Þá er þeir Steinþórr á Eyri koma til nausta á Bakka, settu þeir þar upp skip sitt, ok gengu þeir brœðr heim til bœjar; en þar var tjaldat yfir Bergþóri um nóttina. Þat er sagt, at Þorgerðr húsfreyja vildi eigi fara í rekkju um kveldit hjá Þormóði, bónda sínum; ok í þat bil kom maðr neðan frá naustinu ok sagði þá Bergþór látinn. Ok er þetta spurðiz, fór húsfreyja í rekkju sína, ok er eigi getit, at þeim hjónum yrði þetta síðan at sundrþykki. Steinþórr fór heim á Eyri um morguninn, ok var atfaralaust með mǫnnum um vetrinn þaðan í frá. En um várit, er leið at stefnudǫgum, þótti góðgjǫrnum mǫnnum í vant efni komit, at þeir menn skyldu missáttir vera ok deildir við eigaz, er þar váru gǫfgastir í sveit; vǫlðuz þá til enir beztu menn, vinir hvárratveggju; ok þar kom, at þeir leituðu um sættir með þeim, ok var Vermundr enn mjóvi fyrirmaðr at því, ok með honum margir góðgjarnir menn, þeir er váru tengðamenn hvárratveggju; en þat varð af um síðir, at grið váru sett ok þeir sættuz, ok er þat flestra manna sǫgn, at málin kœmi í dóm Vermundar; en hann lauk gerðum upp á Þórsnessþingi ok hafði við ena vitrustu menn, er þar váru komnir. Þat er frá sagt sáttargerðinni, at mannalátum var saman jafnat ok atferðum, var þat jafnt gǫrt, sár Þórðar blígs í Álptafirði ok sár Þórodds, sonar Snorra goða. En sár Más Hallvarðssonar ok hǫgg þat, er Steinþórr hjó til Snorra goða, þar kómu í móti þriggja manna víg, þeira er fellu í Álptafirði; en þau víg, er Styrr vá í hvern flokk, váru jǫfn látin; en á Vigrafirði var líkt látit víg Bergþórs ok sár þriggja Þorbrandssona; en víg Freysteins bófa kom á móti þeim manni, er áðr var ótalðr, ok látiz hafði af Steinþóri í Álptafirði. Þorleifi kimba var bœtt fóthǫggit. En sá maðr, er látiz hafði af Snorra goða í Álptafirði, kom fyrir frumhlaup þat, at Þorleifr kimbi hafði þar víg vakit. Síðan var saman jafnat annarra manna sárum ok bœttr skakki, sá er á þótti vera, ok skilðuz menn sáttir á þinginu, ok helz sú sætt vel, meðan þeir lifðu báðir, Steinþórr ok Snorri goði.
Sumar þetta et sama eptir sættina bauð Þóroddr skattkaupandi Snorra goða, mági sínum, til heimboðs þangat til Fróðár, ok fór Snorri þangat við enn níunda mann. En er Snorri var at heimboðinu, þá kærði Þóroddr fyrir honum, at hann þóttiz hafa bæði skǫmm ok skapraun af ferðum Bjarnar Ásbrandssonar, er hann fór at finna Þuríði, konu hans, en systur Snorra goða; sagði Þóroddr, at honum þótti Snorri eiga at ráða bœtr á þeim vandræðum. Snorri var at heimboðinu nǫkkurar nætr; leiddi Þóroddr hann á brott með sœmiligum gjǫfum; reið Snorri goði þaðan yfir heiði ok gerði þat orð á, at hann mundi ríða til skips í Hraunhafnarós. Þetta var um sumarit um túnannir.
En er þeir kómu suðr á Kambsheiði, þá mælti Snorri:
"Hér munu vér ríða af heiðinni ofan at Kambi; vil ek yðr þat kunnigt gera," segir hann, "at ek vil hafa tilfarar við Bjǫrn ok taka hann af lífi, ef fœri gefr, en eigi sœkja hann í hús inn, þvíat hús eru hér sterk, en Bjǫrn er hraustr ok harðfengr, en vér hǫfum afla lítinn; en þeim mǫnnum hefir lítt sóz at sœkja afarmenni slíkt í hús inn, er með meira afla hafa til farit, sem dœmi finnaz at þeim Geir goða ok Gizori hvíta, þá er þeir sóttu Gunnar at Hlíðarenda inn í hús með átta tiga manna, en hann var einn fyrir, ok urðu sumir sárir, en sumir drepnir, ok léttu frá atsókninni, áðr Geirr goði fann þat af skyni sjálfs síns, at honum fækkuðuz skotvápnin. Nú með því," sagði hann, "at Bjǫrn sé úti, sem nú er ván, með því, at þerridagr er góðr, þá ætla ek þér, Már frændi! at sæta áverkum við Bjǫrn, ok sé þú svá fyrir, at hann er engi klektunarmaðr, ok er því fangs ván at frekum úlfi, er hann er, ef hann fær eigi þann áverka í fyrstunni, er honum vinniz skjótt til bana."
Ok er þeir riðu ofan af heiðinni at bœnum, þá sá þeir, at Bjǫrn var úti á túnvelli ok smíðaði vǫgur ok var ekki manna hjá honum, ok engi vápn, nema lítil øx ok tálguknífr mikill, er hann hafði tekit með ór vagaborunum; hann var spannar fram frá hepti. Bjǫrn sá, at þeir Snorri goði riðu ofan af heiðinni ok á vǫllinn; hann kendi þegar mennina. Snorri goði var í blárri kápu ok reið fyrstr. Þat var fangaráð Bjarnar, at hann tók knífinn ok gekk snúðigt í móti þeim. Hann tók annarri hendi í kápuermina, er þeir Snorri funduz, en annarri hendi hnefaði hann knífinn ok helt, sem honum var hœgst at leggja fyrir brjóst Snorra, ef honum sýndiz þat ráð. Bjǫrn heilsaði þeim, þegar þeir funduz, en Snorri tók kveðju hans, en Mávi felluz hendr, þvíat honum þótti Bjǫrn skjótligr til meins við Snorra, ef honum væri nǫkkut gǫrt til ófriðar. Síðan sneri Bjǫrn á leið með þeim Snorra goða ok spurði almæltra tíðenda ok helt þeim tǫkum, er hann fekk í fyrstunni.
Síðan tók Bjǫrn til orða: "Svá er háttat, Snorri bóndi! at ek dylz eigi við, at ek hafa gǫrt þá hluti til yðvar, er þér meguð vel sakir á gefa, ok mér er þat sagt, at þér hafið þungan huga til mín; nú er mér bezt at skapi," segir hann, "ef þér eiguð nǫkkur erendi við mik, ǫnnur en at koma hér um farinn veg, at þér lýsið yfir því; en ef þat er eigi, þá vil ek, at þér játið mér griðum, ok vil ek snúa aptr, þvíat ek em eigi leiðifífl."
Snorri svarar: "Svá hefir þú fangsæll orðit á fundi várum, at þú munt grið hafa at sinni, hversu sem áðr var ætlat, en þess vil ek biðja þik, at þú hept þik at heðan af at glepja Þuríði, systur mína, þvíat eigi mun um heilt gróa með okkr, ef þú heldr þar um teknum hætti."
Bjǫrn svarar: "Því einu vil ek heita þér, er ek efni, en ek veit eigi, hversu ek fæ þat efnt," segir hann, "ef vit Þuríðr erum sams heraðs."
Snorri svarar: "Þik heldr hér eigi svá mart, at þú megir eigi vel bægja hér heraðsvist."
Bjǫrn svarar: "Satt er þat, er nú segir þú; skal ok svá vera, er þú ert sjálfr kominn á minn fund, ok þann veg sem fundr várr er orðinn, at ek mun því heita þér, at þit Þóroddr skuluð eigi hafa skapraun af fundum okkrum Þuríðar ena næstu vetr."
"Þá gerir þú vel," segir Snorri.
Eptir þetta skildu þeir; reið Snorri goði til skips ok síðan heim til Helgafells. Annan dag eptir reið Bjǫrn suðr í Hraunhǫfn til skips ok tók sér þar þegar far um sumarit, ok urðu heldr síðbúnir. Þeir tóku út landnyrðing, ok viðraði þat lǫngum um sumarit, en til skips þess spurðiz eigi síðan langan tíma.
Eptir sætt Eyrbyggja ok Álptfirðinga fóru Þorbrandssynir til Grœnlands, Snorri ok Þorleifr kimbi. Við hann er kendr Kimbavágr á Grœnlandi í millum jǫkla. Ok bjó Þorleifr á Grœnlandi til elli. En Snorri fór til Vínlands ens góða með Karlsefni; er þeir bǫrðuz við Skrælingja þar á Vínlandi, þá fell þar Snorri Þorbrandsson, enn rǫskvasti maðr. Þóroddr Þorbrandsson bjó eptir í Álptafirði, hann átti Ragnhildi Þórðardóttur, Þorgilssonar arnar, en Þorgils ǫrn var sonr Hallsteins goða af Hallsteinsnesi, er þrælana átti.
Þat er nú því næst, at Gizorr enn hvíti ok Hjalti, mágr hans, kómu út með kristniboð, ok allir menn váru skírðir á Íslandi, ok kristni var lǫgtekin á alþingi, ok flutti Snorri goði mest við Vestfirðinga, at við kristni væri tekit. Ok þegar er þingi var lokit, lét Snorri goði gera kirkju at Helgafelli, en aðra Styrr, mágr hans, undir Hrauni, ok hvatti menn þat mjǫk til kirkjugerðar, at þat var fyrirheit kennimanna, at maðr skyldi jafnmǫrgum mǫnnum eiga heimilt rúm í himinríki, sem standa mætti í kirkju þeiri, er hann léti gera. Þóroddr skattkaupandi lét ok kirkju gera á bœ sínum at Fróðá, en prestar urðu eigi til at veita tíðir at kirkjum, þótt gǫrvar væri, þvíat þeir váru fáir á Íslandi í þann tíma.
Sumar þat, er kristni var lǫgtekin á Íslandi, kom skip af hafi út við Snæfellsnes, þat var Dyflinnarfar; váru þar á írskir menn ok suðreyskir, en fáir norrœnir; þeir lágu mjǫk lengi um sumarit við Rif ok biðu þar byrjar at sigla inn eptir firði til Dǫgurðarness, ok fóru margir menn of Nesit til kaupa við þá. Þar var á ein kona suðreysk, er Þorgunna hét; þat sǫgðu hennar skipmenn, at hon mundi hafa gripi þá með at fara, at slíkir mundu torugætir á Íslandi. En er Þuríðr húsfreyja at Fróðá spyrr þetta, var henni mikil forvitni á at sjá gripina; þvíat hon var glysgjǫrn ok skartskona mikil; fór hon þá til skips ok fann Þorgunnu ok spurði, ef hon hefði kvennbúnað nǫkkurn, þann er afbragðligr væri. Hon kvez enga gripi eiga til sǫlu, en hafa léz hon gripi, svá at hon væri óhneist at boðum eða ǫðrum mannfundum. Þuríðr beiddiz at sjá gripina; ok þat veitti hon henni, ok sýnduz henni vel gripirnir ok sem bezt farandi, en eigi fémiklir. Þuríðr falaði gripina, en Þorgunna vildi eigi selja. Þá bauð Þuríðr henni þangat til vistar með sér, þvíat hon vissi, at Þorgunna var fjǫlskrúðig, ok hugðiz hon, at hon mundi fá gripina af henni í tómi.
Þorgunna svarar: "Gott þykki mér at fara til vistar með þér, en vita skaltu þat, at ek nenni lítt at gefa fyrir mik, þvíat ek em vel verkfœr; er mér ok verkit óleitt, en þó vil ek engi vásverk vinna; vil ek sjálf ráða, hvat ek skal gefa fyrir mik af því fé, sem ek hefi."
Talaði Þorgunna um heldr harðfœrliga, en Þuríðr vildi þó, at hon fœri þangat; váru þá fǫng Þorgunnu borin af skipi; þat var ǫrk mikil læst, er hon átti, ok sviptikista; var þat þá fœrt heim til Fróðár; ok er Þorgunna kom til vistar sinnar, bað hon fá sér rekkju; var henni fengit rúm í innanverðum skála. Þá lauk hon upp ǫrkina ok tók þar upp ór rekkjuklæði, ok váru þau ǫll mjǫk vǫnduð; breiddi hon yfir rekkjuna enskar blæjur ok silkikult; hon tók ok ór ǫrkinni rekkjurefil ok allan arsalinn með; þat var svá góðr búningr, at menn þóttuz eigi slíkan sét hafa þess kyns.
Þá mælti Þuríðr húsfreyja: "Met þú við mik rekkjubúnaðinn."
Þorgunna svarar: "Eigi mun ek liggja í hálmi fyrir þik, þóat þú sér kurteis ok beriz á mikit."
Þetta mislíkar Þuríði, ok falar eigi optarr gripina. Þorgunna vann váðverk hvern dag, er eigi var heyverk; en þá er þerrar váru, vann hon at þurru heyi í tǫðunni, ok lét gera sér hrífu, þá er hon vildi ein með fara. Þorgunna var mikil kona vexti, bæði digr ok há ok holdug mjǫk, svartbrún ok mjóeyg, jǫrp á hár ok hærð mjǫk; háttagóð hversdagliga, ok kom til kirkju hvern dag, áðr hon fœri til verks síns, en eigi var hon hóglynd eða margmælt hversdagliga. Þat hugðu flestir menn, at Þorgunna mundi komin á enn sétta tøg, ok var þó konan en erriligsta. Í þenna tíma var Þórir viðleggr kominn á framfœrslu til Fróðár ok svá Þorgríma galdrakinn, kona hans, ok lagðiz heldr þungt á með þeim Þorgunnu. Kjartan, sonr bónda, var þar svá manna, at Þorgunna vildi flest við eiga, ok elskaði hon hann mjǫk, en hann var heldr fár við hana, ok varð hon opt af því skapstygg. Kjartan var þá þrettán vetra eða fjórtán ok var bæði mikill vexti ok skǫruligr at sjá.