sér;Þrándr lætr þá Þorgrím ok sonu hans fara með sèr; síðan eru þeir greptraðir, Sigmundr ok Þórir, at kirkju í Skúfey, þeirri er Sigmundr hafði gera látit.