Bókastaðir

Þat sumar, er Sigmundr hafði gjörzt hirðmaðr Hákonar jarls áðr um vetrinn at jólum, fór hann með jarli inn til Frostaþíngs, ok þá flutti Sigmundr mál Þorkels, mágs síns, at Hákon jarl gjörði hann sýknan, ok gæfi honum landsvist sína at frjálsu, ok Hákon jarl játtaði Sigmundi því skjótt. Lét jarl þá senda eptir Þorkeli ok liði hans, ok var Þorkell þann vetr með Hákoni jarli, ok kona hans, ok Þuríðr dóttir þeirra.Lèt jarl þá senda eptir Þorkeli ok liði hans, ok var Þorkell þann vetr með Hákoni jarli, ok kona hans, ok Þuríðr dóttir þeirra. Hún hafði fædt meybarn þat sama sumar, er þeir Sigmundr höfðu í brott farit, ok hét sú mær Þóra.Hún hafði fædt meybarn þat sama sumar, er þeir Sigmundr höfðu í brott farit, ok hèt sú mær Þóra.

Um vorit eptir fekk Hákon jarl Þorkeli þurrafrost sýslu út í Orkadal, ok setti Þorkell þar bú saman, ok var þar alla stund, þar til er nú er komit sögunni.Um vorit eptir fèkk Hákon jarl Þorkeli þurrafrost sýslu út í Orkadal, ok setti Þorkell þar bú saman, ok var þar alla stund, þar til er nú er komit sögunni.

Nú ríðr Sigmundr út í Orkadal, ok finnr Þorkel, ok er við honum vel tekit. Ok nú hefr Sigmundr bónorð sitt, ok biðr Þuríðar. Þorkell tekr þessu vel, ok þikir sér ok dóttur sinni ok öllum þeim leitat í þessu sæmdar ok virðíngar.Þorkell tekr þessu vel, ok þikir sèr ok dóttur sinni ok öllum þeim leitat í þessu sæmdar ok virðíngar. Drekkr Sigmundr nú brúðhlaup sitt á Hlöðum með Hákoni jarli, ok lætr jarl þá veizlu standa sjö nætr. Gjörðist þá Þorkell þurrafrost hirðmaðr Hákonar jarls, ok hinn kærasti vinr. Fara nú heim eptir þetta; en Sigmúndr var (með) jarli ok kona hans, þar til er hann ferr út til Færeyja um haustit, ok Þuríðr, kona hans, með honum, ok Þóra, dóttir hans.

Er nú kyrt í eyjunum um vetrinn.

At vori fara menn til þíngs í Straumsey; kemr þar fjölmennt, Sigmundr ok sveit manna með honum. Þrándr kemr þar, ok heimtir Sigmundr fé sitt at Þrándi þriðjúng annan, en kveðst þó allt eiga at hafa, nema hann gjörði fyrir bæn manna.Þrándr kemr þar, ok heimtir Sigmundr fè sitt at Þrándi þriðjúng annan, en kveðst þó allt eiga at hafa, nema hann gjörði fyrir bæn manna.

Þrándr svarar: svá er háttat, frændi! sagði hann, at sá maðr, er Leifr heitir, ok er Össurarson, (er með mér), ok bauð ek honum heim, er við vorum sáttir.Þrándr svarar: svâ er háttat, frændi! sagði hann, at sá maðr, er Leifr heitir, ok er Össurarson, (er með mèr), ok bauð ek honum heim, er við vorum sáttir. Nú vil ek biðja þik, frændi! sagði Þrándr, at þú unnir Leifi nökkura sæmda eptir föður sinn Össur, er þú drapt, ok mætta ek gjalda honum þat fé, er þú átt hjá mér.Nú vil ek biðja þik, frændi! sagði Þrándr, at þú unnir Leifi nökkura sæmda eptir föður sinn Össur, er þú drapt, ok mætta ek gjalda honum þat fè, er þú átt hjá mèr.

Þat gjörir ek eigi, sagði Sigmundr, ok skaltu gjalda mér fé mitt.Þat gjörir ek eigi, sagði Sigmundr, ok skaltu gjalda mèr fè mitt.

Þetta mun þér sýnast sannligt, segir Þrándr.Þetta mun þèr sýnast sannligt, segir Þrándr.

Sigmundr svarar: gjalt þú féð, sagði hann;Sigmundr svarar: gjalt þú fèð, sagði hann; annar mun verri!

Þrándr greiddi nú helmíng af þeim þriðjúngi, ok kveðst þá eigi viðlátinn at greiða þá meira. Sigmundr gekk þá at Þrándi, ok hafði öxi í hendi þá hina silfrreknu, er hann vó Össur með; hann setti öxarhyrnuna fyrir brjóst Þrándi, ok kveðst mundu þrýsta svá, at hann kendi útæpiliga, nema greiddi hann þegar féð.hann setti öxarhyrnuna fyrir brjóst Þrándi, ok kveðst mundu þrýsta svâ, at hann kendi útæpiliga, nema greiddi hann þegar fèð.

Þrándr sagði þá: vandræðamaðr ertu, segir hann, ok bað mann sinn gánga inn í búð eptir fésjóð, er þar lá, ok vita, hvárt nokkut væri eptir af silfri.Þrándr sagði þá: vandræðamaðr ertu, segir hann, ok bað mann sinn gánga inn í búð eptir fèsjóð, er þar lá, ok vita, hvârt nokkut væri eptir af silfri. Sá fór, ok rétti sjóðinn at Sigmundi, ok var þá vegit féð, ok stóðst þat á endum, ok þat er Sigmundr átti;Sá fór, ok rètti sjóðinn at Sigmundi, ok var þá vegit fèð, ok stóðst þat á endum, ok þat er Sigmundr átti; skilja nú við svá búit.skilja nú við svâ búit.

Þetta sumar fór Sigmundr til Noregs með skatta Hákonar jarls, ok er þar við honum vel tekit, dvelst nú skamma hríð með jarli, ok ferr út til Færeyja, ok sitr þar um vetrinn.

Þórir, frændi hans, er jafnan með honum.

Sigmundr var vinsæll þar í eyjunum. Þeir Svíneyjar-Bjarni heldu vel sætt sína, ok kom Bjarni jafnan sama á með þeim Þrándi ok Sigmundi, ella mundi verr farit hafa.Þeir Svíneyjar-Bjarni hèldu vel sætt sína, ok kom Bjarni jafnan sama á með þeim Þrándi ok Sigmundi, ella mundi verr farit hafa.

Um várit fara menn til Straumseyjarþíngs, kemr þar fjölmennt; heimti Sigmundr fé sitt at Þrándi, en Þrándr beiðir föðurbóta fyrir hönd Leifs Össurarsonar, ok margir menn leggja nú orð til, at þeir skuli vel semja.heimti Sigmundr fè sitt at Þrándi, en Þrándr beiðir föðurbóta fyrir hönd Leifs Össurarsonar, ok margir menn leggja nú orð til, at þeir skuli vel semja.

Sigmundr svarar: eigi geldr Þrándr heldr Leifi féð enn mér, en fyrir orð góðra manna skal fé þetta standa, en eigi gef ek þat upp, ok eigi geld ek þat svá búit.Sigmundr svarar: eigi geldr Þrándr heldr Leifi fèð enn mèr, en fyrir orð góðra manna skal fè þetta standa, en eigi gef ek þat upp, ok eigi geld ek þat svâ búit.

Ok skilja nú við þetta, ok fara heim af þíngi.

Sigmundr bjóst enn at fara til Noregs um sumarit með skatta Hákonar jarls, ok verðr síðbúinn. Siglir í haf, er hann er búinn. Þuríðr, kona hans, er eptir, en Þórir, frændi hans, ferr með honum. Ferst þeim vel, koma norðr við Þrándheim síð um haustit; fór Sigmundr þá til Hákonar jarls, ok er honum þar vel fagnat.

Sigmundr hefir þá sjö vetr ok tuttugu, er þetta var, ok var síðan með Hákoni jarli.

Þann vetr komu Jómsvíkíngar til Noregs, ok börðust við þá Hákon jarl ok sonu hans. Þeir frændr Sigmundr ok Þórir voru í bardaga með jörlum Hákoni ok Eiríki, ok er svá sagt, at Sigmundr geingi furstr manna upp á skeið Búa digra, þá er hann barðist sem ákafast, ok Þórir þar næstr með þrjátigi manna.Þeir frændr Sigmundr ok Þórir voru í bardaga með jörlum Hákoni ok Eiríki, ok er svâ sagt, at Sigmundr geingi furstr manna upp á skeið Búa digra, þá er hann barðist sem ákafast, ok Þórir þar næstr með þrjátigi manna. En er þeir Sigmundr ok Búi áttust vápnaskipti við, þá sá Sigmundr, at hann mátti eigi jafnbjóða Búa um afl ok stór högg, tók hann þá til vígfimi sinnar, ok kastaði upp í lopt skildi sínum ok sverði, ok skipti svá um í höndum sér, sem hann var opt vanr; við því átti Búi eigi gert, ok hjó Sigmundr með vinstri hendi af Búa hendr í úlfliðunum;En er þeir Sigmundr ok Búi áttust vâpnaskipti við, þá sá Sigmundr, at hann mátti eigi jafnbjóða Búa um afl ok stór högg, tók hann þá til vígfimi sinnar, ok kastaði upp í lopt skildi sínum ok sverði, ok skipti svâ um í höndum sèr, sem hann var opt vanr; við því átti Búi eigi gert, ok hjó Sigmundr með vinstri hendi af Búa hendr í úlfliðunum; eptir þat stökk Sigmundr aptr á sitt skip við sjö menn, en allir aðrir voru drepnir, þeir er upp höfðu geingit eptir þeim Þóri; steig Búi þá fyrir borð, ok var hroðit skip hans. En um várit eptir gaf Hákon jarl Sigmundi stórgjafir, áðr þeir skildu.En um vârit eptir gaf Hákon jarl Sigmundi stórgjafir, áðr þeir skildu. Sigldu þeir frændr þá út til Færeyja, ok settust um kyrt, ok réð Sigmundr þar þá einn öllu.Sigldu þeir frændr þá út til Færeyja, ok settust um kyrt, ok rèð Sigmundr þar þá einn öllu.

Nú er þar til at taka, at Ólafr konúngr hafði verit tvo vetr í Noregi, ok kristnat um vetrinn allan Þrándheim; þá gerði konúngr orðsendíngar út til Færeyja til Sigmundar Brestissonar, ok boðaði honum á sinn fund, lét hann ok þat fylgja orðsendíngu, at Sigmundr skyldi fá sæmdir, ok verða mestr maðr í Færeyjum, ef hann vildi gerast hans maðr.þá gerði konúngr orðsendíngar út til Færeyja til Sigmundar Brestissonar, ok boðaði honum á sinn fund, lèt hann ok þat fylgja orðsendíngu, at Sigmundr skyldi fá sæmdir, ok verða mestr maðr í Færeyjum, ef hann vildi gerast hans maðr.

Ólafr konúngr fór norðan or Þrándheimi, er áleið sumarit, en er hann kom á Sunnmæri, ok þá þar veizlur með einum ríkum bónda, þá kom utan af Færeyjum at orðsendíngu konúngs Sigmundr Brestisson ok Þórir, frændi hans.

En er Sigmundr fann konúngi, þá tók konúngr við honum allblíðliga, ok áttust þeir brátt tal við.

Konúngr mælti þá: vel hefir þú gert, Sigmundr! at þú lagðist eigi þessa ferð undir höfuð; bauð ek þér af því mest á minn fund, at mér er mikit sagt af frækleik þínum ok atgervi;bauð ek þèr af því mest á minn fund, at mèr er mikit sagt af frækleik þínum ok atgervi; vil ek gjarna vera þinn vin fullkominn, ef þú vill hlýðnast mér um þá hluti, er mér þikir mestu varða.vil ek gjarna vera þinn vin fullkominn, ef þú vill hlýðnast mèr um þá hluti, er mèr þikir mestu varða. Er þat ok mál sumra manna, at okkar félagskapr sé eigi úviðrkæmiligr, sakir þess at við erum nú báðir kallaðir eigi óhreystiligir, en þolat leingi áðr vás ok vandræði, enn við fengim okkrar eiginligar sæmdir, þvíat okkr hafa sumir hlutir eigi ólíkt atborizt í útlegð ok ánauð: þú vart barn, ok sátt uppá, er faðir þinn var drepinn saklaus;Er þat ok mál sumra manna, at okkar fèlagskapr sè eigi úviðrkæmiligr, sakir þess at við erum nú báðir kallaðir eigi óhreystiligir, en þolat leingi áðr vás ok vandræði, enn við fengim okkrar eiginligar sæmdir, þvíat okkr hafa sumir hlutir eigi ólíkt atborizt í útlegð ok ánauð: þú vart barn, ok sátt uppá, er faðir þinn var drepinn saklaus; en ek var í móður kviði, er minn faðir var sviksamliga drepinn utan alla sök, nema illsku ok ágirnd sinna frænda. Svá er mér ok sagt, at þér væri því síðr boðnar föðurbætr, at frændr þínir báðu eigi síðr drepa þik enn föður þinn;Svâ er mèr ok sagt, at þèr væri því síðr boðnar föðurbætr, at frændr þínir báðu eigi síðr drepa þik enn föður þinn; drepa þik enn föður þinn; ok vart síðan seldr mansali, eðr enn heldr gefit fé til, at þú værir þjáðr ok þrælkaðr, ok með því móti flæmdr ok fluttr frá þínum eignum ok óðaljörðu, ok hafðir ekki til frá tujnun Ognun og Owalsjärhjálpar í úkunnu landi lángan tíma, utan þat er vandalausir menn veittu þér miskun með þess fulltíngi, er alla hluti má.ok vart síðan seldr mansali, eðr enn heldr gefit fè til, at þú værir þjáðr ok þrælkaðr, ok með því móti flæmdr ok fluttr frá þínum eignum ok óðaljörðu, ok hafðir ekki til frâ tujnun Ognun og Owalsjärhjálpar í úkunnu landi lángan tíma, utan þat er vandalausir menn veittu þèr miskun með þess fulltíngi, er alla hluti má. En þessu eigi ólíkt, er ek hefi tínt af þér, hefir mér farit;En þessu eigi ólíkt, er ek hefi tínt af þèr, hefir mèr farit; þegar ek var fæddr, var mér veitt umsát ok ofsókn, hugat lífát af mínum samlendum, svá at móðir mín varð fátækliga at flýja með mik föður sinn ok frændr ok allar eignir, liðu svá fram þrír vetr æfi minnar;þegar ek var fæddr, var mèr veitt umsát ok ofsókn, hugat lífát af mínum samlendum, svâ at móðir mín varð fátækliga at flýja með mik föður sinn ok frændr ok allar eignir, liðu svâ fram þrír vetr æfi minnar; þvínæst voru við bæði hertekin af víkíngum, ok skilda ek þá við móður mína, svá at ek sá hana aldri síðan, var ek þrisvar seldr mansali, var ek þá á Eistlandi með öllum ókunnum mönnum, til þess er ek var níu vetra;þvínæst voru við bæði hertekin af víkíngum, ok skilda ek þá við móður mína, svâ at ek sá hana aldri síðan, var ek þrisvar seldr mansali, var ek þá á Eistlandi með öllum ókunnum mönnum, til þess er ek var níu vetra; þá kom þar einn frændi minn, sá er viðkannaðist ætt mína, leysti hann mik or ánauð, ok flutti mik með sér austr í Garðaríki, ok var ek þar aðra níu vetr enn í útlegð, þó at ek væri þá kallaðr frjáls maðr;þá kom þar einn frændi minn, sá er viðkannaðist ætt mína, leysti hann mik or ánauð, ok flutti mik með sèr austr í Garðaríki, ok var ek þar aðra níu vetr enn í útlegð, þó at ek væri þá kallaðr frjáls maðr; fekk ek þá þroska nökkurn, ok þaðan af meiri sæmdir ok virðíng af Valdimar konúngi, enn líkligt mætti þikja um einn útlendan mann, enn á þá mynd ok þú fekkt af Hákoni jarli.fèkk ek þá þroska nökkurn, ok þaðan af meiri sæmdir ok virðíng af Valdimar konúngi, enn líkligt mætti þikja um einn útlendan mann, enn á þá mynd ok þú fèkkt af Hákoni jarli. Nú er svá komit um síðir, at hvorrtveggi okkar hefir öðlazt sína föðurleifð ok fóstrland, eptir lángan missi sálu ok sæmdar.Nú er svâ komit um síðir, at hvorrtveggi okkar hefir öðlazt sína föðurleifð ok fóstrland, eptir lángan missi sálu ok sæmdar. Nú allra helzt fyrir þá skyld, er ek hefi spurt, at þú hafir aldri blótat skúrgoð eptir hætti annarra heiðinna manna, þá hefi ek góða von á, at hinn háleiti himnakonúngr, skapari allra hluta, muni þik leiða til kynníngar síns helga nafns ok heilagrar trúar af mínum fortölum; ok gera þik mér samfélaga í réttum átrúnaði, svá sem jafnan at afli ok allri atgervi, ok öðrum sínum miskunnargjöfum, er hann hefir þér veitt sem mér, löngum tíma fyrr enn ek hafði nokkura vissu af dýrð hans.ok gera þik mèr samfèlaga í rèttum átrúnaði, svâ sem jafnan at afli ok allri atgervi, ok öðrum sínum miskunnargjöfum, er hann hefir þèr veitt sem mèr, löngum tíma fyrr enn ek hafði nokkura vissu af dýrð hans. Nú veiti þat sá hinn sami allsvaldandi guð, at ek geti þik leidt til sannrar trúar, ok undir hans þjónustu, svá at aðan af megir þú með hans miskun ok mínu eptirdæmi ok æggjan leiða til hans dýrðar alla þína undirmenn, sem ek vænti at verða skal.Nú veiti þat sá hinn sami allsvaldandi guð, at ek geti þik leidt til sannrar trúar, ok undir hans þjónustu, svâ at aðan af megir þú með hans miskun ok mínu eptirdæmi ok æggjan leiða til hans dýrðar alla þína undirmenn, sem ek vænti at verða skal. Skaltu ok, ef þú vill svá hlýðnast mínum fortölum, sem nú hefi ek sagt, at þjóna trúliga guði með staðfesti, öðlast af mér vináttu ok virðíng, þóat þat sé einkis vert hjá þeirri sæmd ok sælu, er almáttigr guð mun þér veita, sem hverjum annarra, þeim er geyma hans boðorða fyrir ást (hans) híns helga anda: at samríkja sínum sæta syni, konúngi allra konúnga eiliflíga í hinni hæstu himna ríkis dýrð.Skaltu ok, ef þú vill svâ hlýðnast mínum fortölum, sem nú hefi ek sagt, at þjóna trúliga guði með staðfesti, öðlast af mèr vináttu ok virðíng, þóat þat sè einkis vert hjá þeirri sæmd ok sælu, er almáttigr guð mun þèr veita, sem hverjum annarra, þeim er geyma hans boðorða fyrir ást (hans) híns helga anda: at samríkja sínum sæta syni, konúngi allra konúnga eiliflíga í hinni hæstu himna ríkis dýrð.

En er konúngr lauk sinni tölu, svarar Sigmundr: þat er yðr kunnugt, herra! sem þér kvomut við áðan í yðru máli, at ek var þjónustubundinn Hákoni jarli, veitti hann mér gott yfirlæti, ok unda ek þá allvel mínu ráði;En er konúngr lauk sinni tölu, svarar Sigmundr: þat er yðr kunnugt, herra! sem þèr kvomut við áðan í yðru máli, at ek var þjónustubundinn Hákoni jarli, veitti hann mèr gott yfirlæti, ok unda ek þá allvel mínu ráði; þvíat hann var hollr ok heilráðr, ok ástúðligr vinum sínum, þó at hann væri grimmr ok svikall úvinum sínum; en lángt er á milli ykkars átrúnaðar; en svá sem ek skil af yðrum fagrligum fortölum, at þessi átrúnaðr, er þér hafit, er í alla staði fegri ok fagrligri, enn hinn er heiðnir menn hafa, þá er ek fús at fylgja yðrum ráðum ok eignast yðra vináttu;en svâ sem ek skil af yðrum fagrligum fortölum, at þessi átrúnaðr, er þèr hafit, er í alla staði fegri ok fagrligri, enn hinn er heiðnir menn hafa, þá er ek fús at fylgja yðrum ráðum ok eignast yðra vináttu; ok því vilda ek eigi blóta skúrgoð, at ek sá löngu, at sá siðr var öngvu nýtr, þóat ek kynni öngvan betra. Ólafr konúngr varð glaðr við orð Sigmundar, er hann tók svá skynsamliga undir hans ræðu;Ólafr konúngr varð glaðr við orð Sigmundar, er hann tók svâ skynsamliga undir hans ræðu; var Sigmundr þá skírðr, ok allt hans förunevti; ok lét konúngr þá kenna honum heilög fræði;ok lèt konúngr þá kenna honum heilög fræði; var Sigmundr þá með konúngi um vetrinn í mikilli virðíngu.

Svá sem vora tók, kom konúngr einn dag at máli við Sigmund, ok sagði at hann vildi senda hann út til Færeyja ok kristna þat fólk, er Þar bygði.Svâ sem vora tók, kom konúngr einn dag at máli við Sigmund, ok sagði at hann vildi senda hann út til Færeyja ok kristna þat fólk, er Þar bygði. Sigmundr mæltist undan því starfi, en játtaði þó um síðir konúngs vilja. Skipaði konúngr hann þá valdsmann yfir allar eyjar, ok fekk honum kennimenn, at skíra fólkit, ok kenna þeim skyld fræði.Skipaði konúngr hann þá valdsmann yfir allar eyjar, ok fèkk honum kennimenn, at skíra fólkit, ok kenna þeim skyld fræði. Sigldi Sigmundr, þegar hann var búinn, ok greiddist hans ferð vel.

En er hann kom til Færeyja, stefndi hann þíng í Straumsey við bændr, kom þar fjölmennt. En er þíng var sett, stóð Sigmundr (upp), ok skaut á löngu eyrindi, ok sagði frá því, er hann hafði verit austr í Noregi á fund Ólafs konúngs Tryggvasonar; sagði ok, at konúngr hafði skipat í hans vald allar eyjarnar; ok tóku flestir bændr því vel.

Þá mælti Sigmundr: þat vil ek yðr ok kunnigt gera, at ek hefi tekit siðaskipti, er ek orðinn maðr kristinn; hefi ek ok þat eyrindi Ólafs konúngs ok boðskap, at snúa hér öllu fólki í eyjunum til réttrar trúar.hefi ek ok þat eyrindi Ólafs konúngs ok boðskap, at snúa hèr öllu fólki í eyjunum til rèttrar trúar.

Þrándr svarar máli hans, ok sagði þat tilheyriligt, at bændr talaði með sér þetta vandamál.Þrándr svarar máli hans, ok sagði þat tilheyriligt, at bændr talaði með sèr þetta vandamál. Bændr sögðu, at þat var vel mælt.

Geingu þeir þá annan veg á völlinn; telr Þrándr þá um fyrir bændum, at einsætt sé at neita skjótt þessum boðskap, ok lýkr svá með hans fortölum, at þeir verða allir á eitt sáttir.telr Þrándr þá um fyrir bændum, at einsætt sè at neita skjótt þessum boðskap, ok lýkr svâ með hans fortölum, at þeir verða allir á eitt sáttir.

En er Sigmundr sér, at allt fólkit er drifit til þeirra Þrándar, svá at ekki var eptir hjá honum utan hans menn, þeir er kristnir voru, þá mælti hann: of mikit vald hefi ek nú feingit Þrándi.En er Sigmundr sèr, at allt fólkit er drifit til þeirra Þrándar, svâ at ekki var eptir hjá honum utan hans menn, þeir er kristnir voru, þá mælti hann: of mikit vald hefi ek nú feingit Þrándi.

Því næst drifu menn þángat, er þeir Sigmundr sátu; höfðu þegar vopnin á lopti, ok létu ekki friðsamliga.höfðu þegar vopnin á lopti, ok lètu ekki friðsamliga. Þeir Sigmundr spruttu upp í móti.

Þá mælti Þrándr: setist menn niðr, ok láti ekki svá óðliga;Þá mælti Þrándr: setist menn niðr, ok láti ekki svâ óðliga; en þér er þat at segja, Sigmundr frændi! at vér bændr verðum allir á eitt sáttir um þat eyrindi, er þú fluttir, at vér viljum með öngu móti taka siðaskipti, ok munu vér veita þér atgöngu á þínginu, ok drepa þik, nema þú léttir af, ok heitir því til fasts, at flytja aldri síðan þenna boðskap hér í eyjunum.en þèr er þat at segja, Sigmundr frændi! at vèr bændr verðum allir á eitt sáttir um þat eyrindi, er þú fluttir, at vèr viljum með öngu móti taka siðaskipti, ok munu vèr veita þèr atgöngu á þínginu, ok drepa þik, nema þú lèttir af, ok heitir því til fasts, at flytja aldri síðan þenna boðskap hèr í eyjunum.

En er Sigmundr sér, at hann kemr öngu til vegar at sinni um trúna, en hafði öngvan styrk til at deila af kappi við allt fólk, þat er þar var samankomit, þá varð þat, at hann hét þessu við vitni ok handfestu, ok slíta við þat þíngit.En er Sigmundr sèr, at hann kemr öngu til vegar at sinni um trúna, en hafði öngvan styrk til at deila af kappi við allt fólk, þat er þar var samankomit, þá varð þat, at hann hèt þessu við vitni ok handfestu, ok slíta við þat þíngit.

Sigmundr sat heima um vetrinn í Skúfey, ok líkaði allþúngt, er bændr höfðu kúgat hann, en lét þat þó ekki á sér finna.Sigmundr sat heima um vetrinn í Skúfey, ok líkaði allþúngt, er bændr höfðu kúgat hann, en lèt þat þó ekki á sèr finna.