Bókastaðir

Eftir um vorið var það einn dag að Arnkell kallar á tal við sig Þórarin frænda sinn, Vermund og Álfgeir og spurði hver liðveisla þeim þætti vinveittust við sig, hvort þeir færu til þings " og kostum að því allra vina vorra, " segir hann. Eftir um várit var þat einn dag at Arnkell kallar á tal við sik Þórarin frǽnda sinn, Vermund ok Álfgeirr ok spurði hver liðveisla þeim þǿtti vinveittust við sik, hvárt þeir fǿri til þings " ok kostum at því allra vina vorra, " segir hann. " Kann vera að þá sé annaðhvort að menn sættist og mun yður það verða féskylt að bæta þá menn alla er þar létust eða fyrir sárum urðu. " Kann vera at þá sé annaðhvort at menn sǽttisk ok mun yðr þat verða féskylt at bǿta þá menn alla er þar létusk eða fyrir sárum urðu. Það kann og vera ef á þingreiðina er hætt að vandræðin aukist ef málin eru með ofurkappi varin. Þat kannar ok vera ef á þingreiðina er hǽtt at vandrǽðin aukist ef málin málin með ofurkappi varin. Hinn er annar kostur, " segir hann, " að leggja á allan hug að þér komist utan með lausafé yðvart en þá leikist um lönd sem auðið er, þau sem eigi verða seld. " Inn er annarr kostr, " segir hann, " at leggja á allan hug at þér komist útan með lausafé yðru en þá leikist um lǫnd sem auðit er, þau sem eigi verða seld. "

Þeirrar liðveislu var Álfgeir fúsastur. Þeirrar liðveislu var Álfgeirr fúsastr. Þórarinn kvaðst og eigi sjá efni sín til að bæta sakir þær allar með fé er gerst höfðu í þessum málum. Þórarinn kvazk ok eigi sjá efni sín til at bǿta sakir þǽr allar með fé er gerst hǫfðu í þessum málum. Vermundur kvaðst eigi mundu skilja við Þórarin, hvort er hann vildi að hann færi utan með honum eða veita honum vígsgengi hér á landi. Vermundr kvazk eigi mundu skilja við Þórarin, hvárt er hann vildi at hann fǿri útan með honum eða veita honum vígsgengi hér á landi. En Þórarinn kaus að Arnkell veitti þeim til utanferðar. En Þórarinn kaus at Arnkell veitti þeim til utanferðar.

Síðan var maður sendur út á Eyri til Bjarnar stýrimanns að hann skyldi allan hug á leggja að búa skip þeirra sem fyrst mátti hann. Síðan var maðr sendr út á Eyri til Bjarnar stýrimanns at hann skyldi allan hug á leggja at búa skip þeira sem fyrst mátti hann.

Nú skal segja frá Snorra goða að hann tók við eftirmáli um víg Þorbjarnar mágs síns. Nú skal segja frá Snorra goða at hann tók við eftirmáli um víg Þorbjarnar mágs síns. Hann lét og Þuríði systur sína fara heim til Helgafells því að sá orðrómur lék á að Björn, sonur Ásbrands frá Kambi, vendi þangað komur sínar til glapa við hana. Hann lét ok Þuríði systur sína fara heim til Helgafells því at sá orðrómr lék á at Bjǫrn, son Ásbrands frá Kambi, vendi þangat komur sínar til glapa við hana. Snorri þóttist og sjá allt ráð þeirra Arnkels, þegar hann spurði skipbúnaðinn, að þeir mundu eigi ætla fébótum uppi að halda eftir vígin við það að engar voru sættir boðnar af þeirra hendi. Snorri þóttist ok sjá allt ráð þeira Arnkels, þegar hann spurði skipbúnaðinn, at þeir mundu eigi ætla fébótum uppi at halda eftir vígin við þat at engar váru sǽttir boðnar af þeira hendi. En þó var kyrrt allt framan til stefnudaga. En þó var kyrrt allt framan til stefnudaga.

En er sá tími kom safnar Snorri mönnum og reið inn í Álftafjörð með átta tigu manna því að það voru þá lög að stefna heiman vígsök svo að vegendur heyrðu eða að heimili þeirra og kveðja eigi búa til fyrr en á þingi. En er sá tími kom safnar Snorri mǫnnum ok reið inn í Álftafjörð með átta tigu manna því at þat váru þá lǫg at stefna heiman vígsǫk svá at vegendur heyrðu eða at heimili þeira ok kveðja eigi búa til fyrr en á þingi.

En er ferð þeirra Snorra var sén af Bólstað þá ræddu menn um hvort þegar skyldi sæta áverkum við þá því að fjölmennt var fyrir. En er ferð þeira Snorra var sén af Bólstað þá rǿddu menn um hvárt þegar skyldi sǽta áverkum við þá því at fjǫlmennt var fyrir.

Arnkell segir að eigi skal það vera " og skal þola Snorra lög, " segir hann og kvað hann það eitt að gera svo búið er nauðsyn rak til. Arnkell segir at eigi skal þat vera " ok skal þola Snorra lǫg, " segir hann ok kvað hann þat eitt at gera svá búit er nauðsyn rak til.

Og er Snorri kom á Bólstað voru þar engi áköst með mönnum. Ok er Snorri kom á Bólstað váru þar engi áköst með mǫnnum. Síðan stefndi Snorri Þórarni til Þórsnessþings og þeim öllum er að vígum höfðu verið. Síðan stefndi Snorri Þórarni til Þórsnessþings ok þeim ǫllum er at vígum hǫfðu verit. Arnkell hlýddi vel stefnunni. Arnkell hlýddi vel stefnunni. Eftir það riðu þeir Snorri í brott og upp til Úlfarsfells. Eftir þat riðu þeir Snorri í brott ok upp til Úlfarsfells.

Og er þeir voru á brott farnir kvað Þórarinn vísu: Ok er þeir váru á brott farnir kvað Þórarinn vísu:

Snorri goði reið upp um háls til Hrísa og svo til Drápuhlíðar og um morguninn út til Svínavatns og svo til Hraunsfjarðar og þaðan, sem leið liggur, út til Tröllaháls og létti eigi ferðinni fyrr en við Salteyrarós. Snorri goði reið upp um háls til Hrísa ok svá til Drápuhlíðar ok um morguninn út til Svínavatns ok svá til Hraunsfjarðar ok þaðan, sem leið liggr, út til Tröllaháls ok létti eigi ferðinni fyrr en við Salteyrarós. En er þeir komu þar varðveittu sumir Austmennina en sumir brenndu skipið og riðu þeir Snorri goði svo heim, að þetta allt var gert. En er þeir kómu þar varðveittu sumir Austmennina en sumir brenndu skipit ok riðu þeir Snorri goði svá heim, at þetta allt var gert.

Arnkell spyr þetta, að Snorri hefir brennt skipið. Arnkell spyrr þetta, at Snorri hefir brennt skipit. Þá gengu þeir á skip Vermundur og Þórarinn með nokkura menn og reru vestur um fjörð til Dögurðarness. Þá gengu þeir á skip Vermundr ok Þórarinn með nǫkkura menn ok reru vestr um fjǫrð til Dǫgurðarness. Þar stóð skip uppi er Austmenn áttu. Þar stóð skip uppi er Austmenn áttu. Þeir Arnkell og Vermundur keyptu það skip og gaf Arnkell Þórarni hálft skipið en Vermundur bjó sinn hluta. Þeir Arnkell ok Vermundr keyptu þat skip ok gaf Arnkell Þórarni hálft skipit en Vermundr bjó sinn hluta. Þeir fluttu skipið út í Dímun og bjuggu þar. Þeir fluttu skipit út í Dímun ok bjuggu þar. Sat Arnkell þar við til þess er þeir voru búnir og fór síðan með þeim út um Elliðaey og skildu þar með vináttu. Sat Arnkell þar við til þess er þeir váru búnir ok fór síðan með þeim út um Elliðaey ok skilðu þar með vináttu. Sigldu þeir Þórarinn á haf en Arnkell fór heim til bús síns og lagðist sá orðrómur á að þessi liðveisla þætti hin skörulegasta. Sigldu þeir Þórarinn á haf en Arnkell fór heim til bús síns ok lagðisk sá orðrómr á at þessi liðveisla þǿtti in skörulegasta.

Snorri goði fór til Þórsnessþings og hélt fram málum sínum. Snorri goði fór til Þórsnessþings ok helt fram málum sínum. Varð Þórarinn þar sekur og allir þeir er að vígum höfðu verið en eftir þingið heimti Snorri sér slíkt er hann fékk af sektarfé og lauk svo þessum málum. Varð Þórarinn þar sekr ok allir þeir er at vígum hǫfðu verit en eftir þingit heimti Snorri sér slíkt er hann fekk af sektarfé ok lauk svá þessum málum.

Vigfús sonur Bjarnar Óttarssonar bjó í Drápuhlíð sem fyrr segir. Vigfús son Bjarnar Óttarssonar bjó í Drápuhlíð sem fyrr segir. Hann átti Þorgerði Þorbeinisdóttur. Hann átti Þorgerði Þorbeinisdóttur. Hann var gildur bóndi og ódældarmaður mikill. Hann var gildr bóndi ok ódǽldarmaðr mikill. Með honum var á vist systursonur hans er Björn hét. Með honum var á vist systursonr hans er Bjǫrn hét. Hann var örorður maður og ógegn. Hann var ǫrorðr maðr ok ógegn.

Um haustið eftir Máhlíðingamál fundust stóðhross Þorbjarnar digra á fjalli og hafði hesturinn eigi haldið högum fyrir hesti Þórarins og hafði fennt hrossin og fundust öll dauð. Um haustit eftir Máhlíðingamál fundusk stóðhross Þorbjarnar digra á fjalli ok hafði hestrinn eigi haldit hǫgum fyrir hesti Þórarins ok hafði fennt hrossin ok fundusk ǫll dauð.

Þetta sama haust áttu menn rétt fjölmenna í Tungu milli Laxá upp frá Helgafelli. Þetta sama haust áttu menn rétt fjǫlmenna í Tungu milli Laxá upp frá Helgafelli. Þangað fóru til réttar heimamenn Snorra goða. Þangat fóru til réttar heimamenn Snorra goða. Var Már Hallvarðsson föðurbróðir Snorra fyrir þeim. Var Már Hallvarðsson fǫðurbróðir Snorra fyrir þeim. Helgi hét sauðamaður hans. Helgi hét sauðamaðr hans. Björn frændi Vigfúss lá á réttargarðinum og hafði fjallstöng í hendi. Bjǫrn frǽndi Vigfúss lá á réttargarðinum ok hafði fjallstöng í hendi. Helgi dró sauði. Helgi dró sauði. Björn spurði hvað sauð það væri er hann dró. Bjǫrn spurði hvat sauð þat vǽri er hann dró. En er að var hugað þá var mark Vigfúss á sauðnum. En er at var hugat þá var mark Vigfúss á sauðnum.

Björn mælti: " Slundasamlega dregur þú sauðina í dag Helgi. " Bjǫrn mǽlti: " Slundasamlega dregr þú sauðina í dag Helgi. "

" Hættara mun yður það, " segir Helgi, " er sitjið í afrétt manna. " " Hǽttara mun yðr þat, " segir Helgi, " er sitið í afrétt manna. "

" Hvað mun þjófur þinn vita til þess, " segir Björn og hljóp upp við og laust hann með stönginni svo að hann féll í óvit. " Hvat mun þjófr þinn vita til þess, " segir Bjǫrn ok hljóp upp við ok laust hann með stǫnginni svá at hann fell í óvit.

Og er Már sá þetta brá hann sverði og hjó til Bjarnar og kom á höndina upp við öxl og varð það mikið sár. Ok er Már sá þetta brá hann sverði ok hjó til Bjarnar ok kom á hǫndina upp við ǫxl ok varð þat mikit sár. Eftir það hljópu menn í tvo staði en sumir gengu í milli og skildu þá svo að eigi varð fleira til tíðinda þar. Eftir þat hljópu menn í tvá staði en sumir gengu í milli ok skilðu þá svá at eigi varð fleira til tíðenda þar.

Um morguninn eftir reið Vigfús ofan til Helgafells og beiddi bóta fyrir vansa þenna en Snorri sagði að hann kveðst eigi mun gera þeirra atburða er þar höfðu orðið. Um morguninn eftir reið Vigfús ofan til Helgafells ok beiddi bóta fyrir vansa þenna en Snorri sagði at hann kvezk eigi mun gera þeira atburða er þar hǫfðu orðit. Þetta líkaði Vigfúsi illa og skildu þeir með hinum mesta styttingi. Þetta líkaði Vigfúsi illa ok skilðu þeir með inum mesta styttingi.

Um vorið bjó Vigfús áverkamálið til Þórsnessþings en Snorri drepið til óhelgi við Björn og urðu þau málalok að Björn varð óheilagur af frumhlaupinu við Helga og fékk engar bætur fyrir áverkann en hann bar í fatla höndina jafnan síðan. Um várit bjó Vigfús áverkamálit til Þórsnessþings en Snorri drepit til óhelgi við Bjǫrn ok urðu þau málalok at Bjǫrn varð óheilagr af frumhlaupinu við Helga ok fekk engar bǿtr fyrir áverkann en hann bar í fatla hǫndina jafnan síðan.

Á þessu sama þingi sóttu þeir Þorgestur hinn gamli og synir Þórðar gellis Eirík hinn rauða um víg sona Þorgests er látist höfðu um haustið þá er Eiríkur sótti setstokkana á Breiðabólstað og var þetta þing allfjölmennt. Á þessu sama þingi sóttu þeir Þorgestr inn gamli ok synir Þórðar gellis Eirík inn rauða um víg sona Þorgests er látist hǫfðu um haustit þá er Eiríkr sótti setstokkana á Breiðabólstað ok var þetta þing allfjǫlmennt. Þeir höfðu áður haft setur fjölmennar. Þeir hǫfðu áðr haft setur fjǫlmennar.

Eiríkur bjó um þingið skip sitt til hafs í Eiríksvogi í Öxnaey og veittu þeir Eiríki Þorbjörn Vífilsson og Víga-Styr og synir Þorbrands úr Álftafirði og Eyjólfur Æsuson úr Svíney. en Styr einn var á þinginu liðveislumanna Eiríks og dró alla menn undan Þorgesti þá er hann mátti. Eiríkr bjó um þingit skip sitt til hafs í Eiríksvogi í Øxnaey ok veittu þeir Eiríki Þorbjǫrn Vífilsson ok Víga-Styr ok synir Þorbrands ór Álftafirði ok Eyjólfr Æsuson ór Svíney. en Styr einn var á þinginu liðveislumanna Eiríks ok dró alla menn undan Þorgesti þá er hann mátti.

Styr beiddi þá Snorra goða að hann skyldi eigi fara að Eiríki eftir þingið með Þorgestlingum og hét Snorra í mót að hann mun veita honum í annað sinn þó að hann eigi vandræði að halda. Styr beiddi þá Snorra goða at hann skyldi eigi fara at Eiríki eftir þingit með Þorgestlingum ok hét Snorra í mót at hann mun veita honum í annat sinn þó at hann eigi vandrǽði at halda. Og fyrir þessi heit Styrs leiðir Snorri hjá sér þessi málaferli. Ok fyrir þessi heit Styrs leiðir Snorri hjá sér þessi málaferli.

En eftir þingið fóru þeir Þorgestur með mörgum skipum inn í eyjar en Eyjólfur Æsuson leyndi skipi Eiríks í Dímunarvogi og komu þeir Styr og Þorbjörn þar til móts við Eirík. En eftir þingit fóru þeir Þorgestr með mǫrgum skipum inn í eyjar en Eyjólfr Æsuson leyndi skipi Eiríks í Dímunarvogi ok kómu þeir Styr ok Þorbjǫrn þar til móts við Eirík. Gerðu þeir Eyjólfur og Styr þá eftir dæmum Arnkels að þeir fylgdu Eiríki á sinni ferju hvor þeirra út um Elliðaey. Gerðu þeir Eyjólfr ok Styr þá eftir dǿmum Arnkels at þeir fylgðu Eiríki á sinni ferju hvorr þeira út um Elliðaey.

Í þeirri ferð fann Eiríkur rauði Grænland og var þar þrjá vetur og fór síðan til Íslands og var þar einn vetur áður hann fór að byggja Grænland. Í þeirri ferð fann Eiríkr rauði Grænland ok var þar þrjá vetr ok fór síðan til Íslands ok var þar einn vetr áðr hann fór at byggja Grænland. En það var fjórtán vetrum fyrir kristni lögtekna á Íslandi. En þat var fjórtán vetrum fyrir kristni lögtekna á Íslandi.

Nú er að segja frá þeim Vermundi og Þórarni svarta að þeir komu af hafi norður við Þrándheimsmynni og héldu inn í Þrándheim. Nú er at segja frá þeim Vermundi ok Þórarni svarta at þeir kómu af hafi norðr við Þrándheimsmynni ok heldu inn í Þrándheim. Þá réð Hákon jarl Sigurðarson fyrir Noregi og fór Vermundur til jarls og gerðist honum handgenginn. Þá réð Hákon jarl Sigurðarson fyrir Noregi ok fór Vermundr til jarls ok gerðisk honum handgenginn.

Þórarinn fór vestur um haf þegar um haustið með Álfgeiri og gaf Vermundur þeim sinn hlut í skipinu og er Þórarinn eigi við þessa sögu héðan af. Þórarinn fór vestr um haf þegar um haustit með Álfgeiri ok gaf Vermundr þeim sinn hlut í skipinu ok er Þórarinn eigi við þessa sǫgu héðan af.

Hákon jarl sat að Hlöðum um veturinn. Hákon jarl sat at Hlǫðum um vetrinn. Vermundur var með honum í kærleikum. Vermundr var með honum í kǽrleikum. Var jarl vel til hans því að hann vissi að Vermundur var stórættaður út hér. Var jarl vel til hans því at hann vissi at Vermundr var stórǽttaðr út hér.

Með jarli voru bræður tveir, sænskir að ætt. Með jarli váru brǿðr tveir, sǿnskir at ǽtt. Hét annar Halli en annar Leiknir. Hét annarr Halli en annarr Leiknir. Þeir voru menn miklu meiri og sterkari en í þann tíma fengjust þeirra jafningjar í Noregi eða víðara annars staðar. Þeir váru menn miklu meiri ok sterkari en í þann tíma fengisk þeira jafningjar í Noregi eða víðara annars staðar. Þeir gengu berserksgang og voru þá eigi í mannlegu eðli er þeir voru reiðir og fóru galnir sem hundar og óttuðust hvorki eld né járn. Þeir gengu berserksgang ok váru þá eigi í mannlegu eðli er þeir váru reiðir ok fóru galnir sem hundar ok óttuðust hvorki eld né járn. En hversdaglega voru þeir eigi illir viðureignar ef eigi var í móti þeim gert en þegar hinir mestu örskiptamenn er þeim tók við að horfa. En hversdaglega váru þeir eigi illir viðureignar ef eigi var í móti þeim gert en þegar inir mestu örskiptamenn er þeim tók við at horfa. Eiríkur hinn sigursæli Svíakonungur hafði sent jarli berserkina og setti varnað á að hann skyldi gera vel til þeirra og sagði sem var að hið mesta fullting mátti að þeim verða ef til yrði gætt skapsmuna þeirra. Eiríkr inn sigursæli Svíakonungur hafði sent jarli berserkina ok setti varnað á at hann skyldi gera vel til þeira ok sagði sem var at it mesta fullting mátti at þeim verða ef til yrði gǽtt skapsmuna þeira.

Um vorið er Vermundur hafði verið einn vetur með jarli þá fýstist hann til Íslands og bað jarl gefa sér orlof til þeirrar ferðar. Um várit er Vermundr hafði verit einn vetr með jarli þá fýstisk hann til Íslands ok bað jarl gefa sér orlof til þeirrar ferðar.

Jarl bað hann fara sem hann vildi og bað hann hugsa um áður " ef nokkurir eru þeir hlutir í mínu valdi, aðrir meir en aðrir, er þú vilt þiggja þér til framkvæmdar en báðum okkur til sæmdar og virðingar. " Jarl bað hann fara sem hann vildi ok bað hann hugsa um áðr " ef nokkurir eru þeir hlutir í mínu valdi, aðrir meir en aðrir, er þú vill þiggja þér til framkvæmdar en báðum okkr til sæmdar ok virðingar. "

En er Vermundur hugsaði eftir hverra hluta hann skal af jarli beiðast þá kom honum í hug að honum mundi mikillar framkvæmdar afla á Íslandi ef hann hefði slíka eftirgöngumenn sem berserkirnir voru. En er Vermundr hugsaði eftir hverra hluta hann skal af jarli beiðast þá kom honum í hug at honum mundi mikillar framkvæmdar afla á Íslandi ef hann hefði slíka eftirgöngumenn sem berserkirnir váru. Og staðfestist það í skapi hans að hann mundi leita eftir ef jarlinn vildi fá honum berserkina til eftirgöngu. Ok staðfestisk þat í skapi hans at hann mundi leita eftir ef jarlinn vildi fá honum berserkina til eftirgöngu. En það bar til er hann beiddist þessa að honum þótti Styr bróðir sinn mjög sitja yfir sínum hlut og hafa ójafnað við sig sem flesta aðra þá er hann fékk því við komið. En þat bar til er hann beiddisk þessa at honum þótti Styr bróðir sinn mjǫk sitja yfir sínum hlut ok hafa ójǫfnuð við sik sem flesta aðra þá er hann fekk því við komit. Hugði hann að Styr mundir þykja ódælla við sig að eiga ef hann hefði slíka fylgdarmenn sem þeir bræður voru. Hugði hann at Styr mundi þykkja ódǽlla við sik at eiga ef hann hefði slíka fylgdarmenn sem þeir brǿðr váru.

Nú segir Vermundur jarli að hann vill þann sóma af honum þiggja að hann gefi honum til trausts og fylgdar berserkina. Nú segir Vermundr jarli at hann vill þann sóma af honum þiggja at hann gefi honum til trausts ok fylgdar berserkina.

Jarl svarar: " Þar beiddist þú þess er mér sýnist að þér muni engi nytsemd í verða þó að eg veiti þér. Jarl svarar: " Þar beiddist þú þess er mér sýnisk at þér muni engi nytsemd í verða þó at ek veita þér. Hygg eg að þeir verði þér stirðir og skapstórir þegar er þér kaupist við. Hygg ek at þeir verði þér stirðir ok skapstórir þegar er þér kaupist við. Hygg eg það flestum bóndasonum ofurefli að stýra þeim eða halda hræddum þó að þeir hafi mér hlýðnir verið í sinni þjónustu. " Hygg ek þat flestum bóndasonum ofurefli at stýra þeim eða halda hrǽddum þó at þeir hafi mér hlýðnir verit í sinni þjónustu. "

Vermundur kvaðst mundu til hætta að taka við þeim ef jarl vildi gefa þá í hans vald. Vermundur kvazk mundu til hǽtta at taka við þeim ef jarl vildi gefa þá í hans vald. Jarl bað hann leita fyrst við berserkina ef þeir vildu honum fylgja. Jarl bað hann leita fyrst við berserkina ef þeir vildu honum fylgja.

Hann gerði svo, leitaði ef þeir vildu fara með honum til Íslands og veita honum fylgd og sporgöngu en hann hét í mót að gera vel til þeirra um þá hluti er þeim þætti sig varða og þeir kynnu honum til að segja. Hann gerði svá, leitaði ef þeir vildu fara með honum til Íslands ok veita honum fylgd ok sporgöngu en hann hét í mót at gera vel til þeira um þá hluti er þeim þǿtti sik varða ok þeir kynni honum til at segja.

Berserkirnir kváðust eigi hafa sett hug sinn eftir að fara til Íslands. Berserkirnir kváðusk eigi hafa sett hug sinn eftir at fara til Íslands. Létust þeir og eigi vita von þar þeirra höfðingja er þeim þætti sér hent að þjóna " en ef þú kostgæfir svo mjög Vermundur að við skulum fara til Íslands með þér máttu svo ætla að við munum því illa kunna ef þú veitir okkur eigi slíkt er við beiðum ef þú hefir föng á. " Létusk þeir ok eigi vita ván þar þeira hǫfðingja er þeim þǿtti sér hent at þjóna " en ef þú kostgæfir svá mjǫk Vermundr at við skulum fara til Íslands með þér mátt svá ætla at við munum því illa kunna ef þú veitir okkr eigi slíkt er við beiðum ef þú hefir fǫng á. "

Vermundur kvað það og eigi vera skyldu. Vermundur kvað þat ok eigi vera skyldu. Eftir það fékk hann jáyrði af þeim að fara með sér til Íslands ef það væri jarls vilji og samþykki. Eftir þat fekk hann jáyrði af þeim at fara með sér til Íslands ef þat vǽri jarls vilji ok samþykki.

Nú segir Vermundur jarli hvar þá var komið. Nú segir Vermundr jarli hvar þá var komit.

Jarl veitti þá úrskurð að berserkirnir skulu fara með honum til Íslands " ef þér þykir það þín sæmd mest ger, " en bað hann svo hugsa að honum mundi fjandskapur í þykja ef hann lýkur illa við þá svo sem þeir eru nú á hans vald komnir. Jarl veitti þá úrskurð at berserkirnir skulu fara með honum til Íslands " ef þér þykkir þat þín sæmd mest ger, " en bað hann svá hugsa at honum myndi fjandskapur í þykkja ef hann lýkur illa við þá svá sem þeir eru nú á hans vald komnir.

En Vermundur kvaðst eigi mundu þurfa til þess að taka. En Vermundr kvazk eigi mundu þurfa til þess at taka. Eftir það fór Vermundur til Íslands með berserkina og varð vel reiðfara og kom heim í Bjarnarhöfn til bús síns hið sama sumar sem Eiríkur rauði fór til Grænlands, sem fyrr er ritað. Eftir þat fór Vermundur til Íslands með berserkina ok varð vel reiðfara ok kom heim í Bjarnarhǫfn til bús síns it sama sumarit sem Eiríkr rauði fór til Grænlands, sem fyrr er ritat.

Brátt er Vermundur kom heim vakti Halli berserkur til þess við Vermund að hann mundi fá honum kvonfang mjög sæmilegt. Brátt er Vermundur kom heim vakti Halli berserkr til þess við Vermund at hann myndi fá honum kvonfang mjǫk sæmilegt. En Vermundur þóttist eigi vita von þeirrar konu af góðum ættum er sig mundi binda við berserk né sín forlög og hafði Vermundur undandrátt um þetta mál. En Vermundr þóttist eigi vita ván þeirrar konu af góðum ǽttum er sik mundi binda við berserk né sín forlǫg ok hafði Vermundr undandrátt um þetta mál. En er Halli fann það sló hann á sig úlfúð og illsku og fór þá allt í þverúð með þeim. En er Halli fann þat sló hann á sik úlfúð ok illsku ok fór þá allt í þverúð með þeim. Gerðu berserkir sig stóra og ómjúka við Vermund. Gerðu berserkir sik stóra ok ómjúka við Vermund. Tók Vermundur þá að iðrast að hann hafði berserkina á hendur tekist. Tók Vermundr þá at iðrast at hann hafði berserkina á hendr tekist.

Um haustið hafði Vermundur boð mikið og bauð Arnkatli goða til sín og Eyrbyggjum og Styr bróður sínum. Um haustit hafði Vermundr boð mikit ok bauð Arnkatli goða til sín ok Eyrbyggjum ok Styr bróður sínum. Og er boðinu var lokið bauð Vermundur að gefa Arnkatli berserkina og kallar það best henta, en hann vill eigi þiggja. Ok er boðinu var lokit bauð Vermundr at gefa Arnkatli berserkina ok kallar þat bezt henta, en hann vill eigi þiggja. Þá leitar Vermundur ráðs við Arnkel hversu hann skal af sér koma þessu vandræði en hann lagði það til að hann skyldi gefa Styr, kallar honum best fallið að hafa slíka menn fyrir sakir ofsa og ójafnaðar. Þá leitar Vermundur ráðs við Arnkel hversu hann skal af sér koma þessu vandrǽði en hann lagði þat til at hann skyldi gefa Styr, kallar honum bezt fallit at hafa slíka menn fyrir sakir ofsa ok ójafnaðar.

Og er Styr var brott búinn gekk Vermundur að honum og mælti: " Nú vildi eg bróðir að við legðum niður fæð þá er með okkur var áður eg fór utan en við tækjum upp holla frændsemi með góðri vináttu og þar með vil eg gefa þér menn þá er eg hefi út flutt þér til styrktar og fylgdar og veit eg eigi þeirra manna von að traust muni til hafa að stríða við þig ef þú hefir slíka sporgöngumenn sem þeir eru. " Ok er Styr var brott búinn gekk Vermundr at honum ok mǽlti: " Nú vilda ek bróðir at við legðim niðr fǽð þá er með okkr var áðr ek fór útan en við tǿkim upp holla frǽndsemi með góðri vináttu ok þar með vil ek gefa þér menn þá er ek hefi út flutt þér til styrktar ok fylgdar ok veit ek eigi þeira manna ván at traust muni til hafa at stríða við þik ef þú hefir slíka sporgöngumenn sem þeir eru. "

Styr svarar: " Vel vil eg því taka frændi að batni frændsemi okkur en þá eina frétt hefi eg til þessa manna er þú hefir út flutt að það mun heldur vera vandræðatak en menn muni framkvæmd eða auðnu af þeim hljóta. Styr svarar: " Vel vil ek því taka frǽndi at batni frǽndsemi okkr en þá eina frétt hefi ek til þessa manna er þú hefir út flutt at þat mun heldr vera vandræðatak en menn muni framkvæmd eða auðnu af þeim hljóta. Nú vil eg aldrei að þeir komi í mín híbýli því að ærnar eru mínar óvinsældir þó að eg hljóti eigi vandræði af þeim. " Nú vil ek aldrei at þeir komi í mín híbýli því at ǽrnar eru mínar óvinsældir þó at ek hljóta eigi vandrǽði af þeim. "

" Hvert ráð gefur þú þá til frændi, " segir Vermundur, " að eg komi þessu vandræði af mér? " " Hvert ráð gefur þú þá til frǽndi, " segir Vermundr, " at ek koma þessu vandrǽði af mér? "

" Annað mál er það, " sagði Styr, " að eg leysi vandræði þitt en hitt að þiggja menn þessa af þér í vingjöf og það vil eg eigi. " Annat mál er þat, " sagði Styr, " at ek leysi vandrǽði þitt en it at þiggja menn þessa af þér í vingjǫf ok þat vil ek eigi. En vandræði þitt er engi maður jafnskyldur að leysa sem eg ef okkur þykir einn veg báðum. " En vandrǽði þitt er engi maðr jafnskyldr at leysa sem ek ef okkr þykkir einn veg báðum. "

En þó að Styr mælti svo um þá kaus Vermundur að Styr tæki við berserkjunum og skilja þeir bræður nú með kærleik. En þó at Styr mǽlti svá um þá kaus Vermundr at Styr tǿki við berserkjunum ok skilja þeir brǿðr nú með kǽrleik.

Fór Styr þá heim og berserkirnir með honum og voru þeir þess eigi fúsir í fyrstu og kalla Vermund eigi eiga að selja sig né gefa sem ánauðga menn en þó kalla þeir nær sínu skapi að fylgja Styr en Vermundi. Fór Styr þá heim ok berserkirnir með honum ok váru þeir þess eigi fúsir í fyrstu ok kalla Vermund eigi eiga at selja sik né gefa sem ánauðga menn en þó kalla þeir nǽr sínu skapi at fylgja Styr en Vermundi. Og fóru þeirra skipti mjög líklega fyrst. Ok fóru þeira skipti mjǫk líklega fyrst.

Þá voru berserkirnir með Styr er hann fór vestur um fjörð að drepa Þorbjörn kjálka er bjó í Kjálkafirði. Þá váru berserkirnir með Styr er hann fór vestr um fjǫrð at drepa Þorbjǫrn kjálka er bjó í Kjálkafirði. Hann átti lokrekkju sterka gerva af timburstokkum og brutu berserkirnir þegar upp svo að af gengu nafarnar fyrir utan, en þó varð Styr banamaður Þorbjarnar kjálka. Hann átti lokrekkju sterka gerva af timburstokkum ok brutu berserkirnir þegar upp svá at af gengu nafarnar fyrir útan, en þó varð Styr banamaðr Þorbjarnar kjálka.