Bókastaðir

Álfur litli hljóp suður yfir heiði og létti eigi fyrr en hann kom í Tungu til Snorra goða og sagði honum vandræði sín. Álfur litli hljóp suðr yfir heiði ok létti eigi fyrr en hann kom í Tungu til Snorra goða ok sagði honum vandrǽði sín. Eggjaði hann mjög að þá skyldi þegar fara norður að þeim Óspaki. Eggjaði hann mjǫk at þá skyldi þegar fara norðr at þeim Óspaki. En Snorri goði vildi fyrst spyrja norðan hvað þeir hefðu fleira gert en stökkt honum norðan eða hvort þeir staðfestist nokkuð þar í Bitrunni. En Snorri goði vildi fyrst spyrja norðan hvat þeir hefðu fleira gert en stökkt honum norðan eða hvárt þeir staðfestist nǫkkut þar í Bitrunni.

Nokkuru síðar spurðist norðan úr Bitru víg Þóris og viðbúningur sá er Óspakur hafði þar. Nǫkkuru síðar spurðisk norðan ór Bitru víg Þóris ok viðbúningur sá er Óspakr hafði þar. Spurðist mönnum svo til sem þeir mundu eigi vera auðsóttir. Spurðisk mǫnnum svá til sem þeir mundu eigi vera auðsóttir. Þá lét Snorri goði sækja lið Álfs og svo fé það er eftir var. Þá lét Snorri goði sǿkja lið Álfs ok svá fé þat er eftir var. Fór það allt í Tungu og var þar um veturinn. Fór þat allt í Tungu ok var þar um vetrinn.

Óvinir Snorra goða lögðu honum til ámælis að hann þótti seint rétta hlut Álfs. Óvinir Snorra goða lǫgðu honum til ámǽlis at hann þótti seint rétta hlut Álfs. Lét Snorri goði þar tala um hvern það er vildi en þó varð eigi að gert. Lét Snorri goði þar tala um hvern þat er vildi en þó varð eigi at gert.

Sturla Þjóðreksson sendi þau orð að vestan að hann væri þegar búinn að fara að þeim Óspaki er Snorri vildi og kallar sig eigi óskyldara að fara þessa för en Snorra. Sturla Þjóðreksson sendi þau orð at vestan at hann vǽri þegar búinn at fara at þeim Óspaki er Snorri vildi ok kallar sik eigi óskyldara at fara þessa fǫr en Snorra. Leið svo veturinn fram um jól og spurðust jafnan óspektir norðan frá þeim Óspaki. Leið svá vetrinn fram um jól ok spurðusk jafnan óspektir norðan frá þeim Óspaki. Vetrarríki var á mikið og lágu firðir allir. Vetrarríki var á mikit ok lágu firðir allir.

Það var litlu fyrir föstu að Snorri goði sendi út á Nes til Ingjaldshvols. Þat var litlu fyrir fǫstu at Snorri goði sendi út á Nes til Ingjaldshvols. Þar bjó þá maður sá er hét Þrándur stígandi. Þar bjó þá maðr sá er hét Þrándr stígandi. Hann var son Ingjalds þess er bærinn er við kenndur á Ingjaldshvoli. Hann var son Ingjalds þess er bǿrinn er við kenndr á Ingjaldshvoli. Þrándur var manna mestur og sterkastur og manna fóthvatastur. Þrándr var manna mestr ok sterkastr ok manna fóthvatastr. Hann hafði verið fyrr með Snorra goða og var kallaður eigi einhamur meðan hann var heiðinn en þá tók af flestum tröllskap er skírðir voru. Hann hafði verit fyrr með Snorra goða ok var kallaðr eigi einhamr meðan hann var heiðinn en þá tók af flestum tröllskap er skírðir váru. Snorri sendi til þess orð að Þrándur skyldi koma inn þangað í Tungu á fund hans og búast svo við ferðinni sem hann mundi nokkura mannraun fyrir höndum eiga. Snorri sendi til þess orð at Þrándr skyldi koma inn þangat í Tungu á fund hans ok búast svá við ferðinni sem hann myndi nǫkkura mannraun fyrir hǫndum eiga.

Og er Þrándi komu orð Snorra goða mælti hann við sendimanninn: " Þú skalt hvíla þig hér slíka stund er þér líkar. Ok er Þrándi kómu orð Snorra goða mǽlti hann við sendimanninn: " Þú skalt hvíla þik hér slíka stund er þér líkar. En eg mun fara að orðsending Snorra goða og munum við eigi verða samfara. " En ek mun fara at orðsending Snorra goða ok munum við eigi verða samfara. "

Sendimaður kvað þá vita er reynt væri. Sendimaðr kvað þá vita er reynt vǽri.

En um morguninn er sendimaður vaknaði var Þrándur allur í brottu. En um morguninn er sendimaðr vaknaði var Þrándr allr í brottu. Hann hafði tekið vopn sín og gekk inn undir Enni og svo sem leið liggur inn til Búlandshöfða, svo inn um fjörðu til bæjar þess er á Eiði heitir. Hann hafði tekit vápn sín ok gekk inn undir Enni ok svá sem leið liggr inn til Búlandshöfða, svá inn um fjǫrðu til bǿjar þess er á Eiði heitir. Þar gekk hann á ís og svo yfir Kolgrafafjörð og Seljafjörð og þaðan inn til Vigrafjarðar og svo inn eftir ísum allt í fjarðarbotn og kom í Tungu um kveldið er Snorri sat undir borðum. Þar gekk hann á ís ok svá yfir Kolgrafafjörð ok Seljafjörð ok þaðan inn til Vigrafjarðar ok svá inn eftir ísum allt í fjarðarbotn ok kom í Tungu um kveldit er Snorri sat undir borðum. Snorri fagnaði honum blíðlega. Snorri fagnaði honum blíðlega. Þrándur tók því vel og spurði hvað hann vildi honum, kvaðst þá búinn að fara þangað er hann skyldi ef hann vildi senda hann nokkuð. Þrándur tók því vel ok spurði hvat hann vildi honum, kvazk þá búinn at fara þangat er hann skyldi ef hann vildi senda hann nakkvat. Snorri bað hann þar vera um nóttina í náðum. Snorri bað hann þar vera um nóttina í náðum. Voru þá tekin klæði Þrándar. Váru þá tekin klǽði Þrándar.

Þessa sömu nótt sendi Snorri goði mann vestur á Staðarhól og bað Sturlu Þjóðreksson að koma til móts við sig í Tungu norður í Bitru um daginn eftir. Þessa sǫmu nótt sendi Snorri goði mann vestr á Staðarhól ok bað Sturlu Þjóðreksson at koma til móts við sik í Tungu norðr í Bitru um daginn eftir. Snorri sendi og menn á næstu bæi og stefndi að sér mönnum. Snorri sendi ok menn á nǽstu bǿi ok stefndi at sér mǫnnum. Fóru þeir þaðan um daginn eftir norður um Gaflfellsheiði með fimm tigu manna, komu í Tungu í Bitru um kveldið. Fóru þeir þaðan um daginn eftir norðr um Gaflfellsheiði með fimm tigu manna, kómu í Tungu í Bitru um kveldit. Var Sturla þar fyrir með þrjá tigu manna, fóru þaðan út á Eyri um nóttina. Var Sturla þar fyrir með þrjá tigu manna, fóru þaðan út á Eyri um nóttina.

Og er þeir komu þar gengu þeir Óspakur út á virkið og spyrja hverjir fyrir flokkinum réðu. Ok er þeir kómu þar gengu þeir Óspakr út á virkit ok spyrja hverir fyrir flokkinum réðu.

Þeir sögðu til sín og báðu þá upp gefa virkið en Óspakur kvaðst eigi mundu upp gefast " en gera munum vér yður slíkan kost sem Strandamönnum, " segir hann, " að fara á brott úr sveit ef þér farið frá virkinu. " Þeir sǫgðu til sín ok báðu þá upp gefa virkit en Óspakr kvazk eigi mundu upp gefast " en gera munum vér yðr slíkan kost sem Strandamönnum, " segir hann, " at fara á brott ór sveit ef þér farið frá virkinu. "

Snorri kvað þá eigi skyldu gera sér neina etjukosti. Snorri kvað þá eigi skyldi gera sér neina etjukosti.

Um morguninn eftir þegar er ljóst var skiptu þeir virkinu með sér til atsóknar. Um morguninn eftir þegar er ljóst var skiptu þeir virkinu með sér til atsóknar. Hlaut Snorri goði þann hlut virkisins til atsóknar er Hrafn víkingur varði, en Sturla þar sem Óspakur varði. Hlaut Snorri goði þann hlut virkisins til atsóknar er Hrafn víkingr varði, en Sturla þar sem Óspakr varði. Synir Barkar hins digra, Sámur og Þormóður, sóttu að einum megin en synir Snorra sóttu að einum vegginum, Þóroddur og Þorsteinn þorskabítur. Synir Barkar ins digra, Sámr ok Þormóðr, sóttu at einum megin en synir Snorra sóttu at einum vegginum, Þóroddr ok Þorsteinn þorskabítr. Þeir Óspakur höfðu mest grjót til varnar svo að þeir mættu við koma. Þeir Óspakr hǫfðu mest grjót til varnar svá at þeir mǽtti við koma. Létu þeir það og óspart við þá því að þar voru hinir röskustu menn fyrir. Létu þeir þat ok óspart við þá því at þar váru inir rǫskustu menn fyrir. Þeir Snorri og Sturla höfðu mest til atsóknar skotvopn, bæði bogaskot og handskot. Þeir Snorri ok Sturla hǫfðu mest til atsóknar skotvopn, bǽði bogaskot ok handskot. Höfðu þeir því mart að flutt að þeir höfðu lengi við búist að vinna virkið. Hǫfðu þeir því margt at flutt at þeir hǫfðu lengi við búist at vinna virkit. Atsókn varð hin harðasta. Atsókn varð in harðasta. Urðu því margir sárir af hvorumtveggjum en hvorigir féllu. Urðu því margir sárir af hvárumtveggjum en hvorigir fellu.

Þeir Snorri skutu svo títt að þeir Hrafn hrukku inn af vegginum. Þeir Snorri skutu svá títt at þeir Hrafn hrukku inn af vegginum.

Þá gerði Þrándur stígandi skeið að vegginum og hljóp svo langt í upp að hann fékk krækt öxi sinni á virkið en síðan las hann sig upp eftir öxarskaftinu þar til að hann kom upp á virkið. Þá gerði Þrándr stígandi skeið at vegginum ok hljóp svá langt í upp at hann fekk krǿkt øxi sína á virkit en síðan las hann sik upp eftir øxarskaftinu þar til at hann kom upp á virkit. En þegar er Hrafn sá að maður var kominn í virkið hljóp hann að Þrándi og lagði til hans með spjóti en Þrándur laust af sér lagið og hjó á höndina Hrafni uppi við öxlina og tók þar af höndina. En þegar er Hrafn sá at maðr var kominn í virkit hljóp hann at Þrándi ok lagði til hans með spjóti en Þrándr laust af sér lagit ok hjó á hǫndina Hrafni uppi við ǫxlina ok tók þar af hǫndina. Eftir það komu þeir margir að honum. Eftir þat kómu þeir margir at honum. Lét hann þá fallast út af virkisvegginum og kom svo til sinna manna. Lét hann þá fallast út af virkisvegginum ok kom svá til sinna manna.

Óspakur eggjaði sína menn til varnar og barðist sjálfur alldjarflega. Óspakur eggjaði sína menn til varnar ok barðisk sjálfr alldjarflega. Hann gekk mjög út á virkið er hann kastaði steinunum. Hann gekk mjǫk út á virkið er hann kastaði steinunum. Það var eitt sinn er hann varði sér mjög til og kastaði steini í flokk Sturlu en í því skaut Sturla snærispjóti til hans. Þat var eitt sinn er hann varði sér mjǫk til ok kastaði steini í flokk Sturlu en í því skaut Sturla snærispjóti til hans. Það kom á hann miðjan og féll hann út af virkinu. Þat kom á hann miðjan ok fell hann út af virkinu. Sturla hljóp þegar að honum og tók hann til sín og vildi eigi að fleiri menn ynnu á honum því að hann vildi að það væri einmælt að hann yrði banamaður hans. Sturla hljóp þegar at honum ok tók hann til sín ok vildi eigi at fleiri menn ynni á honum því at hann vildi at þat vǽri einmǽlt at hann yrði banamaðr hans. Hinn þriðji maður féll af þeim vegginum er Barkarsynir sóttu. Inn þriðji maðr fell af þeim vegginum er Barkarsynir sóttu.

Eftir þetta buðu víkingar að gefa upp virkið en þeir skyldu hafa lífs grið og lima og buðu þar með allt sitt mál á dóm þeirra Snorra goða og Sturlu. Eftir þetta buðu víkingar at gefa upp virkit en þeir skuldu hafa lífs grið ok lima ok buðu þar með allt sitt mál á dóm þeira Snorra goða ok Sturlu. En með því að þeir Snorri goði voru farnir mjög að skotvopnum þá játtu þeir því. En með því at þeir Snorri goði váru farnir mjǫk at skotvopnum þá játtu þeir því. Var þá virkið upp gefið og gengu virkismenn á vald Snorra goða en hann lét alla hafa lífs grið og lima sem þeir höfðu skilið. Var þá virkit upp gefit ok gengu virkismenn á vald Snorra goða en hann lét alla hafa lífs grið ok lima sem þeir hǫfðu skilit. Þeir létust þegar báðir, Óspakur og Hrafn, og hinn þriðji maður enn af þeirra liði en margir urðu sárir af hvorumtveggjum. Þeir létusk þegar báðir, Óspakr ok Hrafn, ok inn þriðji maðrinn enn af þeira liði en margir urðu sárir af hvorumtveggjum.

Svo sagði Þormóður í Hrafnsmálum: Svá sagði Þormóðr í Hrafnsmálum:

Snorri goði lét konu Óspaks hafa þar bú eftir og Glúm son þeirra. Snorri goði lét konu Óspaks hafa þar bú eftir ok Glúm son þeira. Glúmur fékk síðan Þórdísar, dóttur Ásmundar hærukolls, systur Grettis hins sterka, og var þeirra son Óspakur er deildi við Odd í Miðfirði Ófeigsson. Glúmr fekk síðan Þórdísar, dóttur Ásmundar hǽrukolls, systur Grettis ins sterka, ok var þeira son Óspakr er deildi við Odd í Miðfirði Ófeigsson. Þeir Snorri goði og Sturla stökktu á brott öllum víkingum sinn veg hverjum og dreifðu svo óaldarflokki þessum og fóru heim síðan. Þeir Snorri goði ok Sturla stökktu á brott ǫllum víkingum sinn veg hverjum ok dreifðu svá óaldarflokki þessum ok fóru heim síðan. Þrándur stígandi var skamma stund með Snorra goða áður hann fór heim út til Ingjaldshvols og þakkaði Snorri honum vel góða fylgd. Þrándr stígandi var skamma stund með Snorra goða áðr hann fór heim út til Ingjaldshvols ok þakkaði Snorri honum vel góða fylgd. Þrándur stígandi bjó lengi síðan á Ingjaldshvoli en eftir það á Þrándarstöðum og var hann mikill maður fyrir sér. Þrándur stígandi bjó lengi síðan á Ingjaldshvoli en eftir þat á Þrándarstöðum ok var hann mikill maðr fyrir sér.

Í þenna tíma bjó Þóroddur Þorbrandsson í Álftafirði. Í þenna tíma bjó Þóroddr Þorbrandsson í Álftafirði. Hann átti þá bæði löndin, Úlfarsfell og Örlygsstaði. Hann átti þá bǽði lǫndin, Úlfarsfell ok Örlygsstaði. En þá var svo mikill gangur að um afturgöngur Þórólfs bægifóts að menn þóttust eigi mega búa á löndum þeim. En þá var svá mikill gangur at um afturgöngur Þórólfs bægifóts at menn þóttust eigi mega búa á lǫndum þeim. En Bólstaður var þá auður því að Þórólfur tók þegar aftur að ganga er Arnkell var látinn og deyddi bæði menn og fé þar á Bólstað. En Bólstaður var þá auðr því at Þórólfr tók þegar aftr at ganga er Arnkell var látinn ok deyddi bǽði menn ok fé þar á Bólstað. Hefir og engi maður traust til borið að byggja þar fyrir þær sakir. Hefir ok engi maðr traust til borit at byggja þar fyrir þǽr sakir. En er þar var aleytt sótti Bægifótur upp til Úlfarsfells og gerði þar mikil vandræði. En er þar var aleytt sótti Bægifótur upp til Úlfarsfells ok gerði þar mikil vandrǽði. En allt fólk varð óttafullt þegar vart varð við Bægifót. En allt fólk varð óttafullt þegar vart varð við Bægifót.

Fór þá bóndi inn á Kársstaði og kærði þetta vandræði fyrir Þóroddi því að hann var hans landseti, sagði að það var ætlan manna að Bægifótur mundi eigi fyrr létta en hann hefði eytt allan fjörðinn bæði að mönnum og fé ef engra ráða væri í leitað " mun eg eigi lengur þar við haldast ef eigi er að gert. " Fór þá bóndi inn á Kársstaði ok kǽrði þetta vandrǽði fyrir Þóroddi því at hann var hans landseti, sagði at þat var ætlan manna at Bægifótur myndi eigi fyrr létta en hann hefði eytt allan fjǫrðinn bǽði at mǫnnum ok fé ef engra ráða vǽri í leitat " mun ek eigi lengr þar við haldast ef eigi er at gert. "

En er Þóroddur heyrði þetta þótti honum eigi gott til úrræða. En er Þóroddr heyrði þetta þótti honum eigi gott til úrræða.

Um morguninn eftir lét Þóroddur taka hest sinn. Um morguninn eftir lét Þóroddr taka hest sinn. Hann kvaddi með sér húskarla sína. Hann kvaddi með sér húskarla sína. Hann lét og fara menn með sér af næstum bæjum. Hann lét ok fara menn með sér af nǽstum bǿjum. Fara þeir út til Bægifótshöfða og til dysjar Þórólfs. Fara þeir út til Bægifótshöfða ok til dysjar Þórólfs. Síðan brutu þeir upp dysina og fundu þar Þórólf. Síðan brutu þeir upp dysina ok fundu þar Þórólf. Var hann þá enn ófúinn og hinn tröllslegasti að sjá. Var hann þá enn ófúinn ok inn tröllslegasti at sjá. Hann var blár sem hel og digur sem naut. Hann var blár sem hel ok digr sem naut. Og er þeir vildu hræra hann þá fengu þeir hvergi rigað honum. Ok er þeir vildu hrǿra hann þá fengu þeir hvergi rigat honum. Lét Þóroddur þá færa undir hann brot og við þetta komu þeir honum upp úr dysinni. Lét Þóroddr þá færa undir hann brot ok við þetta kómu þeir honum upp ór dysinni. Síðan veltu þeir honum á fjöru ofan og kvistuðu þar bál mikið, slógu síðan eldi í og veltu þar í Þórólfi og brenndu upp allt saman að köldum kolum og var það þó lengi að eigi orkaði eldur á Þórólf. Síðan veltu þeir honum á fjǫru ofan ok kvistuðu þar bál mikit, slógu síðan eldi í ok veltu þar í Þórólfi ok brenndu upp allt saman at köldum kolum ok var þat þó lengi at eigi orkaði eldr á Þórólf. Vindur var á hvass og fauk askan víða þegar brenna tók en þeirri ösku er þeir máttu sköruðu þeir á sjó út. Vindr var á hvass ok fauk askan víða þegar brenna tók en þeirri ǫsku er þeir máttu sköruðu þeir á sjó út. Og er þeir höfðu þessu verki lokið fóru þeir heim og voru þá náttmál er Þóroddur kom heim á Kársstaði, voru þá konur að mjöltum. Ok er þeir hǫfðu þessu verki lokit fóru þeir heim ok váru þá náttmál er Þóroddr kom heim á Kársstaði, váru þá konur at mjöltum.

Og er Þóroddur reið á stöðulinn hljóp kýr ein undan honum og féll og brotnaði í fóturinn. Ok er Þóroddr reið á stǫðulinn hljóp kýr ein undan honum ok fell ok brotnaði í fótrinn. Þá var kýrin tekin og var svo mögur að eigi þótti dræp. Þá var kýrin tekin ok var svá mögur at eigi þótti drǽp. Lét Þóroddur þá binda fótinn en undan kúnni tók nyt alla. Lét Þóroddr þá binda fótinn en undan kúnni tók nyt alla. En er fóturinn kýrinnar var festur var hún færð út í Úlfarsfell til feitingar því að þar var hagi góður sem í eylandi væri. En er fótrinn kýrinnar var festr var hon fǿrð út í Úlfarsfell til feitingar því at þar var hagi góðr sem í eylandi vǽri. Kýrin gekk oft ofan í fjöruna þar sem bálið hafði verið og sleikti steinana þar sem askan hafði fokið. Kýrin gekk oft ofan í fjöruna þar sem bálit hafði verit ok sleikti steinana þar sem askan hafði fokit.

Það er sumra manna sögn að þá er eyjamenn fóru utan eftir firði með skreiðarfarm að þá sæju þeir kúna upp í hlíðina og naut annað apalgrátt að lit en þess átti engi maður von. Þat er sumra manna sǫgn at þá er eyjamenn fóru útan eftir firði með skreiðarfarm at þá sǽi þeir kúna upp í hlíðina ok naut annat apalgrátt at lit en þess átti engi maðr ván.

En um haustið ætlaði Þóroddur að drepa kúna. En um haustit ǽtlaði Þóroddr at drepa kúna. Og er menn skyldu sækja hana fannst hún eigi. Ok er menn skuldu sǿkja hana fannsk hon eigi. Þóroddur lét oft leita hennar um haustið og fannst hún aldrei. Þóroddur lét oft leita hennar um haustit ok fannsk hon aldrei. Hugðu menn eigi annað en kýrin mundi dauð eða stolin ella. Hugðu menn eigi annat en kýrin mundi dauð eða stolin ella.

Er skammt var til jóla var það einn morgun snemma þar á Kársstöðum að nautamaður gekk til fjóss eftir vanda að hann sá naut fyrir fjósdyrum og kenndi að þar var þá komin kýrin hin fótbrotna er vant hafði verið. Er skammt var til jóla var þat einn morgun snemma þar á Kársstöðum at nautamaðr gekk til fjóss eftir vanda at hann sá naut fyrir fjósdyrum ok kenndi at þar var þá komin kýrin in fótbrotna er vant hafði verit. Leiddi hann kúna á bás og batt og sagði síðan Þóroddi. Leiddi hann kúna á bás ok batt ok sagði síðan Þóroddi. Hann gekk til fjóss, sá kúna og hafði á hendur. Hann gekk til fjóss, sá kúna ok hafði á hendr. Þeir kenndu kálf í kúnni og þótti þeim þá eigi dræp. Þeir kenndu kálf í kúnni ok þótti þeim þá eigi drǽp. Hafði Þóroddur þá og skorið í bú sitt sem hann bar nauðsyn til. Hafði Þóroddr þá ok skorit í bú sitt sem hann bar nauðsyn til.

En um vorið er lítið var af sumri þá bar kýrin kálf. En um várit er lítit var af sumri þá bar kýrin kálf. Það var kvíga. Þat var kvíga. Nokkuru síðar bar hún kálf annan og var það griðungur og komst hún nauðulega frá, svo var hann mikill. Nǫkkuru síðar bar hon kálf annan ok var þat griðungur ok komsk hon nauðulega frá, svá var hann mikill. Og litlu síðar dó kýrin. Ok litlu síðar dó kýrin.

Kálfur þessi hinn mikli var borinn inn í stofu. Kálfur þessi inn mikli var borinn inn í stofu. Var hann apalgrár að lit og alleigulegur. Var hann apalgrár at lit ok alleigulegr. Var þá hvortveggi kálfurinn í stofunni og sá er fyrr var borinn. Var þá hvárrtveggi kálfrinn í stofunni ok sá er fyrr var borinn.

Kerling ein gömul var í stofunni. Kerling ein gǫmul var í stofunni. Sú var fóstra Þórodds og þá sjónlaus. Sú var fóstra Þórodds ok þá sjónlaus. Hún þótti verið hafa framsýn á fyrra aldri en er hún eltist var henni virt til gamalóra það er hún mælti. Hon þótti verit hafa framsýn á fyrra aldri en er hon eltist var henni virt til gamalóra þat er hon mǽlti. En það gekk þó mart eftir sem hún sagði. En þat gekk þó mart eftir sem hon sagði. En er kálfurinn sá hinn mikli var bundinn á gólfinu kvað hann við hátt. En er kálfrinn sá inn mikli var bundinn á gólfinu kvað hann við hátt. Og er kerlingin heyrði það þá varð henni illt við og mælti: " Þetta eru trölls læti en eigi annars kvikindis og gerið svo vel, skerið vábeiðu þessa. " Ok er kerlingin heyrði þat þá varð henni illt við ok mǽlti: " Þetta eru trölls lǽti en eigi annars kvikindis ok gerið svá vel, skerið vábeiðu þessa. "

Þóroddur kvað það eigi fært að skera kálfinn, segir allælilegan og kvað verða mundu ágæta naut ef upp væri alinn. Þóroddr kvað þat eigi fǿrt at skera kálfinn, segir allælilegan ok kvað verða mundu ágǽtan naut ef upp vǽri alinn. Þá kvað kálfurinn við í annað sinn. Þá kvað kálfrinn við í annat sinn.

Þá mælti kerling og flugði öll: " Fóstri minn, " sagði hún, " láttu skera kálfinn því að vér munum illt af honum hljóta ef hann er upp alinn. " Þá mǽlti kerling ok flugði ǫll: " Fóstri minn, " sagði hon, " lát skera kálfinn því at vér munum illt af honum hljóta ef hann er upp alinn. "

Hann svarar: " Skera skal kálf ef þú vilt, fóstra. " Hann svarar: " Skera skal kálf ef þú vill, fóstra. "

Var þá borinn út hvortveggi kálfurinn. Var þá borinn út hvárrtveggi kálfrinn. Lét Þóroddur þá skera kvígukálfinn og bera hinn út í hlöðu og bauð Þóroddur varnað á að engi skyldi segja kerlingu að kálfurinn lifði. Lét Þóroddr þá skera kvígukálfinn ok bera inn út í hlǫðu ok bauð Þóroddr varnað á at engi skyldi segja kerlingu at kálfrinn lifði.

Kálfur þessi óx dagvöxtum svo að um vorið er kálfar voru út látnir þá var hann eigi minni en þeir er alnir voru á öndverðum vetri. Kálfur þessi óx dagvǫxtum svá at um várit er kálfar váru út látnir þá var hann eigi minni en þeir er alnir váru á ǫndverðum vetri. Hann hljóp mikið í töðunni er hann kom út og beljaði hátt sem griðungur gylli svo að gjörla heyrði í hús inn. Hann hljóp mikit í töðunni er hann kom út ok beljaði hátt sem griðungur gylli svá at gjörla heyrði í hús inn.

Þá mælti kerlingin: " Það var þó að tröllið var eigi drepið og munum vér meira illt af honum hljóta en vér mættum orð eftir senda. " Þá mǽlti kerlingin: " Þat var þó at tröllið var eigi drepit ok munum vér meira illt af honum hljóta en vér mǽttim orð eftir senda. "

Kálfurinn óx skjótt og gekk í túni um sumarið. Kálfrinn óx skjótt ok gekk í túni um sumarit. Var hann um haustið svo mikill að færri veturgömul naut voru stærri. Var hann um haustit svá mikill at færri veturgömul naut váru stǿrri. Hann var hyrndur vel og allra nauta fríðastur að sjá. Hann var hyrndr vel ok allra nauta fríðastr at sjá. Griðungurinn var kallaður Glæsir. Griðungrinn var kallaðr Glæsir. Er hann var tvævetur var hann svo mikill sem fimm vetra gamlir yxn. Er hann var tvǽvetr var hann svá mikill sem fimm vetra gamlir yxn. Hann var jafnan heima með kúneytum. Hann var jafnan heima með kúneytum. Og hvert sinn er Þóroddur kom á stöðul gekk Glæsir að honum og daunsaði um hann og sleikti um klæði hans en Þóroddur klappaði um hann. Ok hvert sinn er Þóroddr kom á stǫðul gekk Glæsir at honum ok daunsaði um hann ok sleikti um klǽði hans en Þóroddr klappaði um hann. Hógvær var hann bæði við menn og fé sem sauður en jafnan er hann beljaði lét hann stórum afskræmilega. Hógvær var hann bǽði við menn ok fé sem sauður en jafnan er hann beljaði lét hann stórum afskræmilega. En er kerling heyrði hann brá henni jafnan mjög við. En er kerling heyrði hann brá henni jafnan mjǫk við. Þá er Glæsir var fjögurra vetra gamall gekk hann eigi undan konum, börnum eða ungmennum en ef karlar gengu að honum reigðist hann við og lét ótrúlega en gekk undan þeim í þraut. Þá er Glæsir var fjǫgurra vetra gamall gekk hann eigi undan konum, bǫrnum eða ungmennum en ef karlar gengu at honum reigðist hann við ok lét ótrúlega en gekk undan þeim í þraut.

Það var einn dag er Glæsir kom heim á stöðul að hann gall ákaflega hátt að svo gjörla heyrði inn í húsin sem hjá væri. Þat var einn dag er Glæsir kom heim á stǫðul at hann gall ákaflega hátt at svá gjörla heyrði inn í húsin sem hjá vǽri. Þóroddur var í stofu og svo kerling. Þóroddr var í stofu ok svá kerling.

Hún andvarpaði mjög og mælti: " Eigi virðir þú mikils orð mín í því að láta drepa griðunginn fóstri, " segir hún. Hon andvarpaði mjǫk ok mǽlti: " Eigi virðir þú mikils orð mín í því at láta drepa griðunginn fóstri, " segir hon.

Þóroddur svarar: " Uni þú nú vel við fóstra mín, nú skal Glæsir lifa til hausts en þá skal hann drepa er hann hefir fengið sumarholdin. " Þóroddr svarar: " Uni þú nú vel við fóstra mín, nú skal Glæsir lifa til hausts en þá skal hann drepa er hann hefir fengit sumarholdin. "

" Þá mun of seint, " sagði hún. " Þá mun of seint, " sagði hon.

" Vant er það að sjá, " sagði Þóroddur. " Vant er þat at sjá, " sagði Þóroddr.

Og er þau töluðu þetta kvað griðungurinn við og lét enn verr en fyrr. Ok er þau tǫluðu þetta kvað griðungrinn við ok lét enn verr en fyrr.

Þá kvað kerling vísu þessa: Þá kvað kerling vísu þessa:

Þóroddur svarar: " Gamalær gerist þú nú fóstra og muntu eigi það sjá. " Þóroddr svarar: " Gamalær gerisk þú nú fóstra ok munt eigi þat sjá. "

Hún kvað: Hon kvað:

" Ekki mun svo verða fóstra, " sagði hann. " Ekki mun svá verða fóstra, " sagði hann.

" Því er verr að svo mun verða, " sagði hún. " Því er verr at svá mun verða, " sagði hon.

Það var um sumarið að Þóroddur hafði látið raka töðu sína alla í stórsæti að þá kom á regn mikið. Þat var um sumarit at Þóroddr hafði látit raka tǫðu sína alla í stórsæti at þá kom á regn mikit. En um morguninn er menn komu út sáu þeir að Glæsir var kominn í tún og var stokkurinn af hornum hans er á hafði felldur verið er hann tók að ýgjast. En um morguninn er menn kómu út sá þeir at Glæsir var kominn í tún ok var stokkrinn af hornum hans er á hafði felldr verit er hann tók at ýgjast. Hann hafði týnt venju sinni því að hann var aldrei vanur að granda heyinu þó að hann gengi í töðunni. Hann hafði týnt venju sinni því at hann var aldrei vanr at granda heyinu þó at hann gengi í töðunni. En nú hljóp hann að sátunum og stakk hornunum undir botnana og hóf upp sætið og dreifði svo um völlinn. En nú hljóp hann at sátunum ok stakk hornunum undir botnana ok hóf upp sǽtit ok dreifði svá um vǫllinn. Tók hann þegar aðra, er önnur var brotin, og fór svo beljandi um völlinn og lét öskurlega og stóð mönnum svo mikil ógn af honum að engi þorði til að fara að reka hann úr töðunni. Tók hann þegar aðra, er ǫnnur var brotin, ok fór svá beljandi um vǫllinn ok lét öskurlega ok stóð mǫnnum svá mikil ógn af honum at engi þorði til at fara at reka hann ór töðunni.

Var þá sagt Þóroddi hvað Glæsir hafðist að. Var þá sagt Þóroddi hvat Glæsir hafðisk at. Hann hljóp út þegar. Hann hljóp út þegar. En viðarbulungur stóð fyrir dyrum úti og tók hann þar af birkiraft mikinn og reiddi um öxl svo að hann hélt um skálmirnar og hljóp ofan á völlinn að griðunginum. En viðarbulungur stóð fyrir dyrum úti ok tók hann þar af birkiraft mikinn ok reiddi um ǫxl svá at hann helt um skálmirnar ok hljóp ofan á vǫllinn at griðunginum.

En er Glæsir sá hann nam hann staðar og snerist við honum. En er Glæsir sá hann nam hann staðar ok snerisk við honum. Þá herstist Þóroddur á hann en griðungurinn gekk eigi undan að heldur. Þá herstist Þóroddr á hann en griðungrinn gekk eigi undan at heldr. Þá hóf Þóroddur upp raftinn og laust milli horna honum svo mikið högg að rafturinn gekk sundur í skálmunum. Þá hóf Þóroddr upp raftinn ok laust milli horna honum svá mikit hǫgg at raftrinn gekk sundr í skálmunum. En við höggið brá Glæsi svo að hann hljóp að Þóroddi en Þóroddur fékk tekið hornin og veik honum hjá sér og fóru þeir svo um hríð að Glæsir sótti eftir en Þóroddur fór undan og brá honum á ýmsar hliðar sér allt þar til er Þóroddur tók að mæðast. En við hǫggit brá Glæsi svá at hann hljóp at Þóroddi en Þóroddr fekk tekit hornin ok veik honum hjá sér ok fóru þeir svá um hríð at Glæsir sótti eftir en Þóroddr fór undan ok brá honum á ýmsar hliðar sér allt þar til er Þóroddr tók at mǿðast. Þá hljóp hann upp á háls griðunginum og spennti höndum niður undir kverkina en lá fram á höfuð griðunginum milli hornanna og ætlar svo að mæða hann. Þá hljóp hann upp á háls griðunginum ok spennti hǫndum niðr undir kverkina en lá fram á hǫfuð griðunginum milli hornanna ok ǽtlar svá at mǿða hann. En griðungurinn hljóp aftur og fram um völlinn með hann. En griðungurinn hljóp aftr ok fram um vǫllinn með hann.

Þá sáu heimamenn Þórodds að í óefni var komið með þeim en þeir þorðu eigi til að fara vopnlausir. Þá sá heimamenn Þórodds at í óefni var komit með þeim en þeir þorðu eigi til at fara vopnlausir. Gengu þeir þá inn eftir vopnum og er þeir komu út hljópu þeir ofan á völlinn með spjót og önnur vopn. Gengu þeir þá inn eftir vopnum ok er þeir kómu út hljópu þeir ofan á vǫllinn með spjót ok ǫnnur vápn. En er griðungurinn sá það rak hann höfuðið niður milli fóta sér og snaraðist við svo að hann fékk komið öðru horninu undir hann Þórodd. En er griðungrinn sá þat rak hann hǫfuðit niðr milli fóta sér ok snaraðisk við svá at hann fekk komit ǫðru horninu undir hann Þórodd. Síðan brá hann upp höfðinu svo snart að fótahlutinum Þórodds sló á loft svo að hann stóð nær á höfði á hálsi griðunginum. Síðan brá hann upp hǫfðinu svá snart at fótahlutinum Þórodds sló á loft svá at hann stóð nǽr á hǫfði á hálsi griðunginum. En er Þóroddi sveif ofan vatt Glæsir undir hann höfðinu og kom annað hornið á kviðinn svo að þegar stóð á kafi. En er Þóroddi sveif ofan vatt Glæsir undir hann hǫfðinu ok kom annat hornit á kviðinn svá at þegar stóð á kafi. Lét Þóroddur þá laust höndunum en griðungurinn rak við skræk mikinn og hljóp ofan til árinnar eftir vellinum. Lét Þóroddr þá laust hǫndunum en griðungrinn rak við skræk mikinn ok hljóp ofan til árinnar eftir vellinum.

Heimamenn Þórodds hljópu eftir Glæsi og eltu hann um þvera skriðuna Geirvör og allt þar til er þeir komu að feni einu fyrir neðan bæinn að Hellum. Heimamenn Þórodds hljópu eftir Glæsi ok eltu hann um þvera skriðuna Geirvör ok allt þar til er þeir kómu at feni einu fyrir neðan bǿinn at Hellum. Þar hljóp griðungurinn út á fenið og sökk svo að hann kom aldrei upp síðan og heitir þar síðan Glæsiskelda. Þar hljóp griðungrinn út á fenit ok sǫkk svá at hann kom aldrei upp síðan ok heitir þar síðan Glæsiskelda.

En er heimamenn komu aftur á völlinn var Þóroddur á brott þaðan. En er heimamenn kómu aftr á vǫllinn var Þóroddr á brott þaðan. Hafði hann gengið heim til bæjar. Hafði hann gengit heim til bǿjar. En er þeir komu heim lá Þóroddur inni í rúmi sínu og var þá andaður. En er þeir kómu heim lá Þóroddr inni í rúmi sínu ok var þá andaðr. Var hann færður til kirkju. Var hann fǿrðr til kirkju.

Kár sonur Þórodds tók við búi eftir föður sinn í Álftafirði og bjó þar lengi síðan og við hann er kenndur bærinn á Kársstöðum. Kár son Þórodds tók við búi eftir fǫður sinn í Álftafirði ok bjó þar lengi síðan ok við hann er kenndr bǿrinn á Kársstöðum.

Guðleifur hét maður. Guðleifr hét maðr. Hann var sonur Guðlaugs hins auðga úr Straumfirði, bróðir Þorfinns er Sturlungar eru frá komnir. Hann var son Guðlaugs hins auðga ór Straumfirði, bróðir Þorfinns er Sturlungar eru frá komnir. Guðleifur var farmaður mikill. Guðleifr var farmaðr mikill. Hann átti knörr mikinn en annan Þórólfur sonur Eyra-Lofts, þá er þeir börðust við Gyrð son Sigvalda jarls. Hann átti knǫrr mikinn en annan Þórólfr son Eyra-Lofts, þá er þeir bǫrðusk við Gyrð son Sigvalda jarls. Þá lét Gyrður auga sitt. Þá lét Gyrðr auga sitt.

Það var ofarlega á dögum Ólafs hins helga að Guðleifur hafði kaupferð vestur til Dyflinnar. Þat var ofarlega á dǫgum Óláfs ins helga at Guðleifr hafði kaupferð vestr til Dyflinnar. En er hann sigldi vestan ætlaði hann til Íslands. En er hann sigldi vestan ǽtlaði hann til Íslands. Hann sigldi fyrir vestan Írland og fékk austanveður og landnyrðinga og rak þá langt vestur í haf og í útsuður svo að þeir vissu ekki til landa. Hann sigldi fyrir vestan Írland ok fekk austanveðr ok landnyrðinga ok rak þá langt vestr í haf ok í útsuðr svá at þeir vissu ekki til landa. En þá var mjög á liðið sumar og hétu þeir mörgu að þá bæri úr hafinu. En þá var mjǫk á liðit sumar ok hétu þeir mǫrgu at þá bǽri ór hafinu.

Og þá kom þar að þeir urðu við land varir. Ok þá kom þar at þeir urðu við land varir. Það var mikið land en eigi vissu þeir hvert land það var. Þat var mikit land en eigi vissu þeir hvert land þat var. Það ráð tóku þeir Guðleifur að þeir sigldu að landinu því að þeim þótti illt að eiga lengur við hafsmegnið. Þat ráð tóku þeir Guðleifr at þeir sigldu at landinu því at þeim þótti illt at eiga lengr við hafsmegnit. Þeir fengu þar höfn góða. Þeir fengu þar hǫfn góða. Og er þeir höfðu þar litla stund við land verið þá koma menn til fundar við þá. Ok er þeir hǫfðu þar lítla stund við land verit þá koma menn til fundar við þá. Þeir kenndu þar engan mann en helst þótti þeim sem þeir mæltu írsku. Þeir kenndu þar engan mann en helzt þótti þeim sem þeir mǽltu írsku. Brátt kom til þeirra svo mikið fjölmenni að það skipti mörgum hundruðum. Brátt kom til þeira svá mikit fjǫlmenni at þat skipti mǫrgum hundruðum. Þessir menn veittu þeim atgöngu og tóku þá höndum alla og bundu og ráku þá síðan á land upp. Þessir menn veittu þeim atgǫngu ok tóku þá hǫndum alla ok bundu ok ráku þá síðan á land upp. Þá voru þeir færðir á mót eitt og dæmt um þá. Þá váru þeir fǿrðir á mót eitt ok dǿmt um þá. Það skildu þeir að sumir vildu að þeir væru drepnir en sumir vildu að þeim væri skipt á vistir og væru þeir þjáðir. Þat skilðu þeir at sumir vildu at þeir vǽri drepnir en sumir vildu at þeim vǽri skipt á vistir ok vǽri þeir þjáðir.

Og er þetta var kært sjá þeir hvar reið flokkur manna og var þar borið merki í flokkinum. Ok er þetta var kǽrt sjá þeir hvar reið flokkr manna ok var þar borit merki í flokkinum. Þóttust þeir þá vita að höfðingi nokkur mundi vera í flokkinum. Þóttust þeir þá vita at hǫfðingi nokkurr myndi vera í flokkinum.

Og er flokk þenna bar þangað að sáu þeir að undir merkinu reið mikill maður og garplegur og var þá mjög á efra aldur og hvítur fyrir hærum. Ok er flokk þenna bar þangat at sá þeir at undir merkinu reið mikill maðr ok garplegr ok var þá mjǫk á efra aldr ok hvítr fyrir hærum. Allir menn er þar voru fyrir hnigu þeim manni og fögnuðu sem herra sínum. Allir menn er þar váru fyrir hnigu þeim manni ok fǫgnuðu sem herra sínum. Fundu þeir þá brátt að þangað var skotið öllum ráðum og atkvæðum sem hann var. Fundu þeir þá brátt at þangat var skotit ǫllum ráðum ok atkvǽðum sem hann var.

Síðan sendi þessi maður eftir þeim Guðleifi. Síðan sendi þessi maðr eftir þeim Guðleifi. Og er þeir komu fyrir þenna mann þá mælti hann til þeirra á norrænu og spyr hvaðan af löndum þeir væru. Ok er þeir kómu fyrir þenna mann þá mǽlti hann til þeira á norrænu ok spyrr hvaðan af lǫndum þeir vǽri. Þeir sögðu að þeir væru flestir íslenskir. Þeir sǫgðu at þeir vǽri flestir íslenzkir. Þessi maður spurði hverjir þeir væru hinir íslensku menn. Þessi maðr spurði hverir þeir vǽri inir íslensku menninir. Gekk Guðleifur þá fyrir þenna mann og kvaddi hann en hann tók því vel og spurði hvaðan af Íslandi þeir væru. Gekk Guðleifr þá fyrir þenna mann ok kvaddi hann en hann tók því vel ok spurði hvaðan af Íslandi þeir vǽri. Guðleifur sagði að hann væri úr Borgarfirði. Guðleifr sagði at hann vǽri ór Borgarfirði. Þá spurði hann hvaðan úr Borgarfirði hann væri. Þá spurði hann hvaðan ór Borgarfirði hann vǽri. En Guðleifur segir honum það. En Guðleifr segir honum þat. Eftir það spurði hann vandlega eftir sérhverjum hinna stærri manna í Borgarfirði og Breiðafirði. Eftir þat spurði hann vandlega eftir sérhverjum inna stǿrri manna í Borgarfirði ok Breiðafirði. Og er þeir töluðu þetta spyr hann eftir Snorra goða og Þuríði frá Fróðá systur hans og hann spurði vandlega eftir öllum hlutum frá Fróðá og mest að sveininum Kjartani er þá var bóndi að Fróðá. Ok er þeir tǫluðu þetta spyrr hann eftir Snorra goða ok Þuríði frá Fróðá systur hans ok hann spurði vandlega eftir ǫllum hlutum frá Fróðá ok mest at sveininum Kjartani er þá var bóndi at Fróðá.

Landsmenn kölluðu í öðrum stað að nokkuð ráð skyldi gera fyrir skipshöfninni. Landsmenn kǫlluðu í ǫðrum stað at nǫkkut ráð skyldi gera fyrir skipshǫfninni. Eftir það gekk þessi maður hinn mikli í brott frá þeim og nefndi með sér tólf menn af sínum mönnum og sátu þeir langa hríð á tali. Eftir þat gekk þessi maðr inn mikli í brott frá þeim ok nefndi með sér tólf menn af sínum mǫnnum ok sátu þeir langa hríð á tali. Eftir það gengu þeir til mannfundarins. Eftir þat gengu þeir til mannfundarins.

Þá mælti hinn mikli maður til þeirra Guðleifs: " Vér landsmenn höfum talað nokkuð um mál yður og hafa landsmenn nú gefið yðvart mál á mitt vald en eg vil nú gefa yður fararleyfi þangað sem þér viljið fara. Þá mǽlti inn mikli maðrinn til þeira Guðleifs: " Vér landsmenn hǫfum talat nakkvat um mál yðr ok hafa landsmenn nú gefit yðvart mál á mitt vald en ek vil nú gefa yðr fararleyfi þangat sem þér vilið fara. En þó að yður þyki nú mjög á liðið sumar þá vil eg þó það ráða yður að þér látið á brott héðan því að hér er fólk ótrútt og illt viðureignar. En þó at yðr þyki nú mjǫk á liðit sumar þá vil ek þó þat ráða yðr at þér látið á brott héðan því at hér er fólk ótrútt ok illt viðureignar. En þeim þykja áður brotin lög á sér. " En þeim þykkja áðr brotin lǫg á sér. "

Guðleifur mælti: " Hvað skulum vér til segja, ef oss verður auðið að koma til ættjarða vorra, hver oss hafi frelsi gefið? " Guðleifr mǽlti: " Hvat skulum vér til segja, ef oss verðr auðit at koma til ættjarða vorra, hver oss hafi frelsi gefit? "

Hann svarar: " Það mun eg yður eigi segja því að eg ann eigi þess frændum mínum og fóstbræðrum að þeir hafi hingað þvílíka ferð sem þér munduð haft hafa ef þér nytuð eigi mín við en nú er svo komið aldri mínum, " sagði hann, " að þess er á engri stundu örvænt nær elli stígur yfir höfðuð mér. Hann svarar: " Þat mun ek yðr eigi segja því at ek ann eigi þess frǽndum mínum ok fóstbrǿðrum at þeir hafi hingat þvílíka ferð sem þér munduð haft hafa ef þér nytuð eigi mín við en nú er svá komit aldri mínum, " sagði hann, " at þess er á engri stundu ørvǽnt nǽr elli stígr yfir hǫfuð mér. En þó að eg lifi enn um stundar sakir þá eru hér á landi ríkari menn en eg, þeir er lítinn frið munu gefa útlendum mönnum, þó að þeir séu eigi hingað nálægir sem þér eruð að komnir. " En þó at ek lifa enn um stundar sakir þá eru hér á landi ríkari menn en ek, þeir er lítinn frið munu gefa útlendum mǫnnum, þó at þeir sé eigi hingat nálǽgir sem þér eruð at komnir. "

Síðan lét þessi maður búa skipið með þeim og var þar við til þess er byr kom sá er þeim var hagstæður út að taka. Síðan lét þessi maðr búa skipit með þeim ok var þar við til þess er byr kom sá er þeim var hagstǿðr út at taka.

En áður þeir Guðleifur skildu tók þessi maður gullhring af hendi sér og fær í hendur Guðleifi og þar með gott sverð. En áðr þeir Guðleifr skilðu tók þessi maðr gullhring af hendi sér ok fǽr í hendr Guðleifi ok þar með gott sverð. En síðan mælti hann við Guðleif: " Ef þér verður auðið að koma til fósturjarðar þinnar þá skaltu færa sverð þetta Kjartani, bóndanum að Fróðá, en hringinn Þuríði móður hans. " En síðan mǽlti hann við Guðleif: " Ef þér verðr auðit at koma til fósturjarðar þinnar þá skalt færa sverð þetta Kjartani, bóndanum at Fróðá, en hringinn Þuríði móður hans. "

Guðleifur mælti: " Hvað skal eg til segja hver þeim sendi þessa gripi? " Guðleifr mǽlti: " Hvat skal ek til segja hver þeim sendi þessa gripi? "

Hann svarar: " Seg að sá sendi að meiri vinur var húsfreyjunnar að Fróðá en goðans að Helgafelli, bróður hennar. Hann svarar: " Seg at sá sendi at meiri vinr var húsfreyjunnar at Fróðá en goðans at Helgafelli, bróður hennar. En ef nokkur þykist vita þar af hver þessa gripi hefir átta þá seg þau mín orð að ég banna hverjum manni að leita á minn fund því að það er hin mesta ófæra nema mönnum takist þann veg giftusamlega um landtökuna sem yður hefir tekist, því að hér er land vítt og illt til hafna en ráðinn ófriður alls staðar útlendum mönnum nema svo beri til sem nú hefir orðið. " En ef nokkur þykisk vita þar af hver þessa gripi hefir átta þá seg þau mín orð at ég banna hverjum manni at leita á minn fund því at þat er in mesta ófǿra nema mǫnnum takisk þann veg giftusamlega um landtökuna sem yðr hefir tekist, því at hér er land vítt ok illt til hafna en ráðinn ófriðr alls staðar útlendum mǫnnum nema svá beri til sem nú hefir orðit. "

Eftir þetta skildu þeir. Eftir þetta skilðu þeir. Þeir Guðleifur létu í haf og tóku Írland síð um haustið og voru í Dyflinni um veturinn. Þeir Guðleifr létu í haf ok tóku Írland síð um haustit ok váru í Dyflinni um vetrinn. En um sumarið sigldu þeir til Íslands og færði Guðleifur þá af höndum gripina og hafa menn það fyrir satt að þessi maður hafi verið Björn Breiðvíkingakappi. En um sumarit sigldu þeir til Íslands ok fǿrði Guðleifr þá af hǫndum gripina ok hafa menn þat fyrir satt at þessi maðr hafi verit Bjǫrn Breiðvíkingakappi. En engi önnur sannindi hafa menn til þess nema þau sem nú voru sögð. En engi ǫnnur sannendi hafa menn til þess nema þau sem nú váru sǫgð.

Snorri goði bjó í Tungu tuttugu vetur og hafði hann fyrst heldur öfundsamt setur meðan þeir lifðu stórbokkarnir, Þorsteinn Kuggason og Þorgils Hölluson, og enn fleiri hinir stærri menn þeir er óvinir hans voru. Snorri goði bjó í Tungu tuttugu vetr ok hafði hann fyrst heldr öfundsamt setr meðan þeir lifðu stórbokkarnir, Þorsteinn Kuggason ok Þorgils Hölluson, ok enn fleiri inir stǿrri menn þeir er óvinir hans váru. Kemur hann og víða við sögur aðrar en þessa. Kemr hann ok víða við sǫgur aðrar en þessa. Hann kemur við Laxdæla sögu sem mörgum er kunnigt. Hann kemr við Laxdǿla sǫgu sem mǫrgum er kunnigt. Hann var hinn mesti vinur Guðrúnar Ósvífursdóttur og sona hennar. Hann var inn mesti vinr Guðrúnar Ósvífursdóttur ok sona hennar. Hann kemur og við Heiðarvíga sögu og veitti mest manna Barða eftir Heiðarvíg annar en Guðmundur hinn ríki. Hann kemr ok við Heiðarvíga sǫgu ok veitti mest manna Barða eftir Heiðarvíg annarr en Guðmundr inn ríki.

En er Snorri tók að eldast þá tóku að vaxa virðingar hans og vinsældir og bar það til þess að þá fækkuðust öfundarmenn hans. En er Snorri tók at eldast þá tóku at vaxa virðingar hans ok vinsældir ok bar þat til þess at þá fækkuðust ǫfundarmenn hans. Það bætti um vinsældir að hann batt tengdir við hin mestu stórmenni í Breiðafirði og víðar annars staðar. Þat bǿtti um vinsældir at hann batt tengdir við in mestu stórmenni í Breiðafirði ok víðar annars staðar.

Hann gifti Sigríði dóttur sína Brandi hinum örva Vermundarsyni. Hann gifti Sigríði dóttur sína Brandi inum ǫrva Vermundarsyni. Hana átti síðar Kolli Þormóðarson Þorlákssonar á Eyri og bjuggu þau í Bjarnarhöfn. Hana átti síðar Kolli Þormóðarson Þorlákssonar á Eyri ok bjuggu þau í Bjarnarhǫfn. Unni dóttur sína gifti hann Víga-Barða. Unni dóttur sína gifti hann Víga-Barða. Hana átti síðar Sigurður, sonur Þóris hunds úr Bjarkey á Hálogalandi, og var þeirra dóttir Rannveig er átti Jón, sonur Árna Árnasonar Arnmóðssonar, og var þeirra sonur Víðkunnur úr Bjarkey er einn hefir göfgastur verið lendra manna í Noregi. Hana átti síðar Sigurðr, son Þóris hunds ór Bjarkey á Hálogalandi, ok var þeira dóttir Rannveig er átti Jón, son Árna Árnasonar Arnmóðssonar, ok var þeira son Víðkunnr ór Bjarkey er einn hefir gǫfgastr verit lendra manna í Noregi. Snorri goði gifti Þórdísi dóttur sína Bolla Bollasynir og eru af þeim komnir Gilsbekkingar. Snorri goði gifti Þórdísi dóttur sína Bolla Bollasynir ok eru af þeim komnir Gilsbekkingar. Hallberu dóttur sína gifti Snorri Þórði, syni Sturlu Þjóðrekssonar. Hallberu dóttur sína gifti Snorri Þórði, syni Sturlu Þjóðrekssonar. Þeirra dóttir var Þuríður er átti Hafliði Másson og er þaðan komin mikil ætt. Þeira dóttir var Þuríðr er átti Hafliði Másson ok er þaðan komin mikil ǽtt. Þóru dóttur sína gifti Snorri Kerru-Bersa, syni Halldórs Ólafssonar úr Hjarðarholti. Þóru dóttur sína gifti Snorri Kerru-Bersa, syni Halldórs Ólafssonar ór Hjarðarholti. Hana átti síðan Þorgrímur sviði og er þaðan komin mikil ætt og göfug. Hana átti síðan Þorgrímr sviði ok er þaðan komin mikil ǽtt ok gǫfug.

En aðrar dætur Snorra goða voru giftar að honum dauðum. En aðrar dǿtr Snorra goða váru giftar at honum dauðum. Þuríði hina spöku Snorradóttur átti Gunnlaugur, sonur Steinþórs af Eyri. Þuríði ina spöku Snorradóttur átti Gunnlaugr, son Steinþórs af Eyri. Guðrúnu dóttur Snorra goða átti Kolfinnur af Sólheimum. Guðrúnu dóttur Snorra goða átti Kolfinnr af Sólheimum. Halldóru Snorradóttur átti Þorgeir úr Ásgarðshólum. Halldóru Snorradóttur átti Þorgeirr ór Ásgarðshólum. Ólöfu Snorradóttur átti Jörundur Þorfinnsson, bróðir Gunnlaugs úr Straumfirði. Ólǫfu Snorradóttur átti Jǫrundr Þorfinnsson, bróðir Gunnlaugs ór Straumfirði.

Halldór var göfgastur sona Snorra goða. Halldór var gǫfgastr sona Snorra goða. Hann bjó í Hjarðarholti í Laxárdal. Hann bjó í Hjarðarholti í Laxárdal. Frá honum eru komnir Sturlungar og Vatnsfirðingar. Frá honum eru komnir Sturlungar ok Vatnsfirðingar. Þóroddur var annar göfgastur sonur Snorra goða. Þóroddr var annarr gǫfgastr son Snorra goða. Hann bjó að Spákonufelli á Skagaströnd. Hann bjó at Spákonufelli á Skagastrǫnd. Máni sonur Snorra bjó á Sauðafelli. Máni son Snorra bjó á Sauðafelli. Hans sonur var Ljótur er kallaður var Mána-Ljótur. Hans son var Ljótr er kallaðr var Mána-ljótr. Hann var kallaður mestur sonarsona Snorra goða. Hann var kallaðr mestr sonarsona Snorra goða. Þorsteinn sonur Snorra goða bjó að Laugarbrekku og eru frá honum komnir Ásbirningar í Skagafirði og mikil ætt. Þorsteinn son Snorra goða bjó at Laugarbrekku ok eru frá honum komnir Ásbirningar í Skagafirði ok mikil ætt. Þórður kausi sonur Snorra goða bjó í Dufgusdal. Þórðr kausi son Snorra goða bjó í Dufgusdal. Eyjólfur sonur Snorra goða bjó á Lambastöðum á Mýrum. Eyjólfr son Snorra goða bjó á Lambastǫðum á Mýrum. Þorleifur sonur Snorra goða bjó á Meðalfellsströnd. Þorleifr son Snorra goða bjó á Meðalfellsstrǫnd. Frá honum eru komnir Ballæringar. Frá honum eru komnir Ballæringar. Snorri sonur Snorra goða bjó í Sælingsdalstungu eftir föður sinn. Snorri son Snorra goða bjó í Sǽlingsdalstungu eftir fǫður sinn. Kleppur hét sonur Snorra goða, og vita menn eigi bústað hans og eigi vitum vér manna frá honum komið svo að sögur gangi frá. Kleppr hét son Snorra goða, ok vita menn eigi bústað hans ok eigi vitum vér manna frá honum komit svá at sǫgur gangi frá.

Snorri goði andaðist í Sælingsdalstungu einum vetri eftir fall Ólafs konungs hins helga. Snorri goði andaðisk í Sǽlingsdalstungu einum vetri eftir fall Óláfs konungs ins helga. Hann var þar jarðaður að kirkju þeirri er hann hafði sjálfur gera látið. Hann var þar jarðaðr at kirkju þeirri er hann hafði sjálfr gera látit. En þá er þar var kirkjugarður grafinn voru bein hans upp tekin og færð ofan til þeirrar kirkju sem nú er þar. En þá er þar var kirkjugarðr grafinn váru bein hans upp tekin ok fǿrð ofan til þeirrar kirkju sem nú er þar. Þá var þar við stödd Guðný Böðvarsdóttir, móðir þeirra Sturlusona, Snorra, Þórðar og Sighvats, og sagði hún svo frá að það væru meðalmanns bein og ekki mikil. Þá var þar við stǫdd Guðný Böðvarsdóttir, móðir þeira Sturlusona, Snorra, Þórðar ok Sighvats, ok sagði hon svá frá at þat vǽri meðalmanns bein ok ekki mikil. Þar kvað hún þá og upp tekin bein Barkar hins digra, föðurbróður Snorra goða, og sagði hún þau vera ákaflega mikil. Þar kvað hon þá ok upp tekin bein Barkar ins digra, fǫðurbróður Snorra goða, ok sagði hon þau vera ákaflega mikil. Þá voru og upp tekin bein Þórdísar kerlingar, dóttur Þorbjarnar súrs, móður Snorra goða, og sagði Guðný þau vera lítil kvenmannsbein og svo svört sem sviðin væru. Þá váru ok upp tekin bein Þórdísar kerlingar, dóttur Þorbjarnar súrs, móður Snorra goða, ok sagði Guðný þau vera lítil kvenmannsbein ok svá svǫrt sem sviðin vǽri. Og voru þau bein öll grafin niður þar sem nú stendur kirkjan. Ok váru þau bein ǫll grafin niðr þar sem nú stendr kirkjan.

Og lýkur þar sögu Þórsnesinga, Eyrbyggja og Álftfirðinga. Ok lýkur þar sǫgu Þórsnesinga, Eyrbyggja ok Álftfirðinga.