Bókastaðir

Þá er þeir Steinþór af Eyri koma til nausta á Bakka settu þeir þar upp skip sitt og gengu þeir bræður heim til bæjar. Þá er þeir Steinþór af Eyri koma til nausta á Bakka settu þeir þar upp skip sitt ok gengu þeir brǿðr heim til bǿjar. En þar var tjaldað yfir Bergþóri um nóttina. En þar var tjaldat yfir Bergþóri um nóttina.

Það er sagt að Þorgerður húsfreyja vildi eigi fara í rekkju um kveldið hjá Þormóði bónda sínum. Þat er sagt at Þorgerðr húsfreyja vildi eigi fara í rekkju um kveldit hjá Þormóði bónda sínum. Og í það bil kom maður neðan frá naustinu og sagði þá Bergþór látinn. Ok í þat bil kom maðr neðan frá naustinu ok sagði þá Bergþór látinn. Og er þetta spurðist fór húsfreyja í rekkju sína og er eigi getið að þeim hjónum yrði þetta síðan að sundurþykki. Ok er þetta spurðisk fór húsfreyja í rekkju sína ok er eigi getit at þeim hjónum yrði þetta síðan at sundurþykki.

Steinþór fór heim á Eyri um morguninn og var atfaralaust með mönnum veturinn þaðan í frá. Steinþór fór heim á Eyri um morguninn ok var atfaralaust með mǫnnum vetrinn þaðan í frá.

En um vorið er leið að stefnudögum þótti góðgjörnum mönnum í vant efni komið að þeir menn skyldu missáttir vera og deildir við eigast er þar voru göfgastir í sveit. En um várit er leið at stefnudǫgum þótti góðgjörnum mǫnnum í vant efni komit at þeir menn skyldi missáttir vera ok deildir við eigast er þar váru gǫfgastir í sveit. Völdust þá til hinir bestu menn, vinir hvorratveggju, að leita um sættir með þeim. Völdust þá til inir beztu menn, vinir hvorratveggju, at leita um sǽttir með þeim. Og var Vermundur hinn mjóvi fyrirmaður að því og með honum margir góðgjarnir menn þeir er voru tengdamenn hvorratveggju. Ok var Vermundr inn mjóvi fyrirmaðr at því ok með honum margir góðgjarnir menn þeir er váru tengdamenn hvorratveggju. En það varð af um síðir að grið voru sett og þeir sættust og er það flestra manna sögn að málin kæmu í dóm Vermundar. En þat varð af um síðir at grið váru sett ok þeir sǽttusk ok er þat flestra manna sǫgn at málin kǿmi í dóm Vermundar. En hann lauk gerðum upp á Þórsnessþingi og hafði við hina vitrustu menn er þar voru komnir. En hann lauk gerðum upp á Þórsnessþingi ok hafði við ina vitrustu menn er þar váru komnir.

Það er frá sagt sáttargerðinni að mannalátum var saman jafnað og atferðum. Þat er frá sagt sáttargerðinni at mannalátum var saman jafnat ok atferðum. Var það jafnt gert sár Þórðar blígs í Álftafirði og sár Þórodds sonar Snorra goða. Var þat jafnt gert sár Þórðar blígs í Álftafirði ok sár Þórodds sonar Snorra goða. En sár Más Hallvarðssonar og högg það er Steinþór hjó til Snorra goða, þar komu í móti þriggja manna víg þeirra er féllu í Álftafirði. En sár Márs Hallvarðssonar ok hǫgg þat er Steinþór hjó til Snorra goða, þar kómu í móti þriggja manna víg þeira er fellu í Álftafirði. En þau víg er Styr vó í hvorn flokk voru jöfn látin. En þau víg er Styr vá í hvorn flokk váru jǫfn látin. En á Vigrafirði var líkt látið víg Bergþórs og sár þriggja Þorbrandssona en víg Freysteins bófa kom á móti þeim manni er áður var ótaldur og látist hafði af Steinþóri í Álftafirði. En á Vigrafirði var líkt látit víg Bergþórs ok sár þriggja Þorbrandssona en víg Freysteins bófa kom á móti þeim manni er áðr var ótaldr ok látist hafði af Steinþóri í Álftafirði. Þorleifi kimba var bætt fóthöggið. Þorleifi kimba var bǿtt fóthöggið. En sá maður er látist hafði af Snorra goða í Álftafirði kom fyrir frumhlaup það að Þorleifur kimbi hafði þar víg vakið. En sá maðr er látist hafði af Snorra goða í Álftafirði kom fyrir frumhlaup þat at Þorleifr kimbi hafði þar víg vakit. Síðan var saman jafnað annarra manna sárum og bættur skakki sá er á þótti vera og skildust menn sáttir á þinginu og hélst sú sætt vel meðan þeir lifðu báðir, Steinþór og Snorri goði. Síðan var saman jafnat annarra manna sárum ok bǿttr skakki sá er á þótti vera ok skilðusk menn sáttir á þinginu ok helzk sú sǽtt vel meðan þeir lifðu báðir, Steinþór ok Snorri goði.

Sumar þetta hið sama eftir sættina bauð Þóroddur skattkaupandi Snorra goða mági sínum til heimboðs þangað til Fróðár og fór Snorri þangað við hinn níunda mann. Sumar þetta it sama eftir sǽttina bauð Þóroddr skattkaupandi Snorra goða mági sínum til heimboðs þangat til Fróðár ok fór Snorri þangat við inn níunda mann.

En er Snorri var að heimboðinu þá kærði Þóroddur fyrir honum að hann þóttist hafa bæði skömm og skapraun af ferðum Bjarnar Ásbrandssonar er hann fór að finna Þuríði, konu hans en systur Snorra goða. En er Snorri var at heimboðinu þá kǽrði Þóroddr fyrir honum at hann þóttist hafa bǽði skǫmm ok skapraun af ferðum Bjarnar Ásbrandssonar er hann fór at finna Þuríði, konu hans en systur Snorra goða. Sagði Þóroddur að honum þótti Snorri eiga að ráða bætur á þeim vandræðum. Sagði Þóroddr at honum þótti Snorri eiga at ráða bǿtr á þeim vandrǽðum.

Snorri var að heimboðinu nokkurar nætur. Snorri var at heimboðinu nokkurar nætur. Leiddi Þóroddur hann á brott með sæmilegum gjöfum. Leiddi Þóroddr hann á brott með sæmilegum gjǫfum. Reið Snorri goði þaðan suður yfir heiði og gerði það orð á að hann mundi ríða til skips í Hraunhafnarós. Reið Snorri goði þaðan suðr yfir heiði ok gerði þat orð á at hann myndi ríða til skips í Hraunhafnarós. Þetta var um sumarið um túnannir. Þetta var um sumarit um túnannir.

En er þeir komu suður á Kambsheiði þá mælti Snorri: " Hér munum vér ríða af heiðinni ofan að Kambi. En er þeir kómu suðr á Kambsheiði þá mǽlti Snorri: " Hér munum vér ríða af heiðinni ofan at Kambi. Vil eg yður það kunnigt gera, " segir hann, " að eg vil hafa tilfarar við Björn og taka hann af lífi ef færi gefur en eigi sækja hann í hús inn því að hús eru hér sterk en Björn er hraustur og harðfengur en vér höfum afla lítinn. Vil ek yðr þat kunnigt gera, " segir hann, " at ek vil hafa tilfarar við Bjǫrn ok taka hann af lífi ef fǿri gefr en eigi sǿkja hann í hús inn því at hús eru hér sterk en Bjǫrn er hraustr ok harðfengr en vér hǫfum afla lítinn. En þeim mönnum hefir lítt sóst að sækja afarmenni slíkt í hús inn er með meira afla hafa til farið sem dæmi finnast að þeim Geir goða og Gissuri hvíta þá er þeir sóttu Gunnar að Hlíðarenda inn í hús með átta tigu manna en hann var einn fyrir og urðu sumir sárir en sumir drepnir og léttu frá atsókninni áður Geir goði fann það af skyni sjálfs síns að honum fækkuðust skotvopnin. En þeim mǫnnum hefir lítt sóst at sǿkja afarmenni slíkt í hús inn er með meira afla hafa til farit sem dǿmi finnask at þeim Geirr goða ok Gissuri hvíta þá er þeir sóttu Gunnar at Hlíðarenda inn í hús með átta tigu manna en hann var einn fyrir ok urðu sumir sárir en sumir drepnir ok léttu frá atsókninni áðr Geirr goði fann þat af skyni sjálfs síns at honum fækkuðust skotvopnin. Nú með því, " sagði hann, " að Björn sé úti, sem nú er von með því að þerridagur er góður, þá ætla eg þér Már frændi að sæta áverkum við Björn. Nú með því, " sagði hann, " at Bjǫrn sé úti, sem nú er ván með því at þerridagur er góðr, þá ǽtla ek þér Már frǽndi at sǽta áverkum við Bjǫrn. Og sjá þú svo fyrir að hann er engi klektunarmaður og er því fangs von að frekum úlfi er hann er ef hann fær eigi þann áverka í fyrstunni er honum vinnist skjótt til bana. " Ok sjá þú svá fyrir at hann er engi klektunarmaður ok er því fangs ván at frekum úlfi er hann er ef hann fǽr eigi þann áverka í fyrstunni er honum vinnsk skjótt til bana. "

Og er þeir riðu ofan af heiðinni að bænum þá sáu þeir að Björn var úti á túnvelli og smíðaði vögur og var ekki manna hjá honum og engi vopn nema lítil öx og tálguhnífur mikill er hann hafði tekið með úr vagaborunum. Ok er þeir riðu ofan af heiðinni at bǿnum þá sá þeir at Bjǫrn var úti á túnvelli ok smíðaði vögur ok var ekki manna hjá honum ok engi vápn nema lítil øx ok tálguhnífur mikill er hann hafði tekit með ór vagaborunum. Hann var spannar fram frá hefti. Hann var spannar fram frá hefti.

Björn sá að þeir Snorri goði riðu ofan af heiðinni og á völlinn. Bjǫrn sá at þeir Snorri goði riðu ofan af heiðinni ok á vǫllinn. Hann kenndi þegar mennina. Hann kenndi þegar mennina. Snorri goði var í blárri kápu og reið fyrstur. Snorri goði var í blárri kápu ok reið fyrstr.

Það var fangaráð Bjarnar að hann tók hnífinn og gekk snúðigt í móti þeim. Þat var fangaráð Bjarnar at hann tók hnífinn ok gekk snúðigt í móti þeim. Hann tók annarri hendi í kápuermina er þeir Snorri fundust en annarri hendi hnefaði hann hnífinn og hélt sem honum var hægst að leggja fyrir brjóst Snorra ef honum sýndist það ráð. Hann tók annarri hendi í kápuermina er þeir Snorri fundusk en annarri hendi hnefaði hann hnífinn ok helt sem honum var hǿgst at leggja fyrir brjóst Snorra ef honum sýndisk þat ráð.

Björn heilsaði þeim þegar þeir fundust en Snorri tók kveðju hans en Mávi féllust hendur því að honum þótti Björn skjótlegur til meins við Snorra ef honum væri nokkuð gert til ófriðar. Bjǫrn heilsaði þeim þegar þeir fundusk en Snorri tók kveðju hans en Mávi fellusk hendr því at honum þótti Bjǫrn skjótlegr til meins við Snorra ef honum vǽri nǫkkut gert til ófriðar. Síðan sneri Björn á leið með þeim Snorra goða og spurði almæltra tíðinda og hélt þeim tökum er hann fékk í fyrstunni. Síðan sneri Bjǫrn á leið með þeim Snorra goða ok spurði almǽltra tíðenda ok helt þeim tǫkum er hann fekk í fyrstunni.

Síðan tók Björn til orða: " Svo er háttað Snorri bóndi að eg dylst eigi við að eg hafi gert þá hluti til yðvar er þér megið vel sakir á gefa og mér er það sagt að þér hafið þungan huga til mín. Síðan tók Bjǫrn til orða: " Svá er háttat Snorri bóndi at ek dylsk eigi við at ek hafa gert þá hluti til yðvar er þér meguð vel sakir á gefa ok mér er þat sagt at þér hafið þungan hug til mín. Nú er mér best að skapi, " segir hann, " ef þér eigið nokkur erindi við mig önnur en að koma hér um farinn veg að þér lýsið yfir því. Nú er mér bezt at skapi, " segir hann, " ef þér eiguð nokkur erendi við mik ǫnnur en at koma hér um farinn veg at þér lýsið yfir því. En ef það er eigi þá vil eg að þér játið mér griðum og vil eg snúa aftur því að eg er eigi leiðifífl. " En ef þat er eigi þá vil ek at þér játið mér griðum ok vil ek snúa aftr því at ek em eigi leiðifífl. "

Snorri svarar: " Svo hefir þú fangsæll orðið á fundi vorum að þú munt grið hafa að sinni hversu sem áður var ætlað. Snorri svarar: " Svá hefir þú fangsæll orðit á fundi vorum at þú munt grið hafa at sinni hversu sem áðr var ǽtlat. En þess vil eg biðja þig að þú heft þig að héðan af að glepja Þuríði systur mína því að eigi mun um heilt gróa með okkur ef þú heldur þar um teknum hætti. " En þess vil ek biðja þik at þú heft þik at héðan af at glepja Þuríði systur mína því at eigi mun um heilt gróa með okkr ef þú heldr þar um teknum hǽtti. "

Björn svarar: " Því einu vil eg heita þér er eg efni en eg veit eigi hversu eg fæ það efnt, " segir hann, " ef við Þuríður erum sams héraðs. " Bjǫrn svarar: " Því einu vil ek heita þér er ek efni en ek veit eigi hversu ek fǽ þat efnt, " segir hann, " ef við Þuríðr erum sams héraðs. "

Snorri svarar: " Þig heldur hér eigi svo mart að þú megir eigi vel bægja hér héraðsvist. " Snorri svarar: " Þik heldr hér eigi svá margt at þú megir eigi vel bǽgja hér héraðsvist. "

Björn svarar: " Satt er það er nú segir þú. Bjǫrn svarar: " Satt er þat er nú segir þú. Skal og svo vera, er þú ert sjálfur kominn á minn fund og þann veg sem fundur vor er orðinn, að eg mun því heita þér að þið Þóroddur skuluð eigi hafa skapraun af fundum okkrum Þuríðar hina næstu vetur. " Skal ok svá vera, er þú ert sjálfr kominn á minn fund ok þann veg sem fundr vor er orðinn, at ek mun því heita þér at þit Þóroddr skuluð eigi hafa skapraun af fundum okkrum Þuríðar ina nǽstu vetr. "

" Þá gerir þú vel, " segir Snorri. " Þá gerir þú vel, " segir Snorri.

Eftir þetta skildu þeir. Eftir þetta skilðu þeir. Reið Snorri goði til skips og síðan heim til Helgafells. Reið Snorri goði til skips ok síðan heim til Helgafells.

Annan dag eftir reið Björn suður í Hraunhöfn til skips og tók sér þar þegar far um sumarið og urðu heldur síðbúnir. Annan dag eftir reið Bjǫrn suðr í Hraunhöfn til skips ok tók sér þar þegar far um sumarit ok urðu heldr síðbúnir. Þeir tóku út landnyrðing og viðraði það löngum um sumarið en til skips þess spurðist eigi síðan langan tíma. Þeir tóku út landnyrðing ok viðraði þat lǫngum um sumarit en til skips þess spurðisk eigi síðan langan tíma.

Eftir sætt Eyrbyggja og Álftfirðinga fóru Þorbrandssynir til Grænlands, Snorri og Þorleifur kimbi, við hann er kenndur Kimbavogur á Grænlandi í millum jökla, og bjó Þorleifur á Grænlandi til elli. Eftir sǽtt Eyrbyggja ok Álftfirðinga fóru Þorbrandssynir til Grænlands, Snorri ok Þorleifr kimbi, við hann er kenndr Kimbavogur á Grænlandi í millum jǫkla, ok bjó Þorleifr á Grænlandi til elli. En Snorri fór til Vínlands hins góða með Karlsefni. En Snorri fór til Vínlands ins góða með Karlsefni. Er þeir börðust við Skrælingja þar á Vínlandi þá féll þar Snorri Þorbrandsson, hinn röskvasti maður. Er þeir bǫrðusk við Skrælingja þar á Vínlandi þá fell þar Snorri Þorbrandsson, inn rǫskvasti maðr.

Þóroddur Þorbrandsson bjó eftir í Álftafirði. Þóroddr Þorbrandsson bjó eftir í Álftafirði. Hann átti Ragnhildi Þórðardóttur Þorgilssonar arnar en Þorgils örn var sonur Hallsteins goða af Hallsteinsnesi er þrælana átti. Hann átti Ragnhildi Þórðardóttur Þorgilssonar arnar en Þorgils ǫrn var son Hallsteins goða af Hallsteinsnesi er þrǽlana átti.

Það er nú næst sagt að Gissur hvíti og Hjalti mágur hans komu út með kristniboð og allir menn voru skírðir á Íslandi og kristni var í lög tekin á alþingi og flutti Snorri goði mest við Vestfirðinga að við kristni væri tekið. Þat er nú nǽst sagt at Gissr hvíti ok Hjalti mágr hans kómu út með kristniboð ok allir menn váru skírðir á Íslandi ok kristni var í lǫg tekin á alþingi ok flutti Snorri goði mest við Vestfirðinga at við kristni vǽri tekit.

Og þegar er þingi var lokið lét Snorri goði gera kirkju að Helgafelli en aðra Styr mágur hans undir Hrauni. Ok þegar er þingi var lokit lét Snorri goði gera kirkju at Helgafelli en aðra Styr mágr hans undir Hrauni. Og hvatti menn það mjög til kirkjugerðar að það var fyrirheit kennimanna að maður skyldi jafnmörgum mönnum eiga heimilt rúm í himinríki sem standa mættu í kirkju þeirri er hann léti gera. Ok hvatti menn þat mjǫk til kirkjugerðar at þat var fyrirheit kennimanna at maðr skyldi jafnmǫrgum mǫnnum eiga heimilt rúm í himinríki sem standa mǽtti í kirkju þeirri er hann léti gera.

Þóroddur skattkaupandi lét og kirkju gera á bæ sínum að Fróðá en prestar urðu eigi til að veita tíðir að kirkjum þótt gervar væru því að þeir voru fáir á Íslandi í þann tíma. Þóroddr skattkaupandi lét ok kirkju gera á bǿ sínum at Fróðá en prestar urðu eigi til at veita tíðir at kirkjum þótt gervar vǽri því at þeir váru fáir á Íslandi í þann tíma.

Sumar það er kristni var í lög tekin á Íslandi kom skip af hafi út við Snæfellsnes. Sumar þat er kristni var í lǫg tekin á Íslandi kom skip af hafi út við Snǽfellsnes. Það var Dyflinnarfar. Þat var Dyflinnarfar. Voru þar á írskir menn og suðureyskir en fáir norrænir. Váru þar á írskir menn ok suðureyskir en fáir norrǿnir. Þeir lágu mjög lengi um sumarið við Rif og biðu þar byrjar að sigla inn eftir firði til Dögurðarness og fóru margir menn um Nesið til kaupa við þá. Þeir lágu mjǫk lengi um sumarit við Rif ok biðu þar byrjar at sigla inn eftir firði til Dǫgurðarness ok fóru margir menn um Nesit til kaupa við þá.

Þar var á ein kona suðureysk er Þórgunna hét. Þar var á ein kona suðureysk er Þórgunna hét. Það sögðu hennar skipmenn að hún mundi hafa gripi þá með að fara að slíkir mundu torgætir á Íslandi. Þat sǫgðu hennar skipmenn at hon myndi hafa gripi þá með at fara at slíkir myndi torgætir á Íslandi.

En er Þuríður húsfreyja að Fróðá spyr þetta var henni mikil forvitni á að sjá gripina því að hún var glysgjörn og skartskona mikil. En er Þuríðr húsfreyja at Fróðá spyrr þetta var henni mikil forvitni á at sjá gripina því at hon var glysgjörn ok skartskona mikil. Fór hún þá til skips og fann Þórgunnu og spurði ef hún hefði kvenbúnað nokkurn þann er afbragðlegur væri. Fór hon þá til skips ok fann Þórgunnu ok spurði ef hon hefði kvenbúnað nokkurn þann er afbragðlegr vǽri. Hún kveðst enga gripi eiga til sölu en hafa lést hún gripi svo að hún væri óhneist að boðum eða öðrum mannfundum. Hon kvezk enga gripi eiga til sǫlu en hafa lézk hon gripi svá at hon vǽri óhneist at boðum eða ǫðrum mannfundum. Þuríður beiddist að sjá gripina og það veitti hún henni og sýndust henni vel gripirnir og sem best farandi en eigi fémiklir. Þuríðr beiddisk at sjá gripina ok þat veitti hon henni ok sýnðusk henni vel gripirnir ok sem bezt farandi en eigi fémiklir.

Þuríður falaði gripina en Þórgunna vildi eigi selja. Þuríðr falaði gripina en Þórgunna vildi eigi selja. Þá bauð Þuríður henni þangað til vistar með sér því að hún vissi að Þórgunna var fjölskrúðig og hugðist hún mundu fá gripina af henni í tómi. Þá bauð Þuríðr henni þangat til vistar með sér því at hon vissi at Þórgunna var fjölskrúðig ok hugðisk hon mundu fá gripina af henni í tómi.

Þórgunna svarar: " Gott þykir mér að fara til vistar með þér en vita skaltu það að eg nenni lítt að gefa fyrir mig því að eg er vel verkfær. Þórgunna svarar: " Gott þykkir mér at fara til vistar með þér en vita skalt þat at ek nenni lítt at gefa fyrir mik því at ek em vel verkfær. Er mér og verkið óleitt en þó vil eg engi vosverk vinna. Er mér ok verkit óleitt en þó vil ek engi vosverk vinna. Vil eg sjálf ráða hvað eg skal gefa fyrir mig af því fé sem eg hefi. " Vil ek sjálf ráða hvat ek skal gefa fyrir mik af því fé sem ek hefi. "

Talaði Þórgunna um heldur harðfærlega en Þuríður vildi þó að hún færi þangað. Talaði Þórgunna um heldr harðfærlega en Þuríðr vildi þó at hon fǿri þangat. Voru þá föng Þórgunnu borin af skipi. Váru þá fǫng Þórgunnu borin af skipi. Það var örk mikil læst, er hún átti, og sviptikista. Þat var ǫrk mikil lǽst, er hon átti, ok sviptikista. Var það þá fært heim til Fróðár. Var þat þá fǿrt heim til Fróðár.

Og er Þórgunna kom til vistar sinnar bað hún fá sér rekkju. Ok er Þórgunna kom til vistar sinnar bað hon fá sér rekkju. Var henni fengið rúm í innanverðum skála. Var henni fengit rúm í innanverðum skála. Þá lauk hún upp örkina og tók þar upp úr rekkjuklæði og voru þau öll mjög vönduð. Þá lauk hon upp ǫrkina ok tók þar upp ór rekkjuklæði ok váru þau ǫll mjǫk vönduð. Breiddi hún yfir rekkjuna enskar blæjur og silkikult. Breiddi hon yfir rekkjuna enskar blǽjur ok silkikult. Hún tók og úr örkinni rekkjurefil og allan ársalinn með. Hon tók ok ór ǫrkinni rekkjurefil ok allan ársalinn með. Það var svo góður búningur að menn þóttust eigi slíkan séð hafa þess kyns. Þat var svá góðr búningr at menn þóttust eigi slíkan sét hafa þess kyns.

Þá mælti Þuríður húsfreyja: " Met þú við mig rekkjubúnaðinn. " Þá mǽlti Þuríðr húsfreyja: " Met þú við mik rekkjubúnaðinn. "

Þórgunna svarar: " Eigi mun eg liggja í hálmi fyrir þig þó að þú sért kurteis og berist á mikið. " Þórgunna svarar: " Eigi mun ek liggja í hálmi fyrir þik þó at þú sér kurteis ok berist á mikit. "

Þetta mislíkar Þuríði og falar eigi oftar gripina. Þetta mislíkar Þuríði ok falar eigi oftar gripina. Þórgunna vann voðverk hvern dag er eigi var heyverk. Þórgunna vann voðverk hvern dag er eigi var heyverk. En þá er þerrar voru vann hún að þurru heyi í töðunni og lét gera sér hrífu þá er hún vildi ein með fara. En þá er þerrar váru vann hon at þurru heyi í töðunni ok lét gera sér hrífu þá er hon vildi ein með fara.

Þórgunna var mikil kona vexti, bæði digur og há og holdug mjög, svartbrún og mjóeyg, jörp á hár og hærð mjög, háttagóð hversdaglega og kom til kirkju hvern dag áður hún færi til verks síns en eigi var hún glöð eða margmálug hversdaglega. Þórgunna var mikil kona vexti, bǽði digur ok há ok holdug mjǫk, svartbrún ok mjóeyg, jörp á hár ok hǽrð mjǫk, háttagóð hversdaglega ok kom til kirkju hvern dag áðr hon fǿri til verks síns en eigi var hon glöð eða margmálug hversdaglega. Það var áhugi manna að Þórgunna mundi sótt hafa hinn sétta tug og var hún þó kona hin ernasta. Þat var áhugi manna at Þórgunna myndi sótt hafa inn sétta tug ok var hon þó kona in ernasta.

Í þenna tíma var Þórir viðleggur kominn á framfærslu til Fróðár og svo Þorgríma galdrakinn kona hans og lagðist heldur þungt á með þeim Þórgunnu. Í þenna tíma var Þórir viðleggr kominn á framfærslu til Fróðár ok svá Þorgríma galdrakinn kona hans ok lagðisk heldr þungt á með þeim Þórgunnu.

Kjartan sonur bónda var þar svo manna að Þórgunna vildi flest við eiga og elskaði hún hann mjög en hann var heldur fár við hana og varð hún oft af því skapstygg. Kjartan son bónda var þar svá manna at Þórgunna vildi flest við eiga ok elskaði hon hann mjǫk en hann var heldr fár við hana ok varð hon oft af því skapstygg. Kjartan var þá þrettán vetra eða fjórtán og var bæði mikill vexti og skörulegur að sjá. Kjartan var þá þrettán vetra eða fjórtán ok var bǽði mikill vexti ok skörulegur at sjá.