Bókastaðir

Vor þetta hið sama á Þórsnessþingi hóf Þorleifur kimbi bónorð sitt og bað Helgu Þorláksdóttur á Eyri, systur Steinþórs á Eyri, og gekk mest með þessu Þormóður bróðir hennar. Vor þetta it sama á Þórsnessþingi hóf Þorleifr kimbi bónorð sitt ok bað Helgu Þorláksdóttur á Eyri, systur Steinþórs á Eyri, ok gekk mest með þessu Þormóðr bróðir hennar. Hann átti Þorgerði Þorbrandsdóttur, systur Þorleifs kimba. Hann átti Þorgerði Þorbrandsdóttur, systur Þorleifs kimba.

En er þetta mál kom til Steinþórs tók hann því seinlega og veik nokkuð til ráða bræðra sinna. En er þetta mál kom til Steinþórs tók hann því seinlega ok veik nǫkkut til ráða brǿðra sinna. Gengu þeir þá til Þórðar blígs. Gengu þeir þá til Þórðar blígs. Og er þetta mál kom fyrir hann svarar hann svo: " Eigi mun eg þessu máli skjóta til annarra manna. Ok er þetta mál kom fyrir hann svarar hann svá: " Eigi mun ek þessu máli skjóta til annarra manna. Má eg hér verða skörungur. Má ek hér verða skǫrungr. Og er það þér að segja Þorleifur hér af að fyrr skulu grónir grautardílarnir á hálsi þér, þeir er þú brannst þá er þú varst barður fyrir þremur vetrum í Noregi, en eg muni gifta þér systur mína. " Ok er þat þér at segja Þorleifr hér af at fyrr skulu grónir grautardílarnir á hálsi þér, þeir er þú brannst þá er þú vart barðr fyrir þremur vetrum í Noregi, en ek muna gifta þér systur mína. "

Þorleifur svarar: " Eigi veit eg hvers þar verður um auðið. Þorleifr svarar: " Eigi veit ek hvers þar verðr um auðit. En hvort þess verður hefnt eða eigi þá mundi eg það vilja að eigi liðu þrír vetur áður þú værir barður. " En hvárt þess verðr hefnt eða eigi þá mynda ek þat vilja at eigi liði þrír vetr áðr þú vǽrir barðr. "

Þórður svarar: " Óhræddur sit eg fyrir hótum þeim. " Þórðr svarar: " Óhrǽddr sit ek fyrir hótum þeim. "

Um morguninn eftir höfðu þeir torfleik hjá búð Þorbrandssona og þar ganga þeir hjá Þorlákssynir. Um morguninn eftir hǫfðu þeir torfleik hjá búð Þorbrandssona ok þar ganga þeir hjá Þorlákssynir. Og er þeir fóru framhjá fló sandtorfa ein mikil og kom undir hnakka Þórði blíg. Ok er þeir fóru framhjá fló sandtorfa ein mikil ok kom undir hnakka Þórði blíg. Var það högg svo mikið að fótunum kastaði fram yfir höfuðið. Var þat hǫgg svá mikit at fótunum kastaði fram yfir hǫfuðit. En er hann stóð upp sá hann að Þorbrandssynir hlógu að honum mjög. En er hann stóð upp sá hann at Þorbrandssynir hlógu at honum mjǫk. Sneru Þorlákssynir þá þegar aftur og brugðu vopnum. Sneru Þorlákssynir þá þegar aftr ok brugðu vopnum. Hljópust þeir þá í mót og börðust þegar. Hljópust þeir þá í mót ok bǫrðusk þegar. Þá urðu nokkurir menn sárir en engir létust. Þá urðu nokkurir menn sárir en engir létusk. Steinþór hafði eigi við verið. Steinþór hafði eigi við verit. Hafði hann talað við Snorra goða. Hafði hann talat við Snorra goða.

En er þeir voru skildir var leitað um sættir og varð það að sætt að þeir Snorri og Steinþór skyldu gera um. En er þeir váru skildir var leitat um sǽttir ok varð þat at sǽtt at þeir Snorri ok Steinþór skuldu gera um. Var þá jafnað sárum manna og frumhlaupum en bættur skakki. Var þá jafnat sárum manna ok frumhlaupum en bǿttr skakki. Og voru allir kallaðir sáttir er heim riðu. Ok váru allir kallaðir sáttir er heim riðu.

Þetta sumar kom skip í Hraunhafnarós en annað í Dögurðarnes. Þetta sumar kom skip í Hraunhafnarós en annat í Dǫgurðarnes. Snorri goði átti erindi til skips í Hraunhöfn og reið hann heiman við fimmtánda mann. Snorri goði átti erendi til skips í Hraunhöfn ok reið hann heiman við fimmtánda mann.

En er þeir koma suður yfir heiðina í Dufgusdal hleyptu þar eftir þeim sex menn alvopnaðir. En er þeir koma suðr yfir heiðina í Dufgusdal hleyptu þar eftir þeim sex menn alvopnaðir. Voru þar Þorbrandssynir. Váru þar Þorbrandssynir. Snorri spyr hvert þeir ætli að fara. Snorri spyrr hvert þeir ǽtli at fara. Þeir kváðust fara skyldu til skips í Hraunhafnarós. Þeir kváðusk fara skyldi til skips í Hraunhafnarós.

Snorri kvaðst mundu lúka erindum þeirra en bað þá fara heim og glettast eigi við menn, kallar oft lítið þurfa til með þeim mönnum er áður var fátt í meðal ef fundi bæri saman. Snorri kvazk mundu lúka erindum þeira en bað þá fara heim ok glettast eigi við menn, kallar oft lítit þurfa til með þeim mǫnnum er áðr var fátt í meðal ef fundi bǽri saman.

Þorleifur kimbi svarar: " Eigi skal það spyrjast að vér þorum eigi að ríða um sveitir fyrir þeim Breiðvíkingum en vel máttu heim ríða ef þú þorir eigi að ríða leið þína þó að þú eigir erindi. " Þorleifr kimbi svarar: " Eigi skal þat spyrjast at vér þorum eigi at ríða um sveitir fyrir þeim Breiðvíkingum en vel mátt heim ríða ef þú þorir eigi at ríða leið þína þó at þú eigir erendi. "

Snorri svarar engu. Snorri svarar engu. Riðu þeir síðan út yfir hálsana og svo út til Hofgarða og þaðan út um sanda með sæ. Riðu þeir síðan út yfir hálsana ok svá út til Hofgarða ok þaðan út um sanda með sjó. Og er þeir komu mjög út að ósinum riðu Þorbrandssynir frá þeim og upp að Bakka. Ok er þeir kómu mjǫk út at ósinum riðu Þorbrandssynir frá þeim ok upp at Bakka. Og er þeir komu að bænum hljópu þeir af baki og ætluðu inn að ganga og fengu eigi upp brotið hurðina. Ok er þeir kómu at bǿnum hljópu þeir af baki ok ǽtluðu inn at ganga ok fengu eigi upp brotit hurðina. Hljópu þeir þá upp á húsin og tóku að rjúfa. Hljópu þeir þá upp á húsin ok tóku at rjúfa. Arnbjörn tók vopn sín og varðist innan úr húsunum. Arnbjǫrn tók vápn sín ok varðisk innan ór húsunum. Lagði hann út í gegnum þekjuna og varð þeim það skeinisamt. Lagði hann út í gegnum þekjuna ok varð þeim þat skeinisamt. Þetta var snemma um morguninn og var veður bjart. Þetta var snemma um morguninn ok var veðr bjart.

Þenna morgun höfðu Breiðvíkingar staðið upp snemma og ætluðu að ríða til skips. Þenna morgun hǫfðu Breiðvíkingar staðit upp snemma ok ǽtluðu at ríða til skips. En er þeir komu inn fyrir Öxlina sáu þeir að maður var í skrúðklæðum á húsum uppi á Bakka. En er þeir kómu inn fyrir Ǫxlina sá þeir at maðr var í skrúðklǽðum á húsum uppi á Bakka. En þeir vissu að það var eigi búnaður Arnbjarnar. En þeir vissu at þat var eigi búnaður Arnbjarnar. Sneru þeir Björn þá þangað ferð sinni. Sneru þeir Bjǫrn þá þangat ferð sína.

En er Snorri goði vissi að Þorbrandssynir höfðu frá riðið föruneyti hans reið hann eftir þeim. En er Snorri goði vissi at Þorbrandssynir hǫfðu frá riðit fǫruneyti hans reið hann eftir þeim. Og er þeir komu á Bakka voru þeir sem óðastir að rjúfa húsin og þá bað Snorri þá frá hverfa og gera engan ófrið í sínu föruneyti. Ok er þeir kómu á Bakka váru þeir sem óðastir at rjúfa húsin ok þá bað Snorri þá frá hverfa ok gera engi ófrið í sínu fǫruneyti. Og með því að þeim hafði eigi tekist inngangan þá gáfu þeir upp atsóknina sem Snorri bað og riðu síðan til skips með Snorra. Ok með því at þeim hafði eigi tekist inngangan þá gáfu þeir upp atsóknina sem Snorri bað ok riðu síðan til skips með Snorra.

Breiðvíkingar komu til skips um daginn og gengu hvorir með sínum flokki. Breiðvíkingar kómu til skips um daginn ok gengu hvorir með sínum flokki. Voru þá miklar dylgjur og viðsjár með þeim en hvorigir leituðu á aðra. Váru þá miklar dylgjur ok viðsjár með þeim en hvorigir leituðu á aðra. Voru Breiðvíkingar fjölmennari í kaupstefnunni. Váru Breiðvíkingar fjǫlmennari í kaupstefnunni.

Snorri goði reið um kveldið suður í Hofgarða. Snorri goði reið um kveldit suðr í Hofgarða. Þar bjó þá Björn og Gestur sonur hans, faðir Hofgarða-Refs. Þar bjó þá Bjǫrn ok Gestr son hans, faðir Hofgarða-Refs. Þeir Björn Breiðvíkingakappi buðu Arnbirni að ríða eftir þeim Snorra en Arnbjörn vildi það eigi og kvað nú hafa skyldu hvorir það er fengið höfðu. Þeir Bjǫrn Breiðvíkingakappi buðu Arnbirni at ríða eftir þeim Snorra en Arnbjörn vildi þat eigi ok kvað nú hafa skuldu hvorir þat er fengit hǫfðu.

Þeir Snorri riðu heim um daginn eftir og undu Þorbrandssynir nú sínum hlut verr en áður. Þeir Snorri riðu heim um daginn eftir ok undu Þorbrandssynir nú sínum hlut verr en áðr. Tók nú að líða á haustið. Tók nú at líða á haustit.

Þorbrandur bóndi í Álftafirði átti þræl þann er Egill sterki hét. Þorbrandr bóndi í Álftafirði átti þrǽl þann er Egill sterki hét. Hann var manna mestur og sterkastur og þótti honum ill ævi sín er hann var ánauðgaður og bað oft Þorbrand og sonu hans að þeir gæfu honum frelsi og bauð þar til að vinna slíkt er hann mætti. Hann var manna mestr ok sterkastr ok þótti honum ill ǽvi sín er hann var ánauðgaðr ok bað oft Þorbrand ok sonu hans at þeir gǽfi honum frelsi ok bauð þar til at vinna slíkt er hann mǽtti.

Það var eitt kveld að Egill gekk að sauðum í Álftafirði út til Borgardals. Þat var eitt kveld at Egill gekk at sauðum í Álftafirði út til Borgardals. Og er á leið kveldið sá hann að örn fló vestan yfir fjörðinn. Ok er á leið kveldit sá hann at ǫrn fló vestan yfir fjǫrðinn. Dýrhundur mikill fór með Agli. Dýrhundur mikill fór með Agli. Örninn lagðist að hundinum og tók hann í klær sér og fló vestur aftur yfir fjörðinn á dys Þórólfs bægifóts og hvarf þar undir fjallið. Ǫrninn lagðisk at hundinum ok tók hann í klær sér ok fló vestr aftr yfir fjǫrðinn á dys Þórólfs bægifóts ok hvarf þar undir fjallit. Þenna fyrirburð kvað Þorbrandur vera mundu fyrir tíðindum. Þenna fyrirburð kvað Þorbrandr vera mundu fyrir tíðindum.

Það var siður Breiðvíkinga um haustum að þeir höfðu knattleika um veturnáttaskeið undir Öxlinni suður frá Knerri. Þat var siðr Breiðvíkinga um haustum at þeir hǫfðu knattleika um veturnáttaskeið undir Ǫxlinni suðr frá Knerri. Þar heita síðan Leikskálavellir, og sóttu menn þangað um alla sveitina. Þar heita síðan Leikskálavellir, ok sóttu menn þangat um alla sveitina. Voru þar gervir leikskálar miklir. Váru þar gervir leikskálar miklir. Vistuðust menn þangað og sátu þar hálfan mánuð eða lengur. Vistuðusk menn þangat ok sátu þar hálfan mánuð eða lengr. Var þar þá gott mannval um sveitina og byggð mikil og flestir hinir yngri menn að leikum nema Þórður blígur. Var þar þá gott mannval um sveitina ok byggð mikil ok flestir inir yngri menninir at leikum nema Þórðr blígr. Hann mátti eigi að vera fyrir kapps sakir en eigi var hann svo sterkur að hann mætti eigi fyrir þá sök að vera. Hann mátti eigi at vera fyrir kapps sakir en eigi var hann svá sterkr at hann mǽtti eigi fyrir þá sǫk at vera. Sat hann á stóli og sá á leikinn. Sat hann á stóli ok sá á leikinn. Þeir bræður, Björn og Arnbjörn, þóttu eigi að leikum hæfir fyrir afls sakir nema þeir lékjust við sjálfir. Þeir brǿðr, Bjǫrn ok Arnbjǫrn, þóttu eigi at leikum hǿfir fyrir afls sakir nema þeir lékusk við sjálfir.

Þetta sama haust ræddu Þorbrandssynir við Egil, þræl sinn, að hann skal fara út til knattleikanna og drepa nokkurn af Breiðvíkingum, Björn eða Þórð eða Arnbjörn, með nokkuru móti en síðan skal hann hafa frelsi. Þetta sama haust rǿddu Þorbrandssynir við Egil, þrǽl sinn, at hann skal fara út til knattleikanna ok drepa nokkurn af Breiðvíkingum, Bjǫrn eða Þórð eða Arnbjǫrn, með nǫkkuru móti en síðan skal hann hafa frelsi.

Það er sumra manna sögn að það væri gert með ráði Snorra goða og hafi hann svo fyrir sagt að hann skyldi vita ef hann mætti leynast inn í skálann og leita þaðan til áverka við menn og bað hann ganga ofan skarð það er upp er frá Leikskálum og ganga þá ofan er máleldar væru gervir því að hann sagði það mjög far veðranna að vindar lögðust af hafi um kveldum og hélt þá reykinum upp í skarðið og bað hann þess bíða um ofangönguna er skarðið fyllti af reyk. Þat er sumra manna sǫgn at þat vǽri gert með ráði Snorra goða ok hafi hann svá fyrir sagt at hann skyldi vita ef hann mǽtti leynast inn í skálann ok leita þaðan til áverka við menn ok bað hann ganga ofan skarð þat er upp er frá Leikskálum ok ganga þá ofan er máleldar vǽri gervir því at hann sagði þat mjǫk far veðranna at vindar lǫgðusk af hafi um kveldum ok helt þá reykinum upp í skarðit ok bað hann þess bíða um ofangönguna er skarðit fylldi af reyk.

Egill réðst til ferðar þessarar og fór fyrst út um fjörðu og spyr að sauðum Álftfirðinga og lét sem hann færi í eftirleit. Egill rézk til ferðar þessarar ok fór fyrst út um fjǫrðu ok spyrr at sauðum Álftfirðinga ok lét sem hann fǿri í eftirleit. En á meðan hann var í þessi ferð skyldi Freysteinn bófi gæta sauða í Álftafirði. En á meðan hann var í þessi ferð skyldi Freysteinn bófi gǽta sauða í Álftafirði.

Um kveldið er Egill var heiman farinn gekk Freysteinn að sauðum vestur yfir ána og er hann kom á skriðu þá er Geirvör heitir er gengur ofan fyrir vestan ána þá sá hann mannshöfuð laust óhulið. Um kveldit er Egill var heiman farinn gekk Freysteinn at sauðum vestr yfir ána ok er hann kom á skriðu þá er Geirvör heitir er gengr ofan fyrir vestan ána þá sá hann mannshöfuð laust óhulit. Höfuðið kvað stöku þessa: Hǫfuðit kvað stǫku þessa:

Hann sagði Þorbrandi fyrirburðinn og þótti honum vera tíðindavænlegt. Hann sagði Þorbrandi fyrirburðinn ok þótti honum vera tíðindavænlegt.

En það er að segja af ferð Egils að hann fór út um fjörðu og upp á fjall fyrir innan Búlandshöfða og svo suður yfir fjallið og stefndi svo að hann gekk ofan í skarðið að Leikskálum. En þat er at segja af ferð Egils at hann fór út um fjǫrðu ok upp á fjall fyrir innan Búlandshöfða ok svá suðr yfir fjallit ok stefndi svá at hann gekk ofan í skarðit at Leikskálum. Leyndist hann þar um daginn og sá til leiksins. Leynðisk hann þar um daginn ok sá til leiksins.

Þórður blígur sat hjá leikinum. Þórðr blígr sat hjá leiknum. Hann mælti: " Það veit eg eigi hvað eg sé upp í skarðið, hvort þar er fugl eða leynist þar maður og kemur upp stundum. Hann mǽlti: " Þat veit ek eigi hvat ek sé upp í skarðit, hvárt þar er fugl eða leynisk þar maðr ok kemr upp stundum. Kvikt er það, " segir hann. Kvikt er þat, " segir hann. " Þykir mér ráð að um sé forvitnast, " en það varð eigi. " Þykkir mér ráð at um sé forvitnast, " en þat varð eigi.

Þenna dag hlutu þeir búðarvörð Björn Breiðvíkingakappi og Þórður blígur og skyldi Björn gera eld en Þórður taka vatn. Þenna dag hlutu þeir búðarvörð Bjǫrn Breiðvíkingakappi ok Þórðr blígr ok skyldi Bjǫrn gera eld en Þórðr taka vatn. Og er eldurinn var ger lagði reykinn upp í skarðið sem Snorri hafði getið til. Ok er eldinn var ger lagði reykinn upp í skarðit sem Snorri hafði getit til. Gekk Egill þá ofan eftir reykinum og stefndi til skálans. Gekk Egill þá ofan eftir reykinum ok stefndi til skálans.

Þá var enn eigi lokið leikinum. Þá var enn eigi lokit leiknum. En dagurinn var mjög á liðinn og tóku eldarnir mjög að brenna en skálinn var fullur af reyk. En dagrinn var mjǫk á liðinn ok tóku eldarnir mjǫk at brenna en skálinn var fullr af reyk. Og stefnir Egill þangað. Ok stefnir Egill þangat. Hann hafði stirðnað mjög á fjallinu. Hann hafði stirðnat mjǫk á fjallinu.

Egill hafði skúfaða skóþvengi, sem þá var siður til, og hafði losnað annar þvengurinn og dragnaði skúfurinn. Egill hafði skúfaða skóþvengi, sem þá var siðr til, ok hafði losnat annarr þvengrinn ok dragnaði skúfrinn. Gekk þrællinn þá inn í forhúsið. Gekk þrǽllinn þá inn í forhúsit. En er hann gekk í aðalskálann vildi hann fara hljóðlega því að hann sá að þeir Björn og Þórður sátu við eld og ætlaði Egill nú á lítilli stundu að vinna sér til ævinlegs frelsis. En er hann gekk í aðalskálann vildi hann fara hljóðlega því at hann sá at þeir Bjǫrn ok Þórðr sátu við eld ok ǽtlaði Egill nú á lítilli stundu at vinna sér til ævinlegs frelsis. Og er hann vildi stíga yfir þröskuldinn þá sté hann á þvengjarskúfinn þann er dragnaði. Ok er hann vildi stíga yfir þröskuldinn þá sté hann á þvengjarskúfinn þann er dragnaði. Og er hann vildi hinum fætinum fram stíga þá var skúfurinn fastur og af því reiddi hann til falls og féll hann innar á gólfið. Ok er hann vildi inum fǿtinum fram stíga þá var skúfrinn fastr ok af því reiddi hann til falls ok fell hann innar á gólfit. Varð það svo mikill dynkur sem nautsbúk flegnum væri kastað niður á gólfið. Varð þat svá mikill dynkur sem nautsbúk flegnum vǽri kastat niðr á gólfit.

Þórður hljóp upp og spurði hvað fjanda þar færi. Þórðr hljóp upp ok spurði hvat fjanda þar fǿri. Björn hljóp og upp og að honum og fékk tekið hann áður hann komst á fætur og spyr hver hann væri. Bjǫrn hljóp ok upp ok at honum ok fekk tekit hann áðr hann komsk á fǿtr ok spyrr hver hann vǽri.

Hann svarar: " Egill er hér, Björn félagi, " sagði hann. Hann svarar: " Egill er hér, Bjǫrn félagi, " sagði hann.

Björn spurði: " Hver er Egill þessi? " Bjǫrn spurði: " Hver er Egill þessi? "

" Þetta er Egill úr Álftafirði, " segir hann. " Þetta er Egill ór Álftafirði, " segir hann.

Þórður tók sverð og vildi höggva hann. Þórðr tók sverð ok vildi hǫggva hann. Björn tók þá Þórð og bað hann eigi svo skjótt höggva manninn " viljum vér áður hafa af honum sannar sögur. Bjǫrn tók þá Þórð ok bað hann eigi svá skjótt hǫggva manninn " viljum vér áðr hafa af honum sannar sǫgur. " Settu þeir þá fjötur á fætur Agli. " Settu þeir þá fjǫtur á fǿtr Agli.

En um kveldið er menn komu heim til skála segir Egill svo að allir menn heyrðu hversu ferð hans hafði ætluð verið. En um kveldit er menn kómu heim til skála segir Egill svá at allir menn heyrðu hversu ferð hans hafði ǽtluð verit. Sat hann þar um nóttin en um morguninn leiddu þeir hann upp í skarðið, það heitir nú Egilsskarð, og drápu hann þar. Sat hann þar um nóttin en um morguninn leiddu þeir hann upp í skarðit, þat heitir nú Egilsskarð, ok drápu hann þar.

Það voru lög í þann tíma ef maður drap þræl fyrir manni að sá maður skyldi færa heim þrælsgjöld og hefja ferð sína fyrir hina þriðju sól eftir víg þrælsins. Þat váru lǫg í þann tíma ef maðr drap þrǽl fyrir manni at sá maðr skyldi færa heim þrǽlsgjǫld ok hefja ferð sína fyrir ina þriðju sól eftir víg þrǽlsins. Það skyldu vera tólf aurar silfurs. Þat skuldu vera tólf aurar silfrs. Og er þrælsgjöld voru að lögum færð þá var eigi sókn til um víg þrælsins. Ok er þrǽlsgjǫld váru at lǫgum fǿrð þá var eigi sókn til um víg þrǽlsins.

Eftir víg Egils tóku Breiðvíkingar það ráð að færa þrælsgjöld að lögum og völdu þrjá tigu manna þaðan frá Leikskálum og var það einvalalið. Eftir víg Egils tóku Breiðvíkingar þat ráð at færa þrǽlsgjǫld at lǫgum ok vǫlðu þrjá tigu manna þaðan frá Leikskálum ok var þat einvalalið. Þeir riðu norður um heiði og gistu um nótt á Eyri hjá Steinþóri. Þeir riðu norðr um heiði ok gistu um nótt á Eyri hjá Steinþóri. Réðst hann þá til ferðar með þeim. Rézk hann þá til ferðar með þeim. Voru þeir þaðan í ferð sex tigir manna og riðu inn um fjörðu og voru aðra nótt á Bakka að Þormóðar, bróður Steinþórs. Váru þeir þaðan í ferð sex tigir manna ok riðu inn um fjǫrðu ok váru aðra nótt á Bakka at Þormóðar, bróður Steinþórs. Þeir kvöddu þá Styr og Vermund frændur sína til þessar ferðar og voru þá saman átta tigir manna. Þeir kvǫddu þá Styr ok Vermund frǽndr sína til þessar ferðar ok váru þá saman átta tigir manna.

Þá sendi Steinþór mann til Helgafells og vildi vita hvað Snorri goði tæki til ráða er hann spurði liðsafnaðinn. Þá sendi Steinþór mann til Helgafells ok vildi vita hvat Snorri goði tǿki til ráða er hann spurði liðsafnaðinn. En er sendimaðurinn kom til Helgafells sat Snorri goði í öndugi sínu og var þar engi breytni á híbýlum. En er sendimaðrinn kom til Helgafells sat Snorri goði í öndugi sínu ok var þar engi breytni á híbýlum. Varð sendimaður Steinþórs engra tíðinda vís hvað Snorri ætlaðist fyrir. Varð sendimaðr Steinþórs engra tíðenda vís hvat Snorri ǽtlaðisk fyrir. En er hann kom út á Bakka segir hann Steinþóri hvað tíðinda var að Helgafelli. En er hann kom út á Bakka segir hann Steinþóri hvat tíðenda var at Helgafelli.

Steinþór svarar: " Þess var von að Snorri mundi þola mönnum lög. Steinþór svarar: " Þess var ván at Snorri mundi þola mǫnnum lǫg. Og ef hann fer eigi inn til Álftafjarðar þá sé eg eigi til hvers vér þurfum liðsfjölda þenna því eg vil að menn fari spaklega þó að vér höldum málum vorum til laga. Ok ef hann ferr eigi inn til Álftafjarðar þá sé ek eigi til hvers vér þurfum liðsfjölda þenna því ek vil at menn fari spaklega þó at vér hǫldum málum vorum til laga. Sýnist mér ráð Þórður frændi, " segir hann, " að þér Breiðvíkingar séuð hér eftir því að þar mun minnst til þurfa að í komi með ykkur Þorbrandssonum. " Sýnisk mér ráð Þórðr frǽndi, " segir hann, " at þér Breiðvíkingar séð hér eftir því at þar mun minnst til þurfa at í komi með ykkr Þorbrandssonum. "

Þórður svarar: " Það er víst að eg skal fara og skal Þorleifur kimbi eigi að því eiga að spotta að eg þori eigi að færa þrælsgjöld. " Þórðr svarar: " Þat er víst at ek skal fara ok skal Þorleifr kimbi eigi at því eiga at spotta at ek þori eigi at færa þrǽlsgjǫld. "

Þá mælti Steinþór til þeirra bræðra, Bjarnar og Arnbjarnar: " Það vil eg, " segir hann, " að þið séuð eftir með tuttugu menn. " Þá mǽlti Steinþór til þeira brǿðra, Bjarnar ok Arnbjarnar: " Þat vil ek, " segir hann, " at þit séð eftir með tuttugu menn. "

Björn svarar: " Eigi mun eg keppast til fylgdar við þig meir en þér þykir hæfilegt en eigi hefi eg þar fyrr verið að eg hafi liðrækur verið ger. Bjǫrn svarar: " Eigi mun ek keppast til fylgdar við þik meir en þér þykkir hæfilegt en eigi hefi ek þar fyrr verit at ek hafa liðrækur verit ger. En það hygg eg, " segir hann, " að yður verði Snorri goði djúpsær í ráðunum en eigi er eg framsýnn, " sagði Björn, " en það er hugboð mitt að þar komi í þessi ferð að þér þyki þínir menn eigi of margir áður við finnumst næst. " En þat hygg ek, " segir hann, " at yðr verði Snorri goði djúpsær í ráðunum en eigi em ek framsýnn, " sagði Bjǫrn, " en þat er hugboð mitt at þar komi í þessi ferð at þér þyki þínir menn eigi of margir áðr við finnumsk nǽst. "

Steinþór svarar: " Eg skal gera ráð fyrir oss meðan eg er hjá þó að eg sé eigi svo djúpsær sem Snorri goði. " Steinþór svarar: " Ek skal gera ráð fyrir oss meðan ek em hjá þó at ek sjá eigi svá djúpsær sem Snorri goði. "

" Mega skaltu það frændi fyrir mér, " segir Björn. " Mega skalt þat frǽndi fyrir mér, " segir Bjǫrn.

Eftir þetta riðu þeir Steinþór brott af Bakka, nær sex tigir manna, inn eftir Skeiðum til Drápuhlíðar og inn yfir Vatnsháls og um þveran Svelgsárdal og stefndu þaðan inná Úlfarsfellsháls. Eftir þetta riðu þeir Steinþór brott af Bakka, nǽr sex tigir manna, inn eftir Skeiðum til Drápuhlíðar ok inn yfir Vatnsháls ok um þveran Svelgsárdal ok stefndu þaðan inná Úlfarsfellsháls.

Snorri goði hafði sent nábúum sínum orð að þeir skyldu flytja skip sín undir Rauðavíkurhöfða. Snorri goði hafði sent nábúum sínum orð at þeir skuldu flytja skip sín undir Rauðavíkurhöfða. Fór hann þegar þangað með heimamenn sína er sendimaður Steinþórs var farinn brott. Fór hann þegar þangat með heimamenn sína er sendimaðr Steinþórs var farinn brott. En því fór hann eigi fyrr að hann þóttist vita að maðurinn mundi sendur vera að njósna um athafnir hans. En því fór hann eigi fyrr at hann þóttist vita at maðrinn mundi sendr vera at njósna um athafnir hans.

Snorri fór inn eftir Álftafirði þrennum skipum og hafði nær fimm tigu manna og kom hann fyrr á Kársstaði en þeir Steinþór. Snorri fór inn eftir Álftafirði þrennum skipum ok hafði nǽr fimm tigu manna ok kom hann fyrr á Kársstaði en þeir Steinþór.

En er menn sáu ferð þeirra Steinþórs af Kársstöðum, þá mæltu Þorbrandssynir að þeir skyldu fara í móti þeim og láta þá eigi ná að komast í túnið " því að vér höfum lið mikið og frítt. En er menn sá ferð þeira Steinþórs af Kársstöðum, þá mǽltu Þorbrandssynir at þeir skyldi fara í móti þeim ok láta þá eigi ná at komast í túnit " því at vér hǫfum lið mikit ok frítt. " Það voru átta tigir manna. " Þat váru átta tigir manna.

Þá svarar Snorri goði: " Eigi skal þeim verja bæinn og skal Steinþór ná lögum því að hann mun viturlega og spaklega fara með sínu máli. Þá svarar Snorri goði: " Eigi skal þeim verja bǿinn ok skal Steinþór ná lǫgum því at hann mun viturlega ok spaklega fara með sínu máli. Vil eg að allir menn séu inni og kastist engum orðum á svo að af því aukist vandræði manna. " Vil ek at allir menn sé inni ok kastist engum orðum á svá at af því aukist vandrǽði manna. "

Eftir það gengu allir inn í stofu og settust í bekki en Þorbrandssynir gengu um gólf. Eftir þat gengu allir inn í stofu ok settusk í bekki en Þorbrandssynir gengu um gólf.

Þeir Steinþór riðu að dyrum og er svo frá sagt að hann væri í rauðum kyrtli og hafði drepið upp fyrirblöðunum undir belti. Þeir Steinþór riðu at dyrum ok er svá frá sagt at hann vǽri í rauðum kyrtli ok hafði drepit upp fyrirblöðunum undir belti. Hann hafði fagran skjöld og hjálm og gyrður sverði. Hann hafði fagran skjǫld ok hjálm ok gyrðr sverði. Það var forkunnlega búið. Þat var forkunnlega búit. Hjöltin voru hvít fyrir silfri og vafður silfri meðalkaflinn og gylltar listur á. Hjǫltin váru hvít fyrir silfri ok vafðr silfri meðalkaflinn ok gylltar listur á.

Þeir Steinþór stigu af hestum sínum og gekk hann upp að dyrum og festi á hurðarklofann sjóð þann er í voru tólf aurar silfurs. Þeir Steinþór stigu af hestum sínum ok gekk hann upp at dyrum ok festi á hurðarklofann sjóð þann er í váru tólf aurar silfrs. Hann nefndi þá votta að þrælsgjöld voru þá að lögum færð. Hann nefndi þá votta at þrǽlsgjǫld váru þá at lǫgum fǿrð.

Hurðin var opin en heimakona ein var í dyrunum og heyrði vottnefnuna. Hurðin var opin en heimakona ein var í dyrunum ok heyrði vottnefnuna. Gekk hún þá í stofu og mælti: " Það er bæði, " sagði hún, " að hann Steinþór af Eyri er drengilegur enda mæltist honum vel er hann færði þrælsgjöldin. " Gekk hon þá í stofu ok mǽlti: " Þat er bǽði, " sagði hon, " at hann Steinþór af Eyri er drengilegr enda mǽltisk honum vel er hann fǿrði þrǽlsgjǫldin. "

Og er Þorleifur kimbi heyrði þetta þá hljóp hann fram og aðrir Þorbrandssynir og síðan gengu fram allir þeir er í stofunni voru. Ok er Þorleifr kimbi heyrði þetta þá hljóp hann fram ok aðrir Þorbrandssynir ok síðan gengu fram allir þeir er í stofunni váru. Þorleifur kom fyrstur í dyrnar og sá að Þórður blígur stóð fyrir dyrum og hafði skjöld sinn en Steinþór gekk þá fram í túnið. Þorleifr kom fyrstr í dyrnar ok sá at Þórðr blígr stóð fyrir dyrum ok hafði skjǫld sinn en Steinþór gekk þá fram í túnit. Þorleifur tók spjót er stóð í dyrunum og lagði til Þórðar blígs og kom lagið í skjöldinn og renndi af skildinum í öxlina og var það mikið sár. Þorleifr tók spjót er stóð í dyrunum ok lagði til Þórðar blígs ok kom lagit í skjǫldinn ok renndi af skildinum í ǫxlina ok var þat mikit sár. Eftir það hljópu menn út. Eftir þat hljópu menn út. Varð þar bardagi í túninu. Varð þar bardagi í túninu. Steinþór var hinn ákafasti og hjó til beggja handa. Steinþór var inn ákafasti ok hjó til beggja handa. Og er Snorri goði kom út bað hann menn stöðva vandræðin og bað þá Steinþór ríða brott af túninu en hann kvaðst eigi mundu láta eftir fara. Ok er Snorri goði kom út bað hann menn stǫðva vandrǽðin ok bað þá Steinþór ríða brott af túninu en hann kvazk eigi mundu láta eftir fara. Þeir Steinþór fóru ofan eftir vellinum og skildi þá fundinn. Þeir Steinþór fóru ofan eftir vellinum ok skilði þá fundinn.

En er Snorri goði gekk heim að dyrum stóð þar fyrir honum Þóroddur sonur hans og hafði mikið sár á öxlinni. En er Snorri goði gekk heim at dyrum stóð þar fyrir honum Þóroddr son hans ok hafði mikit sár á ǫxlinni. Hann var þá tólf vetra. Hann var þá tólf vetra. Snorri spurði hver hann hefði særðan. Snorri spurði hver hann hefði sǽrðan.

" Steinþór af Eyri, " sagði hann. " Steinþór af Eyri, " sagði hann.

Þorleifur kimbi svarar: " Nú launaði hann þér maklega er þú vildir eigi láta eftir honum fara. Þorleifr kimbi svarar: " Nú launaði hann þér maklega er þú vildir eigi láta eftir honum fara. Er það nú mitt ráð að vér skiljum eigi við þetta. " Er þat nú mitt ráð at vér skiljum eigi við þetta. "

" Svo skal og nú vera, " segir Snorri goði, " að vér skulum við eigast fleira. " Svá skal ok nú vera, " segir Snorri goði, " at vér skulum við eigast fleira. " Bað hann Þorleif nú segja mönnum að eftir þeim skyldi fara. " Bað hann Þorleif nú segja mǫnnum at eftir þeim skyldi fara.

Þeir Steinþór voru komnir ofan af vellinum er þeir sáu eftirreiðina. Þeir Steinþór váru komnir ofan af vellinum er þeir sá eftirreiðina. Fóru þeir þá yfir ána og sneru síðan upp í skriðuna Geirvör og bjuggust þar fyrir, því að þar var vígi gott fyrir grjóts sakir. Fóru þeir þá yfir ána ok sneru síðan upp í skriðuna Geirvör ok bjuggusk þar fyrir, því at þar var vígi gott fyrir grjóts sakir.

En er flokkurinn Snorra gekk neðan skriðuna þá skaut Steinþór spjóti að fornum sið til heilla sér yfir flokk Snorra en spjótið leitaði sér staðar og varð fyrir Már Hallvarðsson frændi Snorra og varð hann þegar óvígur. En er flokkrinn Snorra gekk neðan skriðuna þá skaut Steinþór spjóti at fornum sið til heilla sér yfir flokk Snorra en spjótit leitaði sér staðar ok varð fyrir Már Hallvarðsson frǽndi Snorra ok varð hann þegar óvígr.

Og er þetta var sagt Snorra goða þá svarar hann: " Gott er að það sannist að það er eigi jafnan best að ganga síðast. " Ok er þetta var sagt Snorra goða þá svarar hann: " Gott er at þat sannisk at þat er eigi jafnan bezt at ganga síðast. "

Eftir þetta tókst þar bardagi mikill. Eftir þetta tóksk þar bardagi mikill. Var Steinþór í öndverðum flokki sínum og hjó á tvær hendur en sverðið það hið búna dugði eigi er það kom í hlífarnar og brá hann því oft undir fót sér. Var Steinþór í ǫndverðum flokki sínum ok hjó á tvǽr hendr en sverðit þat it búna dugði eigi er þat kom í hlífarnar ok brá hann því oft undir fót sér. Hann sótti þar mest að sem fyrir var Snorri goði. Hann sótti þar mest at sem fyrir var Snorri goði. Styr Þorgrímsson sótti hart fram með Steinþóri frænda sínum. Styr Þorgrímsson sótti hart fram með Steinþóri frǽnda sínum. Varð það fyrst að hann drap mann úr flokki Snorra mágs síns. Varð þat fyrst at hann drap mann ór flokki Snorra mágs síns.

Og er Snorri goði sá það mælti hann til Styrs: " Svo hefnir þú Þórodds, dóttursonar þíns, er Steinþór hefir særðan til ólífis og ertu eigi meðalníðingur. " Ok er Snorri goði sá þat mǽlti hann til Styrs: " Svá hefnir þú Þórodds, dóttursonar þíns, er Steinþór hefir sǽrðan til ólífis ok ert eigi meðalníðingur. "

Styr svarar: " Þetta fæ eg skjótt bætt þér. " Styr svarar: " Þetta fǽ ek skjótt bǿtt þér. "

Skipti hann þá um sínum skildi og gekk í lið með Snorra goða og drap annan mann úr liði Steinþórs. Skipti hann þá um sínum skildi ok gekk í lið með Snorra goða ok drap annan mann ór liði Steinþórs.

Í þenna tíma komu þeir að feðgar úr Langadal, Áslákur og Illugi hinn rammi sonur hans, og leituðu meðalgöngu. Í þenna tíma kómu þeir at feðgar ór Langadal, Áslákr ok Illugi inn rammi son hans, ok leituðu meðalgǫngu. Þeir höfðu þrjá tigu manna. Þeir hǫfðu þrjá tigu manna. Gekk þá Vermundur hinn mjóvi í lið með þeim. Gekk þá Vermundr inn mjóvi í lið með þeim. Beiddu þeir þá Snorra goða að hann léti stöðvast manndrápin. Beiddu þeir þá Snorra goða at hann léti stǫðvast manndrápin.

Snorri bað Eyrbyggja þá ganga til griða. Snorri bað Eyrbyggja þá ganga til griða. Þá báðu þeir Steinþór taka grið handa sínum mönnum. Þá báðu þeir Steinþór taka grið handa sínum mǫnnum. Steinþór bað Snorra þá rétta fram höndina og svo gerði hann. Steinþór bað Snorra þá rétta fram hǫndina ok svá gerði hann. Þá reiddi Steinþór upp sverðið og hjó á hönd Snorra goða og varð þar við brestur mikill. Þá reiddi Steinþór upp sverðit ok hjó á hǫnd Snorra goða ok varð þar við brestr mikill. Kom höggið í stallahringinn og tók hann mjög svo í sundur en Snorri varð eigi sár. Kom hǫggit í stallahringinn ok tók hann mjǫk svá í sundr en Snorri varð eigi sár.

Þá kallar Þóroddur Þorbrandsson: " Engi grið vilja þeir halda og léttum nú eigi fyrr en drepnir eru allir Þorlákssynir. " Þá kallar Þóroddr Þorbrandsson: " Engi grið vilja þeir halda ok léttum nú eigi fyrr en drepnir eru allir Þorlákssynir. "

Þá svarar Snorri goði: " Agasamt mun þá verða í héraðinu ef allir Þorlákssynir eru drepnir og skulu haldast grið ef Steinþór vill eftir því sem áður var mælt. " Þá svarar Snorri goði: " Agasamt mun þá verða í héraðinu ef allir Þorlákssynir eru drepnir ok skulu haldast grið ef Steinþór vill eftir því sem áðr var mǽlt. "

Þá báðu allir Steinþór taka griðin. Þá báðu allir Steinþór taka griðin. Fór þetta þá fram að grið voru sett með mönnum þar til að hver kæmi til síns heima. Fór þetta þá fram at grið váru sett með mǫnnum þar til at hver kǿmi til síns heima.

Það er að segja frá Breiðvíkingum að þeir spurðu að Snorri goði hafði farið með fjölmenni til Álftafjarðar. Þat er at segja frá Breiðvíkingum at þeir spurðu at Snorri goði hafði farit með fjǫlmenni til Álftafjarðar. Tóku þeir þá hesta sína og riðu eftir Steinþóri sem ákafast og voru þeir á Úlfarsfellshálsi þá er bardaginn var á skriðunni. Tóku þeir þá hesta sína ok riðu eftir Steinþóri sem ákafast ok váru þeir á Úlfarsfellshálsi þá er bardaginn var á skriðunni. Og er það sumra manna sögn að Snorri goði sæi þá Björn er þeir voru uppi í hálsbrúninni, er hann horfði í gegn þeim, og væri því svo auðveldur í griðasölunni við þá Steinþór. Ok er þat sumra manna sǫgn at Snorri goði sjái þá Bjǫrn er þeir váru uppi í hálsbrúninni, er hann horfði í gegn þeim, ok sé því svá auðveldr í griðasölunni við þá Steinþór.

Þeir Steinþór og Björn fundust á Örlygsstöðum. Þeir Steinþór ok Bjǫrn fundusk á Örlygsstöðum. Sagði Björn þá að þetta hefði farið eftir getu hans. Sagði Bjǫrn þá at þetta hefði farit eftir getu hans. " Er það mitt ráð, " sagði hann, " að þér snúið aftur og herðum nú að þeim. " " Er þat mitt ráð, " sagði hann, " at þér snúið aftr ok herðum nú at þeim. "

Steinþór svarar: " Halda vil eg grið mín við Snorra goða hversu sem mál vor Snorra skipast síðan. " Steinþór svarar: " Halda vil ek grið mín við Snorra goða hversu sem mál vor Snorra skipask síðan. "

Eftir það riðu þeir allir hver til sinna heimkynna en Þórður blígur lá í sárum á Eyri. Eftir þat riðu þeir allir hverr til sinna heimkynna en Þórðr blígr lá í sárum á Eyri.

Í bardaganum í Álftafirði féllu fimm menn af Steinþóri en tveir af Snorra goða en margir urðu sárir af hvorumtveggjum því að fundurinn var hinn harðasti. Í bardaganum í Álftafirði fellu fimm menn af Steinþóri en tveir af Snorra goða en margir urðu sárir af hvárumtveggjum því at fundrinn var inn harðasti.

Svo segir Þormóður Trefilsson í Hrafnsmálum: Svá segir Þormóðr Trefilsson í Hrafnsmálum:

Þorbrandur hafði verið í bardaganum í meðalgöngu með þeim Ásláki og Illuga og hann hafði þá beðið að leita um sætti. Þorbrandr hafði verit í bardaganum í meðalgǫngu með þeim Ásláki ok Illuga ok hann hafði þá beðit at leita um sǽtt. Þakkar hann þeim vel sína liðveislu og svo Snorra goða fyrir sinn styrk. Þakkar hann þeim vel sína liðveizlu ok svá Snorra goða fyrir sinn styrk. Fór Snorri goði þá heim til Helgafells eftir bardagann. Fór Snorri goði þá heim til Helgafells eftir bardagann.

Var þá svo ætlað að Þorbrandssynir skyldu vera ýmist að Helgafelli eða heima í Álftafirði þar til að lyki málum þessum því að þá voru hinar mestu dylgjur sem von var er allt var griðalaust með mönnum þegar er menn voru heim komnir frá fundinum. Var þá svá ǽtlat at Þorbrandssynir skuldu vera ýmist at Helgafelli eða heima í Álftafirði þar til at lyki málum þessum því at þá váru inar mestu dylgjur sem ván var er allt var griðalaust með mǫnnum þegar er menn váru heim komnir frá fundinum.

Það sumar, áður bardaginn var í Álftafirði, hafði skip komið í Dögurðarnes sem fyrr var sagt. Þat sumar, áðr bardaginn var í Álftafirði, hafði skip komit í Dǫgurðarnes sem fyrr var sagt. Þar hafði Steinþór af Eyri keypt teinæring góðan við skipið. Þar hafði Steinþór af Eyri keypt teinæring góðan við skipit. Og er hann skyldi heim færa skipið tók hann vestanveður mikið og sveif þeim inn um Þórsnes og lentu í Þingskálanesi og settu þar upp skipið í Gruflunaust og gengu þaðan út yfir ásana til Bakka og fóru þaðan á skipi heim. Ok er hann skyldi heim færa skipit tók hann vestanveðr mikit ok sveif þeim inn um Þórsnes ok lentu í Þingskálanesi ok settu þar upp skipit í Gruflunaust ok gengu þaðan út yfir ásana til Bakka ok fóru þaðan á skipi heim. En teinæringurinn hafði ekki sóttur orðið um haustið og stóð hann þar í Gruflunausti. En teinæringurinn hafði ekki sóttr orðit um haustit ok stóð hann þar í Gruflunausti.

Það var einn morgun litlu fyrir jól að Steinþór stóð upp snemma og segir að hann vill sækja skip sitt inn í Þingskálanes. Þat var einn morgun litlu fyrir jól at Steinþór stóð upp snemma ok segir at hann vill sǿkja skip sitt inn í Þingskálanes. Þá réðust til ferðar með honum bræður hans, Bergþór og Þórður blígur. Þá réðusk til ferðar með honum brǿðr hans, Bergþór ok Þórðr blígr. Þá voru sár hans mjög gróin svo að hann var vel vopnfær. Þá váru sár hans mjǫk gróin svá at hann var vel vopnfær. Þar voru og í ferð Austmenn Steinþórs tveir. Þar váru ok í ferð Austmenn Steinþórs tveir. Alls voru þeir átta saman og voru fluttir inn yfir fjörð til Seljahöfða og gengu síðan inn á Bakka og fór þaðan Þormóður bróðir þeirra. Alls váru þeir átta saman ok váru fluttir inn yfir fjǫrð til Seljahöfða ok gengu síðan inn á Bakka ok fór þaðan Þormóðr bróðir þeira. Hann var hinn níundi. Hann var inn níundi.

Ís var lagður á Hofstaðavog mjög svo að bakka hinum meira og gengu þeir inn eftir ísum og svo inn yfir eið til Vigrafjarðar og lá hann allur. Ís var lagðr á Hofstaðavog mjǫk svá at bakka inum meira ok gengu þeir inn eftir ísum ok svá inn yfir eið til Vigrafjarðar ok lá hann allr. Honum er svo háttað að hann fjarar allan að þurru og leggst ísinn á leirana er fjaran er en sker þau er eru á firðinum stóðu upp úr ísnum og var þar brotinn mjög ísinn um skerið og voru jakarnir hallir mjög út af skerinu. Honum er svá háttat at hann fjarar allan at þurru ok leggsk ísinn á leirana er fjaran er en sker þau er eru á firðinum stóðu upp ór ísnum ok var þar brotinn mjǫk ísinn um skerit ok váru jakarnir hallir mjǫk út af skerinu. Lausasnjór var fallinn á ísinn og var hált mjög á ísnum. Lausasnjór var fallinn á ísinn ok var hált mjǫk á ísnum.

Þeir Steinþór gengu inn í Þingskálanes og drógu skipið úr naustinu. Þeir Steinþór gengu inn í Þingskálanes ok drógu skipit ór naustinu. Þeir tóku bæði árar og þiljur úr skipinu og lögðu þar eftir á ísnum og svo klæði sín og vopn þau er þyngst voru. Þeir tóku bǽði árar ok þiljur ór skipinu ok lǫgðu þar eftir á ísnum ok svá klǽði sín ok vápn þau er þyngst váru. Síðan drógu þeir skipið inn eftir firðinum og svo út yfir eiðið til Hofstaðavogs og allt út að skörinni. Síðan drógu þeir skipit inn eftir firðinum ok svá út yfir eiðit til Hofstaðavogs ok allt út at skǫrinni. Síðan gengu þeir inn eftir klæðum sínum og öðrum föngum. Síðan gengu þeir inn eftir klǽðum sínum ok ǫðrum fǫngum. Og er þeir gengu inn aftur á Vigrafjörð sáu þeir að sex menn gengu innan úr Þingskálanesi og fóru mikinn út eftir ísnum og stefndu til Helgafells. Ok er þeir gengu inn aftr á Vigrafjörð sá þeir at sex menn gengu innan ór Þingskálanesi ok fóru mikinn út eftir ísnum ok stefndu til Helgafells.

Þeir Steinþór höfðu grun af að þar mundu fara Þorbrandssynir og mundu ætla til jólavistar til Helgafells. Þeir Steinþór hǫfðu grun af at þar mundu fara Þorbrandssynir ok mundu ætla til jólavistar til Helgafells. Tóku þeir Steinþór þá ferð mikla út eftir firðinum til klæða sinn og vopna þeirra sem þar voru. Tóku þeir Steinþór þá ferð mikla út eftir firðinum til klǽða sinna ok vápna þeira sem þar váru. En þetta var, sem Steinþór gat, að þar voru Þorbrandssynir. En þetta var, sem Steinþór gat, at þar váru Þorbrandssynir. Og er þeir sáu að menn hljópu innan eftir firðinum þóttust þeir vita hverjir þar mundu vera og hugðu að Eyrbyggjar mundu vilja sækja fund þeirra. Ok er þeir sá at menn hljópu innan eftir firðinum þóttust þeir vita hverir þar mundu vera ok hugðu at Eyrbyggjar mundu vilja sǿkja fund þeira. Tóku þeir þá og ferð mikla og stefndu til skersins og hugðu sér þar til viðurtöku og fórust þeir þá mjög svo í móti og komust þeir Þorbrandssynir í skerið. Tóku þeir þá ok ferð mikla ok stefndu til skersins ok hugðu sér þar til viðurtöku ok fórust þeir þá mjǫk svá í móti ok kómusk þeir Þorbrandssynir í skerit.

En er þeir Steinþór hljópu fram um skerið þá skaut Þorleifur kimbi spjóti í flokk þeirra og kom það á Bergþór Þorláksson miðjan og varð hann þegar óvígur. En er þeir Steinþór hljópu fram um skerit þá skaut Þorleifr kimbi spjóti í flokk þeira ok kom þat á Bergþór Þorláksson miðjan ok varð hann þegar óvígr. Gekk hann inn á ísinn og lagðist þar niður en þeir Steinþór sóttu þá að skerinu en sumir fóru eftir vopnum þeirra. Gekk hann inn á ísinn ok lagðisk þar niðr en þeir Steinþór sóttu þá at skerinu en sumir fóru eftir vopnum þeira.

Þorbrandssynir vörðust vel og drengilega. Þorbrandssynir vǫrðusk vel ok drengilega. Höfðu þeir og vígi gott því að jakarnir voru hallir út af skerinu og voru ákaflega hálir. Hǫfðu þeir ok vígi gott því at jakarnir váru hallir út af skerinu ok váru ákaflega hálir. Tókust því seint áverkar með mönnum áður þeir komu aftur er vopnin sóttu. Tókusk því seint áverkar með mǫnnum áðr þeir kómu aftr er vopnin sóttu.

Þeir Steinþór sóttu sex að skerinu en Austmenn gengu í skotmál á ísinn frá skerinu. Þeir Steinþór sóttu sex at skerinu en Austmenn gengu í skotmál á ísinn frá skerinu. Þeir höfðu boga og skutu á þá í skerið og varð þeim það skeinusamt. Þeir hǫfðu boga ok skutu á þá í skerit ok varð þeim þat skeinusamt.

Þorleifur kimbi mælti þá er hann sá að Steinþór brá sverðinu: " Hvítum ræður þú enn hjöltunum Steinþór, " sagði hann, " en eigi veit eg hvort þú ræður enn deigum brandinum sem á hausti í Álftafirði. " Þorleifur kimbi mǽlti þá er hann sá at Steinþór brá sverðinu: " Hvítum ræður þú enn hjöltunum Steinþór, " sagði hann, " en eigi veit ek hvárt þú ræður enn deigum brandinum sem á hausti í Álftafirði. "

Steinþór svarar: " Það vildi eg að þú reyndir áður við skildum hvort eg hefði deigan brandinn eða eigi. " Steinþór svarar: " Þat vilda ek at þú reyndir áðr við skilðum hvárt ek hefða deigan brandinn eða eigi. "

Sóttist þeim seint skerið. Sóttisk þeim seint skerit. Og er þeir höfðu langa hríð við ást gerði Þórður blígur skeið að skerinu og vildi leggja spjóti til Þorleifs kimba því að hann var jafnan fremstur sinna manna. Ok er þeir hǫfðu langa hríð við ást gerði Þórðr blígr skeið at skerinu ok vildi leggja spjóti til Þorleifs kimba því at hann var jafnan fremstr sinna manna. Lagið kom í skjöld Þorleifs. Lagit kom í skjǫld Þorleifs. En með því að hann varði sér mjög til spruttu honum fætur á jakanum þeim hinum halla og féll hann á bak aftur og renndi öfugur ofan af skerinu. En með því at hann varði sér mjǫk til spruttu honum fǿtr á jakanum þeim inum halla ok fell hann á bak aftr ok renndi ǫfugr ofan af skerinu. Þorleifur kimbi hljóp eftir honum og vildi drepa hann áður hann kæmist á fætur. Þorleifur kimbi hljóp eftir honum ok vildi drepa hann áðr hann kǿmisk á fǿtr. Freysteinn bófi hljóp eftir Þorleifi. Freysteinn bófi hljóp eftir Þorleifi. Hann var á skóbroddum. Hann var á skóbroddum.

Steinþór hljóp til og brá skildi yfir Þórð, er Þorleifur vildi höggva hann, en annarri hendi hjó hann til Þorleifs kimba og undan honum fótinn fyrir neðan kné. Steinþór hljóp til ok brá skildi yfir Þórð, er Þorleifr vildi hǫggva hann, en annarri hendi hjó hann til Þorleifs kimba ok undan honum fótinn fyrir neðan kné. En er þetta var tíðinda þá lagði Freysteinn bófi til Steinþórs og stefndi á hann miðjan. En er þetta var tíðenda þá lagði Freysteinn bófi til Steinþórs ok stefndi á hann miðjan. En er hann sá það þá hljóp hann í loft upp og kom lagið milli fóta honum. En er hann sá þat þá hljóp hann í loft upp ok kom lagit milli fóta honum. Og þessa þrjá hluti lék hann senn sem nú voru taldir. Ok þessa þrjá hluti lék hann senn sem nú váru taldir.

Eftir þetta hjó hann til Freysteins með sverðinu og kom á hálsinn og brast við hátt. Eftir þetta hjó hann til Freysteins með sverðinu ok kom á hálsinn ok brast við hátt.

Steinþór mælti: " Ball þér nú Bófi? " sagði hann. Steinþór mǽlti: " Ball þér nú Bófi? " sagði hann.

" Ball víst, " sagði Freysteinn, " og ball hvergi meir en þú hugðir því að eg er eigi sár. " " Ball víst, " sagði Freysteinn, " ok ball hvergi meir en þú hugðir því at ek em eigi sár. "

Hann hafði verið í flókahettu og saumað í horn um hálsinn og kom þar í höggið. Hann hafði verit í flókahettu ok saumat í horn um hálsinn ok kom þar í hǫggit. Síðan snerist Freysteinn aftur upp í skerið. Síðan snerisk Freysteinn aftr upp í skerit. Steinþór bað hann eigi renna ef hann væri eigi sár. Steinþór bað hann eigi renna ef hann vǽri eigi sár. Snerist Freysteinn þá við í skerinu og sóttust þá allfast og varð Steinþóri fallhætt, er jakarnir voru bæði hálir og hallir, en Freysteinn stóð fast á skóbroddunum og hjó bæði hart og tíðum. Snerisk Freysteinn þá við í skerinu ok sóttust þá allfast ok varð Steinþóri fallhætt, er jakarnir váru bǽði hálir ok hallir, en Freysteinn stóð fast á skóbroddunum ok hjó bǽði hart ok tíðum. En svo lauk þeirra skiptum að Steinþór kom sverðshöggi á Freystein fyrir ofan mjaðmir og tók manninn í sundur í miðju. En svá lauk þeira skiptum at Steinþór kom sverðshöggi á Freystein fyrir ofan mjaðmir ok tók manninn í sundr í miðju.

Eftir það gengu þeir upp í skerið og léttu eigi fyrr en fallnir voru allir Þorbrandssynir. Eftir þat gengu þeir upp í skerit ok léttu eigi fyrr en fallnir váru allir Þorbrandssynir.

Þá mælti Þórður blígur að þeir skyldu á milli bols og höfuðs ganga allra Þorbrandssona en Steinþór kvaðst eigi vilja vega að liggjöndum mönnum. Þá mǽlti Þórðr blígr at þeir skuldu á milli bols ok hǫfuðs ganga allra Þorbrandssona en Steinþór kvazk eigi vilja vega at liggjöndum mǫnnum.

Gengu þeir þá ofan af skerinu og þar til er Bergþór lá og var hann þá enn málhress og fluttu þeir hann með sér inn eftir ísnum og svo út yfir eið til skipsins. Gengu þeir þá ofan af skerinu ok þar til er Bergþór lá ok var hann þá enn málhress ok fluttu þeir hann með sér inn eftir ísnum ok svá út yfir eið til skipsins. Reru þeir þá skipinu út til Bakka um kveldið. Reru þeir þá skipinu út til Bakka um kveldit.

Sauðamaður Snorra goða hafði verið á Öxnabrekkum um daginn og séð þaðan fundinn á Vigrafirði. Sauðamaðr Snorra goða hafði verit á Öxnabrekkum um daginn ok sét þaðan fundinn á Vigrafirði. Fór hann þegar heim og sagði Snorra goða að fundurinn hefði orðið á Vigrafirði um daginn lítt vinsamlegur. Fór hann þegar heim ok sagði Snorra goða at fundrinn hefði orðit á Vigrafirði um daginn lítt vinsamlegr. Tóku þeir Snorri þá vopn sín og fóru inn til fjarðarins níu saman. Tóku þeir Snorri þá vápn sín ok fóru inn til fjarðarins níu saman. Og er þeir komu þar voru þeir Steinþór í brottu og komnir inn af fjarðarísnum. Ok er þeir kómu þar váru þeir Steinþór í brottu ok komnir inn af fjarðarísnum.

Sáu þeir Snorri á sár manna og voru þar engir menn látnir nema Freysteinn bófi en allir voru þeir sárir til ólífis. Sá þeir Snorri á sár manna ok váru þar engir menn látnir nema Freysteinn bófi en allir váru þeir sárir til ólífis.

Þorleifur kimbi kallar á Snorra goða og bað þá fara eftir þeim Steinþóri og láta engan þeirra undan komast. Þorleifr kimbi kallar á Snorra goða ok bað þá fara eftir þeim Steinþóri ok láta engan þeira undan komast.

Síðan gekk Snorri goði þangað sem Berþór hafði legið og sá þar blóðflekk mikinn. Síðan gekk Snorri goði þangat sem Berþór hafði legit ok sá þar blóðflekk mikinn. Hann tók upp allt saman, blóðið og snæinn, í hendi sér og kreisti og stakk í munn sér og spurði hverjum þar hefði blætt. Hann tók upp allt saman, blóðit ok snæinn, í hendi sér ok kreisti ok stakk í munn sér ok spurði hverjum þar hefði blǿtt.

Þorleifur kimbi segir að Bergþóri hefir blætt. Þorleifr kimbi segir at Bergþóri hefir blǿtt.

Snorri segir að það var holblóð. Snorri segir at þat var holblóð.

" Má það fyrir því, " segir Þorleifur, " að það var af spjóti. " " Má þat fyrir því, " segir Þorleifr, " at þat var af spjóti. "

" Það hygg eg, " sagði Snorri, " að þetta sé feigs manns blóð og munum vér eigi eftir fara. " " Þat hygg ek, " sagði Snorri, " at þetta sé feigs manns blóð ok munum vér eigi eftir fara. "

Síðan voru Þorbrandssynir færðir heim til Helgafells og bundin sár þeirra. Síðan váru Þorbrandssynir fǿrðir heim til Helgafells ok bundin sár þeira.

Þóroddur Þorbrandsson hafði svo mikið sár aftan á hálsinn að hann hélt eigi höfðinu. Þóroddur Þorbrandsson hafði svá mikit sár aftan á hálsinn at hann helt eigi hǫfðinu. Hann var í leistabrókum og voru votar allar af blóðinu. Hann var í leistabrókum ok váru votar allar af blóðinu. Heimamaður Snorra goða skyldi draga af honum. Heimamaðr Snorra goða skyldi draga af honum. Og er hann skyldi kippa brókinni fékk hann eigi af honum komið. Ok er hann skyldi kippa brókinni fekk hann eigi af honum komit.

Þá mælti hann: " Eigi er það logið af yður Þorbrandssonum er þér eruð sundurgerðamenn miklir að þér hafið klæði svo þröng að eigi verður af yður komið. " Þá mǽlti hann: " Eigi er þat logit af yðr Þorbrandssonum er þér eruð sundurgerðamenn miklir at þér hafið klǽði svá þrǫng at eigi verðr af yðr komit. "

Þóroddur mælti: " Vantekið mun á vera. Þóroddr mǽlti: " Vantekit mun á vera. " Eftir það spyrnti sá öðrum fæti í stokkinn og togaði af öllu afli og gekk eigi af brókin. " Eftir þat spyrndi sá ǫðrum fǿti í stokkinn ok togaði af ǫllu afli ok gekk eigi af brókin.

Þá gekk til Snorri goði og þreifaði um fótinn og fann að spjót stóð í gegnum fótinn milli hásinarinnar og fótleggsins og hafði níst allt samt, fótinn og brókina. Þá gekk til Snorri goði ok þreifaði um fótinn ok fann at spjót stóð í gegnum fótinn milli hásinarinnar ok fótleggsins ok hafði níst allt samt, fótinn ok brókina. Mælti Snorri þá að hann væri eigi meðalsnápur að hann hafði eigi hugsað slíkt. Mǽlti Snorri þá at hann vǽri eigi meðalsnápur at hann hafði eigi hugsat slíkt.

Snorri Þorbrandsson var hressastur þeirra bræðra og sat undir borði hjá nafna sínum um kveldið og höfðu þeir skyr og ost. Snorri Þorbrandsson var hressastr þeira brǿðra ok sat undir borði hjá nafna sínum um kveldit ok hǫfðu þeir skyr ok ost. Snorri goði fann að nafni hans bargst lítt við ostinn og spurði hví hann mataðist svo seint. Snorri goði fann at nafni hans bargst lítt við ostinn ok spurði hví hann mataðist svá seint. Snorri Þorbrandsson svaraði og sagði að lömbunum væri tregast um átið fyrst er þau eru nýkefld. Snorri Þorbrandsson svaraði ok sagði at lömbunum vǽri tregast um átit fyrst er þau eru nýkefld.

Þá þreifaði Snorri goði um kverkurnar á honum og fann að ör stóð um þverar kverkurnar og í tunguræturnar. Þá þreifaði Snorri goði um kverkurnar á honum ok fann at ǫr stóð um þverar kverkurnar ok í tunguræturnar. Tók Snorri goði þá spennitöng og kippti brott örinni og eftir það mataðist hann. Tók Snorri goði þá spennitöng ok kippti brott ǫrinni ok eftir þat mataðist hann.

Snorri goði græddi þá alla, Þorbrandssonu. Snorri goði grǿddi þá alla, Þorbrandssonu. Og er hálsinn Þórodds tók að gróa stóð höfuðið gneipt af bolnum nokkuð svo. Ok er hálsinn Þórodds tók at gróa stóð hǫfuðit gneipt af bolnum nǫkkut svá. Þá segir Þóroddur að Snorri vildi græða hann að örkumlamanni en Snorri goði kvaðst ætla að upp mundi hefja höfuðið þá er sinarnar hnýtti. Þá segir Þóroddr at Snorri vildi grǿða hann at örkumlamanni en Snorri goði kvazk ætla at upp mundi hefja hǫfuðit þá er sinarnar hnýtti. En Þóroddur vildi eigi annað en aftur væri rifið sárið og sett höfuðið réttara. En Þóroddr vildi eigi annat en aftr vǽri rifit sárit ok sett hǫfuðit réttara. En þetta fór sem Snorri gat að þá er sinarnar hnýtti hóf upp höfuðið og mátti hann lítt lúta jafnan síðan. En þetta fór sem Snorri gat at þá er sinarnar hnýtti hóf upp hǫfuðit ok mátti hann lítt lúta jafnan síðan. Þorleifur kimbi gekk alla stund síðan við tréfót. Þorleifr kimbi gekk alla stund síðan við tréfót.