Bókastaðir

En er voraði, fréttir Hákon jarl Sigmund, hvert hann ætlaði at herja um sumarit. Sigmundr kvað þat skyldu á hans forsjó vera.

Ekki mun ek eggja þik at fara í glett við þá Svía, vil ek nú at þú farir vestr um haf í nánd Orkneyjum. Þar er von þess manns, er Haraldr járnhaus heitir; hann er útlagi minn ok úvinr sem mestr, ok hefir marga úspekt gjört í Noregi, hann er mikill maðr fyrir sér;hann er útlagi minn ok úvinr sem mestr, ok hefir marga úspekt gjört í Noregi, hann er mikill maðr fyrir sèr; hann vil ek at þú drepir, ef þú mátt svá viðkomast.hann vil ek at þú drepir, ef þú mátt svâ viðkomast.

Sigmundr kveðst mundu finna hann, ef hann frétti til hans.Sigmundr kveðst mundu finna hann, ef hann frètti til hans.

Nú siglir Sigmundr af Noregi átta skipum, ok stýrir Þórir nú drekanum Vandilsnaut, en Sigmundr Randversnaut. Þeir sigla nú vestr um haf, ok verðr íllt til feingjar um sumarit. Ok at áliðnu sumri koma þeir skipum sínum undir Öngulsey; hún liggr í Englandshafi. Þar sjá þeir liggja fyrir sér tíu skip;Þar sjá þeir liggja fyrir sèr tíu skip; ok var þar með eitt drekaskip mikit.

Sigmundr verðr þess skjótt viss, at fyrir þeim skipum ræðr Haraldr járnhaus.

Þeir mæla til bardaga með sér um morgininn.Þeir mæla til bardaga með sèr um morgininn.

Líðr nú af nóttinn, ok um morgininn í sólarroð brjóta þeir upp vopn sín, ok berjast þann dag allan til nætr, skilja við myrkr, ok mæla til bardaga með sér um morgininn.Líðr nú af nóttinn, ok um morgininn í sólarroð brjóta þeir upp vopn sín, ok berjast þann dag allan til nætr, skilja við myrkr, ok mæla til bardaga með sèr um morgininn.

Ok annan morgin eptir kallar Haraldr á skip Sigmundar, ok spurði hvert hann vildi enn berjast. Hann kveðst eigi annat ætla.

Þat mun ek nú mæla, segir hann, er ek hefir eigi fyrr mælt, at ek vilda, at við gerðimst félagar, en berjumst eigi leingr.

Hér lögðu menn hvárstveggja vel til, ok kvoðu nauðsyn á vera, at þeir sættist, ok væri allir eins (liðs), ok mundi fátt við þeim standa.Hèr lögðu menn hvârstveggja vel til, ok kvoðu nauðsyn á vera, at þeir sættist, ok væri allir eins (liðs), ok mundi fátt við þeim standa. Sigmundr kvað einn hlut fyrirstanda, at þeir mundi eigi sættast.

Hvat er þat, segir Haraldr.

Sigmundr svarar: Hákon jarl sendi mik eptir höfði þínu. ílls var mér at honum von, segir Haraldr, ok eru þit ólíkir menn, þvíat þú ert hinn vaskasti maðr, en Hákon er einn hinn versti maðr.Sigmundr svarar: Hákon jarl sendi mik eptir höfði þínu. ílls var mèr at honum von, segir Haraldr, ok eru þit ólíkir menn, þvíat þú ert hinn vaskasti maðr, en Hákon er einn hinn versti maðr.

Ekki mun okkr þetta einn veg þikkja, segir Sigmundr.

Nú áttu menn þeirra hlut at með þeim til sættar, ok verðr þat, at þeir sættast, ok leggja allt herfáng sitt saman, ok herja nú víða um sumarit, ok stendr nú fátt við þeim.

En er haustar, sagði Sigmundr, at hann vill halda til Noregs.

Haraldr svarar: þá mun skilja með okkr.

Eigi skal þat, sagði Sigmundr. Vil ek nú at vér farim báðir til Noregs;Vil ek nú at vèr farim báðir til Noregs; hefi ek þá nökkut af því, sem ek hét Hákoni jarli, ef ek þér á hans fund.hefi ek þá nökkut af því, sem ek hèt Hákoni jarli, ef ek þèr á hans fund.

Hví munda ek fara á fund hins mesta úvinar míns?

Lát mik þessu ráða, segir Sigmundr.

Bæði er, at ek trúi þér vel, sagði Haraldr, enda er þér þá vant um, ok skaltu þessu ráða.Bæði er, at ek trúi þèr vel, sagði Haraldr, enda er þèr þá vant um, ok skaltu þessu ráða.

Sigla nú síðan norðr til Noregs, ok koma at Hörðalandi. Þá er þeim sagt, at Hákon jarl væri á Norðmæri, ok væri í Bergund; halda þeir þángat, ok leggja skipum sínum í Steinavogi. Þá ferr Sigmundr inn til Bergundar með tólf menn á einni róðrarskútu, ok vill finna Hákon jarl fyrst, en Haraldr liggr í Steinavogi meðan.

Nú kemr Sigmundr á fund Hákonar jarls, ok sitr hann við drykkjnborð. Sigmundr geingr þegar inn fyrir jarlinn, ok kveðr hann vel. Jarl tók honum blíðliga, ok spyrr hann tíðinda, ok biðr setja undir hann stól, ok svá var gert.Jarl tók honum blíðliga, ok spyrr hann tíðinda, ok biðr setja undir hann stól, ok svâ var gert. Tala um hríð, ok segir Sigmundr honum af ferðum sínum, en ekki getr hann, at (hann) hafi Járnhaus fundit. En er Hákoni þikir frestast frásögn, þá spyrr jarl, hvert hann fyndi Harald.

Svá var víst, sagði Sigmundr, ok sagði honum sem farit hafði, at þeir sættust.Svâ var víst, sagði Sigmundr, ok sagði honum sem farit hafði, at þeir sættust.

Jarl þagnar þá, ok roðnaði á at sjá, ok mælti, er stund leið: optar hefir þú, Sigmundr! mitt eyrindi betr rekit enn nú.

Hér er nú kominn maðrinn, herra! segir Sigmundr, á yðvart vald, ok ætla ek, at þér munit taka sættum af Haraldi fyrir mín orð, svá at hann fái lífs grið ok lima ok landsvist sína.Hèr er nú kominn maðrinn, herra! segir Sigmundr, á yðvart vald, ok ætla ek, at þèr munit taka sættum af Haraldi fyrir mín orð, svâ at hann fái lífs grið ok lima ok landsvist sína.

Eigi mun svá fara, sagði jarlinn, ek skal láta þegar drepa hann, at ek nái honum.Eigi mun svâ fara, sagði jarlinn, ek skal láta þegar drepa hann, at ek nái honum.

Ek vil bjóða handsöl mín, herra! fyrir hann, sagði Sigmundr, ok fé svá mikit, sem þér vilit mest gera.Ek vil bjóða handsöl mín, herra! fyrir hann, sagði Sigmundr, ok fè svâ mikit, sem þèr vilit mest gera.

Eingva sætt mun hann af mér fá, sagði jarl.Eingva sætt mun hann af mèr fá, sagði jarl.

Sigmundr svarar: til lítils hefi ek þér þjónat, ok eigi góðs, er ek skal eigi einum manni fá grið ok sætt; skal ek í burt or landi þessu, ok þjóna þér eigi leingr, ok munda ek þat vilja, at þér yrðit til hans at vinna nökkut, áðr enn hann væri drepinn.Sigmundr svarar: til lítils hefi ek þèr þjónat, ok eigi góðs, er ek skal eigi einum manni fá grið ok sætt; skal ek í burt or landi þessu, ok þjóna þèr eigi leingr, ok munda ek þat vilja, at þèr yrðit til hans at vinna nökkut, áðr enn hann væri drepinn.

Sprettr Sigmundr upp, ok geingr út af stofunni, en jarl sitr eptir ok þegir, ok eingi þorir at biðja fyrir Sigmund.

Þá tekr jarl til orða: reiðr var Sigmundr nú, sagði hann, ok skaði er þat ríki mínu, ef hann ræðst í brott, ok eigi mun honum þat alvara.

Þat mun honum víst alvara, sögðu menn hans.

Fari nú eptir honum, sagði jarl, ok skulu við sættast at þessu, sem hann bauð.

Nú gánga jarlsmenn til Sigmundar, ok segja honum Þetta, ok nú geingr Sigmundr til jarls, ok fagnar jarl honum nú fyrri, ok sagði, at þeir skulu at þessu sættast, sem hann bauð fyrri: vil ek þik eigi brottu frá mér.Nú gánga jarlsmenn til Sigmundar, ok segja honum Þetta, ok nú geingr Sigmundr til jarls, ok fagnar jarl honum nú fyrri, ok sagði, at þeir skulu at þessu sættast, sem hann bauð fyrri: vil ek þik eigi brottu frá mèr.

Tók Sigmundr þá grið ok sætt þessa af Hákoni jarli til handa Haraldi, ok ferr Sigmundr nú at finna Harald, ok segir honum nú svá búit, at sættin er ráðin.Tók Sigmundr þá grið ok sætt þessa af Hákoni jarli til handa Haraldi, ok ferr Sigmundr nú at finna Harald, ok segir honum nú svâ búit, at sættin er ráðin. Haraldr kvað íllt mundu at trúa honum, en þó fóru þeir á fund jarls, ok sættust at þessu. Fór þá Haraldr eptir þat norðr á Hálogaland, en Sigmundr var með jarli um vetrinn í miklum kærleikum, ok þeir Þórir frændr, ok mikil sveit manna með þeim.

Sigmundr heldr vel menn sína bæði at klæðum ok vopnum.

Nú er at segja frá þeim Færeyíngum, at Össur Hafgrímsson vex upp (með) Þrándi or Götu, þartil sem hann er fullþroskaðr maðr, ok er fræknligr maðr at sjá ok sköruligr. Þrándr fær honum kvonfáng þar í eyjunum hinnar beztu bóndadóttur, ok þá sagði Þrándr, at þeir mundu skipta eyjum í helmínga til valds ok stjórnar: ok skal Össur hafa þann helmíng, sem faðir hans hafði átt, en Þrándr þann helmíng, er þeir bræðr Brestir ok Beinir höfðu átt. Þrándr sagði ok Össuri, at honum þiki þat makligast, at hann taki fé þau öll, land ok lausafé, er þeir brædr höfðu átt, ok hafi þat í föðurbætr;Þrándr sagði ok Össuri, at honum þiki þat makligast, at hann taki fè þau öll, land ok lausafè, er þeir brædr höfðu átt, ok hafi þat í föðurbætr; ferr þat nú allt, svá sem Þrándr lagði ráð til.ferr þat nú allt, svâ sem Þrándr lagði ráð til. Össur nú tvö bú eðr þrjú, eitt at Hofi á föðurleifð sinni í Suðrey, annat í Skúfey, þriðja í Dímun, á föðurleifðum þeirra Sigmundar ok Þóris.

Frétt höfðu þeir Færeyíngar til Sigmundar, at hann er frægr maðr, ok höfðu viðbúnað mikinn.Frètt höfðu þeir Færeyíngar til Sigmundar, at hann er frægr maðr, ok höfðu viðbúnað mikinn. Össur lét gera virki um bæinn í Skúfey, ok var þar leingstum.Össur lèt gera virki um bæinn í Skúfey, ok var þar leingstum.

Skúfey er svá háttat, at hún er svá brött, at þar er hit bezta vígi;Skúfey er svâ háttat, at hún er svâ brött, at þar er hit bezta vígi; er þar ein uppgánga, ok svá segja þeir, at eigi mun eyin sótt verða, ef fyrir eru tuttugu karlar eðr þrjátigi, at aldri komi svá margr til, at sótt verði.er þar ein uppgánga, ok svâ segja þeir, at eigi mun eyin sótt verða, ef fyrir eru tuttugu karlar eðr þrjátigi, at aldri komi svâ margr til, at sótt verði.

Össur fór milli búa sinna með tuttugu menn, en heima voru með honum jafnan þrjátigi manna með verkmönnum; eingi maðr var jafnríkr í Færeyjum, þegar þrand leið.

Silfr þat hit mikla, er Þrándr fekk á Haleyri, gekk aldri á grunn, ok var hann auðgastr allra, ok stjórnaði nú öllu einn í Færeyjum, þvíat þeir Össur voru eigi jafnslægir.Silfr þat hit mikla, er Þrándr fèkk á Haleyri, gekk aldri á grunn, ok var hann auðgastr allra, ok stjórnaði nú öllu einn í Færeyjum, þvíat þeir Össur voru eigi jafnslægir.

Þat er nú at segja frá Sigmundi, at hann talaði við Hákon jarl, at hann vill létta Þessum hernaði, ok vill leita út til Færeyja, kveðst eigi leingr vilja heyra þat, at hann hefndi eigi föður síns, ok honum sé því brigslat, ok beiðir jarl efla sik til þessa, ok gefa sér ráð til, hversu hann skal til hátta.Þat er nú at segja frá Sigmundi, at hann talaði við Hákon jarl, at hann vill lètta Þessum hernaði, ok vill leita út til Færeyja, kveðst eigi leingr vilja heyra þat, at hann hefndi eigi föður síns, ok honum sè því brigslat, ok beiðir jarl efla sik til þessa, ok gefa sèr ráð til, hversu hann skal til hátta.

Hákon svarar ok segir, at hafit er torsóttligt til eyjanna ok brim mikit: ok þángat má eigi lángskipum halda, ok skal ek láta gera þér knerri tvo, ok fá menn til með þér, svá at okkr þiki vel skipat.Hákon svarar ok segir, at hafit er torsóttligt til eyjanna ok brim mikit: ok þángat má eigi lángskipum halda, ok skal ek láta gera þèr knerri tvo, ok fá menn til með þèr, svâ at okkr þiki vel skipat.

Sigmundr þakkar honum sinn velgerníng; er nú búin ferð hans um vetrinn, ok skip þessi algjör um vorit, ok menn til fengnir.

Haraldr kom til móts viá hann um vorit, ok réðst til ferðar með honum;Haraldr kom til móts viâ hann um vorit, ok rèðst til ferðar með honum; ok er hann er mjök búinn, þá mælti Hákon jarl: þann skal útleiða, at maðr vill at aptrkomi.

Gekk jarl út með Sigmundi.

Þá mælti Hákon: hvat segir þú mér til þess, hvern hefir þú átrúnað?Þá mælti Hákon: hvat segir þú mèr til þess, hvern hefir þú átrúnað?

Sigmundr svarar: ek trúi á mátt minn ok megin.

Jarl svarar: ekki má svá vera, segir hann, ok verðr þú þángat traust at leita, er ek hefi allan átrúnað á, þar sem er Þorgerðr Hörð-abrúðr, skulu við nú fara at finna hana, ok leita þér þángat heilla.Jarl svarar: ekki má svâ vera, segir hann, ok verðr þú þángat traust at leita, er ek hefi allan átrúnað á, þar sem er Þorgerðr Hörð-abrúðr, skulu við nú fara at finna hana, ok leita þèr þángat heilla.

Sigmundr bað hann fyrirsjá; ok nú gánga þeir til skógar á braut eina, ok afstig lítinn í skóginn, ok verðr þar rjóðr fyrir þeim, ok þar stendr hús, ok skíðgarðr um; þat hús var harðla fagrt, ok gulli ok silfri var rent í skurðina. Inn gánga þeir í húsit, Hákon ok Sigmundr, ok fáir menn með þeim; þar var fjöldi goða; glergluggar voru margir á húsinu, svá at hvergi bar skugga á;glergluggar voru margir á húsinu, svâ at hvergi bar skugga á; kona var þar innar (í) húsit um þvert, ok var hún vegliga búin. Jarl kastaði sér niðr fyrir fætr henni, ok lá leingi, ok síðan stendr hann upp, ok segir Sigmundi, at þeir skulu færa henni fórn nokkura, ok koma silfri því á stólinn fyrir hana.Jarl kastaði sèr niðr fyrir fætr henni, ok lá leingi, ok síðan stendr hann upp, ok segir Sigmundi, at þeir skulu færa henni fórn nokkura, ok koma silfri því á stólinn fyrir hana. En þat skulum við at marki hafa, segir Hákon, hvort hún vill þiggja, at ek vildi at hún léti lausan hríng þann, er hún hefir á hendi sér;En þat skulum við at marki hafa, segir Hákon, hvort hún vill þiggja, at ek vildi at hún lèti lausan hríng þann, er hún hefir á hendi sèr; áttu Sigmundr af þeim hríng heillir at taka.

En nú tekr jarl til hríngsins, ok þikir Sigmundi hún beygja at hnefann, ok náði jarl eigi hríngnum. Jarl kastar sér niðr í annan tíma, fyrir hana, ok þat finnr Sigmundr at jarl tárast, ok stendr upp eptir þat, ok tekr til hríngsins, ok er þá laus, ok fær jarl Sigmundi hrínginn, ok mælti svá, at þessum hríng skyldi Sigmundr eigi lóga, ok því hét hann.Jarl kastar sèr niðr í annan tíma, fyrir hana, ok þat finnr Sigmundr at jarl tárast, ok stendr upp eptir þat, ok tekr til hríngsins, ok er þá laus, ok fær jarl Sigmundi hrínginn, ok mælti svâ, at þessum hríng skyldi Sigmundr eigi lóga, ok því hèt hann.

Skilja nú við svá búit, ok ferr Sigmundr til skipa sinna;Skilja nú við svâ búit, ok ferr Sigmundr til skipa sinna; ok er svá sagt, at fimtigir manna voru á hvoru skipinu.ok er svâ sagt, at fimtigir manna voru á hvoru skipinu. Létu nú í haf, ok gaf þeim vel byri, þar til er þeir höfðu fugl af eyjum, ok heldu samflota.Lètu nú í haf, ok gaf þeim vel byri, þar til er þeir höfðu fugl af eyjum, ok hèldu samflota.

Haraldr járnhaus var á skipi með Sigmundi, en Þórir stýrði öðru skipi.

Nú rak á storm fyrir þeim, ok skildust Þá skipin, ok hafa nú rekit mikit, svá at dægrum skiptir. eru umliin vi tä.Nú rak á storm fyrir þeim, ok skildust Þá skipin, ok hafa nú rekit mikit, svâ at dægrum skiptir. eru umliin vi tä.

Nú er at segja frá þeim Sigmundi, at byr kemr á fyrir þeim, ok sigla nú at eyjunni, ok sjá þá, at þeir eru komnir austan at eyjum, ok eru þeir menn á (skipi) með Sigmundi at kenna landsleg, ok eru þeir mjök komnir at Austrey. Sigmundr sagði at hann mundi þat helzt kjósa, at fá vald á Þrándi; ok er þá berr at eyjunni, kemr ámót þeim bæði vindr ok stormr, svá at ekki er nálægt um, at þeir næði eyjunni, (en) fá tekit í Svíney, með því at menn voru kænir ok liðgóðir;ok er þá berr at eyjunni, kemr ámót þeim bæði vindr ok stormr, svâ at ekki er nálægt um, at þeir næði eyjunni, (en) fá tekit í Svíney, með því at menn voru kænir ok liðgóðir; koma þar í nætreldíng, ok hlaupa upp þegar til bæjarins fjörutigi manna, en tíu gættu skips. Þeir taka bæinn, ok brjóta upp bæinn, taka Bjarna bónda í rekkju sinni, ok leiða hann út.

Bjarni spyrr, hverr foríngi væri þeirrar ferðar.

Sigmundr sagði til sín.

Þá muntu grimmr þeim, at þér sýndi ekki nema íllt á þeim fundi, er faðir þinn var drepinn; en eigi mun ek dylja þess, at ek var þar, eðr mantu nokkut til, hvat ek lagði til um mál þitt, þá er þat var mælt, at þú mundir drepinn vera, ok þit Þórir, frændi þinn; en ek sagði svá, at ykkr skyldi eigi heldr drepa enn mik.en ek sagði svâ, at ykkr skyldi eigi heldr drepa enn mik.

Man ek víst, sagði ongjin drepa heldrin me sjál-Sigmundr.

Nær skal mér þat ömbuna? sagði Bjarni.Nær skal mèr þat ömbuna? sagði Bjarni. Nú, sagði Sigmundr; þú skalt hafa grið, en ek vil einn ráða öðru.

Svá skal víst, sagði Bjarni.Svâ skal víst, sagði Bjarni.

Þú skalt fara með oss, sagði Sigmundr, til Austreyjar.

Þángat kemst þú eigi heldr (enn) í himininn upp, sagði Bjarni, at þessi veðrstöðu.

Þá skaltu fara til Skúfeyjar, ef Össur er heima.

Þú skalt því ráða, segir Bjarni, ok þar ætla ek Össur vera.

Aðra nótt fara þeir til Skúfeyjar, ok koma enn í nætrelding við eyna; gefr Sigmundi svá tímasamliga, at öngir menn voru á verði í einstiginu þar á Skúfeyju.gefr Sigmundi svâ tímasamliga, at öngir menn voru á verði í einstiginu þar á Skúfeyju. Þeir gánga upp þegar, (ok) fimtigir manna með þeim, er Bjarni fekk þeim;Þeir gánga upp þegar, (ok) fimtigir manna með þeim, er Bjarni fèkk þeim; koma at virkinu, ok eru þeir Össur þá komnir upp á virkit, ok spyrr Össur, hverir þeir menn eru, er þar eru komnir.

Sigmundr sagði til sín.

Þú munt þikjast eiga híngat eyrindi til vor; vil ek bjóða þér sættir, sagði Össur, at hinir beztu menn í Færeyjum dæmi um mál okkur.vil ek bjóða þèr sættir, sagði Össur, at hinir beztu menn í Færeyjum dæmi um mál okkur.

Ekki mun af sættum okkrum verða, sagði Sigmundr, nema ek ráði einn.

Eigi mun ek at því sættast, segir Össur, at selja þér sjálfdæmi;Eigi mun ek at því sættast, segir Össur, at selja þèr sjálfdæmi; veit ek ekki þann mannamun okkarn ok málaferlamun, at ek þurfi þess.

Sigmundr svarar ok sagði sínum mönnum, at þeir skulu sækja at virkinu glettíng þann: en ek mun leita mér ráðs, hvat er ek tek til.Sigmundr svarar ok sagði sínum mönnum, at þeir skulu sækja at virkinu glettíng þann: en ek mun leita mèr ráðs, hvat er ek tek til.

Haraldr járnhaus var harðr (í) tillögum, ok latti allra sætta.

Össur hafði þrjátigi manna í virkinu, ok var virkit torsótt.

Össur átti son, er Leifr hét, ok var þá úngt barn.Össur átti son, er Leifr hèt, ok var þá úngt barn.

Nú sækja menn Sigmundar at virkinu, en hinir verja.

Sigmundr geingr hjá virkinu, ok lítr á. Hann var svá búinn, ut hann hafði hjálm á höfði, ok girðr sverði, öx í hendi silfrrekin ok snaghyrnd, ok hit bezta vopn, ok vafit skaptit;Hann var svâ búinn, ut hann hafði hjálm á höfði, ok girðr sverði, öx í hendi silfrrekin ok snaghyrnd, ok hit bezta vopn, ok vafit skaptit; hann var í rauðum kyrtli, ok brynstakkr léttr um utan, ok var þat mál vina ok úvina, at eigi hefði slíkr maðr komit í Færeyjar, sem hann var.hann var í rauðum kyrtli, ok brynstakkr lèttr um utan, ok var þat mál vina ok úvina, at eigi hefði slíkr maðr komit í Færeyjar, sem hann var.

Ok Sigmundr sér í einum stað, at virkisveggrinn var hruninn, ok var þar nokkuru auðveldra enn annarstaðar;Ok Sigmundr sèr í einum stað, at virkisveggrinn var hruninn, ok var þar nokkuru auðveldra enn annarstaðar; Sigmundr opar frá virkinu, ok rennr at skeið, ok svá lángt upp í, at hann fær krækt öxinni á virkisvegginn, ok þá las hann sik skjótt upp eptir öxarskaptinu, ok því næst kemr hann upp á virkit.Sigmundr opar frá virkinu, ok rennr at skeið, ok svâ lángt upp í, at hann fær krækt öxinni á virkisvegginn, ok þá las hann sik skjótt upp eptir öxarskaptinu, ok því næst kemr hann upp á virkit. Maðr einn kom skjótt á mót honum, ok höggr til hans með sverði; Sigmundr lýstr af sér höggit með öxinni, ok leggr skjótt með öxarhyrnunni, svá at öxin stendr á kafi í fángi honum, ok er sá skjótt dauðr.Sigmundr lýstr af sèr höggit með öxinni, ok leggr skjótt með öxarhyrnunni, svâ at öxin stendr á kafi í fángi honum, ok er sá skjótt dauðr. Þetta sér Össur skjótt, ok hleypr í mót Sigmundi, ok höggr til hans, en Sigmundr lýstr enn af sér höggit, en höggr til Össurar öxinni, ok tekr af honum höndina hægri, ok fellr niðr sverðit;Þetta sèr Össur skjótt, ok hleypr í mót Sigmundi, ok höggr til hans, en Sigmundr lýstr enn af sèr höggit, en höggr til Össurar öxinni, ok tekr af honum höndina hægri, ok fellr niðr sverðit; þá höggr Sigmundr annat sinn til Össurar í fángit, svá at öxin gekk á hol, ok fell Össur þá;þá höggr Sigmundr annat sinn til Össurar í fángit, svâ at öxin gekk á hol, ok fèll Össur þá; drífa menn at Sigmundi, en hann stökkr út af virkisvegginum öfugr, ok kemr standandi niðr.

Nú styrma þeir yfir Össuri, þar til er hann er dauðr.

Nú segir Sigmundr þeim mönnum, er eptir voru í virkinu, at tveir eru kostir fyrir höndum, at hann mun sitja þeim mat í virkinu eðr brenna, ella gángi þeir til sætta, ok láti hann einn ráða. Þeir selja honum nú sjálfdæmi, ok gefast upp.

Þat er at segja frá Þóri, at hann berr at Suðrey, ok kemr nú til móts við Sigmund, er þessi umskipti eru áðr orðin.

Nú fara orð milli þeirra Sigmundar ok Þrándar til sættar, ok varð griðum ákomit, ok fundr stefndr með þeim í Straumsey í Þórshöfn, þar er þíngstöð þeirra var Færeyínga.

Þar koma þeir Sigmundr ok Þrándr 1 ok fjölmenni mikit, ok er Þrándr hinn kátasti; er nú talat 2 um sættir; Þrándr sagði: þat er eigi viðrkvæmiligt, er ek var 3 á þeim fundi, er faðir þinn var drepinn, Sigmundr frændi! sagði Þrándr, vil ek unna þér þeirra sætta, er þér væri mest sæmd at, ok þú mættir bezt við una, vil ek at þú gjörir okkar í millum allar sættir 4.Þrándr sagði: þat er eigi viðrkvæmiligt, er ek var 3 á þeim fundi, er faðir þinn var drepinn, Sigmundr frændi! sagði Þrándr, vil ek unna þér þeirra sætta, er þèr væri mest sæmd at, ok þú mættir bezt við una, vil ek at þú gjörir okkar í millum allar sættir 4.

Þat vil ek eigi, sagði Sigmundr; vil ek at gjöri Hákon jarl allar sættir, ella sé við úsáttir, ok ætla ek þat makligra;vil ek at gjöri Hákon jarl allar sættir, ella sè við úsáttir, ok ætla ek þat makligra; en við skulum fara báðir á fund Hákonar jarls, ef við sættumst.

Þess er ek fúsastr, frændi! sagði Þrándr, at þú dæmir, ok vil ek þat tilskilja, at ek hafi landsvist mína ok manna forráð, þat er ek á.

Eingi verðr sættin, segir Sigmundr, nema sú, at ek býð.

Ok er Þrándr sá, at annar mun harðari, þá sættast þeir at þessu, ok skulu fara báðir til Noregs at sumri.

Skip þetta annat ferr til Noregs um haustit, ok mart manna, er Sigmundi hafði út fylgt. Er Sigmundr þar í Skúfey um vetrinn, ok Þórir með honum, frændi hans, ok Haraldr járnhaus, ok mart manna með þeim. Hafði Sigmundr rausn mikla, ok atfaung mikil í bú sitt.

Nú líðr af vetrinn, ok býr Sigmundr skip sitt. Þrándr býr byrðíng einn, er hann átti. Vita nú hvorir til annarra. Siglir Sigmundr þegar, er hann er búinn. Er þar í ferð með honum Þórir ok Haraldr járnhaus, ok nærr tuttugu manna á skipi. Þeir taka Noreg við Sunnmæri, frétta til Hákonar jarls, at hann er eigi lángt þaðan, ok finna hann brádliga.Þeir taka Noreg við Sunnmæri, frètta til Hákonar jarls, at hann er eigi lángt þaðan, ok finna hann brádliga.

Hákon jarl fagnar vel Sigmundi ok hans félögum.Hákon jarl fagnar vel Sigmundi ok hans fèlögum.

Sigmundr segir honum um sættir þeirra Þrándar.

Jarl svarar: eigi hafi þit orðit jafnslægir, þit Þrándr; þótti mér uggvíst, at hann kæmi skjótt á minn fund.þótti mèr uggvíst, at hann kæmi skjótt á minn fund.

Líðr á sumarit, ok kemr Þrándr eigi. Koma nú skip af Færeyjum, ok sögðu at Þrándr hefði orðit aptrreka, ok lest svá skip hans, at eigi væri fært.Koma nú skip af Færeyjum, ok sögðu at Þrándr hefði orðit aptrreka, ok lest svâ skip hans, at eigi væri fært.

Nú segir Sigmundr jarli, at hann vill, at hann lúki upp gerð með þeim Þrándi, þó at hann sé eigi kominn.Nú segir Sigmundr jarli, at hann vill, at hann lúki upp gerð með þeim Þrándi, þó at hann sè eigi kominn.

Jarl sagði, at svá skal vera: þér geri ek manngjöld tvenn fyrir hvorn þeirra bræðra, hin þriðju fyrir fjörráð við ykkr, er Þrándr vildi at þit værit drepnir, þá er hann lét drepa feðr ykkra;Jarl sagði, at svâ skal vera: þèr geri ek manngjöld tvenn fyrir hvorn þeirra bræðra, hin þriðju fyrir fjörráð við ykkr, er Þrándr vildi at þit værit drepnir, þá er hann lèt drepa feðr ykkra; hin fjórðu manngjöld skulu koma fyrir þat, er Þrándr seldi ykkr mansali; en þann fjórðúng, er þú átt í manna forræði í Færeyjum, þar til skal aftaka hvorntveggja hlut Þrándar ok arfa Össurar, svá at þín eign skal nú vera helmíngr eyjanna, en helmíngr skal falla í minn garð, fyrir þat er Hafgrímr ok Þrándr drápu hirðmenn mína Bresti ok Beini.en þann fjórðúng, er þú átt í manna forræði í Færeyjum, þar til skal aftaka hvorntveggja hlut Þrándar ok arfa Össurar, svâ at þín eign skal nú vera helmíngr eyjanna, en helmíngr skal falla í minn garð, fyrir þat er Hafgrímr ok Þrándr drápu hirðmenn mína Bresti ok Beini. Hafgrímr skal vera úgildr fyrir víg Brestis ok atför við saklausa menn. Össur skal eigi fé bæta fyrir þann újafnað, er hann settist í eignir þínar ok var þar drepinn, en þú skalt skipta fébótum með ykkr Þóri, frænda þínum, sem þér líkar.Össur skal eigi fè bæta fyrir þann újafnað, er hann settist í eignir þínar ok var þar drepinn, en þú skalt skipta fèbótum með ykkr Þóri, frænda þínum, sem þèr líkar. Þrándr hafi landsvist sína, ef hann heldr sættir þessar. Eyjar allar skaltu hafa í lén af mér, segir jarl, ok gjalda mér skatta af mínum hluta.Eyjar allar skaltu hafa í lèn af mèr, segir jarl, ok gjalda mèr skatta af mínum hluta.

Sigmundr þakkaði jarli gjörð þessa, ok var með honum um vetrinn.

At vori ferr hann út til Færeyja, ok með honum Þórir, frændi hans; en Haraldr járnhaus var þá eptir. ferst vel, ok kemr til Færeyja, ok stefnir þíng við Þránd í Straumsey í Þórshöfn. Kemr Þrándr þar ok mart manna.

Sigmundr sagði, at Þrándr héldi enn lítt sættina, ok segir nú upp gjörðina jarls;Sigmundr sagði, at Þrándr hèldi enn lítt sættina, ok segir nú upp gjörðina jarls; biðr hann nú gera annathvort, at halda sættina eðr rjúfa.

Þrándr biðr Sigmund gera, ok kveðst því bezt una, at hann yrði sem mestr maðr af.

Sigmundr kvað nú ekki gera at hvika um þetta, bað hann skjótt gera annathvort, játta eðr neita, kveðst enn eigi síðr kjósa, at þeir væri úsáttir.

Þrándr kjöri heldr at halda sætt, ok bað sér fresta á um gjöld fjárins;Þrándr kjöri heldr at halda sætt, ok bað sèr fresta á um gjöld fjárins; en jarl hafði ákveðit, at þetta fé skyldi hafa goldizt á einum misserum.en jarl hafði ákveðit, at þetta fè skyldi hafa goldizt á einum misserum. En við bæn manna þá lét Sigmundr þat gángast, at þetta fé skyldi gjaldast á þrem árum.En við bæn manna þá lèt Sigmundr þat gángast, at þetta fè skyldi gjaldast á þrem árum.

Þrándr sagði, at honum þótti allvel, at Sigmundr, frændi hans, færi nú með manna forráð jafnleingi, sem hann hefði áðr meðfarit, ok er þat nú jafnaðr at svá sé.Þrándr sagði, at honum þótti allvel, at Sigmundr, frændi hans, færi nú með manna forráð jafnleingi, sem hann hefði áðr meðfarit, ok er þat nú jafnaðr at svâ sè.

Sigmundr sagði, at hann þyrfti ekki at fara með gyllíngar slíkar, sagði at hann mundi aldri á taka.

Skilja nú við þetta, at menn voru sáttir allir.

Þrándr bauð Leifi Össurarsyni nú til fóstrs heim í Götu, ok þar óx hann upp.

Sigmundr bjó skip sitt um sumarit til Noregs, ok þá geldr Þrándr upp einn þriðjúng fjárins, ok stánkaði þó mjök við.

Sigmundr heimti saman skatta Hákonar jarls, áðr hann sigldi af eyjunum.

Sigmundi ferst vel, ok kemr við Noreg skipi sínu, ok brátt ferr hann á fund Hákonar jarls, ok færir honum skatta sína. Jarl fagnar vel Sigmundi, ok þeim Þóri frændum, ok öllum förunautum þeirra. Eru nú með jarli um vetrinn.