Bókastaðir

Það var einn dag öndverðan vetur þann er Snorri gerði fyrst bú að Helgafelli að Gunnlaugur Þorbjarnarson fór í Mávahlíð og Oddur Kötluson með honum. Þat var einn dag ǫndverðan vetr þann er Snorri gerði fyrst bú at Helgafelli at Gunnlaugr Þorbjarnarson fór í Mávahlíð ok Oddr Kötluson með honum. Þau Gunnlaugur og Geirríður töluðu þá löngum um daginn. Þau Gunnlaugur ok Geirríður tǫluðu þá lǫngum um daginn.

Og er mjög leið á kveldið mælti Geirríður við Gunnlaug: " Það vildi eg að þú færir eigi heim í kveld því að margir eru marlíðendur. Ok er mjǫk leið á kveldit mǽlti Geirríðr við Gunnlaug: " Þat vilda ek at þú fǿrir eigi heim í kveld því at margir eru marlíðendur. Eru og oft flögð í fögru skinni en mér líst nú eigi sem hamingjusamlegast á þig. " Eru ok oft flögð í fǫgru skinni en mér lízk nú eigi sem hamingjusamlegast á þik. "

Gunnlaugur svarar: " Eigi mun mig saka, " segir hann, " er við erum tveir saman. " Gunnlaugr svarar: " Eigi mun mik saka, " segir hann, " er við erum tveir saman. "

Hún svarar: " Ekki gagn mun þér að Oddi verða enda muntu sjálfur gjalda einræðis þíns. " Hon svarar: " Ekki gagn mun þér at Oddi verða enda munt sjálfr gjalda einrǽðis þíns. "

Síðan gengu þeir út, Gunnlaugur og Oddur, og fóru þar til er þeir komu í Holt. Síðan gengu þeir út, Gunnlaugr ok Oddr, ok fóru þar til er þeir kómu í Holt. Katla var þá komin í rekkju sína. Katla var þá komin í rekkju sína. Hún bað Odd bjóða Gunnlaugi þar að vera. Hon bað Odd bjóða Gunnlaugi þar at vera.

Hann sagðist það gert hafa " og vill hann heim fara, " segir hann. Hann sagðisk þat gert hafa " ok vill hann heim fara, " segir hann.

" Fari hann þá sem hann hefir fyrir sér gert, " segir hún. " Fari hann þá sem hann hefir fyrir sér gert, " segir hon.

Gunnlaugur kom eigi heim um kveldið og var um rætt að hans skyldi leita fara en eigi varð af. Gunnlaugr kom eigi heim um kveldit ok var um rǿtt at hans skyldi leita fara en eigi varð af.

Um nóttina er Þorbjörn sá út fann hann Gunnlaug son sinn fyrir dyrum. Um nóttina er Þorbjǫrn sá út fann hann Gunnlaug son sinn fyrir dyrum. Lá hann þar og var vitlaus. Lá hann þar ok var vitlaus. Þá var hann borinn inn og dregin af honum klæði. Þá var hann borinn inn ok dregin af honum klǽði. Hann var allur blóðrisa um herðarnar en hlaupið holdið af beinunum. Hann var allr blóðrisa um herðarnar en hlaupit holdit af beinunum. Lá hann allan veturinn í sárum og var margrætt um hans vanheilsu. Lá hann allan vetrinn í sárum ok var margrǿtt um hans vanheilsu. Flutti það Oddur Kötluson að Geirríður mun hafa riðið honum, segir að þau hefðu skilið í stuttleikum um kveldið og það hugðu flestir menn að svo væri. Flutti þat Oddr Kötluson at Geirríðr mun hafa riðit honum, segir at þau hefði skilit í stuttleikum um kveldit ok þat hugðu flestir menn at svá vǽri.

Þetta vor um stefnudaga reið Þorbjörn í Mávahlíð og stefndi Geirríði um það að hún væri kveldriða og hún hefði valdið meini Gunnlaugs. Þetta vor um stefnudaga reið Þorbjǫrn í Mávahlíð ok stefndi Geirríði um þat at hon vǽri kveldriða ok hon hefði valdit meini Gunnlaugs. Málið fór til Þórsnessþings og veitti Snorri goði Þorbirni mági sínum en Arnkell goði varði málið fyrir Geirríði systur sína. Málit fór til Þórsnessþings ok veitti Snorri goði Þorbirni mági sínum en Arnkell goði varði málit fyrir Geirríði systur sína. Tylftarkviður átti um að skilja en hvorgi þeirra Snorra né Arnkels þótti bera mega kviðinn fyrir hleyta sakir við sækjanda og varnaraðilja. Tylftarkviður átti um at skilja en hvorgi þeira Snorra né Arnkels þótti bera mega kviðinn fyrir hleyta sakir við sǿkjanda ok varnaraðilja. Var þá Helgi Hofgarðagoði kvaddur tylftarkviðar, faðir Bjarnar, föður Gests, föður Skáld-Refs. Var þá Helgi Hofgarðagoði kvaddr tylftarkviðar, faðir Bjarnar, fǫður Gests, fǫður Skáld-Refs.

Arnkell goði gekk að dómi og vann eið að stallahring að því að Geirríður hafði eigi valdið meini Gunnlaugs. Arnkell goði gekk at dómi ok vann eið at stallahring at því at Geirríður hafði eigi valdit meini Gunnlaugs. Þórarinn vann eið með honum og tíu menn aðrir. Þórarinn vann eið með honum ok tíu menn aðrir. En eftir það bar Helgi af kviðinn og ónýttist málið fyrir þeim Snorra og Þorbirni og fengu þeir af þessu óvirðing. En eftir þat bar Helgi af kviðinn ok ónýttist málit fyrir þeim Snorra ok Þorbirni ok fengu þeir af þessu óvirðing.

Á þessu þingi deildu þeir Þorgrímur Kjallaksson og synir hans við Illuga svarta um mund og heimanfylgju Ingibjargar Ásbjarnardóttur, konu Illuga, er Tin-Forni hafði átt að varðveita. Á þessu þingi deildu þeir Þorgrímr Kjallaksson ok synir hans við Illuga svarta um mund ok heimanfylgju Ingibjargar Ásbjarnardóttur, konu Illuga, er Tin-Forni hafði átt at varðveita.

Um þingið voru stormar miklir svo að engi maður mátti koma til þingsins af Meðalfellsströnd. Um þingit váru stormar miklir svá at engi maðr mátti koma til þingsins af Meðalfellsstrǫnd. Hamlaði það mjög afla Þorgríms að frændur hans komu eigi. Hamlaði þat mjǫk afla Þorgríms at frǽndr hans kómu eigi.

Illugi hafði hundrað manna og einvalalið og hélt hann fram málunum en Kjalleklingar gengu að dóminum og vildu upp hleypa. Illugi hafði hundrað manna ok einvalalið ok helt hann fram málunum en Kjalleklingar gengu at dóminum ok vildu upp hleypa. Var þá þröng mikil. Var þá þrǫng mikil. Áttu menn þá hlut í að skilja þá. Áttu menn þá hlut í at skilja þá. Kom þá svo að Tin-Forni greiddi féið að tölum Illuga. Kom þá svá at Tin-Forni greiddi féit at tölum Illuga.

Svo kvað Oddur skáld í Illugadrápu: Svá kvað Oddr skáld í Illugadrápu:

Eftir það létti upp storminum og komu Kjalleklingar vestan af ströndinni. Eftir þat létti upp storminum ok kómu Kjalleklingar vestan af strǫndinni. Vildi Þorgrímur Kjallaksson þá eigi halda sættina og veitir þeim Illuga atgöngu. Vildi Þorgrímr Kjallaksson þá eigi halda sǽttina ok veitir þeim Illuga atgǫngu. Tókst þar þá bardagi. Tóksk þar þá bardagi. Snorri goði bað sér þá manna til meðalgöngu og komu á griðum með þeim. Snorri goði bað sér þá manna til meðalgǫngu ok kómu á griðum með þeim. Þar féllu þrír menn af Kjalleklingum en fjórir af Illuga. Þar fellu þrír menn af Kjalleklingum en fjórir af Illuga. Styr Þorgrímsson vó þar tvo menn. Styr Þorgrímsson vá þar tvá menn.

Svo segir Oddur í Illugadrápu: Svá segir Oddr í Illugadrápu:

Illugi þakkaði Snorra goða sína liðveislu og bauð honum fyrir fé en hann kveðst eigi vildu laun fyrir hina fyrstu liðveislu. Illugi þakkaði Snorra goða sína liðveizlu ok bauð honum fyrir fé en hann kvazk eigi vildu laun fyrir ina fyrstu liðveizlu. Þá bauð Illugi honum heim með sér og það þá Snorri og fékk hann þá góðar gjafir. Þá bauð Illugi honum heim með sér ok þat þá Snorri ok fekk hann þá góðar gjafir. Voru þeir Snorri og Illugi þá vinir um hríð. Váru þeir Snorri ok Illugi þá vinir um hríð.

Þetta sumar andaðist Þorgrímur Kjallaksson en Vermundur mjóvi sonur hans tók þá við búi í Bjarnarhöfn. Þetta sumar andaðisk Þorgrímr Kjallaksson en Vermundr mjóvi son hans tók þá við búi í Bjarnarhǫfn. Hann var vitur maður og stundar heilráður. Hann var vitr maðr ok stundar heilráðr.

Styr hafði þá og búið um hríð undir Hrauni inn frá Bjarnarhöfn. Styr hafði þá ok búit um hríð undir Hrauni inn frá Bjarnarhǫfn. Hann var vitur maður og harðfengur. Hann var vitr maðr ok harðfengr. Hann átti Þorbjörgu, dóttur Þorsteins hreggnasa. Hann átti Þorbjǫrgu, dóttur Þorsteins hreggnasa. Þorsteinn og Hallur voru synir þeirra. Þorsteinn ok Hallur váru synir þeira. Ásdís hét dóttir þeirra, drengileg kona og heldur skapstór. Ásdís hét dóttir þeira, drengileg kona ok heldr skapstór. Styr var héraðríkur og hafði fjölmennt mjög. Styr var héraðríkr ok hafði fjǫlmennt mjǫk. Hann átti sökótt við marga menn því að hann vó mörg víg en bætti engi. Hann átti sǫkott við marga menn því at hann vá mǫrg víg en bǿtti engi.

Þetta sumar kom út skip í Salteyrarósi og áttu hálft norrænir menn. Þetta sumar kom út skip í Salteyrarósi ok áttu hálft norrǿnir menn. Hét Björn stýrimaður þeirra. Hét Bjǫrn stýrimaðr þeira. Hann fór til vistar á Eyri til Steinþórs. Hann fór til vistar á Eyri til Steinþórs. Hálft skipið áttu suðureyskir menn og hét Álfgeir stýrimaður þeirra. Hálft skipit áttu suðureyskir menn ok hét Álfgeirr stýrimaðr þeira. Hann fór til vistar í Mávahlíð til Þórarins svarta og félagi hans með honum er Nagli hét, mikill maður og fóthvatur. Hann fór til vistar í Mávahlíð til Þórarins svarta ok félagi hans með honum er Nagli hét, mikill maðr ok fóthvatr. Hann var skoskur að kyni. Hann var skozkr at kyni.

Þórarinn átti víghest góðan á fjalli. Þórarinn átti víghest góðan á fjalli. Þorbjörn digri átti og stóðhross mörg saman er hann lét standa í fjallhögum og valdi af hross um haustum til sláturs. Þorbjǫrn digri átti ok stóðhross mǫrg saman er hann lét standa í fjallhögum ok valði af hross um haustum til slátrs.

Þetta haust gerðist það til tíðinda að eigi fundust hross Þorbjarnar og var víða leitað en haustið var heldur veðurhart. Þetta haust gerðisk þat til tíðenda at eigi fundusk hross Þorbjarnar ok var víða leitat en haustit var heldr veðurhart.

Í öndverðan vetur sendi Þorbjörn Odd Kötluson suður um heiði undir Hraun. Í ǫndverðan vetr sendi Þorbjǫrn Odd Kötluson suðr um heiði undir Hraun. Þar bjó sá maður er Spá-Gils hét. Þar bjó sá maðr er Spá-Gils hét. Hann var framsýnn og eftirrýningamaður mikill um stuldi eða þá hluti aðra er hann vildi forvitnast. Hann var framsýnn ok eftirrýningamaður mikill um stuldi eða þá hluti aðra er hann vildi forvitnast.

Oddur spyr hvort hrossum Þorbjarnar höfðu stolið útlendir menn eða utanhéraðsmenn eða nábúar hans. Oddr spyrr hvárt hrossum Þorbjarnar hǫfðu stolit útlendir menn eða utanhéraðsmenn eða nábúar hans.

Spá-Gils svarar: " Segðu svo Þorbirni sem eg mæli að eg hygg að hross hans muni eigi langt gengin úr högum þeirra en vant er á menn að kveða og er betra að missa síns en stór vandræði hljótist af. " Spá-Gils svarar: " Seg svá Þorbirni sem ek mǽli at ek hygg at hross hans muni eigi langt gengin ór hǫgum þeira en vant er á menn at kveða ok er betra at missa síns en stór vandrǽði hljótist af. "

En er Oddur kom til Fróðár virtu þeir Þorbjörn sem Spá-Gils hefði nokkurar sneiðir stungið Máhlíðingum um mál þessi. En er Oddr kom til Fróðár virðu þeir Þorbjǫrn sem Spá-Gils hefði nokkurar sneiðir stungit Máhlíðingum um mál þessi. Sagði Oddur og að hann hafði svo mælt að þeir væru líkastir til hrossatöku er sjálfir voru févana og höfðu þó aukið hjónum úr því sem vandi var til. Sagði Oddr ok at hann hafði svá mǽlt at þeir vǽri líkastir til hrossatöku er sjálfir váru févana ok hǫfðu þó aukit hjónum ór því sem vandi var til. Í þessum orðum þótti Þorbirni kveðið á Máhlíðinga. Í þessum orðum þótti Þorbirni kveðit á Máhlíðinga.

Eftir þetta reið Þorbjörn heiman við tólfta mann. Eftir þetta reið Þorbjǫrn heiman við tólfta mann. Hallsteinn sonur hans var þar í för en Ketill kappi, annar sonur hans, var þá utanlands. Hallsteinn son hans var þar í fǫr en Ketill kappi, annarr son hans, var þá utanlands. Þar var Þórir, sonur Arnar af Arnarhvoli, nábúi Þorbjarnar, hinn röskvasti maður. Þar var Þórir, son Arnar af Arnarhvoli, nábúi Þorbjarnar, inn rǫskvasti maðr. Oddur Kötluson var í þessi ferð. Oddr Kötluson var í þessi ferð. En er þeir komu í Holt til Kötlu færði hún Odd son sinn í kyrtil móbrúnan er hún hafði þá nýgert. En er þeir kómu í Holt til Kötlu fǿrði hon Odd son sinn í kyrtil móbrúnan er hon hafði þá nýgert.

Síðan fóru þeir í Mávahlíð og var Þórarinn og heimamenn í dyrum úti er þeir sáu mannferðina. Síðan fóru þeir í Mávahlíð ok var Þórarinn ok heimamenn í dyrum úti er þeir sá mannferðina. Þeir kvöddu Þorbjörn og spurðu tíðinda. Þeir kvǫddu Þorbjǫrn ok spurðu tíðenda.

Síðan mælti Þorbjörn: " Það er vort erindi hingað Þórarinn, " segir hann, " að vér leitum eftir hrossum þeim er stolin voru frá mér í haust. Síðan mǽlti Þorbjǫrn: " Þat er vort erendi hingat Þórarinn, " segir hann, " at vér leitum eftir hrossum þeim er stolin váru frá mér í haust. Viljum vér hér beiða rannsóknar hjá yður. " Viljum vér hér beiða rannsóknar hjá yðr. "

Þórarinn svarar: " Er rannsókn þessi nokkuð með lögum upp tekin eða hafið þér nokkura lögsjáendur til kvadda að skynja þetta mál eða viljið þér nokkur grið selja oss í rannsókn þessi eða hafið þér nokkuð víðara farið til rannsóknar? " Þórarinn svarar: " Er rannsókn þessi nǫkkut með lǫgum upp tekin eða hafið þér nǫkkura lögsjáendur til kvadda at skynja þetta mál eða vilið þér nokkur grið selja oss í rannsókn þessi eða hafið þér nǫkkut víðara farit til rannsóknar? "

Þorbjörn svarar: " Ekki ætlum vér að víðar þurfi þessa rannsókn að fremja. " Þorbjörn svarar: " Ekki ǽtlum vér at víðar þurfi þessa rannsókn at fremja. "

Þórarinn svarar: " Þá viljum vér þverlega þessar rannsóknar synja ef þér viljið aflaga eftir leita og upp hefja. " Þórarinn svarar: " Þá viljum vér þverlega þessar rannsóknar synja ef þér vilið aflaga eftir leita ok upp hefja. "

Þorbjörn svarar: " Þá munum vér það fyrir satt hafa að þú sért sannur að sökinni er þú vilt þig eigi láta undan bera með rannsókninni. " Þorbjǫrn svarar: " Þá munum vér þat fyrir satt hafa at þú sér sannr at sǫkinni er þú vill þik eigi láta undan bera með rannsókninni. "

" Gerið það sem yður líkar, " segir Þórarinn. " Gerið þat sem yðr líkar, " segir Þórarinn.

Eftir það setti Þorbjörn dyradóm og nefndi sex menn í dóm. Eftir þat setti Þorbjǫrn dyradóm ok nefndi sex menn í dóm. Síðan sagði Þorbjörn fram sökina á hendur Þórarni um hrossatökuna. Síðan sagði Þorbjǫrn fram sǫkina á hendr Þórarni um hrossatökuna.

Þá gekk Geirríður út í dyrnar og sá hvað er títt var og mælti: " Of satt er það er mælt er að meir hefir þú Þórarinn kvenna skap en karla er þú skalt þola Þorbirni digra hverja skömm og eigi veit eg hví eg á slíkan son. " Þá gekk Geirríðr út í dyrnar ok sá hvat er títt var ok mǽlti: " Of satt er þat er mǽlt er at meir hefir þú Þórarinn kvenna skap en karla er þú skalt þola Þorbirni digra hverja skǫmm ok eigi veit ek hví ek á slíkan son. "

Þá mælti Álfgeir stýrimaður: " Veita munum vér þér allt það er vér megum hvað sem þú vilt upp taka. " Þá mǽlti Álfgeirr stýrimaðr: " Veita munum vér þér allt þat er vér megum hvat sem þú vill upp taka. "

Þórarinn svarar: " Eigi nenni eg nú lengur hér að standa. " Þórarinn svarar: " Eigi nenni ek nú lengr hér at standa. "

Eftir þetta hlaupa þeir Þórarinn út og vilja hleypa upp dóminum. Eftir þetta hlaupa þeir Þórarinn út ok vilja hleypa upp dóminum. Þeir voru sjö saman og sló þegar í bardaga. Þeir váru sjö saman ok sló þegar í bardaga. Þórarinn vó húskarl Þorbjarnar en Álfgeir annan. Þórarinn vá húskarl Þorbjarnar en Álfgeirr annan. Þar féll og húskarl Þórarins. Þar fell ok húskarl Þórarins. Ekki festi vopn á Oddi Kötlusyni. Ekki festi vápn á Oddi Kötlusyni.

Auður húsfreyja hét á konur að skilja þá og köstuðu þær klæðum á vopn þeirra. Auðr húsfreyja hét á konur at skilja þá ok kǫstuðu þǽr klǽðum á vápn þeira.

Eftir það gengur Þórarinn inn og hans menn en þeir Þorbjörn riðu í brott og sneru áður málum til Þórsnessþings. Eftir þat gengr Þórarinn inn ok hans menn en þeir Þorbjǫrn riðu í brott ok sneru áðr málum til Þórsnessþings. Þeir riðu upp með voginum og bundu sár sín undir stakkgarði þeim er Korngarður heitir. Þeir riðu upp með voginum ok bundu sár sín undir stakkgarði þeim er Korngarður heitir.

Í túninu í Mávahlíð fannst hönd þar sem þeir höfðu barist og var sýnd Þórarni. Í túninu í Mávahlíð fannsk hǫnd þar sem þeir hǫfðu barist ok var sýnd Þórarni. Hann sá að þetta var konuhönd. Hann sá at þetta var konuhönd. Hann spurði hvar Auður var. Hann spurði hvar Auðr var. Honum var sagt að hún lá í sæng sinni. Honum var sagt at hon lá í sǽng sinni. Þá gekk hann til hennar og spurði hvort hún var sár. Þá gekk hann til hennar ok spurði hvárt hon var sár. Auður bað hann ekki um það hirða en hann varð þó vís að hún var handhöggin. Auður bað hann ekki um þat hirða en hann varð þó vís at hon var handhöggin. Kallar hann þá á móður sína og bað hana binda sár hennar. Kallar hann þá á móður sína ok bað hana binda sár hennar.

Þá gekk Þórarinn út og þeir félagar og runnu eftir þeim Þorbirni. Þá gekk Þórarinn út ok þeir félagar ok renndu eftir þeim Þorbirni. Og er þeir áttu skammt til garðsins heyrðu þeir mælgi til þeirra Þorbjarnar og tók Hallsteinn til orða og mælti: " Af sér rak Þórarinn ragmælið í dag. " Ok er þeir áttu skammt til garðsins heyrðu þeir mælgi til þeira Þorbjarnar ok tók Hallsteinn til orða ok mǽlti: " Af sér rak Þórarinn ragmælið í dag. "

" Djarflega barðist hann, " segir Þorbjörn, " en margir verða vaskir í einangrinum þó að lítt séu vaskir þess í milli. " " Djarflega barðisk hann, " segir Þorbjǫrn, " en margir verða vaskir í einangrinum þó at lítt sé vaskir þess í milli. "

Oddur svarar: " Þórarinn mun vera hinn röskvasti maður en slys mun það þykja er hann henti þá er hann hjó höndina af konu sinni. " Oddr svarar: " Þórarinn mun vera inn rǫskvasti maðr en slys mun þat þykkja er hann hendi þá er hann hjó hǫndina af konu sinni. "

" Var það satt? " segir Þorbjörn. " Var þat satt? " segir Þorbjǫrn.

" Satt sem dagur, " segir Oddur. " Satt sem dagr, " segir Oddr.

Þá hljópu þeir upp og gerðu að þessu mikla sköll og hlátur. Þá hljópu þeir upp ok gerðu at þessu mikla sköll ok hlátr.

Í þessu komu þeir Þórarinn eftir og varð Nagli skjótastur. Í þessu kómu þeir Þórarinn eftir ok varð Nagli skjótastr. En er hann sá að þeir ofruðu vopnunum glúpnaði hann og hljóp umfram og í fjallið upp og varð að gjalti. En er hann sá at þeir ofruðu vopnunum glúpnaði hann ok hljóp umfram ok í fjallit upp ok varð at gjalti.

Þórarinn hljóp að Þorbirni og hjó með sverði í höfuðið og klauf ofan í jaxla. Þórarinn hljóp at Þorbirni ok hjó með sverði í hǫfuðit ok klauf ofan í jaxla. Eftir það sótti Þórir Arnarson að Þórarni við þriðja mann. Eftir þat sótti Þórir Arnarson at Þórarni við þriðja mann. Hallsteinn sótti Álfgeir við annan mann. Hallsteinn sótti Álfgeirr við annan mann. Oddur Kötluson sótti félaga Álfgeirs við annan mann. Oddur Kötluson sótti félaga Álfgeirs við annan mann. Þrír förunautar Þorbjarnar sóttu tvo menn Þórarins og var bardagi þessi sóttur með miklu kappi. Þrír fǫrunautar Þorbjarnar sóttu tvá menn Þórarins ok var bardagi þessi sóttr með miklu kappi.

Þeirra skipti fóru svo að Þórarinn hjó fót af Þóri þar er kálfi var digrastur en drap báða förunauta hans. Þeira skipti fóru svá at Þórarinn hjó fót af Þóri þar er kálfi var digrastr en drap báða fǫrunauta hans. Hallsteinn féll fyrir Álfgeiri sár til ólífis en er Þórarinn var laus rann Oddur Kötluson við þriðja mann. Hallsteinn fell fyrir Álfgeiri sár til ólífis en er Þórarinn var laus rann Oddr Kötluson við þriðja mann. Hann var eigi sár því að eigi festi vopn á kyrtli hans. Hann var eigi sár því at eigi festi vápn á kyrtli hans. Allir lágu eftir aðrir förunautar þeirra. Allir lágu eftir aðrir fǫrunautar þeira. Látnir voru og báðir húskarlar Þórarins. Látnir váru ok báðir húskarlar Þórarins.

Þeir Þórarinn tóku hesta þeirra Þorbjarnar og ríða þeim heim og sáu þeir þá hvar Nagli hljóp hið efra um hlíðina. Þeir Þórarinn tóku hesta þeira Þorbjarnar ok ríða þeim heim ok sá þeir þá hvar Nagli hljóp it efra um hlíðina. Og er þeir komu í túnið sáu þeir að Nagli var kominn fram um garðinn og stefndi inn til Búlandshöfða. Ok er þeir kómu í túnit sá þeir at Nagli var kominn fram um garðinn ok stefndi inn til Búlandshöfða. Þar fann hann þræla Þórarins tvo er ráku sauði úr höfðanum. Þar fann hann þrǽla Þórarins tvá er ráku sauði ór hǫfðanum. Hann segir þeim fundinn og liðsmun hver var. Hann segir þeim fundinn ok liðsmun hver var. Kallaðist hann víst vita að Þórarinn og hans menn voru látnir og í því sáu þeir að menn riðu heiman eftir vellinum. Kallaðisk hann víst vita at Þórarinn ok hans menn váru látnir ok í því sá þeir at menn riðu heiman eftir vellinum. Þá tóku þeir Þórarinn að hleypa því að þeir vildu hjálpa Nagla að hann hlypi eigi á sjó eða fyrir björg. Þá tóku þeir Þórarinn at hleypa því at þeir vildu hjálpa Nagla at hann hlypi eigi á sjó eða fyrir bjǫrg.

Og er þeir Nagli sjá að mennirnir riðu æsilega hugðu þeir að Þorbjörn mundi þar fara. Ok er þeir Nagli sjá at menninir riðu æsilega hugðu þeir at Þorbjǫrn mundi þar fara. Tóku þeir nú rás af nýju allir inn til höfðans og runnu þar til er þeir koma þar sem nú heitir Þrælaskriða. Tóku þeir nú rás af nýju allir inn til hǫfðans ok renndu þar til er þeir koma þar sem nú heitir Þrælaskriða. Þar fengu þeir Þórarinn tekið Nagla því að hann var nálega sprunginn af mæði en þrælarnir hljópu þar fyrir ofan og fram af höfðanum og týndust sem von var því að höfðinn er svo hár að allt hefir bana það sem þar fer ofan. Þar fengu þeir Þórarinn tekit Nagla því at hann var nálega sprunginn af mǿði en þrǽlarnir hljópu þar fyrir ofan ok fram af hǫfðanum ok týndusk sem ván var því at hǫfðinn er svá hár at allt hefir bana þat sem þar ferr ofan.

Síðan fóru þeir Þórarinn heim og var Geirríður í dyrum og spyr þá hve farist hefir. Síðan fóru þeir Þórarinn heim ok var Geirríðr í dyrum ok spyrr þá hve farist hefir. Þórarinn kvað þá vísu: Þórarinn kvað þá vísu:

Geirríður svarar: " Segið þér víg Þorbjarnar? " Geirríðr svarar: " Segið þér víg Þorbjarnar? "

Þórarinn kvað: Þórarinn kvað:

" Tekið hefir þá brýningin, " sagði Geirríður, " og gangið inn og bindið sár yður. " Tekit hefir þá brýningin, " sagði Geirríðr, " ok gangið inn ok bindið sár yðr. " Og svo var. " Ok svá var.

Nú er að segja frá Oddi Kötlusyni. Nú er at segja frá Oddi Kötlusyni. Hann fór þar til er hann kom til Fróðár og sagði þar tíðindin. Hann fór þar til er hann kom til Fróðár ok sagði þar tíðindin. Lét Þuríður húsfreyja safna þá mönnum og fara eftir líkunum en flytja heim sára menn. Lét Þuríðr húsfreyja safna þá mǫnnum ok fara eftir líkunum en flytja heim sára menn. Þorbjörn var í haug lagður en Hallsteinn sonur hans var græddur. Þorbjǫrn var í haug lagðr en Hallsteinn son hans var grǿddr. Þórir af Arnarhvoli var og græddur og gekk við tréfót síðan. Þórir af Arnarhvoli var ok grǿddr ok gekk við tréfót síðan. Því var hann kallaður Þórir viðleggur. Því var hann kallaðr Þórir viðleggur. Hann átti Þorgrímu galdrakinn. Hann átti Þorgrímu galdrakinn. Þeirra synir voru þeir Örn og Valur, drengilegir menn. Þeira synir váru þeir Ǫrn ok Valr, drengilegir menn.

Eina nótt var Þórarinn heima í Mávahlíð. Eina nótt var Þórarinn heima í Mávahlíð. En um morguninn spyr Auður Þórarinn hvert ráð hann ætlar fyrir sér " vildum vér eigi úthýsa þér, " segir hún, " en hrædd er eg að hér séu fleiri settir dyradómarnir í vetur því að eg veit að Snorri goði mun ætla að mæla eftir Þorbjörn mág sinn. " En um morguninn spyrr Auðr Þórarin hvert ráð hann ǽtlar fyrir sér " vildum vér eigi úthýsa þér, " segir hon, " en hrǽdd em ek at hér sé fleiri settir dyradómarnir í vetr því at ek veit at Snorri goði mun ætla at mǽla eftir Þorbjǫrn mág sinn. "

Þá kvað Þórarinn: Þá kvað Þórarinn:

Þá mælti Geirríður: " Það er nú ráðlegast að leita að slíkum tengdamönnum sem Vermundur er eða Arnkell bróðir minn. " Þá mǽlti Geirríðr: " Þat er nú ráðlegast at leita at slíkum tengdamönnum sem Vermundr er eða Arnkell bróðir minn. "

Þórarinn svarar: " Meiri von að hvortveggja þurfi áður lýkur þessum málum en þar munum vér þó fyrst á treysta er Vermundur er. " Þórarinn svarar: " Meiri ván at hvárttveggja þurfi áðr lýkur þessum málum en þar munum vér þó fyrst á treysta er Vermundr er. "

Og þann sama dag riðu þeir allir er að vígum höfðu verið inn um fjörðu og komu í Bjarnarhöfn um kveldið og gengu inn er menn voru komnir í sæti. Ok þann sama dag riðu þeir allir er at vígum hǫfðu verit inn um fjǫrðu ok kómu í Bjarnarhǫfn um kveldit ok gengu inn er menn váru komnir í sǽti.

Vermundur heilsar þeim og rýmdi þegar öndvegið fyrir þeim Þórarni. Vermundur heilsar þeim ok rýmdi þegar ǫndvegit fyrir þeim Þórarni. En er þeir höfðu niður sest þá spurði Vermundur tíðinda. En er þeir hǫfðu niðr sest þá spurði Vermundr tíðenda.

Þórarinn kvað: Þórarinn kvað:

" Hvað er þar frá að segja mágur? " segir Vermundur. " Hvat er þar frá at segja mágr? " segir Vermundr.

Þórarinn kvað: Þórarinn kvað:

Guðný systir hans nam staðar á gólfinu og mælti: " Hefir þú nokkuð varið þig nú frýjuorðinu þeirra út þar? " Guðný systir hans nam staðar á gólfinu ok mǽlti: " Hefir þú nakkvat varit þik nú frýjuorðinu þeira út þar? "

Þórarinn kvað: Þórarinn kvað:

Vermundur mælti: " Brátt þykir mér sem þér hafið við ást. " Vermundur mǽlti: " Brátt þykkir mér sem þér hafið við ást. "

Þórarinn kvað: Þórarinn kvað:

Vermundur mælti: " Hvort vissu þeir nú hvort þú varst karlmaður eða kona? " Vermundr mǽlti: " Hvárt vissu þeir nú hvárt þú vart karlmaðr eða kona? "

Þórarinn kvað: Þórarinn kvað:

Eftir það segir Þórarinn tíðindin. Eftir þat segir Þórarinn tíðindin. Þá spurði Vermundur: " Hví fórstu þá eftir þeim? Þá spurði Vermundr: " Hví fórt þá eftir þeim? Þótti þér eigi ærið að orðið hið fyrra sinn? " Þótti þér eigi ǿrit at orðit it fyrra sinn? "

Þórarinn kvað: Þórarinn kvað:

" Vorkunn var það, " segir Vermundur, " að þú stæðist það eigi. " Vorkunn var þat, " segir Vermundr, " at þú stæðist þat eigi. En hversu gáfust þér þeir hinir útlensku menn? " En hversu gáfusk þér þeir inir útlensku menninir? "

Þórarinn kvað: Þórarinn kvað:

" Bar Nagli sig eigi allvel? " kvað Vermundur. " Bar Nagli sik eigi allvel? " kvað Vermundur.

Þórarinn kvað. Þórarinn kvað.

Og er Þórarinn hafði verið um nótt í Bjarnarhöfn þá mælti Vermundur: " Eigi mun þér mér þykja fara mikilmannlega mágur um liðveisluna við þig. Ok er Þórarinn hafði verit um nótt í Bjarnarhǫfn þá mǽlti Vermundr: " Eigi mun þú mér þykkja fara mikilmannlega mágr um liðveisluna við þik. Eg ber eigi traust á að taka við yður svo að eigi gangi fleiri menn í þetta vandræði. Ek ber eigi traust á at taka við yðr svá at eigi gangi fleiri menn í þetta vandrǽði. Og munum vér ríða inn í dag á Bólstað og finna Arnkel frænda þinn og vita hvað hann vill veita oss því að mér sýnist Snorri goði þungur í eftirmálinu. " Ok munum vér ríða inn í dag á Bólstað ok finna Arnkel frǽnda þinn ok vita hvat hann vill veita oss því at mér sýnisk Snorri goði þungr í eftirmálinu. "

" Þér skuluð ráða, " segir Þórarinn. " Þér skuluð ráða, " segir Þórarinn.

Og er þeir voru á leið komnir kvað Þórarinn: Ok er þeir váru á leið komnir kvað Þórarinn:

Þessu veik hann til Snorra goða. Þessu veik hann til Snorra goða. Þeir Vermundur og Þórarinn riðu inn á Bólstað og fagnaði Arnkell þeim vel og spyr að tíðindum. Þeir Vermundr ok Þórarinn riðu inn á Bólstað ok fagnaði Arnkell þeim vel ok spyrr at tíðindum.

Þórarinn kvað: Þórarinn kvað:

Arnkell spyr eftir atburðum um tíðindi þau er Þórarinn sagði. Arnkell spyrr eftir atburðum um tíðendi þau er Þórarinn sagði. Og er hann hafði frá sagt sem var, þá mælti Arnkell: " Reiðst hefir þú nú frændi, svo hógvær maður sem þú ert. " Ok er hann hafði frá sagt sem var, þá mǽlti Arnkell: " Reiðst hefir þú nú frǽndi, svá hógvær maðr sem þú ert. "

Þórarinn kvað: Þórarinn kvað:

" Verða kann það, " segir Arnkell, " en það vil eg við þig mæla, Þórarinn frændi, að þú ver með mér þar til er lýkur málum þessum á nokkurn hátt. " Verða kann þat, " segir Arnkell, " en þat vil ek við þik mǽla, Þórarinn frǽndi, at þú ver með mér þar til er lýkur málum þessum á nokkurn hátt. En þó að eg gerist nokkuð gerkólfur í þessu boði þá vil eg það við þig mæla, Vermundur, að þú sért eigi við skilinn mál þessi þó að eg taki við Þórarni. " En þó at ek gerumk nǫkkut gerkólfur í þessu boði þá vil ek þat við þik mǽla, Vermundr, at þú sér eigi við skilinn mál þessi þó at ek taka við Þórarni. "

" Skylt er það, " segir Vermundur, " að eg veiti Þórarni það er eg má, eigi að síður þóttú sért fyrirmaður að liðveislu við hann. " " Skylt er þat, " segir Vermundr, " at ek veita Þórarni þat er ek má, eigi at síðr þóttú sér fyrirmaðr at liðveislu við hann. "

Þá mælti Arnkell: " Það er mitt ráð að vér sitjum hér í vetur allir saman samtýnis við Snorra goða. " Þá mǽlti Arnkell: " Þat er mitt ráð at vér sitjum hér í vetr allir saman samtýnis við Snorra goða. "

Og svo gerðu þeir að Arnkell hafði fjölmennt um veturinn. Ok svá gerðu þeir at Arnkell hafði fjǫlmennt um vetrinn. Var Vermundur ýmist í Bjarnarhöfn eða með Arnkatli. Var Vermundr ýmist í Bjarnarhǫfn eða með Arnkatli. Þórarinn hélt hinum sömum skapshöfnum og var löngum hljóður. Þórarinn helt inum sömum skapshöfnum ok var lǫngum hljóðr.

Arnkell var híbýlaprúður og gleðimaður mikill. Arnkell var híbýlaprúðr ok gleðimaðr mikill. Þótti honum og illa ef aðrir voru eigi jafnglaðir sem hann og ræddi oft um við Þórarin að hann skyldi vera kátur og ókvíðinn, lést hafa spurt að ekkjan að Fróðá bæri vel af sér harmana " og mun henni hlæglegt þykja ef þér berið yður eigi vel. " Þótti honum ok illa ef aðrir váru eigi jafnglaðir sem hann ok rǿddi oft um við Þórarin at hann skyldi vera kátr ok ókvíðinn, lézk hafa spurt at ekkjan at Fróðá bǽri vel af sér harmana " ok mun henni hlæglegt þykkja ef þér berið yðr eigi vel. "

Þórarinn kvað: Þórarinn kvað:

Þá svarar einn heimamaður Arnkels: " Eigi veistu fyrr en í vor er lokið er Þórsnessþingi hversu einhlítur þú verður þér í málunum. " Þá svarar einn heimamaðr Arnkels: " Eigi veizt fyrr en í vor er lokit er Þórsnessþingi hversu einhlítr þú verðr þér í málunum. "

Þórarinn kvað: Þórarinn kvað:

Geirríður húsfreyja í Mávahlíð sendi þau orð inn á Bólstað að hún var þess vís orðin að Oddur Kötluson hafi höggið höndina af Auði, kallaðist hafa til þess orð hennar sjálfrar og svo kvað hún Odd hafa því hælst fyrir vinum sínum. Geirríðr húsfreyja í Mávahlíð sendi þau orð inn á Bólstað at hon var þess vís orðin at Oddr Kötluson hafi hǫggit hǫndina af Auði, kallaðisk hafa til þess orð hennar sjálfrar ok svá kvað hon Odd hafa því hǽlst fyrir vinum sínum.

Og er þeir Þórarinn og Arnkell heyrðu þetta riðu þeir heiman við tólfta mann út til Mávahlíðar og voru þar um nótt. Ok er þeir Þórarinn ok Arnkell heyrðu þetta riðu þeir heiman við tólfta mann út til Mávahlíðar ok váru þar um nótt.

En um morguninn riðu þeir út í Holt og er sén ferð þeirra úr Holti. En um morguninn riðu þeir út í Holt ok er sén ferð þeira ór Holti. Þar var eigi karla fyrir fleira en Oddur. Þar var eigi karla fyrir fleira en Oddr.

Katla sat á palli og spann garn. Katla sat á palli ok spann garn. Hún bað Odd sitja hjá sér " og ver hljóður og kyrr. " Hon bað Odd sitja hjá sér " ok ver hljóður ok kyrr. "

Hún bað konur sitja í rúmum sínum " og verið hljóðar, " kvað hún, " en eg mun hafa orð fyrir oss. " Hon bað konur sitja í rúmum sínum " ok verið hljóðar, " kvað hon, " en ek mun hafa orð fyrir oss. "

Og er þeir Arnkell komu gengu þeir inn þegar og er þeir komu í stofu heilsaði Katla Arnkatli og spurði að tíðindum. Ok er þeir Arnkell kómu gengu þeir inn þegar ok er þeir kómu í stofu heilsaði Katla Arnkatli ok spurði at tíðindum. Arnkell kvaðst engi segja og spyr hvar Oddur sé. Arnkell kvazk engi segja ok spyrr hvar Oddr sé. Katla kvað hann farinn suður til Breiðavíkur " og mundi hann eigi forðast fund þinn ef hann væri heima því að vér treystum þér vel um drengskapinn. " Katla kvað hann farinn suðr til Breiðavíkur " ok mundi hann eigi forðast fund þinn ef hann vǽri heima því at vér treystum þér vel um drengskapinn. "

" Vera má það, " segir Arnkell, " en rannsaka viljum vér hér. " " Vera má þat, " segir Arnkell, " en rannsaka viljum vér hér. "

" Það skal sem yður líkar, " segir Katla og bað matselju bera ljós fyrir þeim og lúka upp búri " það eitt er hús læst á bænum. " " Þat skal sem yðr líkar, " segir Katla ok bað matselju bera ljós fyrir þeim ok lúka upp búri " þat eitt er hús lǽst á bǿnum. "

Þeir sáu að Katla spann garn af rokki. Þeir sá at Katla spann garn af rokki. Nú leita þeir um húsin og finna eigi Odd og fóru brott eftir það. Nú leita þeir um húsin ok finna eigi Odd ok fóru brott eftir þat.

Og er þeir komu skammt frá garðinum nam Arnkell staðar og mælti: " Hvort mun Katla eigi hafa héðni veift um höfuð oss? Ok er þeir kómu skammt frá garðinum nam Arnkell staðar ok mǽlti: " Hvárt mun Katla eigi hafa héðni veift um hǫfuð oss? Og hefir þar verið Oddur sonur hennar er oss sýndist rokkurinn. " Ok hefir þar verit Oddr son hennar er oss sýndisk rokkrinn. "

" Eigi er hún ólíkleg til, " segir Þórarinn, " og förum aftur. " Eigi er hon ólíkleg til, " segir Þórarinn, " ok fǫrum aftr. " Þeir gerðu svo. " Þeir gerðu svá.

Og er sást úr Holti að þeir hurfu aftur, þá mælti Katla við konur: " enn skuluð þér sitja í rúmum yðrum en við Oddur munum fram ganga. " Ok er sásk ór Holti at þeir hurfu aftr, þá mǽlti Katla við konur: " enn skuluð þér sitja í rúmum yðrum en við Oddr munum fram ganga. "

En er þau koma fram um dyr gekk hún í öndina gegnt útidyrum og kembir þar Oddi syni sínum og sker hár hans. En er þau koma fram um dyr gekk hon í ǫndina gegnt útidyrum ok kembir þar Oddi syni sínum ok skerr hár hans.

Þeir Arnkell hljópu inn í dyrnar og sáu hvar Katla var og lék að hafri sínum og jafnaði topp hans og skegg og greiddi flóka hans. Þeir Arnkell hljópu inn í dyrnar ok sá hvar Katla var ok lék at hafri sínum ok jafnaði topp hans ok skegg ok greiddi flóka hans.

Þeir Arnkell gengu í stofu og sáu hvergi Odd. Þeir Arnkell gengu í stofu ok sá hvergi Odd. Lá þar rokkur Kötlu í bekknum. Lá þar rokkur Kötlu í bekknum. Þóttust þeir þá vita að Oddur mundi eigi þar hafa verið, gengu síðan út og fóru í brott. Þóttust þeir þá vita at Oddr myndi eigi þar hafa verit, gengu síðan út ok fóru í brott.

En er þeir koma nær því sem fyrr hurfu þeir aftur þá mælti Arnkell: " Ætlið þér eigi að Oddur hafi verið í hafurslíkinu? " En er þeir koma nǽr því sem fyrr hurfu þeir aftr þá mǽlti Arnkell: " Ǽtlið þér eigi at Oddr hafi verit í hafurslíkinu? "

" Eigi má vita, " segir Þórarinn. " Eigi má vita, " segir Þórarinn. " En ef vér hverfum nú aftur þá skulum vér hafa hendur á Kötlu. " " En ef vér hverfum nú aftr þá skulum vér hafa hendr á Kötlu. "

" Freista munum vér enn, " segir Arnkell, " og vita hvað í gerist, " og snúa enn aftur. " Freista munum vér enn, " segir Arnkell, " ok vita hvat í gerisk, " ok snúa enn aftr.

En er sén var ferðin bað Katla Odd ganga með sér. En er sén var ferðin bað Katla Odd ganga með sér. En er þau koma út gekk hún til öskuhaugs og bað Odd leggjast niður undir hauginn " og ver þar hvað sem í gerist. " En er þau koma út gekk hon til öskuhaugs ok bað Odd leggjast niðr undir hauginn " ok ver þar hvat sem í gerisk. "

En er þeir Arnkell komu á bæinn hljópu þeir inn og til stofu og sat Katla á palli og spann. En er þeir Arnkell kómu á bǿinn hljópu þeir inn ok til stofu ok sat Katla á palli ok spann. Hún heilsar þeim og kvað þá þykkfarið gera. Hon heilsar þeim ok kvað þá þykkfarið gera. Arnkell kvað það satt. Arnkell kvað þat satt.

Förunautar hans tóku rokkinn og hjuggu í sundur. Fǫrunautar hans tóku rokkinn ok hjuggu í sundr.

Þá mælti Katla: " Eigi er nú það heim að segja í kveld að þér hafið eigi erindi haft hingað í Holt er þér hjugguð rokkinn. " Þá mǽlti Katla: " Eigi er nú þat heim at segja í kveld at þér hafið eigi erendi haft hingat í Holt er þér hjugguð rokkinn. "

Síðan gengu þeir Arnkell og leituðu Odds úti og inni og sáu ekki kvikt utan túngölt einn, er Katla átti, er lá undir haugnum og fóru brott eftir það. Síðan gengu þeir Arnkell ok leituðu Odds úti ok inni ok sá ekki kvikt útan túngǫlt einn, er Katla átti, er lá undir hauginum ok fóru brott eftir þat.

Og er þeir koma miðleiðis til Mávahlíðar kom Geirríður í móti þeim og verkamaður hennar með henni og spurði hversu þeim hefði farist. Ok er þeir koma miðleiðis til Mávahlíðar kom Geirríðr í móti þeim ok verkamaður hennar með henni ok spurði hversu þeim hefði farist. Þórarinn sagði henni. Þórarinn sagði henni.

Hún kvað þá hafa varleitað hans Odds " og vil eg enn að þér hverfið aftur og mun eg fara með yður og mun eigi mega með laufsegli að sigla þar sem Katla er. " Hon kvað þá hafa varleitat hans Odds " ok vil ek enn at þér hverfið aftr ok mun ek fara með yðr ok mun eigi mega með laufsegli at sigla þar sem Katla er. "

Síðan snúa þeir aftur. Síðan snúa þeir aftr. Geirríður hafði blá skikkju yfir sér. Geirríðr hafði blá skikkju yfir sér. Og er ferð þeirra var sén úr Holti er Kötlu sagt að nú væru fjórtán menn saman og einn í litklæðum. Ok er ferð þeira var sén ór Holti er Kötlu sagt at nú vǽri fjórtán menn saman ok einn í litklǽðum.

Þá mælti Katla: " Mun Geirríður tröllið þar komin og mun þá eigi sjónhverfingum einum mega við koma. " Þá mǽlti Katla: " Mun Geirríður tröllið þar komin ok mun þá eigi sjónhverfingum einum mega við koma. "

Stóð hún þá upp af pallinum og tók hægindin undan sér. Stóð hon þá upp af pallinum ok tók hægindin undan sér. Var þar hlemmur undir og holur innan pallurinn. Var þar hlemmr undir ok holr innan pallrinn. Lét hún Odd þar í koma og bjó um sem áður og settist á ofan og kvað sér vera heldur kynlegt. Lét hon Odd þar í koma ok bjó um sem áðr ok settisk á ofan ok kvað sér vera heldr kynlegt.

En er þeir koma í stofu þá varð eigi að kveðjum með þeim. En er þeir koma í stofu þá varð eigi at kveðjum með þeim. Geirríður varp af sér skikkjunni og gekk að Kötlu og tók selbelg er hún hafði haft með sér og færði hann á höfuð Kötlu. Geirríðr varp af sér skikkjunni ok gekk at Kötlu ok tók selbelg er hon hafði haft með sér ok fǿrði hann á hǫfuð Kötlu. Síðan bundu förunautar þeirra að fyrir neðan. Síðan bundu fǫrunautar þeira at fyrir neðan. Þá bað Geirríður brjóta upp pallinn. Þá bað Geirríðr brjóta upp pallinn. Var Oddur þar fundinn og síðan bundinn. Var Oddur þar fundinn ok síðan bundinn.

Eftir það voru þau færð inn til Búlandshöfða og var Oddur þar hengdur. Eftir þat váru þau fǿrð inn til Búlandshöfða ok var Oddr þar hengdr.

Og er hann spornar gálgann mælti Arnkell til hans: " Illt hlýtur þú af þinni móður. Ok er hann spornar gálgann mǽlti Arnkell til hans: " Illt hlýtur þú af þinni móður. Kann og vera að þú eigir illa móður. " Kann ok vera at þú eigir illa móður. "

Katla mælti: " Vera má víst að hann eigi eigi góða móður en eigi hlýtur hann af því illt af mér að eg vildi það. Katla mǽlti: " Vera má víst at hann eigi eigi góða móður en eigi hlýtr hann af því illt af mér at ek vilda þat. En það væri vilji minn að þér hlytuð allir illt af mér. En þat vǽri vilji minn at þér hlytið allir illt af mér. Vænti eg og að það mun svo vera. Vǽnti ek ok at þat mun svá vera. Skal nú og eigi leyna yður því að eg hefi valdið meini Gunnlaugs Þorbjarnarsonar er þessi vandræði hafa öll af hlotist. Skal nú ok eigi leyna yðr því at ek hefi valdit meini Gunnlaugs Þorbjarnarsonar er þessi vandrǽði hafa ǫll af hlotist. En þú Arnkell, " segir hún, " mátt eigi af þinni móður illt hljóta er þú átt enga á lífi en um það vildi eg að mín ákvæði stæðust að þú hlytir því verra af föður þínum en Oddur hefir af mér hlotið sem þú hefir meira í hættu en hann. En þú Arnkell, " segir hon, " mátt eigi af þinni móður illt hljóta er þú átt enga á lífi en um þat vilda ek at mín ákvæði stæðust at þú hlytir því verra af fǫður þínum en Oddr hefir af mér hlotit sem þú hefir meira í hǽttu en hann. Vænti eg og að það sé mælt áður lýkur að þú eigir illan föður. " Vǽnti ek ok at þat sé mǽlt áðr lýkur at þú eigir illan fǫður. "

Eftir það börðu þeir Kötlu grjóti í hel þar undir höfðanum. Eftir þat börðu þeir Kötlu grjóti í hel þar undir hǫfðanum. Síðan fóru þeir í Mávahlíð og voru þar um nóttina en riðu heim eftir um daginn. Síðan fóru þeir í Mávahlíð ok váru þar um nóttina en riðu heim eftir um daginn. Spurðust nú þessi tíðindi öll jafnsaman og var engum harmsaga í. Spurðusk nú þessi tíðendi ǫll jafnsaman ok var engum harmsaga í. Líður nú svo veturinn. Líðr nú svá vetrinn.