Bókastaðir

Þorsteinn þorskabítur gerðist hinn mesti rausnarmaður. Þorsteinn þorskabítr gerðisk inn mesti rausnarmaðr. Hann hafði með sér jafnan sex tigu frelsingja. Hann hafði með sér jafnan sex tigu frelsingja. Hann var mikill aðdráttamaður og var jafnan í fiskiróðrum. Hann var mikill aðdráttamaður ok var jafnan í fiskiróðrum. Hann lét fyrst reisa bæinn að Helgafelli og færði þangað bú sitt og var þar hinn mesti hofstaður í það mund. Hann lét fyrst reisa bǿinn at Helgafelli ok fǿrði þangat bú sitt ok var þar inn mesti hofstaður í þat mund. Hann lét og bæ gera þar í nesinu, nær því sem þingið hafði verið. Hann lét ok bǿ gera þar í nesinu, nǽr því sem þingit hafði verit. Þann bæ lét hann og mjög vanda og gaf hann síðan Þorsteini surt, frænda sínum. Þann bǿ lét hann ok mjǫk vanda ok gaf hann síðan Þorsteini surt, frǽnda sínum. Bjó hann þar síðan og varð hinn mesti spekingur að viti. Bjó hann þar síðan ok varð inn mesti spekingr at viti.

Þorsteinn þorskabítur átti son er kallaður var Börkur digri. Þorsteinn þorskabítr átti son er kallaðr var Bǫrkr digri. En sumar það er Þorsteinn var hálfþrítugur fæddi Þóra sveinbarn og var Grímur nefndur er vatni var ausinn. En sumar þat er Þorsteinn var hálfþrítugr fǿddi Þóra sveinbarn ok var Grímr nefndr er vatni var ausinn. Þann svein gaf Þorsteinn Þór og kvað vera skyldu hofgoða og kallar hann Þorgrím. Þann svein gaf Þorsteinn Þór ok kvað vera skyldi hofgoða ok kallar hann Þorgrím. Það sama haust fór Þorsteinn út í Höskuldsey til fangs. Þat sama haust fór Þorsteinn út í Höskuldsey til fangs.

Það var eitt kveld um haustið að sauðamaður Þorsteins fór að fé fyrir norðan Helgafell. Þat var eitt kveld um haustit at sauðamaðr Þorsteins fór at fé fyrir norðan Helgafell. Hann sá að fjallið laukst upp norðan. Hann sá at fjallit laukst upp norðan. Hann sá inn í fjallið elda stóra og heyrði þangað mikinn glaum og hornaskvöl. Hann sá inn í fjallit elda stóra ok heyrði þangat mikinn glaum ok hornaskvöl. Og er hann hlýddi ef hann næmi nokkur orðaskil heyrði hann að þar var heilsað Þorsteini þorskabít og förunautum hans og mælt að hann skal sitja í öndvegi gegnt föður sínum. Ok er hann hlýddi ef hann nǽmi nokkur orðaskil heyrði hann at þar var heilsat Þorsteini þorskabít ok fǫrunautum hans ok mǽlt at hann skal sitja í ǫndvegi gegnt fǫður sínum.

Þenna fyrirburð sagði sauðamaður Þóru konu Þorsteins um kveldið. Þenna fyrirburð sagði sauðamaðr Þóru konu Þorsteins um kveldit. Hún lét sér fátt um finnast og kallar vera mega að þetta væri fyrirboðan stærri tíðinda. Hon lét sér fátt um finnast ok kallar vera mega at þetta vǽri fyrirboðan stǿrri tíðenda.

Um morguninn eftir komu menn utan úr Höskuldsey og sögðu þau tíðindi að Þorsteinn þorskabítur hafði drukknað í fiskiróðri og þótti mönnum það mikill skaði. Um morguninn eftir kómu menn útan ór Höskuldsey ok sǫgðu þau tíðendi at Þorsteinn þorskabítr hafði drukknat í fiskiróðri ok þótti mǫnnum þat mikill skaði.

Þóra hélt þar bú eftir og ræðst sá maður til með henni er Hallvarður hét. Þóra helt þar bú eftir ok rǽzk sá maðr til með henni er Hallvarðr hét. Þau áttu son er Már hét. Þau áttu son er Már hét.

Synir Þorsteins þorskabíts uxu þar upp heima með móður sinni og voru hinir efnilegustu menn og var Þorgrímur fyrir þeim í öllu og var þegar hofgoði er hann hafði aldur til. Synir Þorsteins þorskabíts óxu þar upp heima með móður sinni ok váru inir efnilegustu menn ok var Þorgrímr fyrir þeim í ǫllu ok var þegar hofgoði er hann hafði aldr til.

Þorgrímur kvongaðist vestur í Dýrafjörð og fékk Þórdísar Súrsdóttur og réðst hann þangað vestur til mága sinna, Gísla og Þorkels. Þorgrímr kvongaðist vestr í Dýrafjörð ok fekk Þórdísar Súrsdóttur ok rézk hann þangat vestr til mága sinna, Gísla ok Þorkels. Þorgrímur drap Véstein Vésteinsson að haustboði í Haukadal. Þorgrímr drap Véstein Vésteinsson at haustboði í Haukadal. En annað haust eftir þá er Þorgrímur var hálfþrítugur sem faðir hans þá drap Gísli mágur hans hann að haustboði á Sæbóli. En annat haust eftir þá er Þorgrímr var hálfþrítugr sem faðir hans þá drap Gísli mágr hans hann at haustboði á Sæbóli. Nokkurum nóttum síðar fæddi Þórdís kona hans barn og var sá sveinn kallaður Þorgrímur eftir föður sínum. Nokkurum nóttum síðar fǿddi Þórdís kona hans barn ok var sá sveinn kallaðr Þorgrímr eftir fǫður sínum.

Litlu síðar giftist Þórdís Berki hinum digra, bróður Þorgríms, og réðst til bús með honum til Helgafells. Litlu síðar giftisk Þórdís Berki inum digra, bróður Þorgríms, ok rézk til bús með honum til Helgafells. Þá fór Þorgrímur sonur hennar í Álftafjörð og var þar að fóstri með Þorbrandi. Þá fór Þorgrímr son hennar í Álftafjörð ok var þar at fóstri með Þorbrandi. Hann var heldur ósvífur í æskunni og var hann af því Snerrir kallaður og eftir það Snorri. Hann var heldr ósvífr í ǿskunni ok var hann af því Snerrir kallaðr ok eftir þat Snorri.

Þorbrandur í Álftafirði átti Þuríði, dóttur Þorfinns Sel-Þórissonar frá Rauðamel. Þorbrandr í Álftafirði átti Þuríði, dóttur Þorfinns Sel-Þórissonar frá Rauðamel. Þeir voru börn þeirra: Þorleifur kimbi elstur, annar Snorri, þriðji Þóroddur, fjórði Þorfinnur, fimmti Þormóður. Þeir váru bǫrn þeira: Þorleifr kimbi elztr, annarr Snorri, þriðji Þóroddr, fjórði Þorfinnr, fimmti Þormóðr. Þorgerður hét dóttir þeirra. Þorgerður hét dóttir þeira. Þeir voru allir fóstbræður Snorra Þorgrímssonar. Þeir váru allir fóstbrǿðr Snorra Þorgrímssonar.

Í þann tíma bjó Arnkell sonur Þórólfs bægifótar á Bólstað við Vaðilshöfða. Í þann tíma bjó Arnkell son Þórólfs bægifótar á Bólstað við Vaðilshöfða. Hann var manna mestur og sterkastur, lagamaður mikill og forvitri. Hann var manna mestr ok sterkastr, lagamaðr mikill ok forvitri. Hann var góður drengur og umfram alla menn aðra þar í sveit að vinsældum og harðfengi. Hann var góðr drengr ok umfram alla menn aðra þar í sveit at vinsældum ok harðfengi. Hann var og hofgoði og átti marga þingmenn. Hann var ok hofgoði ok átti marga þingmenn.

Þorgrímur Kjallaksson bjó í Bjarnarhöfn, sem fyrr var sagt, og áttu þau Þórhildur þrjá sonu. Þorgrímr Kjallaksson bjó í Bjarnarhǫfn, sem fyrr var sagt, ok áttu þau Þórhildr þrjá sonu. Brandur var elstur. Brandr var elztr. Hann bjó í Krossnesi við Brimlárhöfða. Hann bjó í Krossnesi við Brimlárhöfða. Annar var Arngrímur. Annarr var Arngrímr. Hann var mikill maður og sterkur, nefmikill, stórbeinóttur í andliti, rauðbleikur á hár og vikóttur snemma, skolbrúnn, eygður mjög og vel. Hann var mikill maðr ok sterkr, nefmikill, stórbeinóttr í andliti, rauðbleikr á hár ok vikóttr snemma, skolbrúnn, eygðr mjǫk ok vel. Hann var ofstopamaður mikill og fullur ójafnaðar og fyrir því var hann Styr kallaður. Hann var ofstopamaðr mikill ok fullr ójafnaðar ok fyrir því var hann Styr kallaðr. Vermundur hét hinn yngsti sonur Þorgríms Kjallakssonar. Vermundr hét inn yngsti son Þorgríms Kjallakssonar. Hann var hár maður, mjór og fríður sýnum. Hann var hár maðr, mjór ok fríðr sýnum. Hann var kallaður Vermundur hinn mjóvi. Hann var kallaðr Vermundr inn mjóvi.

Sonur Ásgeirs á Eyri hét Þorlákur. Son Ásgeirs á Eyri hét Þorlákr. Hann átti Þuríði, dóttur Auðunar stota úr Hraunsfirði. Hann átti Þuríði, dóttur Auðunar stota ór Hraunsfirði. Þau voru þeirra börn: Steinþór, Bergþór, Þormóður, Þórður blígur og Helga. Þau váru þeira bǫrn: Steinþór, Bergþór, Þormóðr, Þórðr blígr ok Helga.

Steinþór var framast barna Þorláks. Steinþór var framast barna Þorláks. Hann var mikill maður og sterkur og manna vopnfimastur og hinn mesti atgervismaður. Hann var mikill maðr ok sterkr ok manna vopnfimastr ok inn mesti atgervismaðr. Hógvær var hann hversdaglega. Hógvær var hann hversdaglega. Steinþór var til þess tekinn að hinn þriðji maður hafi best verið vígur á Íslandi með þeim Helga Droplaugarsyni og Vémundi kögur. Steinþór var til þess tekinn at inn þriðji maðr hafi bezt verit vígr á Íslandi með þeim Helga Droplaugarsyni ok Vémundi kögur. Þormóður var vitur maður og stilltur vel. Þormóðr var vitr maðr ok stilltr vel. Þórður blígur var ákafamaður mikill og örorður. Þórðr blígr var ákafamaðr mikill ok ǫrorðr. Bergþór var yngstur og þó hinn efnilegasti. Bergþór var yngstr ok þó inn efnilegasti.

Snorri Þorgrímsson var þá fjórtán vetra er hann fór utan með fóstbræðrum sínum, Þorleifi kimba og Þóroddi. Snorri Þorgrímsson var þá fjórtán vetra er hann fór útan með fóstbrǿðrum sínum, Þorleifi kimba ok Þóroddi. Börkur hinn digri, föðurbróðir hans, galt honum fimm tigu silfurs til utanferðar. Bǫrkr inn digri, fǫðurbróðir hans, galt honum fimm tigu silfrs til utanferðar.

Þeir urðu vel reiðfari og komu til Noregs um haustið. Þeir urðu vel reiðfari ok kómu til Noregs um haustit. Þeir voru um veturinn á Rogalandi. Þeir váru um vetrinn á Rogalandi. Snorri var með Erlingi Skjálgssyni á Sóla og var Erlingur vel til hans því að þar hafði verið forn vinátta með hinum fyrrum frændum þeirra, Hörða-Kára og Þórólfi Mostrarskegg. Snorri var með Erlingi Skjálgssyni á Sóla ok var Erlingur vel til hans því at þar hafði verit forn vinátta með inum fyrrum frǽndum þeira, Hörða-Kára ok Þórólfi Mostrarskegg.

Um sumarið eftir fóru þeir til Íslands og urðu síðbúnir. Um sumarit eftir fóru þeir til Íslands ok urðu síðbúnir. Þeir höfðu harða útivist og komu litlu fyrir vetur í Hornafjörð. Þeir hǫfðu harða útivist ok kómu litlu fyrir vetr í Hornafjǫrð.

En er þeir bjuggust frá skipi, Breiðfirðingarnir, þá skaust þar mjög í tvö horn um búnað þeirra Snorra og Þorleifs kimba. En er þeir bjuggusk frá skipi, Breiðfirðingarnir, þá skauzk þar mjǫk í tvö horn um búnað þeira Snorra ok Þorleifs kimba. Þorleifur keypti þann hest er hann fékk bestan. Þorleifr keypti þann hest er hann fekk beztan. Hann hafði og steindan söðul allglæsilegan. Hann hafði ok steindan sǫðul allglæsilegan. Hann hafði búið sverð og gullrekið spjót, myrkblán skjöld og mjög gylltan, vönduð öll klæði. Hann hafði búit sverð ok gullrekit spjót, myrkblán skjǫld ok mjǫk gylltan, vönduð ǫll klǽði. Hann hafði þar og til varið mjög öllum sínum fararefnum. Hann hafði þar ok til varit mjǫk ǫllum sínum fararefnum. En Snorri var í svartri kápu og reið svörtu merhrossi góðu. En Snorri var í svartri kápu ok reið svörtu merhrossi góðu. Hann hafði fornan trogsöðul og vopn lítt til fegurðar búin. Hann hafði fornan trogsöðul ok vápn lítt til fegurðar búin. Búnaður Þórodds var þar á milli. Búnaður Þórodds var þar á milli.

Þeir riðu austan um Síðu og svo sem leið liggur vestur til Borgarfjarðar og svo vestur um Flötu og gistu í Álftafirði. Þeir riðu austan um Síðu ok svá sem leið liggr vestr til Borgarfjarðar ok svá vestr um Flötu ok gistu í Álftafirði.

Eftir það reið Snorri til Helgafells og ætlar þar að vera um veturinn. Eftir þat reið Snorri til Helgafells ok ǽtlar þar at vera um vetrinn. Börkur tók því fálega og höfðu menn það mjög að hlátri um búnað hans. Bǫrkr tók því fálega ok hǫfðu menn þat mjǫk at hlátri um búnað hans. Tók Börkur svo á að honum hefði óheppilega með féið farist er öllu var eytt. Tók Bǫrkr svá á at honum hefði óheppilega með féit farist er ǫllu var eytt.

Það var einn dag öndverðan vetur að Helgafelli að þar gengu inn tólf menn alvopnaðir. Þat var einn dag ǫndverðan vetr at Helgafelli at þar gengu inn tólf menn alvopnaðir. Þar var Eyjólfur hinn grái, frændi Barkar, sonur Þórðar gellis. Þar var Eyjólfr inn grái, frǽndi Barkar, son Þórðar gellis. Hann bjó í Otradal vestur í Arnarfirði. Hann bjó í Otradal vestr í Arnarfirði.

En er þeir voru að tíðindum spurðir þá sögðu þeir dráp Gísla Súrssonar og þeirra manna er látist höfðu fyrir honum áður hann féll. En er þeir váru at tíðindum spurðir þá sǫgðu þeir dráp Gísla Súrssonar ok þeira manna er látist hǫfðu fyrir honum áðr hann fell. Við þessi tíðindi varð Börkur allgleymur og bað Þórdísi og Snorra að þau skyldu fagna Eyjólfi sem best, þeim manni er svo mikla skömm hafði rekið af höndum þeim frændum. Við þessi tíðendi varð Börkur allgleymur ok bað Þórdísi ok Snorra at þau skyldu fagna Eyjólfi sem bezt, þeim manni er svá mikla skömm hafði rekið af hǫndum þeim frændum.

Snorri lét sér fátt um finnast um þessi tíðindi en Þórdís segir að þá var vel fagnað " ef grautur er gefinn Gíslabana. " Snorri lét sér fátt um finnast um þessi tíðendi en Þórdís segir at þá var vel fagnat " ef grautr er gefinn Gíslabana. "

Börkur svarar: " Eigi hlutast eg til málsverða. " Bǫrkr svarar: " Eigi hlutast ek til málsverða. "

Börkur skipar Eyjólfi í öndvegi en förunautum hans utar frá honum. Bǫrkr skipar Eyjólfi í ǫndvegi en fǫrunautum hans utar frá honum. Þeir skutu vopnum sínum á gólfið. Þeir skutu vopnum sínum á gólfit. Börkur sat innar frá Eyjólfi en þá Snorri. Börkur sat innar frá Eyjólfi en þá Snorri.

Þórdís bar innar grautartrygla á borð og hélt með á spónum og er hún setti fyrir Eyjólf þá féll niður spónn fyrir henni. Þórdís bar innar grautartrygla á borð ok helt með á spónum ok er hon setti fyrir Eyjólf þá fell niðr spónn fyrir henni. Hún laut niður eftir og tók sverð hans Eyjólfs og brá skjótt og lagði síðan upp undir borðið og kom í lær Eyjólfi en hjaltið nam við borðinu og varð þó sárið mikið. Hon laut niðr eftir ok tók sverð hans Eyjólfs ok brá skjótt ok lagði síðan upp undir borðit ok kom í lǽr Eyjólfi en hjaltit nam við borðinu ok varð þó sárit mikit. Börkur hratt fram borðinu og sló til Þórdísar. Bǫrkr hratt fram borðinu ok sló til Þórdísar. Snorri hratt Berki svo að hann féll við en tók til móður sinnar og setti hana niður hjá sér og kvað ærnar skapraunir hennar þótt hún væri óbarin. Snorri hratt Berki svá at hann fell við en tók til móður sinnar ok setti hana niðr hjá sér ok kvað ǽrnar skapraunir hennar þótt hon vǽri óbarin. Eyjólfur hljóp upp og hans menn og hélt þar maður á manni. Eyjólfr hljóp upp ok hans menn ok helt þar maðr á manni.

Þar urðu þær málalyktir að Börkur seldi Eyjólfi sjálfdæmi og gerði hann mikið fé sér til handa fyrir áverkann. Þar urðu þǽr málalyktir at Bǫrkur seldi Eyjólfi sjálfdæmi ok gerði hann mikit fé sér til handa fyrir áverkann. Fór hann við það í brott. Fór hann við þat í brott. Af þessu óx mjög óþokki með þeim Berki og Snorra. Af þessu óx mjǫk óþokki með þeim Berki ok Snorra.

Á vorþingi um sumarið heimti Snorri föðurarf sinn af Berki. Á vorþingi um sumarit heimti Snorri fǫðurarf sinn af Berki. Börkur svarar svo að hann mundi gjalda honum föðurarf sinn " en eigi nenni eg, " segir hann, " að skipta Helgafelli sundur. Bǫrkr svarar svá at hann mundi gjalda honum fǫðurarf sinn " en eigi nenni ek, " segir hann, " at skipta Helgafelli sundr. En eg sé að okkur er eigi hent að eiga saman tvíbýli og vil eg leysa landið til mín. " En ek sé at okkr er eigi hent at eiga saman tvíbýli ok vil ek leysa landit til mín. "

Snorri svarar: " Það þykir mér jafnlegast að þú leggir land svo dýrt sem þér líkar en eg kjósi hvor okkar leysa skal. " Snorri svarar: " Þat þykkir mér jafnlegast at þú leggir land svá dýrt sem þér líkar en ek kjósa hvor okkar leysa skal. "

Börkur hugsar þetta mál og hugðist svo að Snorri mundi eigi lausafé hafa að gefa við landinu ef skjótt skyldi gjalda og lagði hálft landið fyrir sex tigu silfurs og tók þó af áður eyjarnar því að hann hugðist litlu verði þær mundu fá en Snorri fengi aðra staðfestu. Bǫrkr hugsar þetta mál ok hugðisk svá at Snorri myndi eigi lausafé hafa at gefa við landinu ef skjótt skyldi gjalda ok lagði hálft landit fyrir sex tigu silfrs ok tók þó af áðr eyjarnar því at hann hugðisk litlu verði þǽr myndi fá en Snorri fengi aðra staðfestu. Það fylgdi og að þá skyldi þegar upp gjalda féið og leita eigi láns undir aðra menn til þess fjár " og kjós þú nú Snorri, " sagði Börkur, " þegar í stað hvort þú vilt. " Þat fylgði ok at þá skyldi þegar upp gjalda féit ok leita eigi láns undir aðra menn til þess fjár " ok kjós þú nú Snorri, " sagði Bǫrkr, " þegar í stað hvárt þú vill. "

Snorri svarar: " Þess kennir nú að, Börkur frændi, að þér þykir eg févani er þú leggur svo ódýrt Helgafellsland en undir mig kýs eg föðurleifð mína að þessu verði og rétt fram höndina og handsala mér landið. " Snorri svarar: " Þess kennir nú at, Bǫrkr frǽndi, at þér þykkir ek févani er þú leggr svá ódýrt Helgafellsland en undir mik kýs ek fǫðurleifð mína at þessu verði ok rétt fram hǫndina ok handsala mér landit. "

" Eigi skal það fyrr, " segir Börkur, " en hver peningur er fyrir goldinn. " " Eigi skal þat fyrr, " segir Bǫrkr, " en hverr peningur er fyrir goldinn. "

Snorri mælti til Þorbrands fóstra síns: " Hvort seldi eg þér sjóð nokkurn á hausti? " Snorri mǽlti til Þorbrands fóstra síns: " Hvárt seldi ek þér sjóð nokkurn á hausti? "

" Já, " segir Þorbrandur og brá sjóðnum undan kápu sinni. " Já, " segir Þorbrandr ok brá sjóðnum undan kápu sinni.

Var þá talið silfrið og goldið fyrir landið hver peningur og var þá eftir í sjóðnum sex tigir silfurs. Var þá talit silfrit ok goldit fyrir landit hverr peningur ok var þá eftir í sjóðnum sex tigir silfrs.

Börkur tók við fénu og handsalar Snorra landið. Bǫrkr tók við fénu ok handsalar Snorra landit.

Síðan mælti Börkur: " Silfurdrjúgari hefir þú nú orðið frændi en vér hugðum. Síðan mǽlti Bǫrkr: " Silfurdrjúgari hefir þú nú orðit frǽndi en vér hugðum. Vil eg nú að við gefum upp óþokka þann er millum hefir farið og mun eg það til leggja til hlunninda við þig að við skulum búa báðir samt þessi misseri að Helgafelli er þú hefir kvikfjár fátt. " Vil ek nú at við gefum upp óþokka þann er milli hefir farit ok mun ek þat til leggja til hlunnenda við þik at við skulum búa báðir samt þessi misseri at Helgafelli er þú hefir kvikfjár fátt. "

Snorri svarar: " Þú skalt njóta kvikfjár þíns og verða í brottu frá Helgafelli. " Snorri svarar: " Þú skalt njóta kvikfjár þíns ok verða í brott frá Helgafelli. "

Svo varð að vera sem Snorri vildi. Svá varð at vera sem Snorri vildi.

En er Börkur var í brott búinn frá Helgafelli gekk Þórdís fram og nefndi sér votta að því að hún sagði skilið við Börk bónda sinn og fann það til foráttu að hann hafði lostið hana og hún vildi eigi liggja undir höggum hans. En er Bǫrkr var í brott búinn frá Helgafelli gekk Þórdís fram ok nefndi sér votta at því at hon sagði skilit við Bǫrk bónda sinn ok fann þat til foráttu at hann hafði lostit hana ok hon vildi eigi liggja undir hǫggum hans. Var þá skipt fé þeirra og gekk Snorri að fyrir hönd móður sinnar því að hann var hennar erfingi. Var þá skipt fé þeira ok gekk Snorri at fyrir hǫnd móður sinnar því at hann var hennar erfingi. Tók þá Börkur þann kost, er hann hafði öðrum ætlað, að hafa lítið fyrir eyjarnar. Tók þá Bǫrkr þann kost, er hann hafði ǫðrum ǽtlat, at hafa lítit fyrir eyjarnar.

Eftir það fór Börkur í brott frá Helgafelli og vestur á Meðalfellsströnd og bjó fyrst á Barkarstöðum milli Orrahvols og Tungu. Eftir þat fór Bǫrkr í brott frá Helgafelli ok vestr á Meðalfellsstrǫnd ok bjó fyrst á Barkarstöðum milli Orrahvols ok Tungu. Síðan fór hann í Glerárskóga og bjó þar til elli. Síðan fór hann í Glerárskóga ok bjó þar til elli.

Snorri Þorgrímsson gerði bú að Helgafelli og var móðir hans fyrir innan stokk. Snorri Þorgrímsson gerði bú at Helgafelli ok var móðir hans fyrir innan stokk. Már Hallvarðsson, föðurbróðir Snorra, réðst þangað með mart búfé og tók forráð fyrir búi Snorra. Már Hallvarðsson, fǫðurbróðir Snorra, rézk þangat með margt búfé ok tók forráð fyrir búi Snorra. Hafði hann þá hið mesta rausnarbú og fjölmennt. Hafði hann þá it mesta rausnarbú ok fjǫlmenna.

Snorri var meðalmaður á hæð og heldur grannlegur, fríður sýnum, réttleitur og ljóslitaður, bleikhár og rauðskeggjaður. Snorri var meðalmaðr á hǽð ok heldr grannlegr, fríðr sýnum, réttleitr ok ljóslitaðr, bleikhár ok rauðskeggjaðr. Hann var hógvær hversdaglega. Hann var hógvær hversdaglega. Fann lítt á honum hvort honum þótti vel eða illa. Fann lítt á honum hvárt honum þótti vel eða illa. Hann var vitur maður og forspár um marga hluti, langrækur og heiftúðigur, heilráður vinum sínum en óvinir hans þóttust heldur kulda af kenna ráðum hans. Hann var vitur maðr ok forspár um marga hluti, langrækur ok heiftúðigur, heilráður vinum sínum en óvinir hans þóttust heldr kulda af kenna ráðum hans. Hann varðveitti þá hof. Hann varðveitti þá hof. Var hann þá kallaður Snorri goði. Var hann þá kallaðr Snorri goði. Hann gerðist þá höfðingi mikill en ríki hans var mjög öfundsamt því að þeir voru margir er eigi þóttust til minna um komnir fyrir ættar sakir en áttu meira undir sér fyrir afls sakir og prófaðrar harðfengi. Hann gerðisk þá hǫfðingi mikill en ríki hans var mjǫk öfundsamt því at þeir váru margir er eigi þóttust til minna um komnir fyrir ǽttar sakir en áttu meira undir sér fyrir afls sakir ok prófaðrar harðfengi.

Börkur digri og Þórdís Súrsdóttir áttu þá dóttur er Þuríður hét og var hún þá gift Þorbirni digra er bjó á Fróðá. Bǫrkr digri ok Þórdís Súrsdóttir áttu þá dóttur er Þuríðr hét ok var hon þá gift Þorbirni digra er bjó á Fróðá. Hann var sonur Orms hins mjóva er þar hafði búið og numið Fróðárland. Hann var son Orms ins mjóva er þar hafði búit ok numit Fróðárland. Þuríði, dóttur Ásbrands frá Kambi úr Breiðavík, hafði hann áður átta. Þuríði, dóttur Ásbrands frá Kambi ór Breiðavík, hafði hann áðr átta. Hún var systir Bjarnar Breiðvíkingakappa, er enn kemur síðar við þessa sögu, og Arnbjarnar hins sterka. Hon var systir Bjarnar Breiðvíkingakappa, er enn kemr síðar við þessa sǫgu, ok Arnbjarnar ins sterka. Synir þeirra Þorbjarnar voru þeir Ketill kappi og Gunnlaugur og Hallsteinn. Synir þeira Þorbjarnar váru þeir Ketill kappi ok Gunnlaugr ok Hallsteinn. Þorbjörn var mikill fyrir sér og ósvífur við sér minni menn. Þorbjörn var mikill fyrir sér ok ósvífr við sér minni menn.

Þá bjó í Mávahlíð Geirríður, dóttir Þórólfs bægifótar, og Þórarinn svarti sonur hennar. Þá bjó í Mávahlíð Geirríðr, dóttir Þórólfs bægifótar, ok Þórarinn svarti son hennar. Hann var mikill maður og sterkur, ljótur og hljóðlyndur, vel stilltur hversdaglega. Hann var mikill maðr ok sterkr, ljótr ok hljóðlyndr, vel stilltr hversdaglega. Hann var kallaður mannasættir. Hann var kallaðr mannasættir. Hann var eigi fémikill og hafði þó bú gagnsamt. Hann var eigi fémikill ok hafði þó bú gagnsamt. Svo var hann maður óhlutdeilinn að óvinir hans mæltu að hann hefði eigi síður kvenna skap en karla. Svá var hann maðr óhlutdeilinn at óvinir hans mǽltu at hann hefði eigi síðr kvenna skap en karla. Hann var kvongaður maður og hét Auður kona hans. Hann var kvongaðr maðr ok hét Auðr kona hans. Guðný var systir hans er átti Vermundur mjóvi. Guðný var systir hans er átti Vermundr mjóvi.

Í Holti út frá Mávahlíð bjó ekkja sú er Katla hét. Í Holti út frá Mávahlíð bjó ekkja sú er Katla hét. Hún var fríð kona sýnum en eigi var hún við alþýðuskap. Hon var fríð kona sýnum en eigi var hon við alþýðuskap. Oddur hét sonur hennar. Oddr hét son hennar. Hann var mikill maður og knár, hávaðamaður mikill og málugur, slysinn og rógsamur. Hann var mikill maðr ok knár, hávaðamaðr mikill ok málugr, slysinn ok rógsamr.

Gunnlaugur sonur Þorbjarnar digra var námgjarn. Gunnlaugr son Þorbjarnar digra var námgjarn. Hann var oft í Mávahlíð og nam kunnáttu að Geirríði Þórólfsdóttur því að hún var margkunnig. Hann var oft í Mávahlíð ok nam kunnáttu at Geirríði Þórólfsdóttur því at hon var margkunnig.

Það var einn dag er Gunnlaugur fór í Mávahlíð að hann kom í Holt og talaði mart við Kötlu en hún spurði hvort hann ætlar þá enn í Mávahlíð " og klappa um kerlingarnárann? " Þat var einn dag er Gunnlaugr fór í Mávahlíð at hann kom í Holt ok talaði margt við Kötlu en hon spurði hvárt hann ǽtlar þá enn í Mávahlíð " ok klappa um kerlingarnárann? "

Gunnlaugur kvað eigi það sitt erindi " en svo að eins ertu ung, Katla, að eigi þarftu að bregða Geirríði elli. " Gunnlaugr kvað eigi þat sitt erendi " en svá at eins ert ung, Katla, at eigi þarft at bregða Geirríði elli. "

Katla svarar: " Eigi hugði eg að það mundi líkt vera en engu skiptir það, " segir hún. Katla svarar: " Eigi hugða ek at þat myndi líkt vera en engu skiptir þat, " segir hon. " Engi þykir yður nú kona nema Geirríður ein en fleiri konur kunna sér enn nokkuð en hún ein. " " Engi þykkir yðr nú kona nema Geirríðr ein en fleiri konur kunnu sér enn nakkvat en hon ein. "

Oddur Kötluson fór oft með Gunnlaugi í Mávahlíð. Oddur Kötluson fór oft með Gunnlaugi í Mávahlíð. En er þeim varð síð aftur farið bauð Katla Gunnlaugi oft þar að vera en hann fór jafnan heim. En er þeim varð síð aftr farit bauð Katla Gunnlaugi oft þar at vera en hann fór jafnan heim.