Bókastaðir

Tryggvi konungr fagnaði þeim vel ok dœtrum sínum.Tryggvi konúngr fagnaði þeim vel ok dætrum sínum. Þeir fœrðu konungi margar gersimar, ok sǫgðu honum allt hitt sannasta af ferðum sínum.Þeir færðu konúngi margar gersimar, ok sögðu honum allt hitt sannasta af ferðum sínum. Þakkaði konungr þeim margfalliga sína ferð.Þakkaði konúngr þeim margfalliga sína ferð. Litlu síðar lét konungr stefna þing, ok á því þingi lýsti konungr fyrir mǫnnum þeim einkamálum, sem hann hafði lofat þeim, sem fyndi dœtr hans, nema þeir vildu annat heldr, þá vill hann launa þeim í gulli ok silfri, en þeir svǫruðu báðir senn, at þeir vildu þær eiga, ef þat væri þeirra vili, en þær þóttusk þeim lífgjǫf launa eiga, ok sǫgðu at eigi mundu þær aðra menn kjósa, ef þeirra væri kostr, ok urðu þær endalyktir, at Egill fekk Bekkhildi, en Ásmundr Brynhildi;Litlu síðar lèt konúngr stefna þíng, ok á því þíngi lýsti konúngr fyrir mönnum þeim einkamálum, sem hann hafði lofat þeim, sem fyndi dætr hans, nema þeir vildu annat heldr, þá vill hann launa þeim í gulli ok silfri, en þeir svöruðu báðir senn, at þeir vildu þær eiga, ef þat væri þeirra vili, en þær þóttust þeim lífgjöf launa eiga, ok sögðu at eigi mundu þær aðra menn kjósa, ef þeirra væri kostr, ok urðu þær endalyktir, at Egill fèkk Bekkhildi, en Ásmundr Brynhildi; lét konungr nú búask við brullaupi, en Egill kveðsk fyrst vilja finna fǫður sinn, ef hann lifði, ok vita, til hvers hann mátti ætla um ríki þat, sem hann þóttisk eiga, en Ásmundr sagðisk vilja fara austr í Tattaría, at bjóða Herrauð, fóstbróður sínum, í sitt brullaup.lèt konúngr nú búast við brullaupi, en Egill kveðst fyrst vilja finna föður sinn, ef hann lifði, ok vita, til hvers hann mátti ætla um ríki þat, sem hann þóttist eiga, en Ásmundr sagðist vilja fara austr í Tattaría, at bjóða Herrauð, fóstbróður sínum, í sitt brullaup. Var nú ákveðin brullaupsstefna, ok nær þeir skulu aptr koma; er eigi annars getit, enn þeim tœkisk þessi ferð vel.er eigi annars getit, enn þeim tækist þessi ferð vel.

En er Egill kom til Gautlands, fór hann á fund fǫður síns, ok brásk hann ókunnigr við, því hann hugði hann lǫngu dauðan.En er Egill kom til Gautlands, fór hann á fund föður síns, ok brást hann ókunnigr við, því hann hugði hann laungu dauðan. Sagði hann nú fǫður sínum allt, hve farit hafði, ok áðr hefir sagt verit, ok sýndi honum ǫrit á hendi sinni, þar sem hon hafði verit afhǫggin, ok svá sverð þat, sem dvergrinn hafði gǫrt honum, ok falrinn var á;Sagði hann nú föður sínum allt, hve farit hafði, ok áðr hefir sagt verit, ok sýndi honum örit á hendi sinni, þar sem hún hafði verit afhöggin, ok svâ sverð þat, sem dvergrinn hafði gjört honum, ok falrinn var á; létu þeir Regin dverg gera nú á þat meðalkafla, ok var þat góðr gripr.lètu þeir Regin dverg gjöra nú á þat meðalkafla, ok var þat góðr gripr. Egill bauð nú fǫður sínum til brullaupsins, ok fóru þeir ok móðir Egils ok systir.Egill bauð nú föður sínum til brullaupsins, ok fóru þeir ok móðir Egils ok systir.

En er þau komu á fund Tryggva konungs, voru þeir Herrauðr ok Ásmundr þar komnir.En er þau komu á fund Tryggva konúngs, voru þeir Herrauðr ok Ásmundr þar komnir. Konungr fagnar þeim nú ǫllum vel, ok var eigi langt at bíða, áðr þar reis upp sœmilig veizla;Konúngr fagnar þeim nú öllum vel, ok var eigi lángt at bíða, áðr þar reis upp sæmilig veizla; mátti þar heyra margskonar hljóðfæri, ok sjá margan hofmann, var þar ok engi hlutr sparaðr af þeim beztum fǫngum, sem fásk máttu í þeim lǫndum.mátti þar heyra margskonar hljóðfæri, ok sjá margan hofmann, var þar ok engi hlutr sparaðr af þeim beztum faungum, sem fást máttu í þeim löndum. At þessari veizlu hǫfðu menn þat til skemtunar, at þeir Egill ok Ásmundr sǫgðu frá ferðum sínum, ok til sanninda um sǫgu þeirra segir svá, at þær voru þar báðar Skinnnefja ok Arinnefja, ok sǫnnuðu sǫgu þeirra, ok þekti Ingibjǫrg drótning Arinnefju, ok sættusk þær þá heilum sáttum;At þessari veizlu höfðu menn þat til skemtunar, at þeir Egill ok Ásmundr sögðu frá ferðum sínum, ok til sanninda um sögu þeirra segir svâ, at þær voru þar báðar Skinnnefja ok Arinnefja, ok sönnuðu sögu þeirra, ok þekti Íngibjörg drottníng Arinnefju, ok sættust þær þá heilum sáttum; stóð veizlan yfir fullan mánuð.

En at liðinni veizlunni fór hverr til síns heimelis, ok voru mǫnnum valdar sœmiligar gjafir.En at liðinni veizlunni fór hverr til síns heimelis, ok voru mönnum valdar sæmiligar gjáfir. Egill gaf Herrauð skyrtuna, þá sem Bekkhildr hafði gǫrt, en Ásmundr gaf honum hringinn kerlingarnaut, ok sverð þat sem Gautr hafði átt.Egill gaf Herrauð skyrtuna, þá sem Bekkhildr hafði gjört, en Ásmundr gaf honum hrínginn kerlíngarnaut, ok sverð þat sem Gautr hafði átt. Tryggvi konungr var þá maðr gamall, ok bað hann Egil þar sitja, kveðsk hann ekki lengi mundu lifa þaðan af.Tryggvi konúngr var þá maðr gamall, ok bað hann Egil þar sitja, kveðst hann ekki lengi mundu lifa þaðan af. Egill kveðsk fyrst verða at fara heim til Gautlands, en koma aptr innan tólf mánaða, lofaði konungr honum þat.Egill kveðst fyrst verða at fara heim til Gautlands, en koma aptr innan 12 mánaða, lofaði konúngr honum þat. Ásmundr bað Herrauð fara með sér til Hálogalands, ok veitti Herrauðr honum þat.Ásmundr bað Herrauð fara með sèr til Hálogalands, ok veitti Herrauðr honum þat. Arinnefja fór heim aptr í Jǫtunheima, ok gaf Ingibjǫrg drótning henni smjǫrtrog svá mikit, sem hon gat lypt, ok sagði hon, at sá gripr mundi torgætr þykkja í Jǫtunheimum, en Ásmundr gaf henni tvau galtarflikki, ok voru þau svá þung, at þau vágu skippund.Arinnefja fór heim aptr í Jötunheima, ok gaf Íngibjörg drottníng henni smjörtrog svâ mikit, sem hún gat lypt, ok sagði hún, at sá gripr mundi torgætr þikkja í Jötunheimum, en Ásmundr gaf henni 2 galtarflikki, ok voru þau svâ þúng, at þau vogu skippund. Þótti kerling þessir gripir betri, enn þótt þeir hefði gefit henni byrði sína af gulli;Þótti kerlíng þessir gripir betri, enn þótt þeir hefði gefit henni byrði sína af gulli; skildu þau með vináttu.

Því næst fóru þeir Ásmundr ok Herrauðr á skip, ok hǫfðu þeir dreka þá hina góðu, sem þeir hǫfðu átt, Vísinn ok Bolabjǫrn;Því næst fóru þeir Ásmundr ok Herrauðr á skip, ok höfðu þeir dreka þá hina góðu, sem þeir höfðu átt, Vísinn ok Bolabjörn; er eigi getit at um þeirra ferð, fyrr enn þeir koma norðr á Hálogaland, ok er landsmenn sáu dreka þessa, þá sagðisk Óttar konungr vita, at þessir menn mundu langt at komnir;er eigi getit at um þeirra ferð, fyrr enn þeir koma norðr á Hálogaland, ok er landsmenn sáu dreka þessa, þá sagðist Óttar konúngr vita, at þessir menn mundu lángt at komnir; en þegar þeir voru landfastir, slógu þeir tjǫldum.en þegar þeir voru landfastir, slógu þeir tjöldum. Ásmundr gekk á fund fǫður síns við tólfta mann;Ásmundr gekk á fund föður síns við tólfta mann; hann kvaddi konung virðuliga;hann kvaddi konúng virðuliga; konungr þekti hann eigi, en móðir hans þekti hann, þegar hon sá hann, ok hvarf til hans.konúngr þekti hann eigi, en móðir hans þekti hann, þegar hún sá hann, ok hvarf til hans. Óttar spurði, hverr sá maðr væri, er hon léti svá líkliga við, en Ásmundr sagði til hitt sanna;Óttar spurði, hverr sá maðr væri, er hún lèti svâ líkliga við, en Ásmundr sagði til hitt sanna; reis þar nú upp ágæt veizla, ok sátu þar mánuð í miklum fagnaði, ok sǫgðu konungi frá ferðum sínum, ok þótti konungi þeim vel hafa tiltekizk ok gæfusamliga.reis þar nu upp ágæt veizla, ok sátu þar mánuð í miklum fagnaði, ok sögðu konúngi frá ferðum sínum, ok þótti konúngi þeim vel hafa tiltekizt ok gæfusamliga.

Sagði Herrauðr þá Ásmundi, at hann vildi, at þeir sigldi austr til Gautlands, at biðja Æsu, dóttur Hrings konungs;Sagði Herrauðr þá Ásmundi, at hann vildi, at þeir sigldi austr til Gautlands, at biðja Æsu, dóttur Hríngs konúngs; Ásmundi þótti þat vel stofnat. En þegar þeim gaf byr, sigldu þeir austr í Gautland, ok fagnar Egill þeim vel; ok þeir Hringr konungr;ok þeir Hríngr konúngr; hafði Herrauðr þá uppi orð sín, ok bað Æsu, ok var þeim málum vel svarat, ok var hon honum gipt með sœmiligri heimanfylgju, var þegar drukkit brullaup þeirra, ok fór þat vel fram.hafði Herrauðr þá uppi orð sín, ok bað Æsu, ok var þeim málum vel svarat, ok var hún honum gipt með sæmiligri heimanfylgju, var þegar drukkit brullaup þeirra, ok fór þat vel fram.

En at þeirri veizlu liðinni, þá sigldu þeir Egill ok Herrauðr í Austrveg, en Ásmundr skyldi hafa vald yfir Gautlandi, þegar Hrings konungs misti við.En at þeirri veizlu liðinni, þá sigldu þeir Egill ok Herrauðr í Austrveg, en Ásmundr skyldi hafa vald yfir Gautlandi, þegar Hríngs konúngs misti við. En þá þeir komu í Tattaría, þá var Tryggvi konungr andaðr, ok var Egill þar til konungs tekinn, ok bjuggu þau Bekkhildr þar síðan, en Herrauðr settisk at ríki sínu síðan, ok kómu þeir ekki norðr hingat síðan.En þá þeir komu í Tattaría, þá var Tryggvi konúngr andaðr, ok var Egill þar til konúngs tekinn, ok bjuggu þau Bekkhildr þar síðan, en Herrauðr settist at ríki sínu síðan, ok kvomu þeir ekki norðr híngat síðan.

Ásmundr fór heim til Hálogalands, ok stýrir hann þar lengi. Ármóðr hét son hans;Ármóðr hèt son hans; hann átti Eðnýju, dóttur Hákonar konungs Hámundarsonar úr Danmǫrk, ok er þaðan mikil ætt komin.hann átti Eðnýju, dóttur Hákonar konúngs Hámundarsonar úr Danmörk, ok er þaðan mikil ætt komin. Þenna Ármóð drap Starkaðr hinn gamli í laugu, ok var þat hitt síðasta óskapaverk hans.

Brynhildr lifði ekki lengi, ok giptisk Ásmundr síðan, ok fekk dóttur Soðdáns konungs af Serklandi, ok átti at sœkja brullaup sitt á einu skipi, því at þeir vildu svíkja hann, ok lét Ásmundr þá gera skip þat, er Gnoð hét, ok hefir þat skip stœrst gǫrt verit, svá menn viti fyrir norðan Grikklandshaf.Brynhildr lifði ekki lengi, ok giptist Ásmundr síðan, ok fèkk dóttur Soðdáns konúngs af Serklandi, ok átti at sækja brullaup sitt á einu skipi, því at þeir vildu svíkja hann, ok lèt Ásmundr þá gjöra skip þat, er Gnoð hèt, ok hefir þat skip stærst gjört verit, svâ menn viti fyrir norðan Grikklandshaf. Af því skipi tók Ásmundr nafn, ok var kallaðr Gnoðar-Ásmundr, ok þykkir hann hafa verit mestr af fornkonungum þeim, sem ekki stýrðu þjóðlǫndum.Af því skipi tók Ásmundr nafn, ok var kallaðr Gnoðar-Ásmundr, ok þikir hann hafa verit mestr af fornkonúngum þeim, sem ekki stýrðu þjóðlöndum. Hann tapaðisk við Hléssey, ok með honum meir enn þrjár þúsundir manna, ok segja menn, at Óðinn legði hann með geiri í gegnum, þá hann hljóp fyrir borð, en Gnoð sǫkk til grunna með ǫllum farmi sínum, ok hefir síðan engi hlutr fundizk af henni, ok engu því, sem þar var á, ok lúkum vér þar þessi sǫgu.Hann tapaðist við Hlèssey, ok með honum meir enn þrjár þusundir manna, ok segja menn, at Óðinn legði hann með geiri í gegnum, þá hann hljóp fyrir borð, en Gnoð sökk til grunna með öllum farmi sínum, ok hefir síðan engi hlutr fundizt af henni, ok aungu því, sem þar var á, ok lúkum vèr þar þessi sögu.