Bókastaðir

Það haust er berserkirnir komu til Styrs varð það til tíðinda að Vigfús í Drápuhlíð fór til kolgerðar þangað sem heita Seljabrekkur og með honum þrælar hans þrír. Þat haust er berserkirnir kómu til Styrs varð þat til tíðenda at Vigfús í Drápuhlíð fór til kolgerðar þangat sem heita Seljabrekkur ok með honum þrǽlar hans þrír. Einn hét Svartur hinn sterki. Einn hét Svartr inn sterka.

Og er þeir komu í skóginn mælti Vigfús: " Allmikill harmur er það, og svo mun þér þykja Svartur, er þú skalt vera ánauðigur maður svo sem þú ert sterkur og drengilegur að sjá. " Ok er þeir kómu í skóginn mǽlti Vigfús: " Allmikill harmr er þat, ok svá mun þér þykkja Svartr, er þú skalt vera ánauðigr maðr svá sem þú ert sterkr ok drengilegr at sjá. "

" Víst þykir mér mikið mein að því, " segir hann, " en eigi er mér það sjálfrátt. " " Víst þykkir mér mikit mein at því, " segir hann, " en eigi er mér þat sjálfrátt. "

Vigfús mælti: " Hvað viltu til vinna að eg gefi þér frelsi? " Vigfús mǽlti: " Hvat vill til vinna at ek gefa þér frelsi? "

" Eigi má eg það með fé kaupa, því að eg á ekki, en þá hluti er eg má mun eg enga til spara. " " Eigi má ek þat með fé kaupa, því at ek á ekki, en þá hluti er ek má mun ek enga til spara. "

Vigfús mælti: " Þú skalt fara til Helgafells og drepa Snorra goða en eftir það skaltu sannlega fá frelsi þitt og þar með góða kosti er eg skal veita þér. " Vigfús mǽlti: " Þú skalt fara til Helgafells ok drepa Snorra goða en eftir þat skalt sannlega fá frelsi þitt ok þar með góða kosti er ek skal veita þér. "

" Því mun eg eigi til leiðar koma, " segir Svartur. " Því mun ek eigi til leiðar koma, " segir Svartr.

" Eg skal ráð til setja, " segir Vigfús, " það er þetta skal framkvæmt verða mannhættulaust. " " Ek skal ráð til setja, " segir Vigfús, " þat er þetta skal framkvæmt verða mannhættulaust. "

" Heyra vil eg það, " segir Svartur. " Heyra vil ek þat, " segir Svartr.

" Þú skalt fara til Helgafells og ganga í loft það er þar er yfir útidyrum og rýma fjalir í gólfinu svo að þú fáir þar lagt atgeiri í gegnum. " Þú skalt fara til Helgafells ok ganga í loft þat er þar er yfir útidyrum ok rýma fjalir í gólfinu svá at þú fáir þar lagt atgeiri í gegnum. En þá er Snorri gengur til kamars þá skaltu leggja atgeirinum í gegnum loftsgólfið í bak Snorra svo fast að út gangi um kviðinn, hlaup síðan út á ræfrið og svo ofan fyrir vegginn og lát náttmyrkrið gæta þín. " En þá er Snorri gengr til kamars þá skalt leggja atgeirinum í gegnum loftsgólfit í bak Snorra svá fast at út gangi um kviðinn, hlaup síðan út á rǽfrit ok svá ofan fyrir vegginn ok lát náttmyrkrit gǽta þín. "

Og með þessu ráði fór Svartur til Helgafells og rauf ræfrið yfir útidyrum og gekk þar inn í loftið. Ok með þessu ráði fór Svartr til Helgafells ok rauf rǽfrit yfir útidyrum ok gekk þar inn í loftit. Það var í þann tíma er þeir Snorri sátu við málelda. Þat var í þann tíma er þeir Snorri sátu við málelda.

Í þann tíma voru útikamrar á bæjum. Í þann tíma váru útikamrar á bǿjum. En er þeir Snorri gengu frá eldinum ætluðu þeir til kamarsins og gekk Snorri fyrstur og bar undan út í dyrnar áður tilræðið Svarts varð. En er þeir Snorri gengu frá eldinum ǽtluðu þeir til kamarsins ok gekk Snorri fyrstr ok bar undan út í dyrnar áðr tilrǽðit Svarts varð. En Már Hallvarðsson gekk næst Snorra og lagði Svartur atgeirinum til hans og kom lagið á herðarblaðið og renndi út undir höndina og skar þar út og varð það eigi mikið sár. En Már Hallvarðsson gekk nǽst Snorra ok lagði Svartr atgeirinum til hans ok kom lagit á herðarblaðit ok renndi út undir hǫndina ok skar þar út ok varð þat eigi mikit sár.

Svartur hljóp út og ofan fyrir vegginn. Svartr hljóp út ok ofan fyrir vegginn. Honum varð hált á brústeinunum og féll hann fall mikið er hann kom niður og fékk Snorri tekið hann áður hann stóð upp. Honum varð hált á brústeinunum ok fell hann fall mikit er hann kom niðr ok fekk Snorri tekit hann áðr hann stóð upp. Voru þá hafðar af honum sannar sögur og sagði hann þá allt hversu farið hafði með þeim Vigfúsi og svo það að hann er að kolbrennu undir Seljabrekkum. Váru þá hafðar af honum sannar sǫgur ok sagði hann þá allt hversu farit hafði með þeim Vigfúsi ok svá þat at hann er at kolbrennu undir Seljabrekkum. Síðan var bundið sár Más. Síðan var bundit sár Márs.

Eftir það fóru þeir Snorri sjö saman út til Drápuhlíðar. Eftir þat fóru þeir Snorri sjö saman út til Drápuhlíðar. Sáu þeir, þá er þeir koma upp í hlíðina, eldinn er þeir Vigfús brenndu kolin. Sá þeir, þá er þeir koma upp í hlíðina, eldinn er þeir Vigfús brenndu kolin. Þeir komu að þeim Vigfúsi óvörum og drápu Vigfús en gáfu grið húskörlum hans. Þeir kómu at þeim Vigfúsi óvǫrum ok drápu Vigfús en gáfu grið húskǫrlum hans. Síðan fór Snorri heim en húskarlar Vigfúss sögðu þessi tíðindi heim í Drápuhlíð. Síðan fór Snorri heim en húskarlar Vigfúss sǫgðu þessi tíðendi heim í Drápuhlíð. Vigfús var heygður eftir um daginn. Vigfús var heygðr eftir um daginn.

Þann sama dag fór Þorgerður kona Vigfúss inn á Bólstað að segja Arnkatli frænda sínum og bað hann taka við eftirmáli um víg Vigfúss. Þann sama dag fór Þorgerðr kona Vigfúss inn á Bólstað at segja Arnkatli frǽnda sínum ok bað hann taka við eftirmáli um víg Vigfúss. En Arnkell veik því af sér og kvað það koma til Kjalleklinga frænda hans og vísaði hann þessu máli helst á Styr, segir hans vera að mæla eftir Vigfús frænda sinn með því að hann vildi þó í mörgu starfa. En Arnkell veik því af sér ok kvað þat koma til Kjalleklinga frǽnda hans ok vísaði hann þessu máli helzt á Styr, segir hans vera at mǽla eftir Vigfús frǽnda sinn með því at hann vildi þó í mǫrgu starfa.

Þormóður Trefilsson kvað vísu þessa um víg Vigfúss: Þormóðr Trefilsson kvað vísu þessa um víg Vigfúss:

Eftir þetta fór Þorgerður út undir Hraun og bað Styr mæla eftir Vigfús frænda sinn. Eftir þetta fór Þorgerðr út undir Hraun ok bað Styr mǽla eftir Vigfús frǽnda sinn.

Hann svarar: " Því hét eg Snorra goða í vor þá er hann sat hjá málum vorum Þorgestlinga að eg skyldi eigi með fjandskap ganga í mót honum um þau mál er margir væru jafnnær sem eg. Hann svarar: " Því hét ek Snorra goða í vor þá er hann sat hjá málum vorum Þorgestlinga at ek skylda eigi með fjandskap ganga í mót honum um þau mál er margir vǽri jafnnær sem ek. Nú máttu sækja Vermund bróður minn að þessu máli eða aðra frændur vora. " Nú mátt sǿkja Vermund bróður minn at þessu máli eða aðra frǽndr vora. "

Eftir það fór hún út til Bjarnarhafnar og beiddi Vermund liðveislu og kallar honum vandast um " því að Vigfús trúði þér best af öllum sínum frændum. " Eftir þat fór hon út til Bjarnarhafnar ok beiddi Vermund liðveizlu ok kallar honum vandast um " því at Vigfús trúði þér bezt af ǫllum sínum frǽndum. "

Vermundur svarar: " Skyldur er eg hér nokkuð gott til að leggja en eigi nenni eg að ganga í þetta vandræði fyrir aðra frændur vora. Vermundr svarar: " Skyldr er ek hér nakkvat gott til at leggja en eigi nenni ek at ganga í þetta vandrǽði fyrir aðra frǽndr vora. En vera skal eg aðveitandi bæði með framkvæmd og ráðum, slíkt er eg fæ að gert. En vera skal ek aðveitandi bǽði með framkvæmd ok ráðum, slíkt er ek fǽ at gert. Vil eg fyrst að þú farir út á Eyri og finnir Steinþór frænda Vigfúss. Vil ek fyrst at þú farir út á Eyri ok finnir Steinþór frǽnda Vigfúss. Honum er nú léttvígt og er mál að hann reyni sig í nokkurs konar málaferlum. " Honum er nú léttvígt ok er mál at hann reyni sik í nokkurs kyns málaferlum. "

Þorgerður svarar: " Mikið gerið þér mér fyrir þessu máli en eigi mundi eg mitt erfiði til spara ef til framkvæmdar yrði. " Þorgerðr svarar: " Mikit gerið þér mér fyrir þessu máli en eigi mynda ek mitt erfiði til spara ef til framkvæmdar yrði. "

Síðan fór hún út á Eyri og fann Steinþór og bað hann gerast formann eftirmælis þessa. Síðan fór hon út á Eyri ok fann Steinþór ok bað hann gerast formann eftirmǽlis þessa.

Steinþór svarar: " Hví beiðir þú mig þessa? Steinþór svarar: " Hví beiðir þú mik þessa? Eg er ungur maður og átt eigi hlut að málum manna en frændur Vigfúss, þeir er honum eru nánari en eg, eru meiri uppivöðslumenn en eg. Ek em ungr maðr ok átt eigi hlut at málum manna en frǽndr Vigfúss, þeir er honum eru nánari en ek, eru meiri uppivǫðslumenn en ek. Er og þess engi von að eg taki þetta mál fyrir hendur þeim en eigi mun eg skiljast við frændur mína þá er eftir þessu máli eiga að sjá. " Er ok þess engi ván at ek taka þetta mál fyrir hendr þeim en eigi mun ek skiljast við frǽndr mína þá er eftir þessu máli eiga at sjá. "

Fékk Þorgerður þar eigi önnur svör. Fekk Þorgerðr þar eigi ǫnnur svǫr. Fór hún eftir það inn yfir fjörðu á fund Vermundar og sagði honum hvar þá var komið, kvað allt sitt mál fyrir borði verða nema hann gerðist skörungur fyrir þessu máli. Fór hon eftir þat inn yfir fjǫrðu á fund Vermundar ok sagði honum hvar þá var komit, kvað allt sitt mál fyrir borði verða nema hann gerðisk skǫrungr fyrir þessu máli.

Vermundur svarar: " Meiri von er að reki verði að ger þessum málum þér til hugganar. Vermundr svarar: " Meiri ván er at reki verði at ger þessum málum þér til hugganar. Skal eg þó til leggja enn ráð með þér ef þú vilt þér að fylgja. " Skal ek þó til leggja enn ráð með þér ef þú vill þér at fylgja. "

Hún svarar: " Flesta hluti mun eg til þess vinna. " Hon svarar: " Flesta hluti mun ek til þess vinna. "

" Nú skaltu heim fara, " sagði Vermundur, " og láta upp grafa Vigfús bónda þinn. " Nú skalt heim fara, " sagði Vermundr, " ok láta upp grafa Vigfús bónda þinn. Tak síðan höfuð hans og fær Arnkatli og seg honum svo að þetta höfuð mundi eigi við aðra meta að mæla eftir hann ef þess þyrfti við. " Tak síðan hǫfuð hans ok fá Arnkatli ok seg honum svá at þetta hǫfuð mundi eigi við aðra meta at mǽla eftir hann ef þess þyrfti við. "

Þorgerður kvaðst eigi vita hvar þessu máli mundi koma en sjá kvaðst hún að þeir spörðu hana eigi til erfiðis og skaprauna " en til mun eg þetta vinna, " segir hún, " ef þá yrði þyngri hlutur óvina minna en áður. " Þorgerður kvazk eigi vita hvar þessu máli mundi koma en sjá kvazk hon at þeir spörðu hana eigi til erfiðis ok skaprauna " en til mun ek þetta vinna, " segir hon, " ef þá yrði þyngri hlutr óvina minna en áðr. "

Eftir það fór hún heim og hafði þessa meðferð alla sem henni var kennd. Eftir þat fór hon heim ok hafði þessa meðferð alla sem henni var kennd. Og er hún kom á Bólstað segir hún Arnkatli að frændur Vigfúss vildu að hann gerðist fyrirmaður að eftirmáli um víg Vigfúss en þeir hétu allir sinni liðsemd. Ok er hon kom á Bólstað segir hon Arnkatli at frǽndr Vigfúss vildu at hann gerðisk fyrirmaðr at eftirmáli um víg Vigfúss en þeir hétu allir sína liðsemd. Arnkell kvaðst sagt hafa áður hversu honum var gefið um þetta mál. Arnkell kvazk sagt hafa áðr hversu honum var gefit um þetta mál.

Þá brá Þorgerður höfðinu undan skikkju sinni og mælti: " Hér er nú það höfuð er eigi mundi undan teljast að mæla eftir þig ef þess þyrfti við. " Þá brá Þorgerðr hǫfðinu undan skikkju sinni ok mǽlti: " Hér er nú þat hǫfuð er eigi mundi undan teljast at mǽla eftir þik ef þess þyrfti við. "

Arnkatli brá mjög við þetta og hratt henni frá sér og mælti: " Far brott, " segir hann, " og seg svo frændum Vigfúss að þeir skjöplist eigi meir í liðveislunni móti Snorra goða en eg mun í fyrirvist málanna. Arnkatli brá mjǫk við þetta ok hratt henni frá sér ok mǽlti: " Far brott, " segir hann, " ok seg svá frǽndum Vigfúss at þeir skjöplist eigi meir í liðveislunni móti Snorra goða en ek mun í fyrirvist málanna. En svo segir mér hugur um hversu sem þetta mál fer að fyrr leggi þeir undir land en eg. En svá segir mér hugr um hversu sem þetta mál ferr at fyrr leggi þeir undir land en ek. En sé eg að þetta eru ráð Vermundar er þú ferð nú með en eigi mun hann þurfa að eggja mig fram hvar sem við mágar erum staddir. " En sé ek at þetta eru ráð Vermundar er þú ferr nú með en eigi mun hann þurfa at eggja mik fram hvar sem við mágar erum staddir. "

Síðan fór Þorgerður heim. Síðan fór Þorgerðr heim. Leið veturinn. Leið vetrinn. En um vorið bjó Arnkell mál um víg Vigfúss á hendur þeim mönnum öllum er til vígs höfðu farið nema Snorra goða en Snorri lét til búa fjörráðamál við sig og áverkamál Más til óhelgi Vigfúsi og fjölmenntu hvorirtveggju til Þórsnessþings og veittu allir Kjalleklingar Arnkatli og urðu þeir fjölmennari. En um várit bjó Arnkell mál um víg Vigfúss á hendr þeim mǫnnum ǫllum er til vígs hǫfðu farit nema Snorra goða en Snorri lét til búa fjörráðamál við sik ok áverkamál Márs til óhelgi Vigfúsi ok fjǫlmenntu hvárirtveggju til Þórsnessþings ok veittu allir Kjalleklingar Arnkatli ok urðu þeir fjǫlmennari. Hélt Arnkell fram þessum málum með mikilli freku. Helt Arnkell fram þessum málum með mikilli freku.

Og er málin komu í dóm gengu menn að og voru málin í gerð lagin með umgangi og sættarboðum góðgjarnra manna og kom svo að Snorri goði gekk til handlaga fyrir víg Vigfúss og voru þá gervar miklar fésektir. Ok er málin kómu í dóm gengu menn at ok váru málin í gerð lagin með umgangi ok sǽttarboðum góðgjarnra manna ok kom svá at Snorri goði gekk til handlaga fyrir víg Vigfúss ok váru þá gervar miklar fésektir. En Már skyldi vera utan þrjá vetur. En Már skyldi vera útan þrjá vetr. En Snorri galt fé upp og lauk svo þinginu að þar var sæst á öll mál. En Snorri galt fé upp ok lauk svá þinginu at þar var sǽst á ǫll mál.

Nú gerðist það næst til tíðinda, sem fyrr er ritað, að berserkir voru með Styr. Nú gerðisk þat nǽst til tíðenda, sem fyrr er ritat, at berserkir váru með Styr. Og er þeir höfðu þar verið um hríð slóst Halli á tal við Ásdísi dóttur Styrs. Ok er þeir hǫfðu þar verit um hríð slósk Halli á tal við Ásdísi dóttur Styrs. Hún var ung kona og sköruleg, ofláti mikill og heldur skapstór. Hon var ung kona ok sköruleg, ofláti mikill ok heldr skapstór.

En er Styr fann tal þeirra þá bað hann Halla eigi gera sér svívirðing eða skapraun í því að glepja dóttur hans. En er Styr fann tal þeira þá bað hann Halla eigi gera sér svívirðing eða skapraun í því at glepja dóttur hans.

Halli svarar: " Það er þér engi svívirðing þó að eg tali við dóttur þína. Halli svarar: " Þat er þér engi svívirðing þó at ek tala við dóttur þína. Vil eg það og eigi gera til vanvirðu við þig. Vil ek þat ok eigi gera til vanvirðu við þik. Er þér það skjótt af að segja að eg hefi svo mikinn ástarhug til hennar fellt að eg fæ það eigi úr hug mér gert. Er þér þat skjótt af at segja at ek hefi svá mikinn ástarhug til hennar fellt at ek fǽ þat eigi ór hug mér gert. Nú vil eg, " segir Halli, " leita eftir staðfastri vináttu við þig og biðja að þú giftir mér Ásdísi dóttur þína en þar í mót vil eg leggja mína vináttu og trúlega fylgd og svo mikinn styrk með krafti Leiknis bróður míns að á Íslandi skal eigi fást jafnmikil frægð í tveggja manna fylgd sem við skulum þér veita. Nú vil ek, " segir Halli, " leita eftir staðfastri vináttu við þik ok biðja at þú giftir mér Ásdísi dóttur þína en þar í mót vil ek leggja mína vináttu ok trúlega fylgd ok svá mikinn styrk með krafti Leiknis bróður míns at á Íslandi skal eigi fást jafnmikil frǽgð í tveggja manna fylgd sem við skulum þér veita. Skal og okkur framkvæmd meir styrkja þinn höfðingskap en þó að þú giftir dóttur þína þeim bónda er mestur er í Breiðafirði. Skal ok okkr framkvæmd meir styrkja þinn hǫfðingskap en þó at þú giftir dóttur þína þeim bónda er mestr er í Breiðafirði. Skal það þar í mót koma að við erum eigi fésterkir. Skal þat þar í mót koma at við erum eigi fésterkir. En ef þú vilt hér engan kost á gera þá mun það skilja vora vináttu. En ef þú vill hér engan kost á gera þá mun þat skilja vora vináttu. Munu þá og hvorir verða að fara með sínu máli sem líkar. Munu þá ok hvorir verða at fara með sínu máli sem líkar. Mun þá og raunlítið tjóa að vanda um tal okkart Ásdísar. " Mun þá ok raunlítið tjóa at vanda um tal okkart Ásdísar. "

En er hann hafði þetta mælt þá þagnaði Styr og þótti nokkur vandi á svörum og mælti er stund leið: " Hvort er þessa leitað með alhuga eða er þetta orðaframkast og málaleitan? " En er hann hafði þetta mǽlt þá þagði Styr ok þótti nokkurr vandi á svǫrum ok mǽlti er stund leið: " Hvárt er þessa leitat með alhuga eða er þetta orðaframkast ok málaleitan? "

" Svo skaltu svara, " segir Halli, " sem þetta sé eigi hégómatal og mun hér öll vor vinátta undir felast hversu þessu máli verður svarað. " " Svá skalt svara, " segir Halli, " sem þetta sé eigi hégómatal ok mun hér ǫll vor vinátta undir felast hversu þessu máli verðr svarat. "

Styr mælti: " Þá vil eg þetta mál tala við vini mína og taka ráð af þeim hversu þessu skal svara. " Styr mǽlti: " Þá vil ek þetta mál tala við vini mína ok taka ráð af þeim hversu þessu skal svara. "

Halli mælti: " Þetta mál skaltu tala við þá menn er þér líkar, innan þriggja nátta. Halli mǽlti: " Þetta mál skalt tala við þá menn er þér líkar, innan þriggja nátta. Vil eg eigi þessi svör láta draga fyrir mér lengur því að eg vil eigi vera vonbiðill þessa ráðs. " Vil ek eigi þessi svǫr láta draga fyrir mér lengr því at ek vil eigi vera vonbiðill þessa ráðs. "

Og eftir þetta skildu þeir. Ok eftir þetta skilðu þeir.

Um morguninn eftir reið Styr inn til Helgafells. Um morguninn eftir reið Styr inn til Helgafells. Og er hann kom þar bauð Snorri honum þar að vera en Styr kvaðst tala vilja við hann og ríða síðan. Ok er hann kom þar bauð Snorri honum þar at vera en Styr kvazk tala vilja við hann ok ríða síðan. Snorri spurði ef hann hefði nokkur vandamál að tala. Snorri spurði ef hann hefði nokkur vandamál at tala.

" Svo þykir mér, " sagði Styr. " Svá þykkir mér, " sagði Styr.

Snorri svarar: " Þá skulum við ganga upp á Helgafell. Snorri svarar: " Þá skulum við ganga upp á Helgafell. Þau ráð hafa síst að engu orðið er þar hafa ráðin verið. " Þau ráð hafa sízt at engu orðit er þar hafa ráðin verit. "

" Þér skuluð slíku ráða, " sagði Styr. " Þér skuluð slíku ráða, " sagði Styr.

Síðan gengu þeir á fjallið upp og sátu þar á tali allt til kvelds. Síðan gengu þeir á fjallit upp ok sátu þar á tali allt til kvelds. Vissi það engi maður hvað þeir töluðu. Vissi þat engi maðr hvat þeir tǫluðu. Síðan reið Styr heim. Síðan reið Styr heim.

Um morguninn eftir gengu þeir Halli á tal. Um morguninn eftir gengu þeir Halli á tal. Spyr Halli Styr hvern stað eiga skal hans mál. Spyrr Halli Styr hvern stað eiga skal hans mál.

Styr svarar: " Það er mál manna að þú þykir heldur félítill eða hvað skaltu til þessa vinna með því að þú hefir eigi fé fram að leggja? " Styr svarar: " Þat er mál manna at þú þykkir heldr félítill eða hvat skalt til þessa vinna með því at þú hefir eigi fé fram at leggja? "

Halli svarar: " Til mun eg vinna það er eg má en eigi tek eg þar fé er eigi er til. " Halli svarar: " Til mun ek vinna þat er ek má en eigi tek ek þar fé er eigi er til. "

Styr svarar: " Sé eg, " sagði hann, " að það mun þér mislíka ef eg gifti þér eigi dóttur mína. Styr svarar: " Sé ek, " sagði hann, " at þat mun þér mislíka ef ek gifta þér eigi dóttur mína. Nú mun eg gera sem fornir menn að eg mun láta þig vinna til ráðahags þessa þrautir nokkurar. " Nú mun ek gera sem fornir menn at ek mun láta þik vinna til ráðahags þessa þrautir nokkurar. "

" Hverjar eru þær? " segir Halli. " Hverjar eru þǽr? " segir Halli.

" Þú skalt ryðja, " segir Styr, " götu yfir hraunið út til Bjarnarhafnar og leggja hagagarð yfir hraunið mill landa vorra og gera byrgi hér fyrir innan hraunið. " Þú skalt ryðja, " segir Styr, " gǫtu yfir hraunit út til Bjarnarhafnar ok leggja hagagarð yfir hraunit milli landa vorra ok gera byrgi hér fyrir innan hraunit. En að þessum hlutum fram komnum mun eg gifta þér Ásdísi dóttur mína. " En at þessum hlutum fram komnum mun ek gifta þér Ásdísi dóttur mína. "

Halli svarar: " Eigi er eg vanur til vinnu en þó mun eg undir þetta játtast ef eg skal þá auðveldlega komast að ráðahagnum. " Halli svarar: " Eigi em ek vanr til vinnu en þó mun ek undir þetta játtast ef ek skal þá auðveldlega komast at ráðahagnum. "

Styr kvað þá þessu kaupa mundu. Styr kvað þá þessu kaupa mundu.

Eftir þetta tóku þeir að ryðja götuna og er það hið mesta mannvirki. Eftir þetta tóku þeir at ryðja gǫtuna ok er þat it mesta mannvirki. Þeir lögðu og garðinn sem enn sér merki. Þeir lǫgðu ok garðinn sem enn sér merki. Og eftir það gerðu þeir byrgið. Ok eftir þat gerðu þeir byrgit.

En meðan þeir voru að þessu verki lét Styr gera baðstofu heima undir Hrauni og var grafin í jörð niður og var gluggur yfir ofninum, svo að utan mátti á gefa, og var það hús ákaflega heitt. En meðan þeir váru at þessu verki lét Styr gera baðstofu heima undir Hrauni ok var grafin í jǫrð niðr ok var gluggur yfir ofninum, svá at útan mátti á gefa, ok var þat hús ákaflega heitt.

Og er lokið var mjög hvorutveggja verkinu, var það hinn síðasta dag er þeir voru að byrginu, þá gekk Ásdís Styrsdóttir hjá þeim en það var nær bænum. Ok er lokit var mjǫk hvárutveggja verkinu, var þat inn síðasta dag er þeir váru at byrginu, þá gekk Ásdís Styrsdóttir hjá þeim en þat var nǽr bǿnum. Hún hafði tekið sinn besta búnað. Hon hafði tekit sinn bezta búnað. En er þeir Halli mæltu við hana svarar hún engu. En er þeir Halli mǽltu við hana svarar hon engu.

Þá kvað Halli vísu þessa: Þá kvað Halli vísu þessa:

Þá kvað Leiknir: Þá kvað Leiknir:

Eftir þetta skildi með þeim. Eftir þetta skilði með þeim. Berserkirnir gengu heim um kveldið og voru móðir mjög sem háttur er þeirra manna sem eigi eru einhama að þeir verða máttlausir mjög er af þeim gengur berserksgangurinn. Berserkirnir gengu heim um kveldit ok váru móðir mjǫk sem háttur er þeira manna sem eigi eru einhama at þeir verða máttlausir mjǫk er af þeim gengr berserksgangrinn.

Styr gekk þá í mót þeim og þakkaði þeim verk og bað þá fara í bað og hvíla sig eftir það. Styr gekk þá í mót þeim ok þakkaði þeim verk ok bað þá fara í bað ok hvíla sik eftir þat. Þeir gerðu svo. Þeir gerðu svá. Og er þeir komu í baðið lét Styr byrgja baðstofuna og bera grjót á hlemminn er var yfir forstofunni en hann lét breiða niður nautshúð hráblauta hjá uppganginum. Ok er þeir kómu í baðit lét Styr byrgja baðstofuna ok bera grjót á hlemminn er var yfir forstofunni en hann lét breiða niðr nautshúð hráblauta hjá uppganginum. Síðan lét hann gefa utan á baðið í glugg þann er yfir var ofninum. Síðan lét hann gefa útan á baðit í glugg þann er yfir var ofninum. Var þá baðið svo heitt að berserkirnir þoldu eigi í baðinu og hljópu á hurðirnar. Var þá baðit svá heitt at berserkirnir þolðu eigi í baðinu ok hljópu á hurðirnar. Fékk Halli brotið hlemminn og komst upp og féll á húðinni. Fekk Halli brotit hlemminn ok komsk upp ok fell á húðinni. Veitti Styr honum á banasár. Veitti Styr honum á banasár. En er Leiknir vildi hlaupa upp úr dyrunum lagði Styr í gegnum hann og féll hann inn í baðstofuna og lést þar. En er Leiknir vildi hlaupa upp ór dyrunum lagði Styr í gegnum hann ok fell hann inn í baðstofuna ok lézk þar. Síða lét Styr veita umbúnað líkum þeirra. Síðan lét Styr veita umbúnað líkum þeira. Voru þeir færðir út í hraunið og kasaðir í dal þeim er þar er í hrauninu er svo djúpur að engan hlut sér úr nema himin yfir sig. Váru þeir fǿrðir út í hraunit ok kasaðir í dal þeim er þar er í hrauninu er svá djúpr at engan hlut sér ór nema himin yfir sik. Það er við sjálfa götuna. Þat er við sjálfa gǫtuna. Yfir grefti berserkjanna kvað Styr vísu: Yfir grefti berserkjanna kvað Styr vísu:

En er Snorri goði spyr þetta reið hann út undir Hraun og sátu þeir Snorri og Styr enn allan dag. En er Snorri goði spyrr þetta reið hann út undir Hraun ok sátu þeir Snorri ok Styr enn allan dag. En af tali þeirra kom það upp að Styr fastnaði Snorra goða Ásdísi dóttur sína og tókust þessi ráð um haustið eftir og var það mál manna að hvortveggja þótti vaxa af þessum tengdum. En af tali þeira kom þat upp at Styr fastnaði Snorra goða Ásdísi dóttur sína ok tókusk þessi ráð um haustit eftir ok var þat mál manna at hvárttveggja þótti vaxa af þessum tengdum. Var Snorri goði ráðagerðarmaður meiri og vitrari en Styr atgöngumeiri. Var Snorri goði ráðagerðarmaður meiri ok vitrari en Styr atgöngumeiri. Báðir voru þeir frændmargir og fjölmennir innan héraðs. Báðir váru þeir frǽndmargir ok fjǫlmennir innan héraðs.

Þóroddur hét maður. Þóroddr hét maðr. Hann var ættaður af Meðalfellsströnd, skilgóður maður. Hann var ǽttaðr af Meðalfellsstrǫnd, skilgóðr maðr. Hann var farmaður mikill og átti skip í ferðum. Hann var farmaðr mikill ok átti skip í ferðum. Þóroddur hafði siglt kaupferð vestur til Írlands, til Dyflinnar. Þóroddr hafði siglt kaupferð vestr til Írlands, til Dyflinnar.

Í þann tíma hafði Sigurður jarl Hlöðvésson í Orkneyjum herjað til Suðureyja og allt vestur í Mön. Í þann tíma hafði Sigurðr jarl Hlöðvésson í Orkneyjum herjat til Suðureyja ok allt vestr í Mǫn. Hann lagði gjald á Manarbyggðina. Hann lagði gjald á Manarbyggðina. Og er þeir höfðu sæst setti jarl eftir menn að bíða skattsins en hann var mest goldinn í brenndu silfri. Ok er þeir hǫfðu sǽst setti jarl eftir menn at bíða skattsins en hann var mest goldinn í brenndu silfri. En jarl sigldi þá undan norður til Orkneyja. En jarl sigldi þá undan norðr til Orkneyja.

En er þeir voru seglbúnir er skattsins biðu tóku þeir útsunnanveður. En er þeir váru seglbúnir er skattsins biðu tóku þeir útsunnanveðr. Og er þeir höfðu siglt um stund gekk veður til landsuðurs og austurs og gerði storm mikinn og bar þá norður um Írland og brutu þar skipið í spón við ey eina óbyggða. Ok er þeir hǫfðu siglt um stund gekk veðr til landsuðrs ok austrs ok gerði storm mikinn ok bar þá norðr um Írland ok brutu þar skipit í spón við ey eina óbyggða. Og er þeir voru þar að komnir bar þar að þeim Þórodd Íslending er hann sigldi úr Dyflini. Ok er þeir váru þar at komnir bar þar at þeim Þórodd Íslending er hann sigldi ór Dyflini. Jarlsmenn kölluðu á kaupmenn til hjálpar sér. Jarlsmenn kǫlluðu á kaupmenn til hjálpar sér. Þóroddur lét skjóta báti og gekk þar á sjálfur. Þóroddr lét skjóta báti ok gekk þar á sjálfr. En er þeir fundust hétu jarlsmenn á Þórodd til hjálpar sér og buðu honum fé til að hann flytti þá heim til Orkneyja á fund Sigurðar jarls en Þóroddur þóttist það eigi mega er hann var áður búinn til Íslandsferðar. En er þeir fundusk hétu jarlsmenn á Þórodd til hjálpar sér ok buðu honum fé til at hann flytti þá heim til Orkneyja á fund Sigurðar jarls en Þóroddr þóttist þat eigi mega er hann var áðr búinn til Íslandsferðar. En þeir skoruðu á hann fast því að þeim þótti við liggja fé sitt og frelsi að þeir væru eigi upp leiddir á Írland eða Suðureyjar þar sem þeir höfðu áður herjað. En þeir skoruðu á hann fast því at þeim þótti við liggja fé sitt ok frelsi at þeir vǽri eigi upp leiddir á Írland eða Suðureyjar þar sem þeir hǫfðu áðr herjat. Og svo kom að hann seldi þeim bátinn frá hafskipinu og tók þar við mikinn hlut af skattinum. Ok svá kom at hann seldi þeim bátinn frá hafskipinu ok tók þar við mikinn hlut af skattinum. Héldu þeir síðan bátinum til Orkneyja en Þóroddur sigldi bátlaust til Íslands og kom sunnan að landinu. Heldu þeir síðan bátinum til Orkneyja en Þóroddr sigldi bátlaust til Íslands ok kom sunnan at landinu. Hélt hann síðan vestur fyrir og sigldi inn á Breiðafjörð og kom með heilu í Dögurðarnes og fór um haustið til vistar með Snorra goða til Helgafells. Helt hann síðan vestr fyrir ok sigldi inn á Breiðafjǫrð ok kom með heilu í Dǫgurðarnes ok fór um haustit til vistar með Snorra goða til Helgafells. Hann var síðan kallaður Þóroddur skattkaupandi. Hann var síðan kallaðr Þóroddr skattkaupandi.

Þetta var litlu eftir víg Þorbjarnar digra. Þetta var litlu eftir víg Þorbjarnar digra. Þann vetur var að Helgafelli Þuríður, systir Snorra goða, er Þorbjörn digri hafði átt. Þann vetr var at Helgafelli Þuríðr, systir Snorra goða, er Þorbjǫrn digri hafði átt.

Litlu eftir það er Þóroddur kom út hafði hann uppi orð sín og bað Snorra goða að hann gifti sér Þuríði systur sína. Litlu eftir þat er Þóroddr kom út hafði hann uppi orð sín ok bað Snorra goða at hann gifti sér Þuríði systur sína. En með því að hann var auðigur að fé og Snorri vissi góð skil á honum og hann sá að hún þurfti mjög forvistu, við þetta allt saman sýndist Snorra að gifta honum konuna og veitti hann brúðkaup þeirra um veturinn þar að Helgafelli. En með því at hann var auðigr at fé ok Snorri vissi góð skil á honum ok hann sá at hon þurfti mjǫk forvistu, við þetta allt saman sýndisk Snorra at gifta honum konuna ok veitti hann brúðkaup þeira um vetrinn þar at Helgafelli. En um vorið eftir tók Þóroddur við búi að Fróðá og gerðist hann góður bóndi og skilríkur. En um várit eftir tók Þóroddr við búi at Fróðá ok gerðisk hann góðr bóndi ok skilríkr.

En þegar Þuríður kom til Fróðár vandi Björn Ásbrandsson þangað komur sínar og var það alþýðumál að með þeim Þuríði væru fíflingar. En þegar Þuríðr kom til Fróðár vanði Bjǫrn Ásbrandsson þangat komur sínar ok var þat alþýðumál at með þeim Þuríði vǽri fíflingar. Tók Þóroddur þá að vanda um komur hans og hafði eigi að sök. Tók Þóroddr þá at vanda um komur hans ok hafði eigi at sǫk.

Þá bjó Þórir viðleggur að Arnarhvoli. Þá bjó Þórir viðleggur at Arnarhvoli. Voru synir hans þá vaxnir, Örn og Valur, og voru hinir efnilegustu menn. Váru synir hans þá vaxnir, Örn ok Valur, ok váru inir efnilegustu menn. Þeir lögðu Þóroddi til ámælis að hann þoldi Birni slíka skömm sem hann veitti honum og buðust þeir til fylgdar með Þóroddi ef hann vildi ráða bætur á komum Bjarnar. Þeir lǫgðu Þóroddi til ámǽlis at hann þolði Birni slíka skǫmm sem hann veitti honum ok buðusk þeir til fylgdar með Þóroddi ef hann vildi ráða bǿtr á komum Bjarnar.

Það var eitt sinn að Björn kom til Fróðár að hann sat á tali við Þuríði. Þat var eitt sinn at Bjǫrn kom til Fróðár at hann sat á tali við Þuríði. En Þóroddur var jafnan vanur inni að sitja þá er Björn var þar en nú sést hann hvergi. En Þóroddr var jafnan vanr inni at sitja þá er Bjǫrn var þar en nú sésk hann hvergi.

Þuríður mælti: " Hugsa þú svo um ferðir þínar Björn, " sagði hún, " að eg hygg Þóroddur ætli nú af að ráða hingaðkomur þínar og get eg að þeir hafi farið á veg fyrir þig og mun hann ætla að þér skulið eigi jafnliða finnast. " Þuríðr mǽlti: " Hugsa þú svá um ferðir þínar Bjǫrn, " sagði hon, " at ek hygg Þóroddr ǽtli nú af at ráða hingaðkomur þínar ok get ek at þeir hafi farit á veg fyrir þik ok mun hann ætla at þér skuluð eigi jafnliða finnast. "

Þá kvað Björn vísu þessa: Þá kvað Bjǫrn vísu þessa:

Eftir það tók Björn vopn sín og gekk í brott og ætlar heim. Eftir þat tók Bjǫrn vápn sín ok gekk í brott ok ǽtlar heim. En er hann kom upp um Digramúla hljópu upp fyrir honum fimm menn. En er hann kom upp um Digramúla hljópu upp fyrir honum fimm menn. Þar var Þóroddur, húskarlar hans tveir og synir Þóris viðleggs. Þar var Þóroddr, húskarlar hans tveir ok synir Þóris viðleggs. Þeir veittu Birni atgöngu en hann varðist vel og drengilega. Þeir veittu Birni atgǫngu en hann varðisk vel ok drengilega. Gengu þeir fastast að Þórissynir. Gengu þeir fastast at Þórissynir. Þeir veittu honum áverka en hann varð banamaður beggja þeirra. Þeir veittu honum áverka en hann varð banamaðr beggja þeira.

Eftir það leitaði Þóroddur undan með húskarla sína og var sár lítt en þeir ekki. Eftir þat leitaði Þóroddr undan með húskarla sína ok var sár lítt en þeir ekki.

Björn gekk leið sína þar til er hann kom heim og gekk til stofu og bað húsfreyja griðkonu að vinna honum beina. Bjǫrn gekk leið sína þar til er hann kom heim ok gekk til stofu ok bað húsfreyja griðkonu at vinna honum beina. Og er hún kom í stofu með ljós þá sá hún að Björn var blóðugur mjög. Ok er hon kom í stofu með ljós þá sá hon at Bjǫrn var blóðugr mjǫk. Gekk hún þá fram og sagði Ásbrandi föður hans að Björn var blóðugur heim kominn. Gekk hon þá fram ok sagði Ásbrandi fǫður hans at Bjǫrn var blóðugr heim kominn. Gekk Ásbrandur í stofu og spurði hann hví Björn var blóðugur " eða hafið þið Þóroddur fundist? " Gekk Ásbrandr í stofu ok spurði hann hví Bjǫrn var blóðugr " eða hafið þit Þóroddr fundist? "

Björn svarar og segir að svo var. Bjǫrn svarar ok segir at svá var. Ásbrandur spurði hversu farið hefðu viðskipti þeirra. Ásbrandr spurði hversu farit hefði viðskipti þeira. Björn kvað: Bjǫrn kvað:

Síðan batt Ásbrandur sár hans og varð hann græddur að heilu. Síðan batt Ásbrandr sár hans ok varð hann grǿddr at heilu.

Þóroddur sótti Snorra goða að eftirmáli um víg Þórissona og lét Snorri búa mál til Þórsnessþings en synir Þorláks á Eyri veittu Breiðvíkingum að málum þessum. Þóroddr sótti Snorra goða at eftirmáli um víg Þórissona ok lét Snorri búa mál til Þórsnessþings en synir Þorláks á Eyri veittu Breiðvíkingum at málum þessum. Og urðu þær málalyktir að Ásbrandur gekk til handsala fyrir Björn son sinn og hélt upp fébótum fyrir vígin en Björn var sekur ger utan um þrjá vetur og fór hann í brott samsumars. Ok urðu þǽr málalyktir at Ásbrandr gekk til handsala fyrir Bjǫrn son sinn ok helt upp fébótum fyrir vígin en Bjǫrn var sekr ger útan um þrjá vetr ok fór hann í brott samsumars.

Það sama sumar fæddi Þuríður að Fróðá sveinbarn og var nefndur Kjartan. Þat sama sumar fǿddi Þuríðr at Fróðá sveinbarn ok var nefndr Kjartan. Óx hann upp heima að Fróðá og var snemma mikill og efnilegur. Óx hann upp heima at Fróðá ok var snemma mikill ok efnilegr.

En er Björn kom um haf fór hann suður til Danmarkar og þaðan suður til Jómsborgar. En er Bjǫrn kom um haf fór hann suðr til Danmerkr ok þaðan suðr til Jómsborgar. Þá var Pálna-Tóki fyrir Jómsvíkingum. Þá var Pálna-Tóki fyrir Jómsvíkingum. Björn gekk þar í lög þeirra og var þar kappi kallaður. Bjǫrn gekk þar í lǫg þeira ok var þar kappi kallaðr. Hann var þá í Jómsborg er Styrbjörn hinn sterki vann hana. Hann var þá í Jómsborg er Styrbjörn inn sterki vann hana. Björn fór og til Svíþjóðar er Jómsvíkingar veitu Styrbirni. Bjǫrn fór ok til Svíþjóðar er Jómsvíkingar veittu Styrbirni. Hann var og í orustunni á Fýrisvöllum þá er Styrbjörn féll og komst þaðan á skóg með öðrum Jómsvíkingum. Hann var ok í orrustunni á Fýrisvöllum þá er Styrbjörn fell ok komsk þaðan á skóg með ǫðrum Jómsvíkingum. Og meðan Pálna-Tóki lifði var Björn með honum og þótti hinn besti drengur og hinn hraustasti í öllum mannraunum. Ok meðan Pálna-Tóki lifði var Bjǫrn með honum ok þótti inn bezti drengr ok inn hraustasti í ǫllum mannraunum.

Nú skal segja frá Þórólfi bægifót. Nú skal segja frá Þórólfi bægifót. Hann tók nú að eldast fast og gerðist illur og æfur við ellina og mjög ójafnaðarfullur. Hann tók nú at eldast fast ok gerðisk illr ok æfur við ellina ok mjǫk ójafnaðarfullr. Lagðist og mjög ómjúkt á með þeim Arnkatli feðgum. Lagðisk ok mjǫk ómjúkt á með þeim Arnkatli feðgum.

Það var einn dag að Þórólfur reið inn til Úlfarsfells að finna Úlfar bónda. Þat var einn dag at Þórólfr reið inn til Úlfarsfells at finna Úlfar bónda. Hann var forverksmaður góður og tekinn til þess að honum hirðist skjótar hey en öðrum mönnum. Hann var forverksmaður góðr ok tekinn til þess at honum hirðisk skjótar hey en ǫðrum mǫnnum. Hann var og svo fésæll að fé hans dó aldrei af megri eða drephríðum. Hann var ok svá fésæll at fé hans dó aldrei af megri eða drephríðum.

En er þeir Þórólfur fundust spurði Þórólfur hvert ráð Úlfar gæfi honum hversu hann skyldi haga verksháttum sínum eða hversu honum segði hugur um sumar hversu þerrisamt vera mundi. En er þeir Þórólfr fundusk spurði Þórólfr hvert ráð Úlfar gǽfi honum hversu hann skyldi haga verksháttum sínum eða hversu honum segði hugr um sumar hversu þerrisamt vera myndi.

Úlfar svarar: " Eigi kann eg þér annað ráð að kenna en sjálfum mér. Úlfar svarar: " Eigi kann ek þér annat ráð at kenna en sjálfum mér. Eg mun láta bera út ljá í dag og slá undir sem mest má þessa viku alla því að eg hygg að hún muni verða regnsöm en eg get að eftir það mun verða gott til þerra hinn næsta hálfan mánuð. " Ek mun láta bera út ljá í dag ok slá undir sem mest má þessa viku alla því at ek hygg at hon muni verða regnsöm en ek get at eftir þat mun verða gott til þerris inn nǽsta hálfan mánuð. "

Fór þetta svo sem hann sagði því að það fannst oft á að hann kunni gerr veður að sjá en aðrir menn. Fór þetta svá sem hann sagði því at þat fannsk oft á at hann kunni gerr veðr at sjá en aðrir menn.

Síðan fór Þórólfur heim. Síðan fór Þórólfr heim. Hann hafði með sér mart verkmanna. Hann hafði með sér mart verkmanna. Lét hann nú og þegar taka til engiverka. Lét hann nú ok þegar taka til engiverka. Veður fór þannig sem Úlfar hafði sagt. Veðr fór þannig sem Úlfar hafði sagt.

Þeir Þórólfur og Úlfar áttu engi saman upp á hálsinn. Þeir Þórólfr ok Úlfar áttu engi saman upp á hálsinn. Þeir slógu fyrst hey mikið hvorirtveggju. Þeir slógu fyrst hey mikit hvárirtveggju. Síðan þurrkuðu þeir og færðu í stórsæti. Síðan þurrkuðu þeir ok fǿrðu í stórsæti.

Það var einn morgun snemma að Þórólfur stóð upp. Þat var einn morgun snemma at Þórólfr stóð upp. Sá hann þá út. Sá hann þá út. Var veður þykkt og hugði hann að glepjast mundi þerririnn. Var veðr þykkt ok hugði hann at glepjast mundi þerririnn. Bað hann þræla sína upp standa og aka saman heyi og bað þá að vinna sem mest um daginn " því að mér sýnist veður eigi trúlegt. " Bað hann þrǽla sína upp standa ok aka saman heyi ok bað þá at vinna sem mest um daginn " því at mér sýnisk veðr eigi trúlegt. "

Þrælarnir klæddust og fóru til heyverks en Þórólfur hlóð heyinu og eggjaði á fast um verkið að sem mest gengi fram. Þrǽlarnir klǽddusk ok fóru til heyverks en Þórólfr hlóð heyinu ok eggjaði á fast um verkit at sem mest gengi fram.

Þenna morgun sá Úlfar út snemma og er hann kom inn spurðu verkmenn að veðri. Þenna morgun sá Úlfar út snemma ok er hann kom inn spurðu verkmenn at veðri. Hann bað þá sofa í náðum " veður er gott, " sagði hann, " og mun skína af í dag. Hann bað þá sofa í náðum " veðr er gott, " sagði hann, " ok mun skína af í dag. Skuluð þér slá í töðu í dag en vér munum annan dag hirða hey vort, það er vér eigum upp á hálsinn. " Skuluð þér slá í tǫðu í dag en vér munum annan dag hirða hey vort, þat er vér eigum upp á hálsinn. "

Fór svo um veðrið sem hann sagði. Fór svá um veðrit sem hann sagði. Og er á leið kveld sendi Úlfar mann upp á hálsinn að sjá um andvirki sitt það er þar stóð. Ok er á leið kveld sendi Úlfar mann upp á hálsinn at sjá um andvirki sitt þat er þar stóð. Þórólfur lét aka þrennum eykjum um daginn og höfðu þeir hirt heyið að nóni það er hann átti. Þórólfr lét aka þrennum eykjum um daginn ok hǫfðu þeir hirt heyit at nóni þat er hann átti. Þá bað hann þá aka heyi Úlfars í garð sinn. Þá bað hann þá aka heyi Úlfars í garð sinn. Þeir gerðu sem hann mælti. Þeir gerðu sem hann mǽlti. En er sendimaður Úlfars sá það hljóp hann og sagði Úlfari. En er sendimaðr Úlfars sá þat hljóp hann ok sagði Úlfari.

Úlfar fór upp á hálsinn og var óður mjög og spyr hví Þórólfur rændi sig. Úlfar fór upp á hálsinn ok var óðr mjǫk ok spyrr hví Þórólfr rǽnti sik. Þórólfur kvaðst eigi hirða hvað hann sagði og var málóði og illur viðureignar og hélt þeim við áhöld. Þórólfr kvazk eigi hirða hvat hann sagði ok var málóði ok illr viðureignar ok helt þeim við áhǫld. Sá Úlfar þá engan sinn kost annan en verða á brottu. Sá Úlfar þá engan sinn kost annan en verða á brottu.

Fer Úlfar þá til Arnkels og segir honum skaða sinn og bað hann ásjá, lést ella allur mundu fyrir borði verða. Ferr Úlfar þá til Arnkels ok segir honum skaða sinn ok bað hann ásjá, lézk ella allr mundi fyrir borði verða. Arnkell sagðist mundu beiða föður sinn bóta fyrir heyið en kvað sér þó þungt hug segja um að nokkuð mundi að sök hafa. Arnkell sagðisk mundu beiða fǫður sinn bóta fyrir heyit en kvað sér þó þungt hug segja um at nǫkkut mundi at sǫk hafa.

Og er þeir feðgar fundust bað Arnkell föður sinn bæta Úlfari heytökuna en Þórólfur kvað þræl þann helsti auðgan. Ok er þeir feðgar fundusk bað Arnkell fǫður sinn bǿta Úlfari heytökuna en Þórólfr kvað þrǽl þann helsti auðgan. Arnkell bað hann gera fyrir sín orð og bæta honum heyið. Arnkell bað hann gera fyrir sín orð ok bǿta honum heyit. Þórólfur kveðst ekki gera þar fyrir nema versnaði hlutur Úlfars og skildust þeir við það. Þórólfr kvezk ekki gera þar fyrir nema versnaði hlutr Úlfars ok skilðusk þeir við þat.

En er Arnkell fann Úlfar segir hann honum hversu Þórólfur hefir svarað. En er Arnkell fann Úlfar segir hann honum hversu Þórólfr hefir svarat. Það fannst á Úlfari að honum þótti sem Arnkell hefði lítt fylgt málinu og kvað hann ráða slíku við föður sinn ef hann vildi. Þat fannsk á Úlfari at honum þótti sem Arnkell hefði lítt fylgt málinu ok kvað hann ráða slíku við fǫður sinn ef hann vildi. Arnkell galt Úlfari fyrir heyið slíkt verð sem honum líkaði. Arnkell galt Úlfari fyrir heyit slíkt verð sem honum líkaði. Og er þeir feðgar fundust í annað sinn heimti Arnkell enn heyverð að föður sínum en Þórólfur lét eigi batna um svörin og skildu þeir þá reiðir. Ok er þeir feðgar fundusk í annat sinn heimti Arnkell enn heyverð at fǫður sínum en Þórólfr lét eigi batna um svörin ok skilðu þeir þá reiðir. Um haustið eftir lét Arnkell reka af fjalli yxn sjö er Þórólfur faðir hans átti og lét drepa alla í bú sitt. Um haustit eftir lét Arnkell reka af fjalli yxn sjö er Þórólfr faðir hans átti ok lét drepa alla í bú sitt. Þetta líkaði Þórólfi stórilla og heimti verð af Arnkatli en Arnkell kvað þá skyldu koma fyrir heyið Úlfars. Þetta líkaði Þórólfi stórilla ok heimti verð af Arnkatli en Arnkell kvað þá skyldu koma fyrir heyit Úlfars. Þá líkaði Þórólfi miklu verr en áður og kallast þetta af Úlfari hlotið hafa, kvað hann sig skyldu fyrir finna. Þá líkaði Þórólfi miklu verr en áðr ok kallask þetta af Úlfari hlotit hafa, kvað hann sik skyldu fyrir finna.