Bókastaðir

Egill bjósk til ferðar ok 3 menn aðrir hans fǫrunautar. Hǫfðu þeir hesta ok sleða svá sem konungsmenn. Þá váru snjóvar miklir ok breyttir vegir allir. Ráða þeir til ferðar, er þeir váru búnir, ok óku upp á land, ok er þeir þeir sóttu austr til Eiða, þá var þat á einni nótt, at fell snjór mikill, svá at ógǫrla sá veguna. Fórsk þeim þá seint um daginn eftir, því at kafhlaup váru, þegar af fór veginum.

Ok er á leið daginn, dvǫlðusk þeir ok áðu hestum sínum. Þar var nǽr skógarhals einn.

Þá mǽltu þeir við Egil. Nú skiljask hér vegar, en hér fram undan halsinum, býr bóndi sá, er heitir Arnaldr, vinr várr. Munum vér fǫrunautar fara þangat til gistingar, en þér skuluð fara hér upp á halsinn, ok þá er þér komið þar, mun brátt verða fyrir yðr bǿr mikill, ok er yðr þar vís gisting. Þar býr stórauðigr maðr, er heitir Ármóðr skegg. En á morgin árdegis skulum vér hittask ok fara annat kveld til Eiðaskógs. Þar býr góðr bóndi, er Þorfinnr heitir.

Síðan skiljask þeir. Fara þeir Egill upp á halsinn, en frá konungsmǫnnum er þat at segja, at þegar er sýn fal í milli þeirra Egils, þá tóku þeir skíð sín, er þeir hǫfðu haft, ok stigu þar á. Létu síðan ganga aftr á leið, sem þeir máttu. Fóru þeir nótt ok dag ok sneru til Upplanda, ok þaðan norðr um Dofrafjall, ok léttu eigi, fyrr en þeir kómu á fund Hákonar konungs ok sǫgðu um sína ferð sem farit hafði.

Egill ok fǫrunautar hans fóru um kveldit yfir halsinn. Var þat þar skjótast af at segja, at þeir fóru þegar af veginum. Var snjórinn mikill. Lágu hestarnir á kafi annat skeið, svá at draga varð upp. Þar váru kleifar ok kjarrskógar nokkurir, en um kjǫrrinn ok kleifarnir var alltorsótt. Var þeim þá seinkun mikil at hestunum, en mannfǿrðin var in þyngsta. Mǿddusk þeir þá mjǫk, en þó kómusk þeir af halsinum ok sá þá fyrir sér bǿ mikinn ok sóttu þangat til.

Ok er þeir kómu í túnit, þá sá þeir, at þar stóðu menn úti, Ármóðr ok sveinar hans. Kǫstuðusk þeir orðum á ok spurðusk tíðenda. Ok er Ármóðr vissi, at þeir váru sendimenn konungs, þá bauð hann þeim þar gisting. Þeir þekkðusk þat. Tóku húskarlar Ármóðar við hestum þeirra ok reiða, en bóndi bað Egil ganga inn í stofu, ok þeir gerðu svá. Ármóðr setti Egil í ǫndvegi á inn óǿðra bekk, ok þar fǫrunauta hans útar frá. Þeir rǿddu margt um, hversu erfiðliga þeir hǫfðu farit um kveldit, en heimamǫnnum þótti mikit undr, er þeir hǫfðu fram komizk, ok sǫgðu, at þar vǽri engum manni fǿrt, þó at snjólaust vǽri.

Þá mǽlti Ármóðr: Þykkir yðr eigi sá beini beztr, at yðr sé borð sett ok gefinn náttverðr, en síðan farið þér at sofa? Munuð þér þá hvílask bezt.

Þat glíkar oss allvel, segir Egill.

Ármóðr lét þá setja þeim borð, en síðan váru settir fram stórir askar, fullir af skyri. Þá lét Ármóðr, at honum þǿtti þat illa, er hann hafði eigi mungát at gefa þeim. Þeir Egill váru mjǫk þyrstir af mǿði. Tóku þeir upp askana ok drukku ákaft skyrit, ok þó Egill miklu mest. Engi kom ǫnnur vistin fram, Þar var margt hjóna. Húsfreyja sat á þverpalli ok þar konur hjá henni, dóttir bónda var á golfinu, 10 vetra eða 11. Húsfreyja kallaði hana til. ok mǽlti í eyra henni. Síðan fór mǽrin útar fyrir borðit, þar er Egill sat. Hon kvað:

Ármóðr laust meyna ok bað hana þegja. Mǽlirðu þat jafnan, er verst gegnir.

Mǽrin gekk á brott, en Egill skaut niðr skyraskinum, ok var þá nǽr tómr. Váru þá ok brott teknir askarnir frá þeim. Gengu þá ok heimamenn í sǽti sín, ok váru borð upp tekin um alla stofu ok sett á vist. Því nǽst kómu inn sendingar ok váru þá settar fyrir Egil sem fyrir aðra menn.

Því nǽst var ǫl inn borit, ok var þat it sterkasta mungát. Var þá brátt drukkinn einmenningr. Skyldi einn maðr drekka af dýrshorni. Var þar mestr gaumr at gefinn, er Egill var ok sveitungar hans. Skuldu drekka sem ákafast. Egill drakk ósleitiliga fyrst langa hríð. En er fǫrunautar hans gerðusk ófǿrir, þá drakk hann fyrir þá, þat er þeir máttu eigi. Gekk svá til þess, er borð fóru brott. Gerðusk þá ok allir mjǫk drukknir, þeir er inni váru, en hvert full, er Ármóðr drakk. þá mǽlti hann: Drekk ek til þín, Egill. En húskarlar drukku til fǫrunauta Egils. ok hǫfðu hinn sama formála. Maðr var til þess fenginn, at bera þeim Agli hvert full, ok eggjaði sá mjǫk, at þeir skyldi skjótt drekka. Egill mǽlti við fǫrunauta sína, at þeir skuldu þá ekki drekka, en hann drakk fyrir þá, þat er þeir máttu eigi annan veg undan komask.

Egill fann þá, at honum myndi eigi svá búit eira. Stóð hann þá upp ok gekk um golf þvert, þangat er Ármóðr sat. Hann tók hǫndum í axlir honum ok kneikti hann upp at stǫfum. Síðan þeysti Egill upp ór sér spýju mikla, ok gaus í andlit Ármóði, í augun ok nasarnar ok í munninn. Rann svá ofan um bringuna, en Ármóði var við andhlaup, ok er hann fekk ǫndunni frá sér hrundit, þá gaus upp spýja. En allir mǽltu, þeir er hjá váru. húskarlar Ármóðar, at Egill skyldi fara allra manna armastr ok hann vǽri inn versti maðr af þessu verki, er hann skyldi eigi ganga út, er hann vildi spýja, en verða eigi at undrum inni í drykkjustofunni. Egill segir:

Ekki er at hallmǽla mér um þetta, þó at ek gera sem bóndi gerir, spýr hann af ǫllu afli, eigi síðr en ek.

Síðan gekk Egill til rúms síns ok settisk niðr, bað þá gefa sér at drekka. Þá kvað Egill við raust.

Ármóðr hljóp upp ok út, en Egill bað gefa sér drekka. Þá mǽlti húsfreyja við þann mann, er þeim hafði skenkt um kveldit, at hann skyldi gefa drykk, svá at þá skyrti eigi meðan þeir vildi drekka. Síðan tók hann dýrshorn mikit ok fylldi ok bar til Egils. Egill kneyfði af horninu í einum drykk. Þá kvað hann:

Egill drakk um hríð ok kneyfði hvert horn, er at honum kom, en lítil var þá gleði í stofunni, þó at nokkurir menn drykki. Síðan stendr Egill upp ok fǫrunautar hans ok taka vápn sín af veggjum, er þeir hǫfðu upp fest. Ganga síðan til kornhlǫðu þeirrar, er hestar þeirra váru inni. Lǫgðusk þeir þar niðr í halm ok sváfu um nóttina.

Egill stóð upp um morgininn, þegar er dagaði. Bjuggusk þeir fǫrunautar ok fóru þegar, er þeir váru búnir, aftr til bǿjarins ok leita Ármóðs. Ok er þeir kómu til skemmubúrs þess, er Ármóðr svaf í ok kona hans ok dóttir, þá hratt Egill upp hurðunni ok gekk til rekkjunnar Ármóðar. Hann brá þá sverði, en annarri hendi greip hann í skegg Ármóði ok hnykkti honum á stokk fram, en kona Ármóðar ok dóttir hljópu upp ok báðu Egil, at hann drǽpi eigi Ármóð.

Egill segir, at hann skyldi þat gera fyrir þeirra sakir, því at þat er makligt. En hefði hann verðleika til, at ek drǽpa hann. Þá kvað. Egill:

Síðan sneið Egill af honum skeggit við hǫkuna. Síðan krǿkti hann fingrinum í augat, svá at úti lá á kinninni. Eftir þat gekk Egill á brott ok til fǫrunauta sinna.

Fara þeir þá leið sína, koma at dagverðarmáli til bǿjar Þorfinns. Hann bjó við Eiðaskóg. Þeir Egill krǫfðu dagverðar ok ǽja hestum sínum. Þorfinnr bóndi lét heimilt skuldu þat. Ganga þeir Egill þá inn í stofu.

Egill spurði, ef Þorfinnr hefði varr orðit við fǫrunauta hans. Hǫfðum vér hér mǽlt mót með oss.

Þorfinnr segir svá: Fóru hér 6 menn saman nokkuru fyrir dag. ok váru vápnaðir mjǫk.

Þá mǽlti húskarl Þorfinns: Ek ók í nótt eftir viði. ok fann ek 6 menn á leið, ok váru þat húskarlar Ármóðs, ok var þat miklu fyrir dag. Nú veit ek eigi, hvárt þeir munu allir einir ok hinir 6 menn, er þú sagðir frá.

Þorfinnr segir, at þeir menn, er hann hafði hitt, hǫfðu síðar farit en húskarlinn kom heim með viðarhlassit.

Ok er þeir Egill sátu ok mǫtuðusk, þá sá Egill, at kona sjúk lá í þverpallinum. Egill spurði Þorfinnr, hver kona sú vǽri, er þar var svá þungliga haldin.

Þorfinnr segir, at hon hét Helga ok var dóttir hans. Hefir hon haft langan vanmátt, ok þat var krǫm mikil. Fekk hon enga nótt svefn ok var sem hamstoli vǽri.

Hefir nokkurs í verit leitat, segir Egill, um mein hennar? Þorfinnr segir:

Ristnar hafa verit rúnar ok er sá einn bóndasonr heðan skammt í brott, er þat gerði, ok er síðan miklu verr en áðr, eða kanntu Egill nokkut gera at slíkum meinum? Egill segir:

Vera kann, at ekki spillisk við, þó at ek koma til.

Ok er Egill var mettr, gekk hann þar til, er konan lá, ok rǿddi við hana. Hann bað þá hefja hana ór rúminu. ok leggja undir hana hrein klǽði. Ok nú var svá gǫrt. Síðan rannsakaði hann rúmit, er hon hafði hvílt í, ok þar fann hann talkn, ok váru þar á rúnar. Egill las þǽr, ok síðan telgði hann af rúnarnar ok skóf þǽr í eld niðr. hann brenndi talknit allt. ok lét bera í vind klǽði þau, er hon hafði haft áðr. Þá kvað Egill:

Egill reist rúnar ok lagði undir hǿgendit í hvíluna, þar er hon hvíldi. Henni þótti, sem hon vaknaði ór svefni, ok sagði, at hon var þá heil, en þó var hon máttlítil. En faðir hennar ok móðir urðu stórum fegin. Bauð Þorfinnr, at Egill skyldi þar hafa allan forbeina, þann er hann þóttisk þurfa.

Egill segir fǫrunautum sínum, at hann vill fara ferð sína ok bíða eigi lengr. Þorfinnr átti son, er Helgi hét. Hann var vaskligr maðr. Þeir feðgar buðu Agli fǫruneyti sitt um skóginn. Sǫgðu þeir, at þeir vissi til sanns, at Ármóðr skegg hafði gǫrt menn 6 á skóginn fyrir þá, ok þó glíkara, at vera myndi fleiri sátirnar á skóginum, ef hin fyrsta slyppi. Váru þeir Þorfinnr 4 saman, er til ferðar buðusk. Þá kvað Egill vísu:

Þeir Þorfinnr réðu þessu, at þeir fóru á skóginn með Agli, ok váru þeir þá 8 saman. Ok er þeir kómu þar, er sátin var var fyrir, þá sá þeir þar menn. En þeir húskarlar Ármóðar, er þar sátu, sá, at þar fóru 8 menn ok þótti þeim sér ekki fǿri til at ráða. Leyndusk þá í brott á skóginn. En er þeir Egill kómu þar, sem njósnarmenn hǫfðu verit, þá sá þeir, at eigi var allt frítt. Þá mǽlti Egill, at þeir Þorfinnr skuldu aftr fara, en þeir buðu at fara lengra. Egill vildi þat eigi ok bað þá fara heim. Ok þeir gerðu svá ok hurfu aftr, en þeir Egill heldu fram ferðinni ok váru þá 4 saman.

Ok er á leið daginn, urðu þeir Egill varir við, at þar váru 6 menn á skóginum, ok þóttusk vita, at þar mundu vera húskarlar Ármóðar. Njósnarmenn hljópu upp ok réðu at þeim, en þeir í mót, ok varð sá fundr þeirra, at Egill felldi 2 menn. En hinir, er eftir váru, hljópu þá í skóginn.

Síðan fóru þeir Egill sína leið ok gerðisk þá ekki til tíðenda, áðr þeir kómu af skóginum ok tóku gisting við skóginn at bónda þess, er Alfr hét ok var kallaðr Alfr inn auðgi. Hann var maðr gamall ok auðigr at fé, maðr einrǿnn, svá at hann mátti ekki hafa hjón með sér, nema fá ein. Góðar viðtǫkur hafði Egill þar. Ok var Alfr við hann málreitinn. Spurði Egill margra tíðenda, en Alfr sagði slíkt, er hann spurði. Þeir rǿddu flest um jarlinn ok um sendimenn Noregskonungs, þá er fyrr hǫfðu farit austr þangat at heimta skatt. Alfr var engi vinr jarls í rǿðum sínum.

Egill bjósk snemma um morgininn til farar ok þeir fǫrunautar. En at skilnaði gaf Egill Alfi loðolpu. Alfr tók þakksamliga við gjǫfinni. Ok má hér gera mér af loðkápu, ok bað Egil. þar koma til sín, er hann fǿri aftr. Skilðusk þeir vinir, ok fór Egill ferðar sinnar ok kom aftan dags til hirðar jarlsins Arnviðar ok fekk þar allgóðar viðtǫkur. Var þeim fǫrunautum skipat nǽst ǫndvegismanni.

Ok er þeir Egill hǫfðu þar verit um nótt, þá bera þeir upp ørendi sín við jarlinn ok orðsending konungs ór Noregi ok segja, at hann vill hafa skatt þann allan af Vermalandi, sem áðr hefir eftir staðit, síðan Arnviðr var þar yfir settr.

Jarlinn segir, at hann hefði af hǫndum greitt allan skatt ok fengit í hendr sendimǫnnum konungs. En eigi veit ek, hvat þeir hafa síðan við gǫrt, hvárt þeir hafa fengit konungi, eða hafa þeir hlaupit af landi á brott með. En því at þér berið sannar jarteignir til, at konungr hefir yðr sent, þá mun ek greiða skatt þann allan, sem hann á at réttu, ok fá yðr í hǫnd, en eigi vil ek ábyrgjask síðan, hvernig yðr fersk með.

Dveljask þeir Egill þar um hríð, en áðr Egill fǿri í brott, greiðir jarl þeim skattinn. Var þat sumt í silfri, sumt í grávǫru.

Ok er þeir Egill váru búnir, þá fóru þeir aftr á leið. Segir Egill jarli at skilnaði þeirra: Nú munum vér fǿra konungi skatt þenna, er vér hǫfum við tekit, en þat skaltu vita, jarl, at þetta er fé miklu minna, en konungi þykkisk hér eiga. Ok er þat þó ekki talit, er honum mun þykkja, at þér eigið at gjalda aftr sendimenn hans manngjǫldum, þá er menn kalla, at þér munuð hafa drepa látit.

Jarl segir, at þat var eigi satt. Skilðusk þeir at þessu.

Ok er Egill var á brottu, þá kallaði jarl til sín brǿðr 2, er hvárrtveggi hét Ulfr. Hann mǽlti svá: Egill sjá hinn mikli, er hér var um hríð, ǽtla ek at oss muni allóþarfr, er hann kemr til konungs. Megum vér af því marka, hvernig hann mun bera fyrir konung várt mál, er hann jós slíku í augu oss upp, aftǫku konungsmanna. Nú skuluð þit fara eftir þeim ok drepa þá alla ok láta þá ekki bera róg þetta fyrir konung. Þykki mér þat ráðligast, at þér sǽtið þeim á Eiðaskógi. Hafið með yðr menn svá marga, at þat sé víst, at engi þeirra komisk undan, en þér fáið ekki mannspell af þeim.

Nú búask þeir brǿðr til ferðar ok hǫfðu 30 manna. Fóru þeir á skóginn ok kunnu þeir þar hvern stíg fyrir. Heldu þeir þá njósn um ferð Egils.

Á skóginum váru tvennar leiðir. Var ǫnnur at fara yfir ás nokkurn, ok var þar klif bratt ok einstigi yfir at fara. var sú leiðin skemmri, en ǫnnur var fyrir framan ásinn at at fara, ok váru þar fen stór ok hǫggnar á lágir, ok var þar ok einstigi yfir at fara, ok sátu 15 í hvárum stað.

Egill fór til þess, er hann kom til Alfs, ok var þar um nótt í góðum beinleika. Eftir um morgininn stóð hann upp fyrir dag, bjósk þá til ferðar. Ok er þeir sátu yfir dagverði, þá kom þar Alfr bóndi. Hann mǽlti: Snemma búizk þér, Egill, en hitt mundi mitt ráð, at hrapa ekki ferðinni, sjásk heldr fyrir, því at ek ǽtla, at menn muni settir fyrir yðr á skóginn. Ek hefi ekki menn til at fá þér til fylgðar, svá at þér sé styrkr at, en þat vil ek bjóða, at þú dvelisk hér með mér, þar til er ek kann þat segja þér, at fǿrt mun um skóginn. Egill segir:

Þat mun ekki nema hégómi einn. Mun ek fara veg minn, sem ek hefi áðr ǽtlat, Þeir Egill bjuggusk til farar, en Alfr latti ok bað hann aftr fara, ef hann yrði varr við, at vegrinn vǽri troðinn, sagði at þar hefði engi maðr farit yfir skóginn austan, síðan er Egill fór austr, nema þessir hafi farit, er mér er ván, at yðr vili finna.

Hvat ǽtlar þú, hversu margir þeir muni vera, ef svá er, sem þér segið? Ekki erum vér uppnǽmir, þó at nokkurr sé liðsmunr. Hann segir:

Ek var farinn fram til skógarins ok húskarlar mínir með mér, ok kómum vit á mannafar, ok lá sú slóð fram á skóginn, ok mundu þeir hafa verit margir saman. En ef þú trúir eigi því, er ek segi þér, þá far þangat ok sjá slóðina, en snú aftr, ef þér sýnisk, sem ek segi þér.

Egill fór sína leið. Ok er þeir kómu á veginn þann, er á skóginn lá, þá sá þeir þar bǽði manna spor ok hrossa. Þá mǽltu fǫrunautar Egils, at þeir skuldu aftr hverfa.

Fara munum vér, sagði Egill. Þykki mér þat ekki undarligt, þó at menn hafi farit um Eiðaskóg, því at þat er alþýðuleið.

Síðan fara þeir, ok helzk ferillinn, ok var þá fjǫlði spora, ok er þeir koma þar, er leiðir skilði, þá skilði ok slóðina, ok var þá jafnmikil í hvárn stað.

Þá mǽlti Egill: Nú þykki mér vera mega, at Alfr hafi satt sagt. Skulum vér nú búask um, svá sem oss sé ván, at fundr várr muni verða.

Síðan kasta þeir Egill af sér skikkjum ok ǫllum lausaklǽðum. Leggja þeir þat í sleða. Egill hafði haft í sleða sínum bastlínu mjǫk mikla, því at þat er siðr manna, er aka langar leiðir, ok hafa með sér lausataugir, ef at reiða þarf at gera. Egill tók hellustein mikinn ok lagði fyrir brjóst sér ok kviðinn. Síðan rábendi hann þar at tauginni ok vafði henni sívafi ok bjó svá allt upp um herðarnar. Þá kvað Egill:

Skógr er á þann veg, at mǫrk er stór allt at byggðinni hvárritveggju, en um miðjan skóginn er víða smáviði ok kjǫrr, en sumstaðar skóglaust með ǫllu.

Þeir Egill sneru leið ina skemmri, er yfir halsinn lá. Allir hǫfðu þeir skjǫldu ok hjalma ok hǫggvápn ok lagvápn. Egill fór fyrir. Ok er þeir fóru at halsinum, þá var þar undir niðri skógr, en skóglaust uppi á klifinu.

En er þeir váru komnir upp í klifit, þá hljópu 7 menn ór skóginum ok upp í kleifina eftir þeim ok skutu at þeim. Þeir Egill snerusk við ok stóðu þeir jafnfram um þvera gǫtuna. Þá kómu aðrir menn ofan at þeim á hamarinn, ok grýttu þeir þaðan á þá, ok var þeim þat miklu hǽttara. Þá mǽlti Egill:

Nú skuluð þér fara á hǽli undan í kleifina ok hlífask sem þér megið, en ek mun leita upp á bergit.

Þeir gerðu svá. Ok er Egill kom upp ór klifinu, þá váru þar fyrir 8 menn ok gengu allir senn at honum ok sóttu hann. En ekki er at segja frá hǫggva viðskiftum, svá lauk at hann felldi þá alla. Síðan gekk hann á bergit fram ok bar ofan grjót, ok stóð þar ekki við. lágu þar eftir 3 inir vermsku, en 4 kómusk í skóginn, ok váru þeir sárir ok barðir.

Síðan tóku þeir Egill hesta sína ok fóru fram á leið, til þess er þeir kómu yfir halsinn. En þeir hinir vermsku, er undan hǫfðu komizk, gerðu njósn félǫgum sínum, þeim er við fenin váru. Stefndu þeir þá fram hina neðri leiðina ok svá fram fyrir þá Egil á veginn.

Þá sagði Ulfr félǫgum sínum: Nú skulum vér fara at ráðum við þá, stilla svá til, at þeir nái eigi at renna. Hér er þannig til farit, segir hann, at leiðin liggr fram með halsinum, en feninu víkr at upp, ok er þar hamarr fyrir ofan, en brautin liggr þar fram í milli ok er eigi breiðari en gǫtubreidd. Skulu sumir fara fram um hamarinn ok taka við þeim, ef þeir vilja fram, en sumir skulu leynask hér í skóginum ok hlaupa síðan á bak þeim, er þeir koma fram um. Gǽtum svá til, at engi komisk undan.

Þeir gerðu svá, sem Ulfr mǽlti. Fór Ulfr fram um bergit ok 10 menn með honum.

Þeir Egill fara sína leið ok vissu ekki til þessar ráðagerðar, fyrr en þeir kómu í einstigit. Þá hljópu þar menn á bak þeim ok báru þegar vápn á þá. Þeir Egill snerusk í móti ok vǫrðusk. Nú drífa ok menn at þeim, þeir er verit hǫfðu fyrir framan hamarinn. Ok er Egill sá þat, snerisk hann í mót þeim. Var þar skammt hǫggva í millum, ok felldi Egill þar suma í gǫtunni, en sumir hurfu aftr, þar er jafnlendit var meira. Egill sótti þá eftir þeim. Þar fell Ulfr, ok at lyktum drap Egill þar einn 11 menn. Síðan sótti hann þar til, er fǫrunautar hans vǫrðu gǫtuna fyrir 8 mǫnnum. Váru þar hvárirtveggju sárir. Ok er Egill kom til, þá flýðu þegar hinir vermsku, en skógrinn var við sjalft. Kómusk þar undan 5 ok allir sárir mjǫk, en 3 fellu þar.

Egill hafði mǫrg sár ok engi stór. Fóru þeir nú sína leið. Hann batt sár fǫrunauta sinna, ok váru engi banvǽn. Settusk þeir þá í sleða ok óku, þat er eftir var dagsins.

En þeir inir vermsku, er undan kómusk, tóku hesta sína ok drógusk austr af skóginum til byggða. Váru þá bundin sár þeirra. fá þeir sér fǫruneyti, til þess er þeir kómu á fund jarls, ok segja honum sínar ófarar. Þeir segja, at hvárrtveggi Ulfr er fallinn. ok dauðir váru halfr þriði tǫgr manna. En 5 einir kómusk undan með lífi, ok þó þeir allir sárir ok barðir.

Jarl spurði, hvat þá vǽri tíðenda um Egil ok hans fǫrunauta. Þeir svara: Ógǫrla vissum vér, hversu mjǫk þeir váru sárir, en ǿrit djarfliga sóttu þeir at oss. Þá er vér várum átta en þeir 4, þá flýðum vér. Kómusk 5 á skóginn, en 3 létusk. En eigi sáum vér annat, en þeir Egill vǽri þá spánnýir.

Jarl sagði, at þeirra ferð var orðin in versta. Munda ek kunna því, at vér hefðim mannalát mikit, ef þér hefðið drepit þá Norðmennina, en nú er þeir koma vestr af skógi num ok segja þessi tíðendi Noregskonungi, þá eigum vér af honum ván hinna mestu afarkosta.