Bókastaðir

Snorri goði bjó að Helgafelli átta vetur síðan kristni var lögtekin á Íslandi. Snorri goði bjó at Helgafelli átta vetr síðan kristni var lögtekin á Íslandi. Þann vetur bjó hann þar síðast er Styr mágur hans var drepinn á Jörva í Flisuhverfi. Þann vetr bjó hann þar síðast er Styr mágr hans var drepinn á Jörva í Flisuhverfi. Snorri goði fór eftir líkinu suður þangað og hann gekk í dyngjuna að Styr í Hrossholti þá er hann hafði upp sest og hélt um miðja dóttur bónda. Snorri goði fór eftir líkinu suðr þangat ok hann gekk í dyngjuna at Styr í Hrossholti þá er hann hafði upp sest ok helt um miðja dóttur bónda.

Það vor eftir keypti Snorri goði um lönd við Guðrúnu Ósvífursdóttur og færði Snorri þá bú sitt í Tungu í Sælingsdal. Þat vor eftir keypti Snorri goði um lǫnd við Guðrúnu Ósvífursdóttur ok fǿrði Snorri þá bú sitt í Tungu í Sǽlingsdal. Það var tveim vetrum eftir víg Bolla Þorleikssonar, bónda Guðrúnar Ósvífursdóttur. Þat var tveim vetrum eftir víg Bolla Þorleikssonar, bónda Guðrúnar Ósvífursdóttur.

Það sama vor fór Snorri goði suður til Borgarfjarðar í málatilbúnað eftir víg Styrs við fjögur hundruð manna. Þat sama vor fór Snorri goði suðr til Borgarfjarðar í málatilbúnað eftir víg Styrs við fjǫgur hundruð manna. Þar var í ferð þá með honum Vermundur hinn mjóvi bróðir Styrs. Þar var í ferð þá með honum Vermundr inn mjóvi bróðir Styrs. Hann bjó þá í Vatnsfirði. Hann bjó þá í Vatnsfirði. Þar var og Steinþór af Eyri og Þóroddur Þorbrandsson úr Álftafirði, Þorleikur Brandsson úr Krossnesi, bróðursonur Styrs, og margir aðrir virðingamenn. Þar var ok Steinþór af Eyri ok Þóroddr Þorbrandsson ór Álftafirði, Þorleikr Brandsson ór Krossnesi, bróðursonr Styrs, ok margir aðrir virðingamenn. Þeir komust hið lengsta suður til Hvítár, að Haugsvaði gegnt Bæ. Þeir kómusk it lengsta suðr til Hvítár, at Haugsvaði gegnt Bǿ. Þar var fyrir sunnan ána Illugi svarti, Kleppjárn hinn gamli, Þorsteinn Gíslason, Gunnlaugur ormstunga, Þorsteinn Þorgilsson úr Hafsfjarðarey. Þar var fyrir sunnan ána Illugi svarti, Kleppjárn inn gamli, Þorsteinn Gíslason, Gunnlaugr ormstunga, Þorsteinn Þorgilsson ór Hafsfjarðarey. Hann átti Vigdísi, dóttur Illuga svarta. Hann átti Vigdísi, dóttur Illuga svarta. Margir voru þar og aðrir virðingamenn og höfðu meir en fimm hundruð manna. Margir váru þar ok aðrir virðingamenn ok hǫfðu meir en fimm hundruð manna.

Þeir Snorri goði náðu eigi að ríða suður yfir ána og höfðu þar fram málin er þeir komu framast svo að þeim var óhætt og stefndi Snorri Gesti um víg Styrs. Þeir Snorri goði náðu eigi at ríða suðr yfir ána ok hǫfðu þar fram málin er þeir kómu framast svá at þeim var óhǽtt ok stefndi Snorri Gesti um víg Styrs. Þessi sömu mál ónýtti Þorsteinn Gíslason fyrir Snorra goða um sumarið á alþingi. Þessi sǫmu málin ónýtti Þorsteinn Gíslason fyrir Snorra goða um sumarit á alþingi.

Það sama haust reið Snorri goði suður til Borgarfjarðar og tók af lífi Þorstein Gíslason og Gunnar son hans. Þat sama haust reið Snorri goði suðr til Borgarfjarðar ok tók af lífi Þorstein Gíslason ok Gunnar son hans. Þá var enn Steinþór af Eyri í för með honum og Þóroddur Þorbrandsson, Bárður Höskuldsson, Þorleikur Brandsson og alls voru þeir fimmtán. Þá var enn Steinþór af Eyri í fǫr með honum ok Þóroddr Þorbrandsson, Bárðr Höskuldsson, Þorleikr Brandsson ok alls váru þeir fimmtán.

Um vorið eftir fundust þeir á Þórsnessþingi, Snorri goði og Þorsteinn úr Hafsfjarðarey, mágur Illuga svarta. Um várit eftir fundusk þeir á Þórsnessþingi, Snorri goði ok Þorsteinn ór Hafsfjarðarey, mágr Illuga svarta. Þorsteinn var sonur Þorgils Þorfinnssonar Sel-Þórissonar frá Rauðamel. Þorsteinn var son Þorgils Þorfinnssonar Sel-Þórissonar frá Rauðamel. En móðir hans var Auður, dóttir Álfs úr Dölum, og var Þorsteinn systrungur Þorgils Arasonar af Reykjahólum og Þorgeirs Hávarssonar og Þorgils Höllusonar og Bitru-Odda og Álftfirðinga, Þorleifs kimba og þeirra Þorbrandssona. En móðir hans var Auðr, dóttir Álfs ór Dǫlum, ok var Þorsteinn systrungr Þorgils Arasonar af Reykjahólum ok Þorgeirs Hávarssonar ok Þorgils Höllusonar ok Bitru-Odda ok Álftfirðinga, Þorleifs kimba ok þeira Þorbrandssona. Þorsteinn hafði búið mál mörg til Þórsnessþings. Þorsteinn hafði búit mál mǫrg til Þórsnessþings.

Það var einn dag í þingbrekku að Snorri goði spurði Þorstein hvort hann hefði þangað búið mál mörg til þings. Þat var einn dag í þingbrekku at Snorri goði spurði Þorstein hvárt hann hefði þangat búit mál mikil til þings. Þorsteinn kveðst búið hafa þangað nokkur mál. Þorsteinn kvezk búit hafa þangat nokkur mál.

Snorri mælti: " Nú muntu vilja að vér greiðum svo mál með þér sem þér Borgfirðingar greidduð vor mál í fyrra vor? " Snorri mǽlti: " Nú munt vilja at vér greiðum svá mál með yðr sem þér Borgfirðingar greidduð vor mál í fyrra vor? "

" Eigi fýsist eg þess, " sagði Þorsteinn. " Eigi fýsisk ek þess, " sagði Þorsteinn.

En er Snorri goði hafði þetta mælt lögðu hér stórþungt til synir Snorra goða og margir aðrir frændur Styrs, sögðu að Þorsteini skyldi sá bestur að þar félli hvert mál sem komið var og sögðu hitt maklegra að hann gyldi sjálfan sig fyrir þá svívirðing er þeir Illugi mágur hans höfðu gert til þeirra hið fyrra sumarið. En er Snorri goði hafði þetta mǽlt lǫgðu hér stórþungt til synir Snorra goða ok margir aðrir frǽndr Styrs, sǫgðu at Þorsteini skyldi sá beztr at þar felli hvert mál sem komit var ok sǫgðu it maklegra at hann gyldi sjálfan sik fyrir þá svívirðing er þeir Illugi mágr hans hǫfðu gert til þeira it fyrra sumarit.

Þorsteinn svarar hér fá um og gengu menn við það af þingbrekku. Þorsteinn svarar hér fá um ok gengu menn við þat af þingbrekku. Þorsteinn og frændur hans, Rauðmelingar, höfðu þar allir samt mikla sveit. Þorsteinn ok frǽndr hans, Rauðmelingar, hǫfðu þar allir samt mikla sveit. En er til dóms skyldi ganga bjóst Þorsteinn til að hafa fram mál þau öll er hann hafði þangað búið. En er til dóms skyldi ganga bjósk Þorsteinn til at hafa fram mál þau ǫll er hann hafði þangat búit. Og er frændur Styrs og tengdamenn vissu það vopnuðust þeir og gengu á milli dóms og Rauðmelinga er þeir vildu ganga að dóminum. Ok er frǽndr Styrs ok tengdamenn vissu þat vopnuðust þeir ok gengu á milli dóms ok Rauðmelinga er þeir vildu ganga at dóminum. Tókst þá bardagi með þeim. Tóksk þá bardagi með þeim.

Þorsteinn úr Hafsfjarðarey geymdi eigi annars en sækja þar að sem fyrir var Snorri goði. Þorsteinn ór Hafsfjarðarey geymdi eigi annars en sǿkja þar at sem fyrir var Snorri goði. Þorsteinn var bæði mikill maður og sterkur og röskur til vopns. Þorsteinn var bǽði mikill maðr ok sterkr ok rǫskr til vopns.

En er Þorsteinn sótti fast að Snorra þá hljóp fram fyrir hann Kjartan frá Fróðá systursonur hans. En er Þorsteinn sótti fast at Snorra þá hljóp fram fyrir hann Kjartan frá Fróðá systursonr hans. Börðust þeir Þorsteinn tveir lengi og voru þeirra vopnaskipti mjög harðskeytt. Bǫrðusk þeir Þorsteinn tveir lengi ok váru þeira vopnaskipti mjǫk harðskeytt. Eftir það komu til beggja vinir og gengu millum og komu á griðum. Eftir þat kómu til beggja vinir ok gengu milli ok kómu á griðum.

Eftir bardagann mælti Snorri goði við Kjartan frænda sinn: " Fram sóttir þú nú mjög í dag, Breiðvíkingurinn. " Eftir bardagann mǽlti Snorri goði við Kjartan frǽnda sinn: " Fram sóttir þú nú mjǫk í dag, Breiðvíkingrinn. "

Kjartan svarar heldur reiðulega: " Eigi þarftu að bregða mér ætt minni Kjartan svarar heldr reiðulega: " Eigi þarft at bregða mér ǽtt minni

Í bardaga þessum féllu af Þorsteini sjö menn en margir urðu sárir af hvorumtveggjum. Í bardaga þessum fellu af Þorsteini sjö menn en margir urðu sárir af hvárumtveggjum. Málum þessum var þar slegið í sætt þegar á þinginu og var Snorri goði ósmár í öllum sáttmálum því að hann vildi eigi að þessi mál kæmu til alþingis því að þá var eigi sæst enn á víg Þorsteins Gíslasonar. Málum þessum var þar slegit í sǽtt þegar á þinginu ok var Snorri goði ósmár í ǫllum sáttmálum því at hann vildi eigi at þessi mál kǿmi til alþingis því at þá var eigi sǽst enn á víg Þorsteins Gíslasonar. Þóttist hann þó ærnu eiga að svara á alþingi að eigi væri þessi mál að kæra. Þóttist hann þó ǿrnu eiga at svara á alþingi at eigi vǽri þessi mál at kǽra.

Um þessi tíðindi öll saman, víg Þorsteins Gíslasonar og Gunnars sonar hans og síðan um bardagann á Þórsnessþingi, orti Þormóður Trefilsson í Hrafnsmálum vísu þessa: Um þessi tíðendi ǫll saman, víg Þorsteins Gíslasonar ok Gunnars sonar hans ok síðan um bardagann á Þórsnessþingi, orti Þormóðr Trefilsson í Hrafnsmálum vísu þessa:

Var skilið í sætt þeirra að Þorsteinn skyldi fram hafa mál sín öll á Þórsnessþingi sem hann hafði þangað til boðið. Var skilit í sǽtt þeira at Þorsteinn skyldi fram hafa mál sín ǫll á Þórsnessþingi sem hann hafði þangat til boðit. En um sumarið á alþingi var sæst á víg Þorsteins Gíslasonar og Gunnars sonar hans. En um sumarit á alþingi var sǽst á víg Þorsteins Gíslasonar ok Gunnars sonar hans. Réðust þá til utanferðar þeir menn er til víganna höfðu farið með Snorra goða. Réðusk þá til utanferðar þeir menn er til víganna hǫfðu farit með Snorra goða.

Þetta sumar tók Þorsteinn úr Hafsfjarðarey Rauðmelingagoðorð úr Þórsnessþingi því að hann þóttist þar aflvani orðið hafa fyrir Snorrungum. Þetta sumar tók Þorsteinn ór Hafsfjarðarey Rauðmelingagoðorð ór Þórsnessþingi því at hann þóttist þar aflvani orðit hafa fyrir Snorrungum. Tóku þeir frændur þá upp þing í Straumfirði og héldu það lengi síðan. Tóku þeir frǽndr þá upp þing í Straumfirði ok heldu þat lengi síðan.

En er Snorri goði hafði fá vetur búið í Sælingsdalstungu þá bjó sá maður á Eyri í Bitru norður er Óspakur hét. En er Snorri goði hafði fá vetr búit í Sǽlingsdalstungu þá bjó sá maðr á Eyri í Bitru norðr er Óspakr hét. Hann var sonur Kjallaks frá Kjallaksá af Skriðinsenni. Hann var son Kjallaks frá Kjallaksá af Skriðinsenni. Óspakur var kvongaður maður. Óspakr var kvongaðr maðr. Hann átti son þann er Glúmur hét og var ungur í þann tíma. Hann átti son þann er Glúmr hét ok var ungr í þann tíma. Óspakur var manna mestur og sterkastur. Óspakr var manna mestr ok sterkastr. Hann var óþokkasæll og hinn mesti ójafnaðarmaður. Hann var óþokkasǽll ok inn mesti ójafnaðarmaðr. Hann hafði með sér karla sjö eða átta og voru þeir mjög sakgæfir við menn þar norður. Hann hafði með sér karla sjö eða átta ok váru þeir mjǫk sakgæfir við menn þar norðr. Höfðu þeir jafnan skip fyrir landi og tóku af hvers manns eigu eða rekum það er þeim sýndist. Hǫfðu þeir jafnan skip fyrir landi ok tóku af hvers manns eigu eða rekum þat er þeim sýndisk.

Álfur hinn litli hét maður. Álfur inn litli hét maðr. Hann bjó í Þambárdal í Bitru. Hann bjó í Þambárdal í Bitru. Hann átti vel fé og var hinn mesti maður í búi sínu. Hann átti vel fé ok var inn mesti maðr í búi sínu. Hann var þingmaður Snorra goða og varðveitti reka hans út undir Guðlaugshöfða. Hann var þingmaðr Snorra goða ok varðveitti reka hans út undir Guðlaugshöfða. Álfur þóttist og kenna kulda af Óspaki og hans félögum og kærði það jafnan fyrir Snorra goða þá er þeir fundust. Álfur þóttist ok kenna kulda af Óspaki ok hans félǫgum ok kǽrði þat jafnan fyrir Snorra goða þá er þeir fundusk.

Þórir Gull-Harðarson bjó þá í Tungu í Bitru. Þórir Gull-Harðarson bjó þá í Tungu í Bitru. Hann var vinur Sturlu Þjóðrekssonar er Víga-Sturla var kallaður. Hann var vinr Sturlu Þjóðrekssonar er Víga-Sturla var kallaðr. Hann bjó á Staðarhóli í Saurbæ. Hann bjó á Staðarhóli í Saurbǿ. Þórir var gildur bóndi og var fyrir mönnum um Bitruna. Þórir var gildr bóndi ok var fyrir mǫnnum um Bitruna. Hafði hann umboð og varðveislu á rekum Sturlu norður þar. Hafði hann umboð ok varðveizlu á rekum Sturlu norðr þar. Þeir Óspakur og Þórir eldu oft grátt silfur og veitti ýmsum léttara. Þeir Óspakr ok Þórir eldu oft grátt silfr ok veitti ýmsum léttara. Var Óspakur fyrirmaður út þar um Krossárdal og Ennið. Var Óspakur fyrirmaðr út þar um Krossárdal ok Ennit.

Það var einn vetur að snemma kom á vetrarríki mikið og gerði þegar jarðbönn þar um Bitruna. Þat var einn vetr at snemma kom á vetrarríki mikit ok gerði þegar jarðbönn þar um Bitruna. Tóku menn þá aflát stór en sumir ráku fé sitt um heiði. Tóku menn þá aflát stór en sumir ráku fé sitt um heiði. Þetta sumar áður hafði Óspakur látið gera virki á bæ sínum á Eyri. Þetta sumar áðr hafði Óspakr látit gera virki á bǿ sínum á Eyri. Það var öruggt vígi ef menn væru til varnar. Þat var øruggt vígi ef menn vǽri til varnar. Um veturinn á gói kom hríð mikil og hélst hún viku. Um vetrinn á gói kom hríð mikil ok helzk hon viku. Það var norðanveður mikið. Þat var norðanveðr mikit. En er af létti hríðinni sáu menn að hafís var að kominn allt hið ytra en þá var ísinn eigi kominn inn í Bitruna. En er af létti hríðinni sá menn at hafís var at kominn allt it ytra en þá var ísinn eigi kominn inn í Bitruna. Fóru menn þá að kanna fjörur sínar. Fóru menn þá at kanna fjörur sínar. En frá því er sagt að út frá Stiku, á milli og Guðlaugshöfða, hafði rennt upp reyður mikil. En frá því er sagt at út frá Stiku, á milli ok Guðlaugshöfða, hafði rennt upp reyður mikil. Í hval þeim átti mest Snorri goði og Sturla Þjóðreksson. Í hval þeim átti mest Snorri goði ok Sturla Þjóðreksson. Álfur hinn litli og enn fleiri bændur áttu þar nokkuð í. Álfur inn litli ok enn fleiri bǿndr áttu þar nakkvat í. Menn fóru til þar um Bitruna og skáru hvalinn eftir tilskipan Þóris og Álfs. Menn fóru til þar um Bitruna ok skáru hvalinn eftir tilskipan Þóris ok Álfs.

Og er menn voru að hvalskurðinum sáu þeir að skip reri handan um fjörðinn frá Eyri og kenndu að það var tólfæringur mikill er Óspakur átti. Ok er menn váru at hvalskurðinum sá þeir at skip reri handan um fjǫrðinn frá Eyri ok kenndu at þat var tólfæringur mikill er Óspakr átti. Lentu þeir þar við hvalinn og gengu þar upp fimmtán menn alvopnaðir. Lentu þeir þar við hvalinn ok gengu þar upp fimmtán menn alvopnaðir.

Og er Óspakur kom á land gekk hann að hvalnum og spyr hverjir fyrir hvalnum réðu. Ok er Óspakr kom á land gekk hann at hvalnum ok spyrr hverir fyrir hvalnum réðu.

Þórir sagði að hann réði fyrir þeim er Sturla átti en Álfur fyrir þeim er hann átti svo og fyrir þeim er Snorri goði átti " en þá ræður hver fyrir sínum hlut annarra bónda. " Þórir sagði at hann réði fyrir þeim er Sturla átti en Álfr fyrir þeim er hann átti svá ok fyrir þeim er Snorri goði átti " en þá rǽðr hverr fyrir sínum hlut annarra bónda. "

Óspakur spyr hvað þeir vildu fá honum af hvalnum. Óspakr spyrr hvat þeir vildu fá honum af hvalnum.

Þórir svarar: " Ekki vil eg fá þér af þeim hlut er eg skal annast en eg veit eigi nema bændur vilji selja þann er þeir eiga eða hvað skal við gefa? " Þórir svarar: " Ekki vil ek fá þér af þeim hlut er ek skal annast en ek veit eigi nema bǿndr vili selja þann er þeir eigu eða hvat skal við gefa? "

" Veistu það Þórir, " sagði Óspakur, " að eg er eigi vanur að kaupa hval að yður Bitrumönnum. " " Veizt þat Þórir, " sagði Óspakr, " at ek em eigi vanr at kaupa hval at yðr Bitrumönnum. "

" Það er mér þó von, " segir Þórir, " að þú fáir engan ókeypis. " " Þat er mér þó ván, " segir Þórir, " at þú fáir engan ókeypis. "

Hvalurinn lá í kös sá er skorinn var og var engum skipt. Hvalrinn lá í kös sá er skorinn var ok var engum skipt. Óspakur bað sína menn ganga til og bera hvalinn út á skipið. Óspakr bað sína menn ganga til ok bera hvalinn út á skipit. Þeir er við hvalinn voru höfðu fátt vopna nema öxar þær er þeir skáru hvalinn með. Þeir er við hvalinn váru hǫfðu fátt vápna nema øxar þǽr er þeir skáru hvalinn með.

En er Þórir sá að þeir Óspakur gengu til hvalsins hét hann á menn að þeir skyldu eigi láta rænast. En er Þórir sá at þeir Óspakr gengu til hvalsins hét hann á menn at þeir skyldi eigi láta rǽnast. Hljópu þeir þá til öðrum megin. Hljópu þeir þá til ǫðrum megin. Gengu þeir þá frá hinum óskorna hvalnum og varð Þórir skjótastur. Gengu þeir þá frá inum óskorna hvalnum ok varð Þórir skjótastr. Sneri þegar Óspakur honum í móti og laust hann með öxarhamri. Sneri þegar Óspakr honum í móti ok laust hann með öxarhamri. Kom höggið við eyrað og féll hann þegar í óvit. Kom hǫggit við eyrat ok fell hann þegar í óvit. En þeir er honum voru næstir tóku til hans og kipptu honum að sér og styrmdu yfir honum meðan hann lá í óvitinu. En þeir er honum váru nǽstir tóku til hans ok kipptu honum at sér ok styrmdu yfir honum meðan hann lá í óvitinu. En þá varð hvalurinn eigi varður. En þá varð hvalrinn eigi varðr.

Þá kom að Álfur hinn litli og bað þá eigi taka hvalinn. Þá kom at Álfr inn litli ok bað þá eigi taka hvalinn.

Óspakur mælti: " Far þú eigi til Álfur, " segir hann, " þú hefir haus þunnan en eg hefi öxi þunga. Óspakr mǽlti: " Far þú eigi til Álfr, " segir hann, " þú hefir haus þunnan en ek hefi øxi þunga. Mun ferð þín verri en Þóris ef þú gengur feti framar. " Mun ferð þín verri en Þóris ef þú gengr feti framar. "

Þetta heilræði hafði Álfur sem honum var kennt. Þetta heilrǽði hafði Álfr sem honum var kennt.

Þeir Óspakur báru hvalinn á skipið og höfðu það gert áður Þórir vitkaðist. Þeir Óspakr báru hvalinn á skipit ok hǫfðu þat gert áðr Þórir vitkaðisk. En er hann vissi hvað títt var ávítaði hann sína menn að þeim tækist auvirðlega er þeir stóðu hjá er sumir voru ræntir en sumir barðir. En er hann vissi hvat títt var ávitaði hann sína menn at þeim tǿkisk auvirðlega er þeir stóðu hjá er sumir váru rǽntir en sumir barðir. Hljóp Þórir þá upp. Hljóp Þórir þá upp. En Óspakur hafði þá flotað skipinu og létu frá landi, reru síðan vestur yfir fjörðinn til Eyrar og störfuðu fyrir föngum sínum og lét Óspakur enga þá frá sér fara er þessa ferð höfðu farið. En Óspakr hafði þá flotat skipinu ok létu frá landi, reru síðan vestr yfir fjǫrðinn til Eyrar ok störfuðu fyrir fǫngum sínum ok lét Óspakr enga þá frá sér fara er þessa ferð hǫfðu farit. Höfðu þeir þar setu og bjuggust fyrir í virkinu. Hǫfðu þeir þar setu ok bjuggusk fyrir í virkinu. Þeir Þórir skiptu hvalnum og létu það vera allra skaða er upp var tekið, eftir því sem hverjir áttu í hvalnum. Þeir Þórir skiptu hvalnum ok létu þat vera allra skaða er upp var tekit, eftir því sem hverir áttu í hvalnum. Fóru heim allir eftir þetta. Fóru heim allir eftir þetta. Var nú fjandskapur mikill með þeir Þóri og Óspaki. Var nú fjandskapur mikill með þeir Þóri ok Óspaki. En af því að Óspakur hafði mannmart þá gengu þeim skjótt upp föngin. En af því at Óspakr hafði mannmart þá gengu þeim skjótt upp fǫngin.

Það var eina nótt að þeir Óspakur fóru í Þambárdal fimmtán saman og gengu þar inn að Álfi og ráku hann í stofu og hjú hans öll meðan þeir rændu þar og báru þaðan á fjórum hestum. Þat var eina nótt at þeir Óspakr fóru í Þambárdal fimmtán saman ok gengu þar inn at Álfi ok ráku hann í stofu ok hjú hans ǫll meðan þeir rǽntu þar ok báru þaðan á fjórum hestum.

En menn höfðu varir orðið við ferð þeirra frá Fjarðarhorni og var þaðan sendur maður í Tungu að segja Þóri. En menn hǫfðu varir orðit við ferð þeira frá Fjarðarhorni ok var þaðan sendr maðr í Tungu at segja Þóri. Þórir safnaði þegar mönnum og urðu saman átján og fóru ofan til fjarðarbotnsins. Þórir safnaði þegar mǫnnum ok urðu saman átján ok fóru ofan til fjarðarbotnsins. Sá Þórir þá að þeir Óspakur fóru umfram og fóru þá út frá Fjarðarhorni. Sá Þórir þá at þeir Óspakur fóru umfram ok fóru þá út frá Fjarðarhorni.

Og er Óspakur sá eftirferðina mælti hann: " Menn fara þar og mun þar vera Þórir og mun ætla nú að hefna höggsins þess er eg laust hann á vetri. Ok er Óspakr sá eftirferðina mǽlti hann: " Menn fara þar ok mun þar vera Þórir ok mun ætla nú at hefna hǫggsins þess er ek laust hann á vetri. Eru þeir átján en vér fimmtán og búnir betur. Eru þeir átján en vér fimmtán ok búnir betr. Er það vant að sjá hverjir enn verða höggum fegnir. Er þat vant at sjá hverir enn verða hǫggum fegnir. En hestar þeir er vér höfum haft úr Þambárdal munu vera heimfúsir en eg vil eigi láta af takast það er vér höfum höndum á komið. En hestar þeir er vér hǫfum haft ór Þambárdal munu vera heimfúsir en ek vil eigi láta af takast þat er vér hǫfum hǫndum á komit. Skulu nú tveir vorir menn, þeir er minnst eru viðbúnir, reka klyfjahestana fyrr út til Eyrar en láta menn fara í móti oss þá sem heima eru en vér þrettán munum hér taka í móti þeim slíkt sem verða má. " Skulu nú tveir vorir menn, þeir er minnst eru viðbúnir, reka klyfjahestana fyrr út til Eyrar en láta menn fara í móti oss þá sem heima eru en vér þrettán munum hér taka í móti þeim slíkt sem verða má. "

Þeir gerðu sem Óspakur mælti. Þeir gerðu sem Óspakr mǽlti. Og er þeir Þórir komu eftir heilsaði Óspakur þeim og spurði að tíðindum. Ok er þeir Þórir kómu eftir heilsaði Óspakur þeim ok spurði at tíðindum. Hann var mjúkur viðmælis og vildi svo dvelja þá Þóri. Hann var mjúkr viðmǽlis ok vildi svá dvelja þá Þóri. Þórir spurði hvaðan þeir hefðu föng haft. Þórir spurði hvaðan þeir hefði fǫng haft.

Óspakur segir að þeir höfðu úr Þambárdal. Óspakur segir at þeir hǫfðu ór Þambárdal.

" Hvern veg komust þér að því? " segir Þórir. " Hvern veg komust þér at því? " segir Þórir.

Óspakur svarar: " Hvorki voru gefin né goldin né sölum seld. " Óspakr svarar: " Hvorki váru gefin né goldin né sölum seld. "

" Viljið þér þá laust láta, " segir Þórir, " og fá oss í hendur? " " Vilið þér þá laust láta, " segir Þórir, " ok fá oss í hendr? "

Óspakur sagðist eigi því nenna. Óspakr sagðisk eigi því nenna.

Síðan hljópust þeir á og tókst þar bardagi. Síðan hljópust þeir á ok tóksk þar bardagi. Voru þeir Þórir hinir áköfustu en þeir Óspakur vörðust alldrengilega. Váru þeir Þórir inir áköfustu en þeir Óspakr vǫrðusk alldrengilega. Varð þeim þó handfátt og urðu þeir sumir sárir en sumir féllu. Varð þeim þó handfátt ok urðu þeir sumir sárir en sumir fellu. Þórir hafði bjarnsviðu í hendi og hljóp að Óspaki og lagði til hans en Óspakur laust af sér lagið. Þórir hafði bjarnsviðu í hendi ok hljóp at Óspaki ok lagði til hans en Óspakr laust af sér lagit. En er Þórir hafði sér mjög til varið en ekki varð fyrir spjótinu þá féll hann á knéin og laut áfram við. En er Þórir hafði sér mjǫk til varit en ekki varð fyrir spjótinu þá fell hann á knéin ok laut áfram við. Óspakur hjó þá á bak Þóri með öxi og varð þar við brestur mikill. Óspakr hjó þá á bak Þóri með øxi ok varð þar við brestr mikill.

Óspakur mælti: " Það mun þig letja langfaranna Þórir, " sagði hann. Óspakr mǽlti: " Þat mun þik letja langfaranna Þórir, " sagði hann.

Þórir sagði: " Má það, en fara hygg eg mig enn munu fullum dagleiðum fyrir þér og höggi þínu. " Þórir sagði: " Má þat, en fara hygg ek mik enn munu fullum dagleiðum fyrir þér ok hǫggvi þínu. "

Þórir hafði haft tygilhníf á hálsi sem þá var títt og kastað á bak sér aftur og hafði þar komið í höggið en hann hafði skeinst á hrygglundunum tveim megin og þó lítt. Þórir hafði haft tygilhníf á hálsi sem þá var títt ok kastat á bak sér aftr ok hafði þar komit í hǫggit en hann hafði skeinst á hrygglundunum tveim megin ok þó lítt.

Eftir það hljóp til förunautur Þóris og hjó til Óspaks en hann brá við öxinni og kom í skaftið svo að í sundur tók og féll þá öxin niður. Eftir þat hljóp til fǫrunautr Þóris ok hjó til Óspaks en hann brá við øxinni ok kom í skaftit svá at í sundr tók ok fell þá øxin niðr. Þá kallar Óspakur og bað sína menn undan halda. Þá kallar Óspakr ok bað sína menn undan halda. Tók hann þá og sjálfur að renna. Tók hann þá ok sjálfr at renna. En þegar er Þórir stóð upp þá skaut hann sviðunni eftir Óspaki og kom í lærið og renndi fram utan lærs. En þegar er Þórir stóð upp þá skaut hann sviðunni eftir Óspaki ok kom í lǽrit ok renndi fram útan lǽrs. Óspakur kippti brott sviðunni úr sárinu og snerist við. Óspakr kippti brott sviðunni ór sárinu ok snerisk við. Sendi hann aftur sviðuna og kom á þann miðjan er höggvið hafði til hans og féll sá dauður til jarðar. Sendi hann aftr sviðuna ok kom á þann miðjan er hǫggvit hafði til hans ok fell sá dauðr til jarðar.

Eftir það rann Óspakur og fylgdarmenn hans en þeir Þórir eltu þá út með fjörum mjög svo til Eyrar. Eftir þat rann Óspakr ok fylgdarmenn hans en þeir Þórir eltu þá út með fjǫrum mjǫk svá til Eyrar. Þá fóru menn heiman af bænum, bæði karlar og konur. Þá fóru menn heiman af bǿnum, bǽði karlar ok konur. Hurfu þeir Þórir þá aftur. Hurfu þeir Þórir þá aftr. Var þá aðfaralaust með þeim þaðan af um veturinn. Var þá aðfaralaust með þeim þaðan af um vetrinn. Á þeim fundi féllu þrír menn af Óspaki en einn af Þóri en margir urðu sárir af hvorumtveggjum. Á þeim fundi fellu þrír menn af Óspaki en einn af Þóri en margir urðu sárir af hvárumtveggjum.

Snorri goði tók við málum Álfs hins litla öllum á hendur þeim Óspaki og gerði þá Óspak alla sekja á Þórsnessþingi. Snorri goði tók við málum Álfs ins litla ǫllum á hendr þeim Óspaki ok gerði þá Óspak alla sekja á Þórsnessþingi. Eftir þingið fór Snorri goði heim í Tungu og sat heima til féránsdóms. Eftir þingit fór Snorri goði heim í Tungu ok sat heima til féránsdóms. Fór hann þá norður í Bitru með fjölmenni. Fór hann þá norðr í Bitru með fjǫlmenni. Og er hann kom þar var Óspakur á brottu með allt sitt. Ok er hann kom þar var Óspakr á brottu með allt sitt. Höfðu þeir farið norður á Strandir fimmtán saman og höfðu tvö skip. Hǫfðu þeir farit norðr á Strandir fimmtán saman ok hǫfðu tvö skip. Þeir voru á Ströndum um sumarið og gerðu þar margar óspektir. Þeir váru á Strǫndum um sumarit ok gerðu þar margar óspektir. Þeir bjuggust fyrir norður í Þaralátursfirði og söfnuðu að sér mönnum. Þeir bjuggusk fyrir norðr í Þaralátursfirði ok sǫfnuðu at sér mǫnnum. Þar kom til þeirra sá maður er Hrafn hét og var kallaður víkingur. Þar kom til þeira sá maðr er Hrafn hét ok var kallaðr víkingr. Hann var einn illgerðamaður og hafði legið úti á Norðurströndum. Hann var einn illgerðamaður ok hafði legit úti á Norðurströndum. Þeir gerðu þar mikið hervirki í ránum og manndrápum, voru þar allir samt framan til veturnátta. Þeir gerðu þar mikit hervirki í ránum ok manndrápum, váru þar allir samt framan til veturnátta. Þá söfnuðust þeir saman Strandamenn, Ólafur Eyvindarson frá Dröngum og aðrir bændur með honum, og fóru að þeim. Þá sǫfnuðusk þeir saman Strandamenn, Óláfr Eyvindarson frá Drǫngum ok aðrir bǿndr með honum, ok fóru at þeim. Höfðu þeir þá enn virki um bæ sinn þar í Þaralátursfirði og voru þá saman nær þrír tigir manna. Hǫfðu þeir þá enn virki um bǿ sinn þar í Þaralátursfirði ok váru þá saman nǽr þrír tigir manna. Þeir Ólafur settust um virkið og þótti torsóttlegt vera. Þeir Óláfr settusk um virkit ok þótti torsóttlegt vera. Töluðust þeir þá við og buðu illvirkjarnir að fara brott af Ströndum og gera þar engar óspektir þaðan af enda skyldu þeir fara frá virkinu. Tǫluðusk þeir þá við ok buðu illvirkjarnir at fara brott af Strǫndum ok gera þar engar óspektir þaðan af enda skuldu þeir fara frá virkinu. En með því að þeim þótti eigi í hendi liggja að eiga við þá, þá tóku þeir þenna kost og bundu það svardögum með sér. En með því at þeim þótti eigi í hendi liggja at eiga við þá, þá tóku þeir þenna kost ok bundu þat svardǫgum með sér. Fóru bændur við það heim. Fóru bǿndr við þat heim.

Nú er að segja frá Snorra goða að hann fór til féránsdóms í Bitru norður sem fyrr var ritað. Nú er at segja frá Snorra goða at hann fór til féránsdóms í Bitru norðr sem fyrr var ritat. Og er hann kom á Eyri var Óspakur í brottu og háði Snorri goði féránsdóm sem lög stóðu til og tók upp allt sektarfé og skipti með þeim mönnum er þeir höfðu mesta óspekt gert, Álfi litla og þeim mönnum öðrum er fyrir ránum höfðu orðið. Ok er hann kom á Eyri var Óspakr í brottu ok háði Snorri goði féránsdóm sem lǫg stóðu til ok tók upp allt sektarfé ok skipti með þeim mǫnnum er þeir hǫfðu mesta óspekt gert, Álfi litla ok þeim mǫnnum ǫðrum er fyrir ránum hǫfðu orðit. Síðan reið Snorri goði heim í Tungu og leið svo sumarið. Síðan reið Snorri goði heim í Tungu ok leið svá sumarit.

Þeir Óspakur fóru af Ströndum um veturnáttaskeið og höfðu tvö skip mikil. Þeir Óspakr fóru af Strǫndum um veturnáttaskeið ok hǫfðu tvö skip mikil. Fóru þeir inn fyrir Strandir og síðan norður yfir Flóa til Vatnsness. Fóru þeir inn fyrir Strandir ok síðan norðr yfir Flóa til Vatnsness. Gengu þeir þar upp og rændu og hlóðu bæði skipin sem borð báru, héldu síðan norður yfir Flóann í Bitru og lentu á Eyri og báru þar föng sín upp í virkið. Gengu þeir þar upp ok rǽntu ok hlóðu bǽði skipin sem borð báru, heldu síðan norðr yfir Flóann í Bitru ok lentu á Eyri ok báru þar fǫng sín upp í virkit. Þar hafði kona Óspaks verið um sumarið og Glúmur sonur þeirra með tvær kýr. Þar hafði kona Óspaks verit um sumarit ok Glúmr son þeira með tvǽr kýr.

Þegar hina sömu nótt, er þeir höfðu heim komið, reru þeir báðum skipunum inn til fjarðarbotns og gengu upp til bæjar í Tungu og brutu þar upp hús. Þegar ina sǫmu nótt, er þeir hǫfðu heim komit, reru þeir báðum skipunum inn til fjarðarbotns ok gengu upp til bǿjar í Tungu ok brutu þar upp hús. Þeir tóku Þóri bónda úr rekkju sinni og leiddu hann út og drápu. Þeir tóku Þóri bónda ór rekkju sína ok leiddu hann út ok drápu. Síðan rændu þeir þar fé öllu því er innan gátta var og færðu það til skipa. Síðan rǽntu þeir þar fé ǫllu því er innan gátta var ok fǿrðu þat til skipa.

Síðan reru þeir til Þambárdals, hljópu þar upp og brutu hurðir sem í Tungu. Síðan reru þeir til Þambárdals, hljópu þar upp ok brutu hurðir sem í Tungu. Álfur litli hafði legið í klæðum sínum. Álfur litli hafði legit í klǽðum sínum. Og er hann heyrði að hurðin var upp brotin hljóp hann upp og til laundyra er voru á bak húsum. Ok er hann heyrði at hurðin var upp brotin hljóp hann upp ok til laundyra er váru á bak húsum. Hann komst þar út og hljóp upp eftir dal. Hann komsk þar út ok hljóp upp eftir dal. Þeir Óspakur rændu öllu því er þeir komu höndum á og færðu til skipa sinna og fóru þá heim á Eyri með hlaðin bæði skipin og færðu föng þessi í virkið. Þeir Óspakr rǽntu ǫllu því er þeir kómu hǫndum á ok fǿrðu til skipa sinna ok fóru þá heim á Eyri með hlaðin bǽði skipin ok fǿrðu fǫng þessi í virkit. Þeir færðu og skipin í virkið og fylltu þau bæði vatns og læstu síðan virkið, það var hið besta vígi, og sátu þar síðan um veturinn. Þeir fǿrðu ok skipin í virkit ok fylltu þau bǽði vatns ok lǽstu síðan virkit, þat var it bezta vígi, ok sátu þar síðan um vetrinn.