Bókastaðir

Eptir þetta stefna þíng Upplendíngar, ok er Þorkell þurrafrost gerr útlagi á þinginu.

Ok er þeir feðgar frétta þetta, þá segir Steingrímr, at Þorkell má eigi heima þar vera, meðan þeir leita mest eptir honum;Ok er þeir feðgar frètta þetta, þá segir Steingrímr, at Þorkell má eigi heima þar vera, meðan þeir leita mest eptir honum; skaltu fara, frændi! til ár þeirrar, er hér fellr skamt frá bænum, en þar eru gljúfr mikil upp með ánni, ok í árgljúfrunum er hellir einn, ok veit þat fylsni eingi nema ek;skaltu fara, frændi! til ár þeirrar, er hèr fellr skamt frá bænum, en þar eru gljúfr mikil upp með ánni, ok í árgljúfrunum er hellir einn, ok veit þat fylsni eingi nema ek; þángat skaltu fara, ok hafa mat með þér.þángat skaltu fara, ok hafa mat með þèr.

Svá gjörir Þorkell, at hann er í hellinum, meðan mest er leitin, ok verðr eigi fundinn.Svâ gjörir Þorkell, at hann er í hellinum, meðan mest er leitin, ok verðr eigi fundinn. Daufligt þikir honum þar, ok er stund liðr, ferr hann burt or hellinum, ok til bæjar þess, er Þórálfr bóndi hafði átt, ok tekr nú Ragnhildi í burt í annan tíma, ok ræðst nú á fjöll ok eyðimerkr: ok hér nem ek staðar, sagði hann, sem nú hefi ek bygð mína setta, ok hér hefi ek verit síðan, ok við Ragnhildr, átján vetr, ok er Þat aldr Þuríðar, dóttir minnar.Daufligt þikir honum þar, ok er stund liðr, ferr hann burt or hellinum, ok til bæjar þess, er Þórálfr bóndi hafði átt, ok tekr nú Ragnhildi í burt í annan tíma, ok ræðst nú á fjöll ok eyðimerkr: ok hèr nem ek staðar, sagði hann, sem nú hefi ek bygð mína setta, ok hèr hefi ek verit síðan, ok við Ragnhildr, átján vetr, ok er Þat aldr Þuríðar, dóttir minnar. Nú hefi ek sagt ykkr æfisögu mína, segir hann.

Mikil þiki mér saga þín, fóstri! segir Sigmundr;Mikil þiki mèr saga þín, fóstri! segir Sigmundr; en nú vil ek segja þér, at ek hefi eigi vel launat þér þinn velgjörníng ok fóstr, þvíat dóttir þín sagði mér, þá er vit skildum, at hún væri með barni, ok er þar eingi maðr í týgi til, nema ek, ok því fór ek mest í brott, at ek hugði, at okkr mundi þat áskilja.en nú vil ek segja þèr, at ek hefi eigi vel launat þèr þinn velgjörníng ok fóstr, þvíat dóttir þín sagði mèr, þá er vit skildum, at hún væri með barni, ok er þar eingi maðr í týgi til, nema ek, ok því fór ek mest í brott, at ek hugði, at okkr mundi þat áskilja. Þorkell svarar; löngu vissa ek þat, at með ykkr var ástarþokki, ok viida ek þat ekki meina ykkr.

Sigmundr mælti: þess vil ek beiða ykkr, fóstri minn! at þú giptir eigi Þuríði, dóttur þína, þvíat hana skal ek eiga, eðr öngva konu ella.

Þórkell svarar: eigi mun dóttir mín betra manni giptast; en þess vil ek biðja þik, Sigmundr! at ef þú fær framkvæmd með höfðíngjum, at þú munir nafn mitt, ok komir mér í frið ok í sætt við sveitúnga mína, þvíat mjök leiðist mér nú í óbygðum þessum.en þess vil ek biðja þik, Sigmundr! at ef þú fær framkvæmd með höfðíngjum, at þú munir nafn mitt, ok komir mèr í frið ok í sætt við sveitúnga mína, þvíat mjök leiðist mèr nú í óbygðum þessum.

Sigmundr játtaði því, ef hann mætti svá viðkomast, ok nú skilja þeir;Sigmundr játtaði því, ef hann mætti svâ viðkomast, ok nú skilja þeir; ok fóru þeir frændr, til þess er þeir koma á Hlaðir til Hákonar jarls; þar hafði hann atsetu; nú gánga þeir fyrir jarl, ok kveðja hann, en hann tók því vel, ok spyrr, hvat mönnum þeir sé.nú gánga þeir fyrir jarl, ok kveðja hann, en hann tók því vel, ok spyrr, hvat mönnum þeir sè. Sigmundr kveðst vera Brestisson: þess er var sýslumaðr yðvar of hríð í Færeyjum ok þar drepinn; hefi ek því, herra! yðvarn fund sótt, at ek vænti mér af yðr góðrar framkvæmdar, ok vilda ek yðr, herra! á hendi bindast, ok við báðir frændr.hefi ek því, herra! yðvarn fund sótt, at ek vænti mèr af yðr góðrar framkvæmdar, ok vilda ek yðr, herra! á hendi bindast, ok við báðir frændr.

Hákon jarl sagðist vita ógjörla, hverr maðr hann var: en eigi ertu ólíkr Bresti, en sjálfr verðr þú þik í ætt at færa; en eigi spari ek mat við þik; ok vísaði þeim til sætis hjá gestum sínum; ok var Sveinn Hákonarson úngr, ok með hirð föður síns í þann tíma.

Sigmundr kom sér í tal við Svein jarlsson, ok lék fyrir honum marga fimleika, ok hendi jarlsson mikit gaman at honum.Sigmundr kom sèr í tal við Svein jarlsson, ok lèk fyrir honum marga fimleika, ok hendi jarlsson mikit gaman at honum.

Sigmundr flutti mál sitt fyrir Sveini, ok bað hann leggja til með sér, at hann fengi nokkura framkvæmd af föður sínum.Sigmundr flutti mál sitt fyrir Sveini, ok bað hann leggja til með sèr, at hann fengi nokkura framkvæmd af föður sínum.

Sveinn spyrr, hvers hann beiddist.

Í hernað vilda ek helzt, sagði Sigmundr, ef faðir þinn vill efla mik.

Slíkt er vel hugsat, sagði Sveinn.

Líðr nú vetrinn framan til jóla; ok at jólum kemr þar Eiríkr jarl Hákonarson austan or Víkinni; hann hafði þar atsetu. Sigmundr kemr sér í tal við Eirík jarl, og kærir fyrir honum sinn vanda;Sigmundr kemr sèr í tal við Eirík jarl, og kærir fyrir honum sinn vanda; heitir Eiríkr jarl honum sinni umsýslu við Hákon, föður sinn, ok kveðst eigi skulu minna tilleggja með honum enn Hákon jarl.

Ok eptir jólin vekr Sigmundr til við Hákon jarl, at hann mundi efla hann með nokkuru móti, ok láta hann njóta föður sins Brestis, er hann var hans þjónustumaðr.

Hákon jarl svarar: víst fékk ek þar tjón góðrar fylgðar, er Brestir var drepinn, hirðmaðr minn, hinn vaskasti maðr, ok ílls væri þeir frá mér verðir, er hann drápu;Hákon jarl svarar: víst fékk ek þar tjón góðrar fylgðar, er Brestir var drepinn, hirðmaðr minn, hinn vaskasti maðr, ok ílls væri þeir frá mèr verðir, er hann drápu; eðr til hvers mælir þú?

Sigmundr kveðst helzt vilja fara í víkíng, ok fá þá annathvort nokkurn frama eðr bana.

Jarl kvað þat vel mælt, ok munt þú vita í vor, er menn búast ferða sinna, hversu ek vil þá vera láta.

Líðr nú af vetrinn, ok þá heimtir Sigmundr fram vinmæli Hákonar jarls; en jarl svarar: lángskip eitt vil ek fá þér, ok þar á fjörutigi manna með vopnum, ok mun þat lið litt vandat, þvíat flestir munu ekki fúsir at fylgja þér, útlendum manni ok úkunnum.en jarl svarar: lángskip eitt vil ek fá þèr, ok þar á fjörutigi manna með vopnum, ok mun þat lið litt vandat, þvíat flestir munu ekki fúsir at fylgja þèr, útlendum manni ok úkunnum.

Sigmundr þakkaði jarli, ok segir Eiríki tillag föður síns.

Jarl svarar: lítit framlag, en þó má þér gagn at verða;Jarl svarar: lítit framlag, en þó má þèr gagn at verða; en annat skip vil ek fá þér, ok á fjörutigi manna;en annat skip vil ek fá þèr, ok á fjörutigi manna; ok var þat skip at öllu vel búit, er Eiríkr fekk honum.ok var þat skip at öllu vel búit, er Eiríkr fèkk honum.

Nú segir hann Sveini, hvert tillag þeirra var, feðga.

Sveinn svarar: mér er svá búit eigi jafnhægt um framlögin við vini mína sem þeim feðgum, en þó skal ek fá þér hit þriðja skip, ok á fjörutigi manna, ok skulu þat vera þjónustumenn mínir, ok væntir ek, at þeir fylgi þér bezt af þeim mönnum, er þér eru fingnir til fylgðar.Sveinn svarar: mèr er svâ búit eigi jafnhægt um framlögin við vini mína sem þeim feðgum, en þó skal ek fá þèr hit þriðja skip, ok á fjörutigi manna, ok skulu þat vera þjónustumenn mínir, ok væntir ek, at þeir fylgi þèr bezt af þeim mönnum, er þèr eru fingnir til fylgðar.

Sigmundr býst nú til fylgðar við menn sína, ok siglir, þegar hann er búinn, austr til Víkr, ok svá til Danmerkr, ok í gegnum Eyrarsund, ok allt í hit Eystrasalt;Sigmundr býst nú til fylgðar við menn sína, ok siglir, þegar hann er búinn, austr til Víkr, ok svâ til Danmerkr, ok í gegnum Eyrarsund, ok allt í hit Eystrasalt; ferr hann um sumarit, ok verðr lítit til feingjar, treystist hann hvergi til at halda, þar er mikit er fyrir, við þenna liðskost. Hann lætr þó fara kaupmenn í friði; siglir þó austan, er áleið sumarit, þartil er hann kemr undir Elfarsker, þar er jafnan víkíngabæli mikit

; ok er þeir hafa lagt í lægi undir einn hólma, þá geingr Sigmundr upp í skerit, ok vill litast um. Hann sér at öðrumegin undir hólmanum liggja fimm skip, ok var dreki hit fimta.Hann sèr at öðrumegin undir hólmanum liggja fimm skip, ok var dreki hit fimta. Hann ferr þá til manna sinna, ok segir þeim, at fimm víkíngaskip liggja öðrumegin undir skerinu: nú vil ek þat segja yðr, at mér er lítit um at flýja þeirra fund at öllu úreyndu;Hann ferr þá til manna sinna, ok segir þeim, at fimm víkíngaskip liggja öðrumegin undir skerinu: nú vil ek þat segja yðr, at mèr er lítit um at flýja þeirra fund at öllu úreyndu; munu vér ok aldri frama fá, nema vér leggim várt ráð í hættu.munu vèr ok aldri frama fá, nema vèr leggim vârt ráð í hættu.

Þeir báðu hann fyrirsjá.

Nú skulu vér bera grjót á skipin, sagði Sigmundr, ok búast við, sem oss þikir líkast.Nú skulu vèr bera grjót á skipin, sagði Sigmundr, ok búast við, sem oss þikir líkast. Vér skulum leggja skipum vorum í utanverðan Þenna vog, er nú eru vér komnir, þvíat vogrinn er þar mjóstr, ok svá leizt mér í kveld, er vér sigldum inn, at eigi mundu skipin fá innlagt hjá oss, ef vér leggjum þrjú skip vor jafnfram, ok má oss þat duga, (at) þeir leggi eigi öllumegin at oss.Vèr skulum leggja skipum vorum í utanverðan Þenna vog, er nú eru vèr komnir, þvíat vogrinn er þar mjóstr, ok svâ leizt mèr í kveld, er vèr sigldum inn, at eigi mundu skipin fá innlagt hjá oss, ef vèr leggjum þrjú skip vor jafnfram, ok má oss þat duga, (at) þeir leggi eigi öllumegin at oss.

Þetta gera þeir.

En um morguninn, er þeir hafa lagt skip sín í utanverðan voginn, þá róa þar at þeim á fimm skipum víkíngar, ok stendr maðr í stafni á drekanum, mikill ok sterkligr, ok spyrr þegar, hverr fyrir skipunum réði.En um morguninn, er þeir hafa lagt skip sín í utanverðan voginn, þá róa þar at þeim á fimm skipum víkíngar, ok stendr maðr í stafni á drekanum, mikill ok sterkligr, ok spyrr þegar, hverr fyrir skipunum rèði. Sigmundr nefndi sik, ok spyrr hann at nafni. Hann kveðst Randverr heita, ok ættaðr austan or Hólmgarði, ok kvað þeim tvo kosti til vera; at þeir gæfi upp skip sín ok sjálfa sik í hans vald, eðr verja sik ella. Sigmundr kvað þá kosti újafna, ok sagði, at þeir mundu freista hljóta fyrst vopna sinna. Randver bað sína menn at leggja á þrem skipum, er eigi mátti öllum at koma; en hann vildi sjá fyrst, hversu færi.

Sigmundr stýrði skipi því, er Sveinn jarlsson hafði feingit honum, en Þórir því, er Eiríkr jarl hafði átt.

Nú leggjast þeir at ok berjast; láta þeir Sigmundr gánga grjót svá ákaft í fyrstu, at hinir megu ekki annat enn hlífa sér, ok er farit er grjótit, gera þeir skothríð harða, ok fellr lið mart af víkíngum, en fjöldi sár.láta þeir Sigmundr gánga grjót svâ ákaft í fyrstu, at hinir megu ekki annat enn hlífa sèr, ok er farit er grjótit, gera þeir skothríð harða, ok fellr lið mart af víkíngum, en fjöldi sár. Nú taka þeir Sigmundr til höggvopna sinna, tekr nú at halla bardaganum á liö Randvers; en er hann sér úfarar sinna manna, kvaö hann þá vera auöviröismenn mikla, er þeir sigraöu eigi þá menn, er hann kvaö ekki at mönnum vera mundu;en er hann sèr úfarar sinna manna, kvaö hann þá vera auöviröismenn mikla, er þeir sigraöu eigi þá menn, er hann kvaö ekki at mönnum vera mundu; þeir kvoöu hann opt eggja sik, en hlífa sér;þeir kvoöu hann opt eggja sik, en hlífa sèr; báöu hann nú ráöast ímóti; hann kvaö svá vera skyldu.hann kvaö svâ vera skyldu. Leggr hann nú at drekanum ok annat skip, er menn voru hvíldir á, en skipar hit þriðja úsárum mönnum. Leggjast nú at í annat sinn ok berjast, ok er nú miklu stríðari orrosta enn fyrr.

Sigmundr var fremstr sinna manna á sínu skipi, ok höggr bæði hart ok títt. Þórir, frændi hans, geingr vel fram; berjast nú leingi, svá at eigi má í millum sjá, hvorir drjúgari verða.berjast nú leingi, svâ at eigi má í millum sjá, hvorir drjúgari verða.

Þá mælti Sigmundr til sinna manna: eigi munu vér sigrast á þeim til þrautar, nema vér reynim oss framar, nú vil ek ráða til uppgaungu á drekann, ok fylgit mér dreingiliga!Þá mælti Sigmundr til sinna manna: eigi munu vèr sigrast á þeim til þrautar, nema vèr reynim oss framar, nú vil ek ráða til uppgaungu á drekann, ok fylgit mèr dreingiliga!

Nú kemst Sigmundr upp á drekann, ok þeir tólf saman, ok drepr mann, ok brátt annan, en þeir fylgja honum vel. Þórir kemst ok á drekann við fimta mann, hrökkr nú allt undan þeim. Ok er Randver sér þetta, hleypr hann fram, ok í mót Sigmundi, ok berjast mjök leingi.Ok er Randver sèr þetta, hleypr hann fram, ok í mót Sigmundi, ok berjast mjök leingi.

Nú sýnir Sigmundr íþrótt sína, ok kastar sverði sínu, ok fleygði í lopt upp, ok tekr vinstri hendi sverðit, en skjöldinn hægri hendi, ok höggr með sverðinu til Randvers, og tekr undan honum fótinn hægra fyrir neðan kné.Nú sýnir Sigmundr íþrótt sína, ok kastar sverði sínu, ok fleygði í lopt upp, ok tekr vinstri hendi sverðit, en skjöldinn hægri hendi, ok höggr með sverðinu til Randvers, og tekr undan honum fótinn hægra fyrir neðan knè. Randver fellr þá. Sigmundr veitir honum hálshögg, þat er af tók höfuðit. Þá æpa Sigmundar menn heróp, ok eptir þat flýja víkíngar á þrem skipum, en þeir Sigmundr ryðja drekann, svá at þeir drepa hvert mannsbarn er á var.Þá æpa Sigmundar menn heróp, ok eptir þat flýja víkíngar á þrem skipum, en þeir Sigmundr ryðja drekann, svâ at þeir drepa hvert mannsbarn er á var.

Nú kanna þeir lið sitt, ok eru fallnir þrjátigi manna af liði Sigmundar. Leggja nú skipin í lægi, ok binda sár sín, ok hvíla sik þar nokkurar nætr.

Nú tekr Sigmundr drekann til sín, ok annat skip, er eptir varð. Þeir taka þar mikit fé bæði í vopnum ok öðrum gripum, sigla nú í burt, ok til Danmerkr, ok svá norðr til Víkrinnar, ok finna Eirík jarl, ok fagnar hann vel Sigmundi, ok býðr honum með sér at vera.Þeir taka þar mikit fè bæði í vopnum ok öðrum gripum, sigla nú í burt, ok til Danmerkr, ok svâ norðr til Víkrinnar, ok finna Eirík jarl, ok fagnar hann vel Sigmundi, ok býðr honum með sèr at vera. Sigmundr þakkar jarli boðit, en kveðst norðr mundu fara fyrst til Hákonar jarls, en lét þar eptir tvö skip sín í varðveizlu jarls, er þeir höfðu lítt skipat.Sigmundr þakkar jarli boðit, en kveðst norðr mundu fara fyrst til Hákonar jarls, en lèt þar eptir tvö skip sín í varðveizlu jarls, er þeir höfðu lítt skipat.

Nú koma þeir til Hákonar jarls, ok fagnar hann vel Sigmundi ok hans félögum, ok er Sigmundr með jarli um vetrinn, ok gjörist fær maðr mjök.Nú koma þeir til Hákonar jarls, ok fagnar hann vel Sigmundi ok hans fèlögum, ok er Sigmundr með jarli um vetrinn, ok gjörist fær maðr mjök.

En at jólum um vetrinn gjörðist Sigmundr hirðmaðr Hákonar jarls, ok þeir Þórir báðir, ok sátu nú um kyrt í góðum fagnaði.

Þenna tíma réð fyrir Svíþjóðu Eiríkr konúngr hinn sigrsæli Bjarnarson Eiríkssonar, Eyvindarsonar;Þenna tíma rèð fyrir Svíþjóðu Eiríkr konúngr hinn sigrsæli Bjarnarson Eiríkssonar, Eyvindarsonar; hann var ríkr konúngr.

Einn vetr höfðu kaupmenn tólf saman norrænir farit austan um Kjöl til Svíþjóðar, ok er þeir kvomu í Svíaríki, áttu þeir kaupstefnu við landsmenn, ok skildi þá á í kaupstefnunni, ok drap norrænn maðr einn svenskan mann. Ok Eiríkr konúngr spyrr þetta, sendir hann til gesti sína, ok lætr drepa þessa tólf menn.

Ok nú um várit spyrr Hákon jarl, hvert Sigmundr ætlaði at halda um sumarit.Ok nú um vârit spyrr Hákon jarl, hvert Sigmundr ætlaði at halda um sumarit.

Sigmundr sagði at þat skyldi á hans forsjó.

Hákon jarl mælti: þat vilda ek, at þú færir nökkvat nærri ríki Sviakonúngs, ok minntist þess á Svíum, er þeir drápu tólf menn mína um vetrinn fyrir litlu, ok hefir eingi hefnd fyrirkomit.

Sigmundr kveðst svá gera mundu, ef svá vildi tiltakast.Sigmundr kveðst svâ gera mundu, ef svâ vildi tiltakast.

Hákon jarl fær þá einvalalið Sigmundi af hirð sinni, sumt leiðángrslið; voru nú allir fúsir til Sigmundar. Halda nú austr til Víkr, ok finna Eirík jarl, ok fær hann Sigmundi enn frítt lið, ok hefir Sigmundr nú vel þrjú hundrut manna ok fimm skip vel skipuð. Sigla þaðan suðr til Danmerkr, ok svá austr fyrir Sviaveldi, þar leggja þeir skipum sínum at Svíþjóð austan at landinu.Sigla þaðan suðr til Danmerkr, ok svâ austr fyrir Sviaveldi, þar leggja þeir skipum sínum at Svíþjóð austan at landinu.

Sigmundr segir þá sínum mönnum: hér munu vér veita uppgaungu, ok skulum fara hermannliga.Sigmundr segir þá sínum mönnum: hèr munu vèr veita uppgaungu, ok skulum fara hermannliga.

Þeir gánga nú á land upp, ok koma í bygðina með þrjú hundrut manna, ok drepa menn, en taka fé, brenna bæi;Þeir gánga nú á land upp, ok koma í bygðina með þrjú hundrut manna, ok drepa menn, en taka fè, brenna bæi; stökkr nú landsfólkit undan á merkr og skóga, sem undan kvomust.

Þaðan eigi lángt í brott, er þeir ráku flóttann, réð fyrir sýslumaðr Eiríks konúngs, er Björn hét;Þaðan eigi lángt í brott, er þeir ráku flóttann, rèð fyrir sýslumaðr Eiríks konúngs, er Björn hèt; safnar (hann) liði at sér, er hann fréttir hernaðinn, ok verðr fjölmennr, ok kemst á milli þeirra ok skipanna;safnar (hann) liði at sèr, er hann frèttir hernaðinn, ok verðr fjölmennr, ok kemst á milli þeirra ok skipanna; ok einn dag sjá þeir landherinn.

Þá tala menn Sigmundar um, hvat ráðs skal taka.

Mörg eru enn góð til, sagði Sigmundr, ok optar sigrast þeim eigi vel, er fleiri eru saman, ef menn eru skeligir til móts. Nú skulu vér þat ráð taka, at fylkja liði voru, ok gera á svínfylkíng;Nú skulu vèr þat ráð taka, at fylkja liði voru, ok gera á svínfylkíng; skulu við Þórir frændr vera fremstir, en þá þrír ok fimm; en skjaldaðir menn skulu vera út í arma tveim megum; ok ætla ek þat ráð vort, at vér skulum hlaupa at fylkíngu þeirra, ok vita at vér komimst svá í gegnum, en Svíar munu ekki fastir á velli.ok ætla ek þat ráð vort, at vèr skulum hlaupa at fylkíngu þeirra, ok vita at vèr komimst svâ í gegnum, en Svíar munu ekki fastir á velli.

Þetta gera þeir, hlaupa nú at fylkíngu Svía, ok komast ígegnum; verðr nú orrosta mikil, ok fellr mart manna af Svíum; geingr Sigmundr nú vel fram, ok höggr nú á tvær hendr, ok kemr at merkismanni Bjarnar, ok höggr hann banahögg. Þá eggjar hann menn sína, at þeir skyldu brjóta skjaldborgina, er skotin var um Björn, ok svá gera þeir.Þá eggjar hann menn sína, at þeir skyldu brjóta skjaldborgina, er skotin var um Björn, ok svâ gera þeir. Sigmundr kemst at Birni, ok eigast við vopnaskipti, ok vinnr Sigmundr hann skjótt, ok verðr banamaðr hans. Æpa víkíngar nú sigróp, ok flýja þá landsmenn.

Sigmundr segir, at þeir skyldu eigi reka flóttann, sagði at þeir hefði ekki afla til þess í úkunnu landi. Svá gera þeir, taka þar mikit fé, ok fóru við þat til skipa sinna, sigla nú burt af Svíþjóðu, ok austr til Hólmgarðs, og herja þaðra um eyjar ok annes.Svâ gera þeir, taka þar mikit fè, ok fóru við þat til skipa sinna, sigla nú burt af Svíþjóðu, ok austr til Hólmgarðs, og herja þaðra um eyjar ok annes.

Bræðr tveir eru nefndir í ríki Svíakonúngs, hét annar Vandill, en annarr Adill;Bræðr tveir eru nefndir í ríki Svíakonúngs, hèt annar Vandill, en annarr Adill; þeir voru landvarnarmenn Svíakonúngs, ok höfðu aldri minnr enn átta skip ok dreka tvo.

Svíakonúngr spyrr þessi tíðindi, er hernaðr var gjörr í landi hans, ok sendir orð þeim bræðrum, ok biðr þá taka Sigmund af lífi ok hans félaga.Svíakonúngr spyrr þessi tíðindi, er hernaðr var gjörr í landi hans, ok sendir orð þeim bræðrum, ok biðr þá taka Sigmund af lífi ok hans fèlaga. Þeir játtuðu þessu.

En um haustit sigla þeir Sigmundr austan, ok koma undir eina ey, er liggr fyrir Svíþjóð. Þá segir Sigmundr til sinna manna: nú erum vér ekki með vinum komnir, þar er þeir eru Svíar;Þá segir Sigmundr til sinna manna: nú erum vèr ekki með vinum komnir, þar er þeir eru Svíar; skulu vér vera varir um oss, ok mun ek gánga upp á eyna, ok sjást um;skulu vèr vera varir um oss, ok mun ek gánga upp á eyna, ok sjást um; ok svá gjörir hann, ok sér at öðrumegin eyjarinnar liggja tíu skip, drekaskip tvö ok önnur átta.ok svâ gjörir hann, ok sèr at öðrumegin eyjarinnar liggja tíu skip, drekaskip tvö ok önnur átta.

Sigmundr sagði nú sínum mönnum, at þeir skulu veita viðbúnað, ok bera fjárhlut sinn af skipum, en grjót í staðinn, ok búast nú við um nóttina.

Ok um morguninn snemma róa þeir at þeim tíu skipum, ok kalla þeir þegar formennirnir, hverir fyrir skipunum réði.Ok um morguninn snemma róa þeir at þeim tíu skipum, ok kalla þeir þegar formennirnir, hverir fyrir skipunum rèði. Sigmundr sagði til sín; ok er þeir vitu, hverir þessir menn eru, þá þurfti eigi at sökum at spyrja; brjóta upp vopn sín ok berjast; ok ekki hafa þeir Sigmundr þar komit, at þeir hefði slíka raun haft.

Vandill leggr nú dreka sínum at dreka Sigmundar, varð þar hart móttak. Ok er þeir höfðu barizt um hríð, þá mælti Sigmundr til sinna manna: enn er sem fyrr, at vér munum eigi sigr fá, nema vér gángimst nærr;Ok er þeir höfðu barizt um hríð, þá mælti Sigmundr til sinna manna: enn er sem fyrr, at vèr munum eigi sigr fá, nema vèr gángimst nærr; nú vil ek hlaupa uppá drekann, en þér fylgit mér vel! ok nú hleypr Sigmundr á drekann, ok fylgir honum mikil sveit, verðr hann skjótt manns bani ok annars; hrökkr nú liðit undan þeim.nú vil ek hlaupa uppá drekann, en þèr fylgit mèr vel! ok nú hleypr Sigmundr á drekann, ok fylgir honum mikil sveit, verðr hann skjótt manns bani ok annars; hrökkr nú liðit undan þeim.

Vandill sækir nú í mót Sigmundi, ok eigast nú við vopnaskipti mjök leingi. Sigmundr hefir it sama bragð sem fyrr, skiptir um vopn í höndum sér, ok höggr hinni vinstri hendi til Vandils, ok af honum höndina hægra, ok fell niðr sverðit, þat er hann (hafði) vegit með.Sigmundr hefir it sama bragð sem fyrr, skiptir um vopn í höndum sèr, ok höggr hinni vinstri hendi til Vandils, ok af honum höndina hægra, ok fèll niðr sverðit, þat er hann (hafði) vegit með. Sigmundr gjörir þá skjótt um við hann, ok drepr hann. Þá æpa menn Sigmundar sigróp.

Aðill mælti þá: umskipti hafa nú orðit, ok mun Vandill drepinn, ok leggjum á flótta; verðr nú hverr at leita fyrir sér.verðr nú hverr at leita fyrir sèr.

Nú flýja þeir Aðill á fimm skipum, en fjögur eru eptir, ok dreki hit fimta, ok drepa þeir hvert mannsbarn, er eptir var; en Sigmundr hafði drekann með sér ok önnur skip.en Sigmundr hafði drekann með sèr ok önnur skip. Fara nú þartil, er þeir koma í ríki Danakonúngs, þikjast nú hirðir ok haldnir; hvíla sik nú, ok binda sár sín.

En er þeir eru vel færir, sigla þeir til þess er þeir koma í Víkina, ok finna Eiríkjarl, ok er þeim þar vel fagnat, dveljast þar litla hríð, ok fara norðr til Þrándheims, ok koma á fund Hákonar jarls; hann fagnar vel Sigmundi ok hans mönnum, ok þakkar honum þessi verk, er hann hafði unnit um sumarit; eru þeir frændr með jarli um vetrinn, Sigmundr ok Þórir, ok nokkur sveit með þeim,