Bókastaðir

Vár þetta et sama á Þórsnessþingi hóf Þorleifr kimbi bónorð sitt ok bað Helgu Þorláksdóttur á Eyri, systur Steinþórs á Eyri, ok gekk mest með þessu Þormóðr, bróðir hennar; hann átti Þorgerði Þorbrandsdóttur, systur Þorleifs kimba. En er þetta mál kom til Steinþórs, tók hann því seinliga ok veik nǫkkut til ráða brœðra sinna; gengu þeir þá til Þórðar blígs.

Ok er þetta mál kom fyrir hann, svarar hann svá: "Eigi mun ek þessu máli skjóta til annarra manna; má ek hér verða skǫrungr, ok er þat þér at segja, Þorleifr! hér af, at fyrr skulu grónir grautardílarnir á hálsi þér, þeir er þú brant, þá er þú vart barðr fyrir þrim vetrum í Nóregi, en ek myna gipta þér systur mína."

Þorleifr svarar: "Eigi veit ek, hvers þar verðr um auðit, en hvárt þess verðr hefnt eða eigi, þá munda ek þat vilja, at eigi liði þrír vetr, áðr þú værir barðr."

Þórðr svarar: "Óhræddr sit ek fyrir hótum þeim."

Um morguninn eptir hǫfðu þeir torfleik hjá búð Þorbrandssona, ok þar ganga þeir hjá Þorlákssynir; ok er þeir fóru framhjá, fló sandtorfa ein mikil ok kom undir hnakka Þórði blíg; var þat hǫgg svá mikit, at fótunum kastaði fram yfir hǫfuðit. En er hann stóð upp, sá hann at Þorbrandssynir hlógu at honum mjǫk. Sneru Þorlákssynir þá þegar aptr ok brugðu vápnum; hljópuz þeir þá í mót ok bǫrðuz þegar. Þá urðu nǫkkurir menn sárir, en engir létuz. Steinþórr hafði eigi við verit; hafði hann talat við Snorra goða. En er þeir váru skildir, var leitat um sættir, ok varð þat at sætt, at þeir Snorri ok Steinþórr skyldi gera um; var þá jafnat sárum manna ok frumhlaupum, en bœttr skakki; ok váru allir kallaðir sáttir, er heim riðu.

Þetta sumar kom skip í Hraunhafnarós, en annat í Dǫgurðarnes. Snorri goði átti erendi til skips í Hraunhǫfn ok reið hann heiman við fimmtán mann. En er þeir koma suðr yfir heiðina í Dufgusdal, hleyptu þar eptir þeim sex menn alvápnaðir; váru þar Þorbrandssynir. Snorri spyrr, hvert þeir ætla at fara. Þeir kváðuz fara skyldu til skips í Hraunhafnarós. Snorri kvaz mundu lúka erendum þeira, en bað þá fara heim ok glettaz eigi við menn; kallar opt lítit þurfa til með þeim mǫnnum, er áðr var fátt í meðal, ef fundi bæri saman.

Þorleifr kimbi svarar: "Eigi skal þat spyrjaz, at vér þorim eigi at ríða um sveitir fyrir þeim Breiðvíkingum, en vel máttu heim ríða, ef þú þorir eigi at ríða leið þína, þóat þú eigir erendi."

Snorri svarar engu. Riðu þeir síðan út yfir hálsana, ok svá út til Hofgarða, ok þaðan út um sanda með sæ; ok er þeir kómu mjǫk út at ósinum, riðu Þorbrandssynir frá þeim ok upp at Bakka, ok er þeir kómu at bœnum, hljópu þeir af baki ok ætluðu inn at ganga ok fengu eigi upp brotit hurðina; hljópu þeir þá upp á húsin ok tóku at rjúfa. Arnbjǫrn tók vápn sín ok varðiz innan or húsunum; lagði hann út í gegnum þekjuna, ok varð þeim þat skeinisamt. Þetta var snemma um morguninn ok var veðr bjart. Þenna morgun hǫfðu Breiðvíkingar staðit upp snemma ok ætluðu at ríða til skips; en er þeir kómu inn fyrir Ǫxlina, sá þeir, at maðr var í skrúðklæðum á húsum uppi á Bakka; en þeir vissu, at þat var eigi búnaðr Arnbjarnar. Sneru þeir Bjǫrn þá þangat ferð sinni. En er Snorri goði vissi, at Þorbrandssynir hǫfðu frá riðit fǫruneyti hans, reið hann eptir þeim. Ok er þeir kómu á Bakka, váru þeir sem óðastir at rjúfa húsin, ok þá bað Snorri þá frá hverfa ok gera engan ófrið í sínu fǫruneyti; ok með því, at þeim hafði eigi tekiz inngangan, þá gáfu þeir upp atsóknina, sem Snorri bað, ok riðu síðan til skips með Snorra. Breiðvíkingar kómu til skips um daginn ok gengu hvárir með sínum flokki; váru þá miklar dylgjur ok viðsjár með þeim, en hvárigir leituðu á aðra; váru Breiðvíkingar fjǫlmennari í kaupstefnunni. Snorri goði reið um kveldit suðr í Hofgarða; þar bjó þá Bjǫrn ok Gestr, sonr hans, faðir Hofgarða-Refs. Þeir Bjǫrn Breiðvíkingakappi buðu Arnbirni at ríða eptir þeim Snorra, en Arnbjǫrn vildi þat eigi, ok kvað nú hafa skyldu hvárir, þat er fengit hǫfðu. Þeir Snorri riðu heim um daginn eptir, ok unðu Þorbrandssynir nú sínum hlut verr en áðr. Tók nú at líða á haustit.

Þorbrandr bóndi í Álptafirði átti þræl, þann er Egill sterki hét, hann var manna mestr ok sterkastr, ok þótti honum ill ævi sín, er hann var ánauðgaðr, ok bað opt Þorbrand ok sonu hans, at þeir gæfi honum frelsi, ok bauð þar til at vinna slíkt, er hann mætti. Þat var eitt kveld, at Egill gekk at sauðum í Álptafirði út til Borgardals; ok er á leið kveldit, sá hann, at ǫrn fló vestan yfir fjǫrðinn. Dýrhundr mikill fór með Agli; ǫrninn lagðiz at hundinum ok tók hann í klœr sér, ok fló vestr aptr yfir fjǫrðinn á dys Þórólfs bægifóts ok hvarf þar undir fjallit. Þenna fyrirburð kvað Þorbrandr vera mundu fyrir tíðendum.

Þat var siðr Breiðvíkinga á haustum, at þeir hǫfðu knattleika um vetrnáttaskeið undir Ǫxlinni suðr frá Knerri — þar heita síðan Leikskálavellir — ok sóttu menn þangat um alla sveitina; váru þar gǫrvir leikskálar miklir; vistuðuz menn þangat ok sátu þar hálfan mánuð eða lengr. Var þar þá gott mannval um sveitina, ok bygð mikil, ok flestir enir yngri menn at leikum, nema Þórðr blígr; hann mátti eigi at vera fyrir kapps sakir, en eigi var hann svá sterkr, at hann mætti eigi fyrir þá sǫk at vera; sat hann á stóli ok sá á leikinn. Þeir brœðr Bjǫrn ok Arnbjǫrn þóttu eigi at leikum hœfir fyrir afls sakir, nema þeir lékiz við sjálfir.

Þetta sama haust rœddu Þorbrandssynir við Egil, þræl sinn, at hann skal fara út til knattleikanna ok drepa nǫkkurn af Breiðvíkingum, Bjǫrn eða Þórð eða Arnbjǫrn, með nǫkkuru móti, en síðan skal hann hafa frelsi. Þat er sumra manna sǫgn, at þat væri gǫrt með ráði Snorra goða, ok hafi hann svá fyrir sagt, at hann skyldi vita, ef hann mætti leynaz inn í skálann, ok leita þaðan til áverka við menn, ok bað hann ganga ofan skarð, þat er upp er frá Leikskálum, ok ganga þá ofan, er máleldar væri gǫrvir, þvíat hann sagði þat mjǫk far veðranna, at vindar lǫgðuz af hrauninu um kveldum, ok helt þá reykinum upp í skarðit, ok bað hann þess bíða um ofangǫnguna, er skarðit fyldi af reyk. Egill réz til ferðar þessarar ok fór fyrst út um fjǫrðu ok spyrr at sauðnum Álptfirðinga ok lét, sem hann fœri í eptirleit; en ámeðan hann væri í þessi ferð, skyldi Freysteinn bófi gæta sauða í Álptafirði. Um kveldit er Egill var heiman farinn, gekk Freysteinn at sauðum vestr yfir ána, ok er hann kom á skriðu þá er Geirvǫr heitir, er gengr ofan fyrir vestan ána, þá sá hann mannshǫfuð laust óhulit. Hǫfuðit kvað stǫku þessa:

Hann sagði Þorbrandi fyrirburðinn, ok þótti honum vera tíðendavænligt. En þat er at segja af ferð Egils, at hann fór út um fjǫrðu ok upp á fjall fyrir innan Búlandshǫfða, ok svá suðr yfir fjallit, ok stefndi svá, at hann gekk ofan í skarðit at Leikskálum; leyndiz hann þar um daginn ok sá til leiksins.

Þórðr blígr sat hjá leikinum; hann mælti: "Þat veit ek eigi, hvat ek sé upp í skarðit, hvárt þar er fugl eða leyniz þar maðr, ok kemr upp stundum; kvikt er þat," segir hann; "þykki mér ráð, at um sé forvitnaz;" En þat varð eigi.

Þenna dag hlutu þeir búðarvǫrð, Bjǫrn Breiðvíkingakappi ok Þórðr blígr, ok skyldi Bjǫrn gera eld, en Þórðr taka vatn. Ok er eldrinn var gǫrr, lagði reykinn upp í skarðit, sem Snorri hafði getit til; gekk Egill þá ofan eptir reykinum ok stefndi til skálans. Þá var enn eigi lokit leiknum, en dagrinn var mjǫk áliðinn, ok tóku eldarnir mjǫk at brenna, en skálinn var fullr af reyk; ok stefnir Egill þangat; hann hafði stirðnat mjǫk á fjallinu ok síðan legit eptir í skarðinu. Egill hafði skúfaða skóþvengi, sem þá var siðr til, ok hafði losnat annarr þvengrinn ok dragnaði skúfrinn. Gekk þrælinn þá inn í forhúsit; en er hann gekk í aðalskálann, vildi hann fara hljóðliga, þvíat hann sá, at þeir Bjǫrn ok Þórðr sátu við eld, ok ætlaði Egill nú á lítilli stundu at vinna sér til ævinligs frelsis. Ok er hann vildi stíga yfir þreskǫldinn, þá sté hann á þvengjarskúfinn, þann er dragnaði; ok er hann vildi hinum fœtinum fram stíga, þá var skúfrinn fastr, ok af því reiddi hann til falls, ok fell hann innar á gólfit; varð þat svá mikill dynkr, sem nautsbúk flegnum væri kastat niðr á gólfit.

Þórðr hljóp upp ok spurði, hvat fjánda þar fœri. Bjǫrn hljóp ok upp, ok at honum, ok fekk tekit hann, áðr hann komz á fœtr, ok spyrr, hverr hann væri.

Hann svarar: "Egill er hér, Bjǫrn félagi!" sagði hann.

Bjǫrn spurði: "Hverr er Egill þessi?"

"Þetta er Egill ór Álptafirði," segir hann.

Þórðr tók sverð ok vildi hǫggva hann. Bjǫrn tók þá Þórð ok bað hann eigi svá skjótt hǫggva manninn — "viljum vér áðr hafa af honum sannar sǫgur."

Settu þeir þá fjǫtur á fœtr Agli. En um kveldit er menn kómu heim til skála, segir Egill, svá at allir menn heyrðu, hversu ferð hans hafði ætluð verit; sat hann þar um nóttina, en um morguninn leiddu þeir hann upp í skarðit — þat heitir nú Egilsskarð — ok drápu hann þar.

Þat váru lǫg í þann tíma, ef maðr drap þræl fyrir manni, at sá maðr skyldi fœra heim þrælsgjǫld ok hefja ferð sína fyrir ena þriðju sól eptir víg þrælsins; þat skyldu vera tólf aurar silfrs. Ok ef þrælsgjǫld váru at lǫgum fœrð, þá var eigi sókn til um víg þrælsins. Eptir víg Egils tóku Breiðvíkingar þat ráð, at fœra þrælsgjǫld at lǫgum, ok vǫldu þrjá tigu manna þaðan frá Leikskálum, ok var þat einvalalið. Þeir riðu norðr um heiði ok gistu um nótt á Eyri hjá Steinþóri; réz hann þá til ferðar með þeim, váru þeir þaðan í ferð sex tigir manna, ok riðu inn um fjǫrðu ok váru aðra nótt á Bakka at Þormóðar, bróður Steinþórs. Þeir kvǫddu þá Styr ok Vermund, frændr sína, til þessar ferðar ok váru þá saman átta tiga manna. Þá sendi Steinþórr mann til Helgafells ok vildi vita, hvat Snorri goði tœki til ráða, er hann spurði liðsafnaðinn. En er sendimaðrinn kom til Helgafells, sat Snorri goði í ǫndugi sínu, ok var þar engi breytni á hýbýlum; varð sendimaðr Steinþórs engra tíðenda víss, hvat Snorri ætlaðiz fyrir. En er hann kom út á Bakka, segir hann Steinþóri, hvat tíðenda var at Helgafelli.

Steinþórr svarar: "Þess var ván, at Snorri mundi þola mǫnnum lǫg; ok ef hann ferr eigi inn til Álptafjarðar, þá sé ek eigi, til hvers vér þurfum liðsfjǫlða þenna, því ek vil, at menn fari spakliga, þóat vér haldim málum várum til laga; sýniz mér ráð, Þórðr frændi!" segir hann, "at þér Breiðvíkingar séð hér eptir, þvíat þar mun minst til þurfa, at í komi með ykkr Þorbrandssonum."

Þórðr svarar: "Þat er víst, at ek skal fara, ok skal Þorleifr kimbi eigi at því eiga at spotta, at ek þora eigi at fœra þrælsgjǫld."

Þá mælti Steinþórr til þeira brœðra, Bjarnar ok Arnbjarnar: "Þat vil ek," segir hann, "at þit séð eptir með tuttugu menn."

Bjǫrn svarar: "Eigi mun ek keppaz til fylgðar við þik meirr, en þér þykkir hœfiligt, en eigi hefi ek þar fyrr verit, at ek hafa liðrækr verit gǫrr; en þat hygg ek," segir hann, "at yðr verði Snorri goði djúpsær í ráðunum, en eigi em ek framsýnn," sagði Bjǫrn, "en þat er hugboð mitt, at þar komi í þessi ferð, at þér þykki þínir menn eigi ofmargir, áðr vit finnumz næst."

Steinþórr svarar: "Ek skal gera ráð fyrir oss, meðan ek em hjá, þó at ek sé eigi svá djúpsær sem Snorri goði."

"Mega skaltu þat, frændi! fyrir mér," segir Bjǫrn.

Eptir þetta riðu þeir Steinþórr brott af Bakka nær sex tigum manna inn eptir Skeiðum til Drápuhlíðar ok inn yfir Vatnshálshǫfða ok um þveran Svelgsárdal, ok stefndu þaðan inn á Úlfarsfellsháls.

Snorri goði hafði sent nábúum sínum orð, at þeir skyldu flytja skip sín undir Rauðavíkrhǫfða; fór hann þegar þangat með heimamenn sína, er sendimaðr Steinþórs var farinn brott; en því fór hann eigi fyrr, at hann þóttiz vita, at maðrinn mundi sendr vera at njósna um athafnir hans. Snorri fór inn eptir Álptafirði þrennum skipum, ok hafði nær fimm tigu manna, ok kom hann fyrr á Kársstaði en þeir Steinþórr. En er menn sá ferð þeira Steinþórs af Kársstǫðum, þá mæltu Þorbrandssynir, at þeir skyldu fara í móti þeim ok láta þá eigi ná at komaz í túnit — "þvíat vér hǫfum lið mikit ok frítt." Þat váru átta tigir manna.

Þá svarar Snorri goði: "Eigi skal þeim verja bœinn, ok skal Steinþórr ná lǫgum, þvíat hann mun vitrliga ok spakliga fara með sínu máli. Vil ek, at allir menn sé inni, ok kastiz engum orðum á, svá at af því aukiz vandræði manna."

Eptir þat gengu allir inn í stofu ok settuz í bekki, en Þorbrandssynir gengu um gólf. Þeir Steinþórr riðu at durum, ok er svá frá sagt, at hann væri í rauðum kyrtli ok hafði drepit upp fyrirblǫðunum undir beltit; hann hafði fagran skjǫld ok hjálm ok gyrðr sverði, þat var vel búit; hjǫltin váru hvít fyrir silfri, ok vafiðr silfri meðalkaflinn ok gyldar listur á. Þeir Steinþórr stigu af hestum sínum, ok gekk hann upp at durum ok festi á hurðarklofann sjóð, þann er í váru tólf aurar silfrs. Hann nefndi þá vátta, at þrælsgjǫld váru þá at lǫgum fœrð.

Hurðin var opin, en heimakona ein var í durunum ok heyrði váttnefnuna, gekk hon þá í stofu ok mælti: "Þat er bæði," sagði hon, "at hann Steinþórr af Eyri er drengiligr, enda mæltiz honum vel, er hann fœrði þrælsgjǫldin."

Ok er Þorleifr kimbi heyrði þetta, þá hljóp hann fram ok aðrir Þorbrandssynir, ok síðan gengu fram allir, þeir er í stofunni váru. Þorleifr kom fyrstr í dyrrnar ok sá, at Þórðr blígr stóð fyrir durum ok hafði skjǫld sinn, en Steinþórr gekk þá fram í túnit. Þorleifr tók spjót, er stóð í durunum, ok lagði til Þórðar blígs, ok kom lagit í skjǫldinn ok rendi af skildinum í ǫxlina, ok var þat mikit sár. Eptir þat hljópu menn út, varð þar bardagi í túninu. Steinþórr var enn ákafasti ok hjó til beggja handa; ok er Snorri goði kom út, bað hann menn stǫðva vandræðin ok bað þá Steinþór ríða brott af túninu, en hann kvaz eigi mundu láta eptir fara. Þeir Steinþórr fóru ofan eptir vellinum, ok skilði þá fundinn.

En er Snorri goði gekk heim at durum, stóð þar fyrir honum Þóroddr, sonr hans, ok hafði mikit sár á ǫxlinni; hann var þá tólf vetra. Snorri spurði, hverr hann hefði særðan.

"Steinþórr af Eyri," sagði hann.

Þorleifr kimbi svarar: "Nú launaði hann þér makliga, er þú vildir eigi láta eptir honum fara; er þat nú mitt ráð, at vér skilim eigi við þetta."

"Svá skal ok nú vera," segir Snorri goði, "at vér skulum við eigaz fleira;" Bað hann Þorleif nú segja mǫnnum, at eptir þeim skyldi fara.

Þeir Steinþórr váru komnir ofan af vellinum, er þeir sá eptirreiðina, fóru þeir þá yfir ána ok sneru síðan upp í skriðuna Geirvǫr ok bjǫgguz þar fyrir, þvíat þar var vígi gott fyrir grjóts sakir. En er flokkr Snorra gekk neðan skriðuna, þá skaut Steinþórr spjóti at fornum sið til heilla sér yfir flokk Snorra, en spjótit leitaði sér staðar, ok varð fyrir Már Hallvarðsson, frændi Snorra, ok varð hann þegar óvígr. Ok er þetta var sagt Snorra goða, þá svarar hann: "Gott er, at þat sanniz, at þat er eigi jafnan bezt at ganga síðast."

Eptir þetta tókz þar bardagi mikill; ok var Steinþórr í ǫndverðum flokki sínum ok hjó á tvær hendr, en sverðit þat et búna dugði eigi, er þat kom í hlífarnar, ok brá hann því opt undir fót sér. Hann sótti þar mest at, sem fyrir var Snorri goði. Styrr Þorgrímsson sótti hart fram með Steinþóri, frænda sínum; varð þat fyrst, er hann drap mann ór flokki Snorra, mágs síns.

Ok er Snorri goði sá þat, mælti hann til Styrs: "Svá hefnir þú Þórodds, dóttursonar þíns, er Steinþórr hefir særðan til ólífis? ok ertu enn mesti níðíngr!"

Styrr svarar: "Þetta fæ ek skjótt bœtt þér;" Skipti hann þá um sínum skildi ok gekk í lið með Snorra goða ok drap annan mann ór liði Steinþórs.

Í þenna tíma kómu þeir at feðgar ór Langadal, Áslákr ok Illugi enn rammi, sonr hans, ok leituðu meðalgǫngu; þeir hǫfðu þriggja tiga manna. Gekk þá Vermundr enn mjóvi í lið með þeim; beiddu þeir þá Snorra goða, at hann léti stǫðvaz manndrápin. Snorri bað Eyrbyggja þá ganga til griða. Þá báðu þeir Steinþór taka grið handa sínum mǫnnum. Steinþórr bað Snorra þá rétta fram hǫndina, ok svá gerði hann. Þá reiddi Steinþórr upp sverðit ok hjó á hǫnd Snorra goða, ok varð þar við brestr mikill; kom hǫggit í stallahringinn ok tók hann mjǫk svá í sundr, en Snorri varð eigi sárr.

Þá kallar Þóroddr Þorbrandsson: "Engi grið vilja þeir halda, ok léttum nú eigi fyrr, en drepnir eru allir Þorlákssynir."

Þá svarar Snorri goði: "Agasamt mun þá verða í heraðinu, ef allir Þorlákssynir eru drepnir, ok skulu haldaz grið, ef Steinþórr vill, eptir því, sem áðr var mælt."

Þá báðu allir Steinþór taka griðin. Fór þetta þá fram, at grið váru sett með mǫnnum þar til, at hverr kœmi til síns heimilis.

Þat er at segja frá Breiðvíkingum, at þeir spurðu, at Snorri goði hafði farit með fjǫlmenni til Álptafjarðar; tóku þeir þá hesta sína ok riðu eptir Steinþóri sem ákafast, ok váru þeir á Úlfarsfellshálsi, þá er bardaginn var á skriðunni; ok er þat sumra manna sǫgn, at Snorri goði sæi þá Bjǫrn, er þeir váru upp í hálsbrúninni, er hann horfði í gegn þeim, ok væri því svá auðveldr í griðasǫlunni við þá Steinþór.

Þeir Steinþórr ok Bjǫrn funduz á Ørlygsstǫðum; sagði Bjǫrn þá, at þetta hefði farit eptir getu hans — "er þat mitt ráð," sagði hann, "at þér snúið aptr, ok herðum nú at þeim."

Steinþórr svarar: "Halda vil ek grið mín við Snorra goða, hversu sem mál vár Snorra skipaz síðan."

Eptir þat riðu þeir allir hverr til sinna heimkynna, en Þórðr blígr lá í sárum á Eyri.

Í bardaganum í Álptafirði fellu fimm menn af Steinþóri, en tveir af Snorra goða, en margir urðu sárir af hvárumtveggjum, þvíat fundrinn var enn harðasti. Svá segir Þormóðr Trefilsson í Hrafnsmálum:

Þorbrandr hafði verit í bardaganum í meðalgǫngu með þeim Ásláki ok Illuga, ok hann hafði þá beðit at leita um sættir; þakkar hann þeim vel sína liðveizlu, ok svá Snorra goða fyrir sinn styrk. Fór Snorri goði þá heim til Helgafells eptir bardagann; var þá svá ætlat, at Þorbrandssynir skyldi vera ýmist at Helgafelli eða heima í Álptafirði þar til, at lyki málum þessum, þvíat þá váru enar mestu dylgjur, sem ván var, er allt var griðalaust með mǫnnum, þegar er menn váru heim komnir frá fundinum.

Þat sumar, áðr bardaginn var í Álptafirði, hafði skip komit í Dǫgurðarnes, sem fyrr var sagt; þar hafði Steinþórr af Eyri keypt teinæring góðan við skipit; ok er hann skyldi heim fœra skipit, tók hann vestanveðr mikit, ok sveif þeim inn um Þórsnes, ok lendu í Þingskálanesi ok settu þar upp skipit í Gruflunaust ok gengu þaðan út yfir ásana til Bakka ok fóru þaðan á skipi heim, en teinæringrinn hafði ekki sóttr orðit um haustit ok stóð hann þar í Gruflunausti. Þat var einn morgun litlu fyrir jól, at Steinþórr stóð upp snemma ok segir, at hann vill sœkja skip sitt inn í Þingskálanes. Þá réðuz til ferðar með honum brœðr hans, Bergþórr ok Þórðr blígr; þá váru sár hans mjǫk gróin, svá at hann var vel vápnfœrr; þar váru ok í ferð Austmenn Steinþórs tveir; alls váru þeir átta saman ok váru fluttir inn yfir fjǫrð til Seljahǫfða ok gengu síðan inn á Bakka, ok fór þaðan Þormóðr, bróðir þeira, hann var enn níundi. Íss var lagðr á Hofstaðavág mjǫk svá at Bakka enum meira, ok gengu þeir inn eptir ísum ok svá inn yfir eið til Vigrafjarðar, ok lá hann allr. Honum er svá háttat, at hann fjarar allan at þurru, ok leggz íssinn á leirana, er fjaran er, en sker þau, er eru á firðinum, stóðu upp ór ísnum, ok var þar brotinn mjǫk íssinn um skerit, ok váru jakarnir hallir mjǫk út af skerinu. Lausasnjór var fallinn á ísinn, ok var hált mjǫk á ísnum. Þeir Steinþórr gengu inn í Þingskálanes ok drógu skipit ór naustinu; þeir tóku bæði árar ok þiljur ok lǫgðu þar eptir á ísnum, ok svá klæði sín ok vápn, þau er þyngst váru; síðan drógu þeir skipit inn eptir firðinum ok svá út yfir eiðit til Hofstaðavágs ok allt út at skǫrinni; síðan gengu þeir inn eptir klæðum sínum ok ǫðrum fǫngum. Ok er þeir gengu inn aptr á Vigrafjǫrð, sá þeir, at sex menn gengu innan ór Þingskálanesi ok fóru mikinn út eptir ísnum ok stefndu til Helgafells. Þeir Steinþórr hǫfðu grun af, at þar mundu fara Þorbrandssynir ok mundu ætla til jólavistar til Helgafells; tóku þeir Steinþórr þá ferð mikla út eptir firðinum til klæða sinna ok vápna, þeira sem þar váru. En þetta var, sem Steinþórr gat, at þar váru Þorbrandssynir. Ok er þeir sá, at menn hljópu innan eptir firðinum, þóttuz þeir vita, hverir þar mundu vera, ok hugðu, at Eyrbyggjar mundu vilja sœkja fund þeira; tóku þeir þá ok ferð mikla ok stefndu til skersins ok hugðu sér til viðrtǫku, ok fóruz þeir þá mjǫk svá í móti, ok kómuz þeir Þorbrandssynir í skerit. En er þeir Steinþórr hljópu fram um skerit, þá skaut Þorleifr kimbi spjóti í flokk þeira, ok kom þat á Bergþór Þorláksson miðjan, ok varð hann þegar óvígr; gekk hann inn á ísinn ok lagðiz þar niðr, en þeir Steinþórr sóttu þá at skerinu, en sumir fóru eptir vápnum þeira. Þorbrandssynir vǫrðuz vel ok drengiliga, hǫfðu þeir ok vígi gott, þvíat jakarnir váru hallir út af skerinu ok váru ákafliga hálir; tókuz því seint áverkar með mǫnnum, áðr þeir kómu aptr, er vápnin sóttu. Þeir Steinþórr sóttu sex at skerinu, en Austmenn gengu í skotmál á ísinn frá skerinu. Þeir hǫfðu boga ok skutu á þá í skerit, ok varð þeim þat skeinusamt.

Þorleifr kimbi mælti, þá er hann sá, at Steinþórr brá sverðinu: "Hvítum ræðr þú enn hjǫltunum, Steinþórr!" sagði hann, "en eigi veit ek, hvárt þú ræðr enn deigum brandinum, sem á hausti í Álptafirði."

Steinþórr svarar: "Þat vilda ek, at þú reyndir, áðr vit skildim, hvárt ek hefða deigan brandinn eða eigi."

Sóttiz þeim seint skerit. Ok er þeir hǫfðu langa hríð við áz, gerði Þórðr blígr skeið at skerinu ok vildi leggja spjóti til Þorleifs kimba, þvíat hann var jafnan fremstr sinna manna; lagit kom í skjǫld Þorleifs; en með því, at hann varði sér mjǫk til, spruttu honum fœtr á jakanum þeim enum halla, ok fell hann á bak aptr ok rendi ǫfugr ofan af skerinu. Þorleifr kimbi hljóp eptir honum ok vildi drepa hann, áðr hann kœmiz á fœtr. Freysteinn bófi hljóp eptir Þorleifi; hann var á skóbroddum. Steinþórr hljóp til ok brá skildi yfir Þórð, er Þorleifr vildi hǫggva hann, en annarri hendi hjó hann til Þorleifs kimba, ok undan honum fótinn fyrir neðan kné. En er þetta var tíðenda, þá lagði Freysteinn bófi til Steinþórs ok stefndi á hann miðjan. En er hann sá þat, þá hljóp hann í lopt upp, ok kom lagit milli fóta honum; ok þessa þrjá hluti lék hann senn, sem nú váru talðir. Eptir þetta hjó hann til Freysteins með sverðinu, ok kom á hálsinn ok brast við hátt.

Steinþórr mælti: "Ball þér nú, Bófi?" sagði hann.

"Ball víst." sagði Freysteinn, "ok ball hvergi meirr, en þú hugðir, þvíat ek em eigi sárr."

Hann hafði verit í flókahettu, ok saumat í horn um hálsinn, ok kom þar í hǫggit. Síðan sneriz Freysteinn aptr upp í skerit. Steinþórr bað hann eigi renna, ef hann væri eigi sárr. Sneriz Freysteinn þá við í skerinu, ok sóttuz þá allfast, ok varð Steinþóri fallhætt, er jakarnir váru bæði hálir ok hallir, en Freysteinn stóð fast á skóbroddum ok hjó bæði hart ok tíðum. En svá lauk þeira skiptum, at Steinþórr kom sverðshǫggi á Freystein fyrir ofan mjaðmir, ok tók manninn í sundr í miðju. Eptir þat gengu þeir upp í skerit ok léttu eigi fyrr, en fallnir váru allir Þorbrandssynir. Þá mælti Þórðr blígr. at þeir skyldi á milli bols ok hǫfuðs ganga allra Þorbrandssona; en Steinþórr kvaz eigi vilja vega at liggjǫndum mǫnnum. Gengu þeir þá ofan af skerinu ok þar til, er Bergþórr lá, ok var hann þá enn málhress, ok fluttu þeir hann með sér inn eptir ísnum ok svá út yfir eið til skipsins; reru þeir þá skipinu út til Bakka um kveldit.

Sauðamaðr Snorra goða hafði verit á Øxnabrekkum um daginn ok sét þaðan fundinn á Vigrafirði; fór hann þegar heim ok sagði Snorra goða, at fundrinn hefði orðit á Vigrafirði um daginn, lítt vinsamligr. Tóku þeir Snorri þá vápn sín ok fóru inn til fjarðarins níu saman; ok er þeir kómu þar, váru þeir Steinþórr í brottu ok komnir inn af fjarðarísnum. Sá þeir Snorri á sár manna, ok váru þar engir menn látnir, nema Freysteinn bófi, en allir váru þeir sárir nær til ólífis. Þorleifr kimbi kallar á Snorra goða ok bað þá fara eptir þeim Steinþóri ok láta engan þeira undan komaz. Síðan gekk Snorri goði þangat, sem Bergþórr hafði legit, ok sá þar blóðflekk mikinn; hann tók upp allt saman, blóðit ok snæinn, í hendi sér ok kreisti ok stakk í munn sér, ok spurði, hverjum þar hefði blœtt. Þorleifr kimbi segir, at Bergþóri hefir blœtt. Snorri segir, at þat var holblóð.

"Má þat fyrir því," segir Þorleifr, "at þat var af spjóti."

"Þat hygg ek," sagði Snorri, "at þetta sé feigs manns blóð, ok munu vér eigi eptir fara."

Síðan váru Þorbrandssynir fœrðir heim til Helgafells, ok bundin sár þeira. Þóroddr Þorbrandsson hafði svá mikit sár aptan á hálsinn, at hann helt eigi hǫfðinu; hann var í leistabrókum, ok váru vátar allar af blóðinu. Heimamaðr Snorra goða skyldi draga af honum; ok er hann skyldi kippa brókinni, fekk hann eigi af honum komit.

Þá mælti hann: "Eigi er þat logit af yðr Þorbrandssonum, at þér eruð sundrgerðamenn miklir, at þér hafið klæði svá þrǫng, at eigi verðr af yðr komit."

Þóroddr mælti: "Vantekit mun á vera."

Eptir þat spyrndi sá ǫðrum fœti í stokkinn ok togaði af ǫllu afli, ok gekk eigi af brókin. Þá gekk til Snorri goði ok þreifaði um fótinn ok fann, at spjót stóð í gegnum fótinn milli hásinarinnar ok fótleggsins, ok hafði níst allt samt, fótinn ok brókina. Mælti Snorri þá, at hann væri eigi meðalsnápr, at hann hafði eigi hugsat slíkt. Snorri Þorbrandsson var hressastr þeira brœðra ok sat undir borði hjá nafna sínum um kveldit, ok hǫfðu þeir skyr ok ost. Snorri goði fann, at nafni hans bargz lítt við ostinn, ok spurði, hví hann mataðiz svá seint. Snorri Þorbrandsson svaraði ok sagði, at lǫmbunum væri tregast um átit, fyrst er þau eru nýkefld. Þá þreifaði Snorri goði um kverkrnar á honum ok fann, at ǫr stóð um þverar kverkrnar ok í tungurœtrnar; tók Snorri goði þá spennitǫng ok kipði í brott ǫrinni; ok eptir þat mataðiz hann. Snorri goði grœddi þá alla Þorbrandssonu. Ok er hálsinn Þórodds tók at gróa, stóð hǫfuðit gneipt af bolnum nǫkkut svá. Þá segir Þóroddr, at Snorri vildi grœða hann at ørkumlamanni; en Snorri goði kvaz ætla, at upp mundi hefja hǫfuðit, þá er sinarnar knýtti; en Þóroddr vildi eigi annat, en aptr væri rifit sárit ok sett hǫfuðit réttara. En þetta fór, sem Snorri gat, at þá er sinarnar knýtti, hóf upp hǫfuðit, ok mátti hann lítt lúta jafnan síðan. Þorleifr kimbi gekk optast síðan við tréfót.