Bókastaðir

Eina nótt lá Egill í hǫfn nǫkkurri, ok gaf honum ekki at sigla;Eina nótt lá Egill í höfn nokkurri, ok gaf honum ekki at sigla; hann gekk á land einnsaman; hann kom í eitt rjóðr í skóginum; hann sá þar á hól einum jǫtun mikinn ok eina flagðkonu, þau drógusk um einn gullhring, ok varð hon orkuvana fyrir honum, ok fór hann hrakliga með hana, ok mátti þar sjá viðrlita mikil skǫp, því hon var stuttklædd;hann sá þar á hól einum jötun mikinn ok eina flagðkonu, þau drógust um einn gullhríng, ok varð hún orkuvana fyrir honum, ok fór hann hrakliga með hana, ok mátti þar sjá viðrlita mikil sköp, því hún var stuttklædd; hon loddi á hringinum eptir magni.hún loddi á hrínginum eptir magni.

Egill hjó til jǫtunsins, ok kom á ǫxlina;Egill hjó til jötunsins, ok kom á öxlina; jǫtuninn snarask þá við, ok rendi sverðit ofan eptir handleggnum, ok tók or aflvǫðvann, ok var þat svá mikit stykki, at einn maðr mundi eigi meira lypta.jötuninn snarast þá við, ok rendi sverðit ofan eptir handleggnum, ok tók or aflvöðvann, ok var þat svâ mikit stykki, at einn maðr mundi eigi meira lypta. Jǫtun hjó til Egils, ok kom á hǫndina við úlfliðinn, ok tók af, fell á jǫrð bæði hǫndin ok sverðit;Jötun hjó til Egils, ok kom á höndina við úlfliðinn, ok tók af, fèll á jörð bæði höndin ok sverðit; jǫtun bjósk til at veita hǫgg annat, sá Egill þá ekki annan sinn kost enn at flýja;jötun bjóst til at veita högg annat, sá Egill þá ekki annan sinn kost enn at flýja; elti jǫtun hann at skóginum, ok skildi þar með þeim, ok komsk Egill undan í skóginn, kom hann nú svá til sinna manna, at eptir var hǫnd hans;elti jötun hann at skóginum, ok skildi þar með þeim, ok komst Egill undan í skóginn, kom hann nú svâ til sinna manna, at eptir var hönd hans; sigldu þeir þá í brott þaðan.sigldu þeir þá í burt þaðan.

Egill fekk mikinn verk í hǫndina, en er tvær nætr voru liðnar, kom hann í hǫfn eina, ok lágu þar um nóttina, gat Egill þá ekki borit af sér verkinn, stóð hann þá upp úr sænginni, ok gekk Egill uppá skóginn, kom hann þá at lœk einum, þótti honum þat helzt frói, at hafa hǫndina niðri í lœknum, ok láta strauminn leika um sárit.Egill fèkk mikinn verk í höndina, en er 2 nætr voru liðnar, kom hann í höfn eina, ok lágu þar um nóttina, gat Egill þá ekki borit af sèr verkinn, stóð hann þá upp úr sænginni, ok gekk Egill uppá skóginn, kom hann þá at læk einum, þótti honum þat helzt frói, at hafa höndina niðri í læknum, ok láta strauminn leika um sárit. Þvínæst sá Egill út úr einum steini hvar kom eitt dvergsbarn, þat sótti vatn í skjólu; Egill tók fingrgull af hendi sér með tǫnnunum, ok lét reka í skjóluna fyrir barnit, en þat hljóp inn í steininn.Egill tók fíngrgull af hendi sèr með tönnunum, ok lèt reka í skjóluna fyrir barnit, en þat hljóp inn í steininn.

Litlu síðar kom dvergrinn út, ok spurði, hvar maðr væri, er glatt hefði barn sitt; Egill sagði til sín, ok sagði sér (lítt skulu) gull, meðan hann væri þannin farandi.Egill sagði til sín, ok sagði sèr (lítt skulu) gull, meðan hann væri þannin farandi.

‘Þat er íllt at vita,’ (sagði) dvergrinn, ‘ok far með mér inní steininn!’Þat er íllt at vita, (sagði) dvergrinn, ok far með mèr inní steininn! Egill gerði svá, tók dvergrinn þá at binda um stúfinn, ok tók úr verk allan, ok var gróinn um morguninn, tók dvergrinn þá at smíða honum eitt sverð, en uppfrá hjǫltunum gerði hann fal svá langan, at upp tók yfir olboganum, mátti þar spenna at, ok var svá hœgt at hǫggva með því sverði, sem heil væri hǫndin.Egill gjörði svâ, tók dvergrinn þá at binda um stúfinn, ok tók úr verk allan, ok var gróinn um morguninn, tók dvergrinn þá at smíða honum eitt sverð, en uppfrá hjöltunum gjörði hann fal svâ lángan, at upp tók yfir olboganum, mátti þar spenna at, ok var svâ hægt at höggva með því sverði, sem heil væri höndin. Dvergrinn gaf honum marga góða gripi, ok skildu þeir með vináttu; fór Egill þá til sinna manna.

Ok er nú saga (mín úti svá), "sagði Egill," at ek er þessi hinn sami Egill, sem nú hefi ek frá sagt um stund."Ok er nú saga (mín úti svâ), sagði Egill, at ek er þessi hinn sami Egill, sem nú hefi ek frá sagt um stund.

"Í miklar þrautir þykki mér þú komit hafa," sagði drótning, "eðr hvat líðr nú grautnum genta?"Í miklar þrautir þiki mèr þú komit hafa, sagði drottníng, eðr hvat líðr nú grautnum genta?

"Ek ætla, at hann sé full velgdr," sagði hon, "en þó er hann svá heitr, at hann er engum manni ætr, meðan hann er slíkr."Ek ætla, at hann sè full velgdr, sagði hún, en þó er hann svâ heitr, at hann er aungum manni ætr, meðan hann er slíkr.

"Þat mun nærri fara," sagði drótning, "at hann sé kólnaðr, er ek hafi sagt mín æfintýri, þvíat ekki hefir margt yfir mik drifit."Þat mun nærri fara, sagði drottníng, at hann sè kólnaðr, er ek hafi sagt mín æfintýri, þvíat ekki hefir margt yfir mik drifit.

"Ǫskrauðr hét jǫtun," sagði hon, "hann var kominn úr Jǫtunheimum;Öskrauðr hèt jötun, sagði hún, hann var kominn úr Jötunheimum; Kúla hét drótning hans;Kúla hèt drottníng hans; brœðr hans voru þeir Gautr ok Hildir;bræðr hans voru þeir Gautr ok Hildir; faðir minn Ǫskrauðr ok móðir mín áttu átján dœtr, ok var ek yngst af þeim, ok var þat allra manna mál, at ek væri vænst af þeim.faðir minn Öskrauðr ok móðir mín áttu 18 dætr, ok var ek ýngst af þeim, ok var þat allra manna mál, at ek væri vænst af þeim. Faðir minn ok móðir tóku sótt saman bæði, ok voru þau tyrfð ok trǫllum gefin, en við systr tókum allt silfr ok gull, en þeir Gautr ok Hildir áttu landit, ok urðu þeir lítt ásáttir.Faðir minn ok móðir tóku sótt saman bæði, ok voru þau tyrfð ok tröllum gefin, en við systr tókum allt silfr ok gull, en þeir Gautr ok Hildir áttu landit, ok urðu þeir lítt ásáttir. Faðir minn hafði átt þrjá kostgripi;Faðir minn hafði átt 3 kostgripi; þat var horn, tafl ok gullhringr;þat var horn, tafl ok gullhríngr; þeir brœðr tóku hornit ok taflit af oss systrum, en hringnum gátum við haldit, ok (var) þat góðr gripr.þeir bræðr tóku hornit ok taflit af oss systrum, en hríngnum gátum við haldit, ok (var) þat góðr gripr.

Systr mínar vildu bjóða yfir mik, ok varð ek ein at þjóna allt, ok ef ek mælti á móti, þá bǫrðu þær á mér, þóttumsk ek þá eigi mega við vera;Systr mínar vildu bjóða yfir mik, ok varð ek ein at þjóna allt, ok ef ek mælti á móti, þá börðu þær á mèr, þóttumst ek þá eigi mega við vera; hét ek þá á Þór, at gefa honum hafr þann, er hann vildi velja, en hann skyldi jafna með oss systrum.hèt ek þá á Þór, at gefa honum hafr þann, er hann vildi velja, en hann skyldi jafna með oss systrum. Þór kom til vár, hann lagðisk með systur minni hinni elztu, ok lá hjá henni um nóttina, en þær systr ǫfunduðu hana, ok drápu hana um morguninn.Þór kom til vor, hann lagðist með systur minni hinni elztu, ok lá hjá henni um nóttina, en þær systr öfunduðu hana, ok drápu hana um morguninn. Svá gerði Þór við allar systr mínar, at hann lá þær allar, ok voru allar drepnar, en þat kunni hver þeirra at mæla við aðra, ef nǫkkurri yrði þess auðit at eiga barn við Þór, at þat skyldi hvárki vaxa né vel dafna.Svâ gjörði Þór við allar systr mínar, at hann lá þær allar, ok voru allar drepnar, en þat kunni hver þeirra at mæla við aðra, ef nokkurri yrði þess auðit at eiga barn við Þór, at þat skyldi hvorki vaxa nè vel dafna. Síðan lá Þór hjá mér, ok gerði mér stúlku þessa, sem nú megið þið hér sjá, ok hefir þat hrinit á henni, sem þær báðu henni, þvíat hon er nú alin minni, enn þá er hon kom til.Síðan lá Þór hjá mèr, ok gjörði mèr stúlku þessa, sem nú megið þið hèr sjá, ok hefir þat hrinit á henni, sem þær báðu henni, þvíat hún er nú alin minni, enn þá er hún kom til. Þór gaf mér allan arfinn eptir (þær) systr, hefir hann ávalt verit mér í liðsinni síðan;Þór gaf mèr allan arfinn eptir (þær) systr, hefir hann ávalt verit mèr í liðsinni síðan; tók ek þá undir mik alla peningana;tók ek þá undir mik alla peníngana; sótti mik nú svá mikil ergi, at ek þóttumsk eigi mannlaus lifa mega.sótti mik nú svâ mikil ergi, at ek þóttumst eigi mannlaus lifa mega.

Hringr hét son konungs af Smálǫndum;Hríngr hèt son konúngs af Smálöndum; hann einn sá ek svá af mǫnnum, at mér leizk vel á, gerða ek þá ferð mína til móts við hann, en hann var þá farinn til Gautlands at biðja Ingibjargar, dóttur Bjarkmars jarls, flytta ek þá ferðinni, ok kom ek til Gautlands, var Hringr konungsson at drekka þá sitt brullaup, ok kom ek, þá er brúðina skyldi innleiða, lǫgðumsk ek þá niðr á strætit, ok ætlaða ek gera henni nǫkkur vélindi, en hon sá mik fyrr, ok spyrndi sínum fótum við mér, ok braut í mér báða lærleggina;hann einn sá ek svâ af mönnum, at mèr leizt vel á, gjörða ek þá ferð mína til móts við hann, en hann var þá farinn til Gautlands at biðja Íngibjargar, dóttur Bjarkmars jarls, flytta ek þá ferðinni, ok kom ek til Gautlands, var Hríngr konúngsson at drekka þá sitt brullaup, ok kom ek, þá er brúðina skyldi innleiða, lögðumst ek þá niðr á strætit, ok ætlaða ek gjöra henni nokkur vèlindi, en hún sá mik fyrr, ok spyrndi sínum fótum við mèr, ok braut í mèr báða lærleggina; var hon síðan leidd í hǫll ok sett í sæti sitt.var hún síðan leidd í höll ok sett í sæti sitt. Ek kom inní hǫllina, ok varð ek at einni flugu, ok fór ek upp undir hennar klæði, ok ætlaða ek at rífa hana á hol á náranum;Ek kom inní höllina, ok varð ek at einni flugu, ok fór ek upp undir hennar klæði, ok ætlaða ek at rífa hana á hol á náranum; hon þekti mik þegar, ok keyrir knífskapt sitt á síðu mér, ok braut í mér þrjú rifin, ok var mér til þess annast at fara í brottu.hún þekti mik þegar, ok keyrir knífskapt sitt á síðu mèr, ok braut í mèr 3 rifin, ok var mèr til þess annast at fara í burtu. Líðr nú á daginn, ok var brúðrin til sængr leidd, en þvínæst var brúðguminn útleiddr, tók ek hann þá í fang mér, ok þóttumsk ek hlaupa fram á sjófarhamra, ok ætlaða ek at drekkja honum, svá engi skyldi mega njóta hans;Líðr nú á daginn, ok var brúðrin til sængr leidd, en þvínæst var brúðguminn útleiddr, tók ek hann þá í fáng mèr, ok þóttumst ek hlaupa fram á sjófarhamra, ok ætlaða ek at drekkja honum, svâ engi skyldi mega njóta hans; en þá er ek þóttumsk sleppa honum ofan fyrir hamrana, þá varð eigi betr enn svá, at ek kastaði honum þá upp yfir fortjaldit, ok kom hann niðr í sængina hjá brúðinni, en ek var fangin griðalaus, ok mátta ek þá hvergi undan komask, skylda ek þá leysa líf mitt, ok skylda ek fara í undirheima, ok sækja þrjá kostgripi: skikkju þá, sem eigi mætti í eldi brenna, ok horn þat, er aldregi yrði allt af drukkit, ok tafl þat, sem sjálft léki sér, þegar nǫkkur léki annars vegar.en þá er ek þóttumst sleppa honum ofan fyrir hamrana, þá varð eigi betr enn svâ, at ek kastaði honum þá upp yfir fortjaldit, ok kom hann niðr í sængina hjá brúðinni, en ek var fángin griðalaus, ok mátta ek þá hvergi undan komast, skylda ek þá leysa líf mitt, ok skylda ek fara í undirheima, ok sækja 3 kostgripi: skikkju þá, sem eigi mætti í eldi brenna, ok horn þat, er aldregi yrði allt af drukkit, ok tafl þat, sem sjálft lèki sèr, þegar nokkur lèki annars vegar.

Nú fór ek í undirheima, ok fann ek Snía konung, ok gaf ek honum sextigi hafra ok pund gulls, ok keypta ek svá hornit;Nú fór ek í undirheima, ok fann ek Snía konúng, ok gaf ek honum 60 hafra ok pund gulls, ok keypta ek svâ hornit; en drótningu hans var búinn eitrdrykkr í tólftunna bikar, ok drakk ek þat fyrir hennar skuld, ok hefi ek síðan haft nǫkkurn lítinn brjóstsviða.en drottníngu hans var búinn eitrdrykkr í tólftunna bikar, ok drakk ek þat fyrir hennar skuld, ok hefi ek síðan haft nokkurn lítinn brjóstsviða.

Þaðan fór ek í Lúkanus fjall, þar fann ek þrjár konur, ef svá skyldi kalla, þvíat ek var barn hjá þeim at vexti, þær hǫfðu taflit at geyma;Þaðan fór ek í Lúkanus fjall, þar fann ek 3 konur, ef svâ skyldi kalla, þvíat ek var barn hjá þeim at vexti, þær höfðu taflit at geyma; ek gat náð því hálfu frá þeim, en þær sǫknuðu, ok fundu mik, ok báðu mik leggja aptr taflit, en ek sagðisk þat eigi gera, ok bað ek eina þeirra af mér taka, ok leggja þar undir taflit, en ek byrði mína af gulli, þótti þeim þat ekki ofrefli;ek gat náð því hálfu frá þeim, en þær söknuðu, ok fundu mik, ok báðu mik leggja aptr taflit, en ek sagðist þat eigi gjöra, ok bað ek eina þeirra af mèr taka, ok leggja þar undir taflit, en ek byrði mína af gulli, þótti þeim þat ekki ofrefli; hljóp þá ein á mik, ok greip í mitt hár, ok reif af mér ǫðrumegin reikar, ok þar með alla vangafylluna ok eyrat hit vinstra, varð hon mér harðtæk;hljóp þá ein á mik, ok greip í mitt hár, ok reif af mèr öðrumegin reikar, ok þar með alla vángafylluna ok eyrat hit vinstra, varð hún mèr harðtæk; ek stóð eigi fyrir, ok rak ek fingrna í augun á henni, ok krœkti ek þau bæði úr henni, snera ek henni þá til sveiflu, ok festi hon fótinn í bjargrifu, ok sleit ek hana úr augakǫllunum, ok skildi svá með okkr.ek stóð eigi fyrir, ok rak ek fíngrna í augun á henni, ok krækti ek þau bæði úr henni, snèra ek henni þá til sveiflu, ok festi hún fótinn í bjargrifu, ok sleit ek hana úr augaköllunum, ok skildi svâ með okkr. Ǫnnur hljóp nú at mér, ok rak hnefann á nasir mér, ok braut í mér nefit, ok þykkir þat nǫkkur lítil lýti á mér síðan, ok þar fylgðu með þrjár tennrnar, en ek greip í brjóstin á henni, ok reif ek þau bæði af henni niðr at bringuteinum, þar fylgði ok með magállinn.Önnur hljóp nú at mèr, ok rak hnefann á nasir mèr, ok braut í mèr nefit, ok þikir þat nokkur lítil lýti á mèr síðan, ok þar fylgðu með 3 tennrnar, en ek greip í brjóstin á henni, ok reif ek þau bæði af henni niðr at brínguteinum, þar fylgði ok með magállinn. Síðan hljóp at mér hin þriðja, ok var sú minnst fyrir sér, ætlaða ek at stinga úr henni augun, sem hinni fyrri, en hon beit af mér tvá fingrna, lék ek henni þá hælkrók, ok feldi hana bak aptr;Síðan hljóp at mèr hin þriðja, ok var sú minnst fyrir sèr, ætlaða ek at stínga úr henni augun, sem hinni fyrri, en hún beit af mèr 2 fíngrna, lèk ek henni þá hælkrók, ok feldi hana bak aptr; hon bað mik þá miskunnar, en ek sagða at hon fengi ekki líf, utan hon fengi mér allt taflit, en hon dvaldi þess ekki, lét ek hana þá upp standa, ok gaf hon mér at skilnaði eitt gler, ok þat með þeirri náttúru, at hverr, sem í þat lítr, má vera þeim líkr, sem ek vil, en ef mik lystir, þá má ek þann verða láta blindan, sem í lítr.hún bað mik þá miskunnar, en ek sagða at hún fengi ekki líf, utan hún fengi mèr allt taflit, en hún dvaldi þess ekki, lèt ek hana þá upp standa, ok gaf hún mèr at skilnaði eitt gler, ok þat með þeirri náttúru, at hverr, sem í þat lítr, má vera þeim líkr, sem ek vil, en ef mik lystir, þá má ek þann verða láta blindan, sem í lítr.

Fór ek nú niðr í undirdjúp, at sækja skikkjuna, fann ek þá hǫfðingja myrkranna, en er hann sá mik, mælti hann til samfara við mik, þótti mér sem þat mundi Óðinn vera, þvíat hann var einsýnn;Fór ek nú niðr í undirdjúp, at sækja skikkjuna, fann ek þá höfðíngja myrkranna, en er hann sá mik, mælti hann til samfara við mik, þótti mèr sem þat mundi Óðinn vera, þvíat hann var einsýnn; bað hann mik eiga skikkjuna, ef ek vilda þat tilvinna, at sækja hana þangat, sem hon væri, var þangat at hlaupa yfir eitt mikit bál;bað hann mik eiga skikkjuna, ef ek vilda þat tilvinna, at sækja hana þángat, sem hún væri, var þángat at hlaupa yfir eitt mikit bál; lá ek fyrst hjá Óðin, ok hljóp ek síðan yfir bálit, ok fekk ek skikkjuna, ok er ek síðan skinnlaus um allan kroppinn.lá ek fyrst hjá Óðin, ok hljóp ek síðan yfir bálit, ok fèkk ek skikkjuna, ok er ek síðan skinnlaus um allan kroppinn. Fór ek við svá búit heim aptr;Fór ek við svâ búit heim aptr; fann ek þau Hring ok Ingibjǫrgu, ok fœrða ek þeim gripina, ok skildu vér eigi fyrr, enn ek svór at hefna þessa aldri;fann ek þau Hríng ok Íngibjörgu, ok færða ek þeim gripina, ok skildu vèr eigi fyrr, enn ek svór at hefna þessa aldri; fór ek þá heim eigi erindi feginn, ok skal ek muna þá hina gauzku menn, meðan ek má lifa; en frá smáleikum þeim, sem ek hefi átt við brœðr mína, mun ek síðar segja;en frá smáleikum þeim, sem ek hefi átt við bræðr mína, mun ek síðar segja; eðr hvat líðr nú grautnum genta?"eðr hvat líðr nú grautnum genta?

"Ek ætla, at hann sé nú hófliga heitr," sagði hon.Ek ætla, at hann sè nú hófliga heitr, sagði hún.

"Ber hann hingat þá," sagði kerling.Ber hann híngat þá, sagði kerlíng.

Síðan luku þau máltíð sinni, ok var þeim fóstbrœðrum fengin sæng, ok sváfu af um nóttina.Síðan luku þau máltíð sinni, ok var þeim fóstbræðrum fengin sæng, ok svófu af um nóttina.

Um morguninn vǫknuðu þeir brœðr snemma, kom kerling þá til þeirra, ok spurðu þeir, hversu framorðit væri, en hon sagði, at þeir mættu þar dveljask um daginn.Um morguninn vöknuðu þeir bræðr snemma, kom kerlíng þá til þeirra, ok spurðu þeir, hversu framorðit væri, en hún sagði, at þeir mættu þar dveljast um daginn. Stóðu þeir þá upp, ok klæddu sik, ok var kerling hin beinasta í ǫllu;Stóðu þeir þá upp, ok klæddu sik, ok var kerlíng hin beinasta í öllu; fóru þeir þá til borða, hafði kerling nú mungát ok góða matgjörð;fóru þeir þá til borða, hafði kerlíng nú mungát ok góða matgjörð; spurði kerling nú, hvert þeir ætluðu at fara, eðr hvert erindi þeir ætti;spurði kerlíng nú, hvert þeir ætluðu at fara, eðr hvert erindi þeir ætti; þeir sǫgðu henni nú ǫll sin erindi, ok spurðu hana, hvárt hon kynni enga grein á at gera, hvat orðit væri af dœtrum Tryggva konungs.þeir sögðu henni nú öll sin erindi, ok spurðu hana, hvort hún kynni aungva grein á at gjöra, hvat orðit væri af dætrum Tryggva konúngs.

"Eigi veit ek," sagði hon, "hvert ykkr verðr um auðit at ná þeim, en þat mun ek fyrst segja ykkr, at eptir andlát Ǫskrauðs jǫtuns, þá urðu þeir brœðr ekki ásáttir, hverr konungr skyldi vera;Eigi veit ek, sagði hún, hvert ykkr verðr um auðit at ná þeim, en þat mun ek fyrst segja ykkr, at eptir andlát Öskrauðs jötuns, þá urðu þeir bræðr ekki ásáttir, hverr konúngr skyldi vera; þóttusk báðir tilkomnir, kom þeim ásamt með, at sá skyldi konungr verða, sem ágætari konungsdóttur gæti fengit ok hagari, ok fór Gautr heiman fyrri, ok tók Hildi hina eldri, dóttur Hertryggva konungs, en Hildir fór seinna, ok tók Bekkhildi, ok eru þær nú báðar hér í Jǫtunheimum, en eigi veit ek nú, hvárt þær liggja lausar fyrir, en nú í vetr á jólum á at vera brullaup þeirra, ok eiga þá ǫll trǫll saman at koma, ok dœma, hvár þeirra systra hagari er."þóttust báðir tilkomnir, kom þeim ásamt með, at sá skyldi konúngr verða, sem ágætari konúngsdóttur gæti fengit ok hagari, ok fór Gautr heiman fyrri, ok tók Hildi hina eldri, dóttur Hertryggva konúngs, en Hildir fór seinna, ok tók Bekkhildi, ok eru þær nú báðar hèr í Jötunheimum, en eigi veit ek nú, hvort þær liggja lausar fyrir, en nú í vetr á jólum á at vera brullaup þeirra, ok eiga þá öll tröll saman at koma, ok dæma, hvor þeirra systra hagari er.

"Mikit batnar nú um," sagði Ásmundr, "þegar við vitum, hvar þær eru niðrkomnar, ok væri mikit undir um, ef þú værir í liðsinni með okkr."Mikit batnar nú um, sagði Ásmundr, þegar við vitum, hvar þær eru niðrkomnar, ok væri mikit undir um, ef þú værir í liðsinni með okkr.

"Svá at eins er frændsemi vár góð," sagði hon, "at ek á þeim lítit gott upp at unna, ef eigi nyti meir manndygðar minnar enn tilverknaðar þeirra, en hér munu þið hvílask í dag, ok mun ek sýna ykkr féhirðslur mínar."Svâ at eins er frændsemi vor góð, sagði hún, at ek á þeim lítit gott upp at unna, ef eigi nyti meir manndygðar minnar enn tilverknaðar þeirra, en hèr munu þið hvílast í dag, ok mun ek sýna ykkr fèhirðslur mínar.

Þeir létu vel yfir því;Þeir lètu vel yfir því; en þá borð voru ofan tekin, leiddi kerling þá í afhelli mikinn, voru þar miklar fjárhirðslur, ok lauk hon þeim upp, ok voru þar í margir góðir gripir ok fásénir, þótti þeim þat gott á at líta.en þá borð voru ofan tekin, leiddi kerlíng þá í afhelli mikinn, voru þar miklar fjárhirðslur, ok lauk hún þeim upp, ok voru þar í margir góðir gripir ok fásènir, þótti þeim þat gott á at líta. Þvínæst tók kerling upp eitt eski;Þvínæst tók kerlíng upp eitt eski; hon lauk því upp, ok kendi þar góðan ilm at.hún lauk því upp, ok kendi þar góðan ilm at. Þar þekti Egill hǫnd sína, ok þat gull, sem á henni átti at vera, sýndisk honum hǫndin heit, ok rauk af, ok þǫfta æðarnar.Þar þekti Egill hönd sína, ok þat gull, sem á henni átti at vera, sýndist honum höndin heit, ok rauk af, ok þöfta æðarnar.

Kerling mælti: "þykkisk þú nokkut, Egill! þekkja hǫndina."Kerlíng mælti: þikist þú nokkut, Egill! þekkja höndina.

"At vísu," sagði Egill, "ok kenni ek gull þetta, er móðir mín gaf mér, eðr hversu komstu at hendinni."At vísu, sagði Egill, ok kenni ek gull þetta, er móðir mín gaf mèr, eðr hversu komstu at hendinni.

"Segja má ek þér þat," sagði kerling;Segja má ek þèr þat, sagði kerlíng; "Gautr, bróðir minn, kom til mín, ok falaði at (mér) gullhringinn hinn góða, sem ek vilda eigi selja honum, en nokkuru síðar, er dóttir mín fór til geita, kom hann at henni, ok gaf henni þann drykk, at hon æpti einatt, ok skyldi aldri huggask mega, fyrr enn ek fœrða henni hringinn þangat á hólinn, sem hon lá, en þá ek kom með hringinn, kom Gautr þar, ok vildi taka af mér hringinn, en ek spornaða við, ok urðu með okkr sviptingar miklar, en er viðlá, at ek munda missa hringinn, kom maðr úr skóginum, ok sýndisk mér þér líkr, Egill! ok hjó jǫtun mikit hǫgg, en jǫtun hjó af honum hǫndina, en síðan hlupu þeir til skógar, en ek tók upp hǫndina, ok hef ek geymt hana síðan, ok lagða ek hjá lífsgrǫs, svá hon mátti ekki deyja, þykki mér bera saman með okkr, Egill! at þú munir þessi maðr verit hafa;Gautr, bróðir minn, kom til mín, ok falaði at (mèr) gullhrínginn hinn góða, sem ek vilda eigi selja honum, en nokkuru síðar, er dóttir mín fór til geita, kom hann at henni, ok gaf henni þann drykk, at hún æpti einatt, ok skyldi aldri huggast mega, fyrr enn ek færða henni hrínginn þángat á hólinn, sem hún lá, en þá ek kom með hrínginn, kom Gautr þar, ok vildi taka af mèr hrínginn, en ek spornaða við, ok urðu með okkr sviptíngar miklar, en er viðlá, at ek munda missa hrínginn, kom maðr úr skóginum, ok sýndist mèr þèr líkr, Egill! ok hjó jötun mikit högg, en jötun hjó af honum höndina, en síðan hlupu þeir til skógar, en ek tók upp höndina, ok hef ek geymt hana síðan, ok lagða ek hjá lífsgrös, svâ hún mátti ekki deyja, þiki mèr bera saman með okkr, Egill! at þú munir þessi maðr verit hafa; eðr muntu voga, at ek vekja upp undina, ok ber ek mik at grœða við hǫndina?"eðr muntu voga, at ek vekja upp undina, ok ber ek mik at græða við höndina?

"Mér þykkir litlu til tína," sagði Egill.Mèr þikir litlu til tína, sagði Egill.

Síðan tók hon falinn af Eigli, ok deyfir hǫndina, ok varð Eigli ekki sárt við, at hon skar af framan.Síðan tók hún falinn af Eigli, ok deyfir höndina, ok varð Eigli ekki sárt við, at hún skar af framan. Síðan lagði hon yfir lífsgrǫs, ok sveipaði um silki, ok helt at allan daginn, fann Egill þá, at líf fœrðisk í.Síðan lagði hún yfir lífsgrös, ok sveipaði um silki, ok hèlt at allan daginn, fann Egill þá, at líf færðist í. Síðan lagði kerling hann í sæng, ok sagði at þeir skyldu þar dveljask, þar at hann væri gróinn;Síðan lagði kerlíng hann í sæng, ok sagði at þeir skyldu þar dveljast, þar at hann væri gróinn; en at liðnum þremr nóttum var Egill gróinn, ok var honum eigi ómjúkari hǫndin, enn þá hon var heil, en svá var, sem rauðr þráðr lægi um.en at liðnum þremr nóttum var Egill gróinn, ok var honum eigi ómjúkari höndin, enn þá hún var heil, en svâ var, sem rauðr þráðr lægi um.

Spurðu þeir þá kerling, hver ráð hon leggi til með þeim, en hon segir, at þeir skyldu þar bíða brullaups: "er heðan skamt fylgjumaðr minn, er Skrǫggr heitir, ok ef vér ynnum nokkut á við þá brœðr, þœtti mér vel til standa, at við nytum þess."Spurðu þeir þá kerlíng, hver ráð hún leggi til með þeim, en hún segir, at þeir skyldu þar bíða brullaups: er hèðan skamt fylgjumaðr minn, er Skröggr heitir, ok ef vèr ynnum nokkut á við þá bræðr, þætti mèr vel til standa, at við nytum þess.

Líðr nú til jóla.Líðr nú til jóla.

Þar er nú til at taka, at þeir brœðr, Gautr ok Hildir, láta þing stefna, kom þar til fólk um alla Jǫtunheima, þar var ok Skrǫggr, þvíat hann var lǫgmaðr trǫllanna, ok voru nú þangat leiddar konungsdœtrnar, ok gersimar þær, sem þær hǫfðu gjörfar.Þar er nú til at taka, at þeir bræðr, Gautr ok Hildir, láta þíng stefna, kom þar til fólk um alla Jötunheima, þar var ok Skröggr, þvíat hann var lögmaðr tröllanna, ok voru nú þángat leiddar konúngsdætrnar, ok gersimar þær, sem þær höfðu gjörfar. Brynhildr hafði gǫrt eitt klæði;Brynhildr hafði gjört eitt klæði; þat var með þeirri náttúru, at þat mátti líða í lopti, ok þar niðr koma sem vildi; mátti þar fœra á mikla byrði.mátti þar færa á mikla byrði. Bekkhildr hafði gǫrt eina skyrtu, ok festi ekki vápn á, ok eigi mátti sá á sundi mœðask, er í henni var.Bekkhildr hafði gjört eina skyrtu, ok festi ekki vopn á, ok eigi mátti sá á sundi mæðast, er í henni var. Nú er í orð lagt, hvár þeirra systra hagari væri, var þá lagit í dóm allra trǫlla, en þau urðu eigi ásátt, ok dæmdu undir Skrǫgg lǫgmann, en hann lagði sinn úrskurð á, at Brynhildr væri fríðari, ok á klæðinu væri meiri hagleikr: ok því skal Gautr konungr vera, ok eiga Brynhildi, en hálfu landi skyldi stýra hvárr;Nú er í orð lagt, hvor þeirra systra hagari væri, var þá lagit í dóm allra trölla, en þau urðu eigi ásátt, ok dæmdu undir Skrögg lögmann, en hann lagði sinn úrskurð á, at Brynhildr væri fríðari, ok á klæðinu væri meiri hagleikr: ok því skal Gautr konúngr vera, ok eiga Brynhildi, en hálfu landi skyldi stýra hvorr; sleit nú með því þinginu.sleit nú með því þínginu. Buðu þeir brœðr þá hǫfðingjunum í brullaup sín, ok þeim sem mest mark var at.Buðu þeir bræðr þá höfðíngjunum í brullaup sín, ok þeim sem mest mark var at.

Kemr Skrǫggr nú heim, ok sagði kerling, hvat dœmt hafði verit á þinginu, ok nær brullaupin eiga at vera.Kemr Skröggr nú heim, ok sagði kerlíng, hvat dæmt hafði verit á þínginu, ok nær brullaupin eiga at vera. Síðan voru þau lengi á tali, ok sagði hon honum, at hon vill veita þeim brœðrum;Síðan voru þau lengi á tali, ok sagði hún honum, at hún vill veita þeim bræðrum; biðr hann svá búask við um fjǫlmenni ok aðra hluti;biðr hann svâ búast við um fjölmenni ok aðra hluti; en Skrǫggr kvað svá vera skyldu.en Skröggr kvað svâ vera skyldu.

En móti því brullaupin skyldu vera, býsk kerling heiman, ok þeir fóstbrœðr með henni;En móti því brullaupin skyldu vera, býst kerlíng heiman, ok þeir fóstbræðr með henni; skal annar heita Fjalar, en annar Frosti. Kerling lét þá líta í glerit, ok sýndusk þeir þá svá stórir, at þeir voru trǫllum líkir, en miklu voru þeir fríðari enn aðrir menn.Kerlíng lèt þá líta í glerit, ok sýndust þeir þá svâ stórir, at þeir voru tröllum líkir, en miklu voru þeir fríðari enn aðrir menn. Hon fekk þeim sœmilig klæði, ok fara þau nú, ok koma þar sem þeir brœðr réðu fyrir;Hún fèkk þeim sæmilig klæði, ok fara þau nú, ok koma þar sem þeir bræðr rèðu fyrir; þat hét á Gjallandibrú, sátu þeir þá við drykkju.þat hèt á Gjallandibrú, sátu þeir þá við drykkju.

Kerling gekk í hellinn, en leit til annars;Kerlíng gekk í hellinn, en leit til annars; hon gekk fyrir Gaut, ok kvaddi hann vel.hún gekk fyrir Gaut, ok kvaddi hann vel.

Hann tók kveðju hennar, ok mælti: "hér er nýtt at komit, at þú gengr hingat á várar náðir."Hann tók kveðju hennar, ok mælti: hèr er nýtt at komit, at þú gengr híngat á vorar náðir.

Hon svarar: "þat stendr eigi svá af sér, sem vant er;Hún svarar: þat stendr eigi svâ af sèr, sem vant er; með oss hefir verit fæð nǫkkur hér til, ok dyl ek eigi, at ek sé þess valdandi, sé ek nú, Gautr frændi! at gæfan styðr þik, ok hefir þú nú fengit ágætt kvánfang, ok nú vil ek tilleggja af mínum mun, þat sem vár hefir áðr í millum farit;með oss hefir verit fæð nokkur hèr til, ok dyl ek eigi, at ek sè þess valdandi, sè ek nú, Gautr frændi! at gæfan styðr þik, ok hefir þú nú fengit ágætt kvonfáng, ok nú vil ek tilleggja af mínum mun, þat sem vor hefir áðr í millum farit; vil ek nú gefa þér hringinn góða, sómir hann vel konu þinni í bekkjargjǫf, ok með vináttu mína, heyrir þat okkrar frændsemi, at við skiptumsk góðu við."vil ek nú gefa þèr hrínginn góða, sómir hann vel konu þinni í bekkjargjöf, ok með vináttu mína, heyrir þat okkrar frændsemi, at við skiptumst góðu við.

Gautr sagðisk þess þakkir kunna: "eðr hvar hefir þú fengit menn þessa hinu vænu."Gautr sagðist þess þakkir kunna: eðr hvar hefir þú fengit menn þessa hinu vænu.

Hon sagði, at þeir væru synir Dumbs konungs úr Dumbshafi: "ok munu slíkir menn varla finnask í Jǫtunheimum, ef hæversku þarf at reyna, hef ek ætlat þá til at þjóna í brullaupi þínu."Hún sagði, at þeir væru synir Dumbs konúngs úr Dumbshafi: ok munu slíkir menn varla finnast í Jötunheimum, ef hæversku þarf at reyna, hef ek ætlat þá til at þjóna í brullaupi þínu.

Tekr hon nú hringinn, ok fekk Gaut, en hann þakkaði henni, ok skal hon þjóna í brullaupinu, ok ǫllu skyldi svá haga, sem þeir Fjalar ok Frosti vildi vera láta, ok voru þeim fengnir lyklar at ǫllum féhirðslum.Tekr hún nú hrínginn, ok fèkk Gaut, en hann þakkaði henni, ok skal hún þjóna í brullaupinu, ok öllu skyldi svâ haga, sem þeir Fjalar ok Frosti vildi vera láta, ok voru þeim fengnir lyklar at öllum fèhirðslum. Þvínæst koma boðsmenn, ok verðr þar fjǫlmenni mikit, skipaði kerling fyrir, ok varð þat at standa, sem hon talaði.Þvínæst koma boðsmenn, ok verðr þar fjölmenni mikit, skipaði kerlíng fyrir, ok varð þat at standa, sem hún talaði. Skrǫggr lǫgmaðr var þar fremstr virðingamanna.Skröggr lögmaðr var þar fremstr virðíngamanna.

Kerling sagði þeim systrum í hljóði, hverir þeir menn voru, er með henni fóru: "megi þið vera glaðar."Kerlíng sagði þeim systrum í hljóði, hverir þeir menn voru, er með henni fóru: megi þið vera glaðar. Urðu þær nú kátar, því þær hugðu íllt til ráðahagsins, en jǫtun þótti mikit batna, þegar þær voru kátar, ok þǫkkuðu þat frændkonu sinni ok sinn umgang.Urðu þær nú kátar, því þær hugðu íllt til ráðahagsins, en jötun þótti mikit batna, þegar þær voru kátar, ok þökkuðu þat frændkonu sinni ok sinn umgáng.

En er fólki var niðrskipat, ok brúðgumarnir niðrsettir, þá voru brúðirnar innleiddar, skorti þá eigi skjarkala ok galaskap, er flǫgðin hǫfðu.En er fólki var niðrskipat, ok brúðgumarnir niðrsettir, þá voru brúðirnar innleiddar, skorti þá eigi skjarkala ok galaskap, er flögðin höfðu. Skrǫggr lǫgmaðr sat á annan bekk ok bœndasveitin með honum, en Gautr ok Hildir á annan ok þeirra menn.Skröggr lögmaðr sat á annan bekk ok bændasveitin með honum, en Gautr ok Hildir á annan ok þeirra menn. Arinnefja sat hjá brúðum, ok hafði allan setning á þeirra háttum, ok margar aðrar stórskornar konur.Arinnefja sat hjá brúðum, ok hafði allan setníng á þeirra háttum, ok margar aðrar stórskornar konur. Fjalar ok Frosti skenktu brúðunum, ok skorti eigi áfengan drykk; líðr nú á kveldit, ok gerask menn drukknir.líðr nú á kveldit, ok gjörast menn drukknir.

Þá stendr Arinnefja upp, ok kallar til sín lǫgmanninn ok þá fóstbrœðr, ok segir, at þeir skulu bera inn bekkjargjafir.Þá stendr Arinnefja upp, ok kallar til sín lögmanninn ok þá fóstbræðr, ok segir, at þeir skulu bera inn bekkjargjafir. Voru þá innborin klæðit ok skyrtan, tafl þat hit góða, er brœðr hǫfðu átt, ok hringrinn hinn góði, er kerling hafði átt, ok margar gersimar aðrar.Voru þá innborin klæðit ok skyrtan, tafl þat hit góða, er bræðr höfðu átt, ok hríngrinn hinn góði, er kerlíng hafði átt, ok margar gersimar aðrar. Skrǫggr lǫgmaðr afhenti bekkjargjafirnar, en kerling tók við, ok geymdi.Skröggr lögmaðr afhenti bekkjargjafirnar, en kerlíng tók við, ok geymdi.

Tók hon þá klæðit, ok breiddi niðr á vǫllinn, ok lét þar uppá góðgripina, setti hon þar til Skinnnefju, dóttur sína, at bera þangat gull ok silfr, en hon gekk í hellinn, ok biðr Frosta ganga með sér, koma þau nú þar, sem þau skyldu liggja, Gautr ok Brynhildr;Tók hún þá klæðit, ok breiddi niðr á völlinn, ok lèt þar uppá góðgripina, setti hún þar til Skinnnefju, dóttur sína, at bera þángat gull ok silfr, en hún gekk í hellinn, ok biðr Frosta gánga með sèr, koma þau nú þar, sem þau skyldu liggja, Gautr ok Brynhildr; segir hon honum, at þar með hans sængrstokki skal hann finna sverð þat hit góða, er Gautr átti, segir at ekki vápn biti á hann annat;segir hún honum, at þar með hans sængrstokki skal hann finna sverð þat hit góða, er Gautr átti, segir at ekki vopn biti á hann annat; en Fjalar ok Hildir munu fara í annan stað, ok sagði, at þeir munu svá við mega búask, sem þeir komi í mannraun mikla.en Fjalar ok Hildir munu fara í annan stað, ok sagði, at þeir munu svâ við mega búast, sem þeir komi í mannraun mikla.

Síðan ferr kerling inn í hellinn, ok kallar, at brúðunum væri mál til sængr.Síðan ferr kerlíng inn í hellinn, ok kallar, at brúðunum væri mál til sængr. Taka þeir Fjalar ok Frosti í hendr brúðunum, ok leiða þær út, ok setja þær niðr á klæðit; síðan les kerling upp klæðit, en fær dóttur sinni glerit, ok biðr hana ganga til hellisdyra, ok bera glerit yfir hvern mann, sem útgengr, en þær líða upp í lopt með klæðit, ok allt þat sem á var.síðan les kerlíng upp klæðit, en fær dóttur sinni glerit, ok biðr hana gánga til hellisdyra, ok bera glerit yfir hvern mann, sem útgengr, en þær líða upp í lopt með klæðit, ok allt þat sem á var. Nú kemr mikill dansleikr í hellinn, er brúðgumana skal útleiða.

Þrjár voru dyr á hellinum, ok var Skrǫggr lǫgmaðr fyrir einum með sína sveit, en Skinnnefja var fyrir þeim dyrum, sem almúginn skyldi útganga;Þrjár voru dyr á hellinum, ok var Skröggr lögmaðr fyrir einum með sína sveit, en Skinnnefja var fyrir þeim dyrum, sem almúginn skyldi útgánga; brúðgumarnir voru leiddir um hinar þriðju;bruðgumarnir voru leiddir um hinar þriðju; þar úti fyrir var sinn afhellir til hvorrar handar, ok skyldu þeir þar hvíla; voru þeir vel tjaldaðir. Nú er þeir skyldu útganga, fór í sinn helli hvárr, ganga þeir Egill ok Hildir í annan;Nú er þeir skyldu útgánga, fór í sinn helli hvorr, gánga þeir Egill ok Hildir í annan; Egill gekk fyrir; en er Hildir gekk inn, snerisk Egill aptr ímót honum, ok greip í hár honum, ok reiddi upp saxit, er hann hafði við sik, ok ætlar at hǫggva á hálsinn, en Hildir kippir honum svá snart, at hann hrapar á hellisbergit, ok sprakk á honum ennit, ok var þat sár mikit, ok blœddi mjǫk.en er Hildir gekk inn, snèrist Egill aptr ímót honum, ok greip í hár honum, ok reiddi upp saxit, er hann hafði við sik, ok ætlar at höggva á hálsinn, en Hildir kippir honum svâ snart, at hann hrapar á hellisbergit, ok sprakk á honum ennit, ok var þat sár mikit, ok blæddi mjök. Saxit kom á nef jǫtuns, ok tók af nefit, ok var þat svá mikit stykki, ok þat var nóg klyf, komsk Hildir nú út, ok sagðisk vera svikinn;Saxit kom á nef jötuns, ok tók af nefit, ok var þat svâ mikit stykki, ok þat var nóg klyf, komst Hildir nú út, ok sagðist vera svikinn; heyra þetta trǫllin, þau sem í hellinum vóru, ok hlaupa út, ok varð þeim eigi greiðfœrt um þær dyr, sem Skrǫggr lǫgmaðr var fyrir, því hann drap hvern, sem út vildi, en Skinnnefja var fyrir ǫðrum dyrunum með glerit, ok setti hvern blindan, sem þat leit, hvarfla þeir aptr ok fram, ok fátu hvergi, ok var þá at heyra óp mikit ok gný.heyra þetta tröllin, þau sem í hellinum vóru, ok hlaupa út, ok varð þeim eigi greiðfært um þær dyr, sem Skröggr lögmaðr var fyrir, því hann drap hvern, sem út vildi, en Skinnnefja var fyrir öðrum dyrunum með glerit, ok setti hvern blindan, sem þat leit, hvarfla þeir aptr ok fram, ok fátu hvergi, ok var þá at heyra óp mikit ok gný.

Heyrir Gautr nú þat, ok þykkisk vita, hvat um er, en er hann kemr í sitt hús, sér hann, at brúðrin er eigi þar, hleypr hann þá at sænginni, ok vill taka sverð sitt, ok misti hann þess.Heyrir Gautr nú þat, ok þikist vita, hvat um er, en er hann kemr í sitt hús, sèr hann, at brúðrin er eigi þar, hleypr hann þá at sænginni, ok vill taka sverð sitt, ok misti hann þess. Ásmundr reiðir upp sverðit, ok hjó til Gauts, ok gáði eigi at hellirinn var lágr, ok kom sverðit í hellisbergit, ok beit þat bjargit, en blóðrefillinn kom á brún Gauts, reist niðr í augat, ok niðr allt kinnbeinit ok viðbeinit, ok reist niðr alla bringuna, ok tók sundr rifin.Ásmundr reiðir upp sverðit, ok hjó til Gauts, ok gáði eigi at hellirinn var lágr, ok kom sverðit í hellisbergit, ok beit þat bjargit, en blóðrefillinn kom á brún Gauts, reist niðr í augat, ok niðr allt kinnbeinit ok viðbeinit, ok reist niðr alla brínguna, ok tók sundr rifin. Gautr komsk út, ok fekk einn stein stóran, ok kastaði til Ásmundar, ok kom fyrir brjóst honum, svá hann fell.Gautr komst út, ok fèkk einn stein stóran, ok kastaði til Ásmundar, ok kom fyrir brjóst honum, svâ hann fèll. Gautr vildi hlaupa at honum, en iðrin flæktisk um fœtr honum, ok fell hann dauðr niðr.Gautr vildi hlaupa at honum, en iðrin flæktist um fætr honum, ok fèll hann dauðr niðr.

Ásmundr stóð upp, ok leitar at Eigli, kom hann þar, sem þeir gengusk at;Ásmundr stóð upp, ok leitar at Eigli, kom hann þar, sem þeir gengust at; blóð rann í augu Eigli af sári því, sem hann hafði fengit, ok varð hann þó sýnt orkuvana. Ásmundr greip undan Hildi báða fœtrna, en Egill helt í hǫfuðit, ok brutu þeir hann úr hálshliðunum, ok urðu þat hans æfilok.Ásmundr greip undan Hildi báða fætrna, en Egill hèlt í höfuðit, ok brutu þeir hann úr hálshliðunum, ok urðu þat hans æfilok.

En síðan fara þeir þangat, sem Skrǫggr lǫgmaðr var, hafði hann drepit níutigi trǫlla, en þau báðu griða, sem eptir voru, en þau, sem eptir voru, ok þar vildu útganga, sem Skinnnefja var fyrir, gengu fyrir hamra, ok drápu sik.En síðan fara þeir þángat, sem Skröggr lögmaðr var, hafði hann drepit níutigi trölla, en þau báðu griða, sem eptir voru, en þau, sem eptir voru, ok þar vildu útgánga, sem Skinnnefja var fyrir, gengu fyrir hamra, ok drápu sik. Voru þeir þar um nóttina, ok kom Arinnefja til þeirra.

Um morguninn tóku þeir fé úr hellinum, ok rentu ǫllu, ok fóru síðan heim með kerlingu, ok voru þær systr þar fyrir, ok urðu þær fegnar þeim.Um morguninn tóku þeir fè úr hellinum, ok rentu öllu, ok fóru síðan heim með kerlíngu, ok voru þær systr þar fyrir, ok urðu þær fegnar þeim. Sátu þeir þar um vetrinn í góðu yfirlæti; en um várit bjuggusk þeir í brott, at finna menn sína, en at skilnaði gáfu þeir Arinnefju ok Skrǫgg lǫgmanni Jǫtunheima, ok skildu þau með vináttu;en um vorit bjuggust þeir í burt, at finna menn sína, en at skilnaði gáfu þeir Arinnefju ok Skrögg lögmanni Jötunheima, ok skildu þau með vináttu; hǫfðu þeir í brottu þær gersimar allar, sem áðr voru greindar.höfðu þeir í burtu þær gersimar allar, sem áðr voru greindar. Síðan fóru þeir móts við menn sína, ok kómu til þeirra í síðustu viku vetrar, ok urðu með þeim fagnafundir miklir, en þegar byr gaf, sigldu þeir í haf, ok léttu eigi fyrr, enn þeir fundu Tryggva konung.Síðan fóru þeir móts við menn sína, ok kvomu til þeirra í síðustu viku vetrar, ok urðu með þeim fagnafundir miklir, en þegar byr gaf, sigldu þeir í haf, ok lèttu eigi fyrr, enn þeir fundu Tryggva konúng.