Bókastaðir

Sveinungr hét maðr er bjó á Bakka í Borgarfirði. Hann var Þóris son. Hann var mikill maðr ok sterkr ok vitr. Hann var vinr Helga Droplaugarsonar. Þann vetr eftir var Helgi Droplaugarson lǫngum með Sveinungi í Borgarfirði.

Þorsteinn hét maðr, er bjó á Desjarmýri í Borgarfirði. Kona hans hét Þórdís ok var skyld mjǫk Helga Droplaugarsyni.

Bjǫrn hét maðr, er bjó í Snotrunesi í Borgarfirði. Hann var kvǽntr ok hlítti þó eigi þeirri einni saman. Þorsteinn var barnfóstri Helga Ásbjarnarsonar. Bjǫrn fór jafnan á Desjarmýri til tals við Þórdísi, konu Þorsteins. Hann var þá hrymmðr mjǫk, ok var hon til fjár gefin. Þorsteinn var þó vel at sér.

Þat var einn tíma, at Þorsteinn talaði við Helga Droplaugarson ok bað hann freista, ef Bjǫrn vildi gera fyrir hans orð at láta af tali við Þórdísi. Hann var ófúss þessa ok hét þó at freista til einn tíma.

Einhverju sinni gekk Bjǫrn um nótt á Desjarmýri, en þeir Helgi ok Sveinungr fóru til móts við hann.

Þá mǽlir Helgi: Þat vilda ek, Bjǫrn, at þú létir af kvámum til Þórdísar, ok er þér fremð engi at skaprauna gǫmlum manni, ok lát at orðum mínum, ok mun ek veita þér annan tíma slíkt svá.

Bjǫrn svaraði engu ok gekk veg sinn. Annan tíma fann Helgi Bjǫrn, er hann fór af Desjarmýri, ok bað hann með mjúkum orðum af láta sínum ferðum á Desjarmýri. Bjǫrn kvað eigi gera mundu um at vanda. Þat fylgði því máli, at Þórdís fór kona eigi ein saman, ok var þat heraðfleygt orðit. Helgi hafði þetta mál tekit af Þorsteini, ok beiddi Helgi Bjǫrn bóta fyrir, en hann lézk engu bǿta mundu ok engum svǫrum upp halda. Síðan hjó Helgi Bjǫrn banahǫgg ok stefndi honum til óhelgi fyrir þat, er hann var um sanna sǫk veginn.

Um nóttina nǽstu eftir fóru þeir Helgi ok Sveinungr ok tveir menn með þeim í sker þat, er þar var fyrir landi, ok fǿrðu Bjǫrn þangat ok hulðu þar hrǽ hans, ok heitir þat síðan Bjarnarsker.

Menn váru sendir í Mjóvanes til Helga Ásbjarnarsonar, ok þóttisk kona Bjarnar þar eiga tilsjá um eftirmál, er hann var.

Þetta vár eftir vígit fór Helgi Ásbjarnarson í Borgarfjǫrð at búa mál til ok fann eigi hrǽ Bjarnar. Síðan stefndi Helgi Ásbjarnarson Helga Droplaugarsyni um þat, at hann hefði myrðan dauðan mann ok søkkt í sjó ok hult eigi moldu. Helgi stefndi til þings skóggangssǫk þessi. Helgi Droplaugarson hafði til alþingis búit legorðssǫkina. Nú fara hvártveggi mál til alþingis ok til dóms. Síðan bauð Helgi Ásbjarnarson til varna. Þá gekk Helgi Droplaugarson til dóms ok mikit fjǫlmenni með honum. Hann nefndi sér vátta, at ónýtt váru ǫll mál fyrir Helga Ásbjarnarsyni, ok kvað þar þá þrjá menn, er þat sá, at Bjǫrn var moldu huliðr. Vann þá Sveinungr eið at stallahring ok tveir menn með honum, at þeir sá, at Bjǫrn var moldu hulðr. Nú urðu ǫll mál ónýtt fyrir Helga Ásbjarnarsyni. Þá vildi Helgi Droplaugarson gera Bjǫrn sekjan, en Helgi Ásbjarnarson bauð fé fyrir, ok varð þá Helgi Droplaugarson einn at ráða. En hann gerði sér hundrað þeirra aura, er þá gengu í gjǫld. Ok skilðusk at því.

Nokkurum misserum síðar kom Helgi Droplaugarson af haustþingi á Víðivǫllu hina neðri til Hallsteins, mágs síns, ok Droplaugar móður sinnar, ok hafði hann þar ekki komit, síðan hon var gefin. Þá mǽlti Droplaug við Hallsteinn, bónda sinn, at hann skyldi bjóða Helga at vera þar um vetrinn. Hann segir:

Ekki er mér um þat mikit. Vil ek heldr gefa honum yxn eða hesta.

En við áeggjun hennar bauð hann Helga þar at vera, ok þat þá hann.

Hallsteinn átti þrǽl, er Þorgils hét. Þat var hǫlfum mánaði síðar, at þau tǫluðu lengi einn morgin, Helgi ok Droplaug ok Þorgils þrǽll Hallsteins, ok vissu aðrir menn eigi þeirra orðrǿðu.

Þorgeirr vann at sauðfé um vetrinn á gerði fyrir sunnan garð ok var góðr verkmaðr. Þangat váru borin hey mikil. Einn dag kom Þorgils at Hallsteini ok bað hann fara at sjá hey sín ok fé. Hann fór ok kom í hlǫðu ok ǽtlaði út vindauga. Þá hjó Þorgils til Hallsteins með øxi, er átti Helgi Droplaugarson, ok þurfti hann eigi fleiri til bana.

Helgi kom þar at ór hlíð ofan frá hrossum sínum ok sá, at Hallsteinn var veginn. Helgi drap þegar þrǽlinn. Hann fór heim ok sagði móður sinni tíðendin. En hon sat við eld ok konur hjá henni.

Lítlu síðar spratt þat upp af heimamǫnnum á Víðivǫllum, at þau Helgi ok Droplaug ok Þorgils hefði lengi talat, einum degi áðr Hallsteinn var veginn, ok varð þetta víg óvinsǽlt.

Þetta mál tekr Helgi Ásbjarnarson ok stefnir Helga ok Droplaugu um fjǫrráð við Hallsteinn ok bjó mál til alþingis. Mál Helga Droplaugarsonar urðu óvinsǽl, ok vildu engir honum veita nema þeir Þorkell Geitisson ok Ketill Þiðrandason.

En er menn fóru heiman til alþingis, þá tók Droplaug vǫru þá, er þau Hallsteinn hǫfðu átt, ok fór til skips í Berufjǫrð með son sinn þrévetran, er Herjolfr hét, ok fóru þau þar útan ok kómu til Fǽreyja, ok keypti hon sér þar jǫrð ok bjó þar til elli, ok er hon ór þessi sǫgu.

Því hafði Helgi Ásbjarnarson þessi mál, at eigi váru synir Hallsteins hér á landi. Á þingi varð Helgi Ásbjarnarson allfjǫlmennr. Þá var leitat um sǽttir milli þeirra nafna, ok fekksk ekki annat af en Helgi Ásbjarnarson réði einn. Varð sú sǽtt þeirra, at fyrir víg Hallsteins skuldu koma tolf hundruð ok fimm kúgildi í, en Helgi Droplaugarson skyldi fara útan ok vera útan þrjá vetr ok vera nótt í húsi, þar til er hann fǿri í brott. En ef hann fǿri eigi útan, skyldi hann sekr falla fyrir Helga Ásbjarnarsyni á milli Smjǫrvatnsheiðar ok Lónsheiðar.

Helgi Droplaugarson leitaði ekki við útanferð. Þá fór Grímr, bróðir hans, frá búi sínu ok til móts við bróður sinn, ok váru á vetrum með Þorkatli í Krossavík. Þeir fóru um allt herað til þinga ok mannfunda, svá sem Helgi vǽri ósekr.

Því nǽst koma út í Reyðarfirði synir Hallsteins, Þórðr ok Þorkell, en Einarr var andaðr er þeir kómu til Írlands. Þeir gáfu Helga Ásbjarnarsyni viðu til skála ok launuðu honum því eftirmál eftir fǫður sinn. Stendr sá skáli enn í Mjóvanesi.

Þorgrímr skinnhúfa bjó í miðbǿ í Norðrfirði. Kona hans var Rannveig brestingr. Hon var systir Þórdísar, er Þorsteinn átti, ok skyld Helga Droplaugarsyni. Hon bað um várit á Múlaþingi Helga, frǽnda sinn, fara til fjárskiftis með þeim Skinnhúfu. Ok þat varð, at hann hét ferðinni.

Þat var nokkurum vetrum fyrr, er þeir nafnar fundusk á haustþingi at Þinghǫfða. Þá skyldi Helgi Droplaugarson mǽla lǫgskil, ok varð honum misinnt, ok hlógu menn at mjǫk, en Helgi Ásbjarnarson brosti at.

Helgi Droplaugarson fann þat ok mǽlti: Þar stendr Hrafnkell at baki þér, Helgi.

Þat eru mér engi brigzli, kvað Helgi Ásbjarnarson, en þat skaltu þó vita, at sá mun verða okkarr fundr, at vit munum eigi báðir heilir skilja. Helgi Droplaugarson segir:

Eigi hrǽðumk ek þessi hót, þó at þau sé allǿgilig, fyrir því at ek ǽtla mér at hlaða hellum at hǫfði þér á þeim fundi.

Ok skilði svá þeirra tal þar at sinni.

Um várit eftir sendi Flosi frá Svínafelli orð Þorkatli Geitissyni, at hann skyldi fjǫlmenna norðan til hans. Vildi Flosi stefna til óhelgi Arnóri Ǫrnolfssyni, bróður Halldórs í Skógum. Þann mann hafði Flosi vega látit. Þorkell safnaði sér liði, ok váru þeir saman þrír tigir. Hann bað Helga Droplaugarson fara með sér. Helgi segir:

Skyldr ok fúss vǽra ek at fara þessa ferð, en krankr em ek ok mun ek heima vera.

Þorkell spurði Grím, ef hann vildi fara, en Grímr lézk eigi mundu ganga frá Helga sjúkum. Síðan fór Þorkell með þrjá tigu manna suðr til Svínafells. Þaðan fóru þeir Flosi vestr í skóga með hundrað manna.

Litlu síðar kom Helgi at máli við Grím, bróður sinn, ok sagði honum, at nú vill hann fara til Rannveigar, frǽndkonu þeirra, ok gera fjárskifti með þeim Þorgrími skinnhúfu. Þorkell ok Gunnsteinn ór inni innri Krossavík ok tveir heimamenn þeirra fóru með þeim, ok váru þeir sex saman. Fara þeir þá um heiði austr ok koma til Þorkels á Torfastaði. Dóttir hans var Tófa, er kǫlluð var Hlíðarsól. Hon var hjalskona Helga Droplaugarsonar. Þar váru þeir um nótt, ok tǫluðu þau Helgi margt ok Tófa. Sagði henni svá hugr um sem hann mundi eigi aftr koma ór þessi fǫr. Hon gekk á gǫtu með þeim ok grét mjǫk. Helgi spretti af sér belti góðu, ok þar á knífr búinn, ok gaf henni. Síðan skilðusk þau. En þeir fóru til bǿjar þess, er at Straumi heitir. Sá maðr fór þaðan með þeim, er Helgi hét. Váru þeir þá sjau saman. Þeir kómu til Eyvindarár til Gró. Var þeim þar vel fagnat.

Þorbjǫrn hét maðr. Sá var húskarl Gró. Hann gerði vel til vápn. Helgi Droplaugarson bað hann gera til sverð sitt, meðan hann fǿri í fjǫrðu ofan. Þorbjǫrn fekk Helga annat sverð. Þaðan fóru þeir í Norðrfjǫrð til Þorsteins, mágs síns. Hann átti Þórdísi, systur Rannveigar, er átti Þorgrímr skinnhúfa.

Þann dag, er Helgi sat þar, þá kom ofan um heiði Þorkell, bróðir Þórarins ór Sauðarfirði, ok einn maðr með honum. Þeir váru þar um nóttina, ok tǫluðu þeir Helgi margt ok mǽltu til vináttu með sér.

Helgi mǽlti við Þorkel: Hvert ǽtlar þú heðan? hann segir:

Út á Nes til Bjarnar. Hann seldi léreft í vetr, er ek átta. Mun ek þar vera þrjár nǽtr.

Þá mǽlti Helgi: Ek vilda, at vit fǿrim báðir saman upp um fjall.

Þorkell kvazk þat gjarna vildu. Síðan fara þeir allir saman í Miðbǿ. Þaðan fór Þorkell út á Nes. Helgi drap á dyrr í Miðbǿ, ok gekk Rannveig til dyra.

Helgi mǽlti við hana: Villtu nú fjárskiftit með ykkr Þorgrími?

Vil ek gjarna, kvað hon.

Þá nefndi hon sér vátta ok sagði skilit við Þorgrím skinnhúfu. Hon tók fǫt hans ǫll ok rak niðr í hlandgrǫf. Eftir þat fóru þau á brott, því at Helgi ǽtlaði síðar at heimta út fé hennar. Fara þau til dagverðar í Fannardal.

En er þau váru í brottu, spratt Þorgrímr upp ok tók rekkjuvaðmál sitt ok vafði at sér, því at fǫt váru engi. Hann rann til Hófs. Þar bjó Þórarinn moldoxi. Hann var mikill fyrir sér. Þórarinn mǽlti:

Hví ferr þú hér svá snemma, Þorgrímr, ok heldr fáklǽddr?

Hann svarar, kvað konu sína brott tekna. Vil ek nú biðja þik ásjá um þetta mál. Þórarinn segir:

Gefa vil ek þér fyrst klǽði, því at þat er þér nú mest nauðsyn.

Síðan át hann þar dagverð.

Þá mǽlti Þórarinn: Þat mun ek þér ráða, at þú finn Helga Ásbjarnarson ok skorir á hann, at hann rétti þitt mál. En ef svá ferr sem ek get til, at þú fáir ekki, þá spyr þú, hvénǽr hann ǽtlar at efna orð sín, þau er hann mǽlti á haustþingi at Þinghǫfðum. En ef hann vaknar þá ekki við, þá leita þér ráðs, en seg Helga Ásbjarnarsyni, at Helgi Droplaugarson mun fara um fjall upp á þriggja nátta fresti ok þeir sjau saman. Far til Helga í kveld ok kom síð, því at hann lýkr sjalfr hurðum hvern aftan í Mjóvanesi. Þeir skilðusk. ok fór Þorgrímr leið sína ok kom inn sama aftan í Mjóvanes. Helgi sat við eld. Þorgrímr bar þegar upp ørendit ok sagði Helga sín vandrǽði, en hann fekk ekki orð af Helga.

Þá mǽlti Þorgrímr: Allmjǫk dregr nú at því, at þú haldir enga þingmenn þína skammlaust fyrir Helga Droplaugarsyni, hvárki á þingum né mannfundum, ok má ek þat frá bera, eða hvénǽr ǽtlar þú, at fundr skyli ykkarr verða, er þú hézt honum at Þinghǫfðum, at þit skylduð eigi báðir á brott komask? Eða vildir þú enn fleiri ófarar fara fyrir honum? Helgi Ásbjarnarson mǽlti:

Hvárt eru þetta þín ráð eða annarra manna? Hann segir:

Þórarinn moldoxi réð mér þetta. Þá mǽlti Helgi:

Þú, Þorgrímr, skalt fara út yfir hals á Mýrar til Bjarnar hvíta, ok bið hann hingat koma fyrir miðjan dag á morgin. Ok þá far þú aftr um Bolungarvǫll ok kom á Víðivǫllu til fundar við sonu Hallsteins ok bið þá hingat koma, ef þeir vilja hefna fǫður síns. Þá far þú ofan fyrir vestan vatn undir Ás til Ǫzurar ok bið hann hingat koma ok fylgðu honum.

Hann fór þegar. Um daginn kómu menn í Mjóvanes, þeir er Helgi hafði eftir sent. Með Helga váru á vist Austmenn tveir. Hét annarr Sigurðr skarfr, en annarr Ǫnundr. Nú fóru þeir heiman sextán saman til Hǫfða. Helgi bað Hjarranda fara með sér ok Kára, bróður hans. Hann segir:

Ek var búinn, þó at fyrr vǽri.

Nú eru þeir átján saman ok fóru upp í Eyvindardal til Knútusels ok sátu þar fyrir Helga Droplaugarsyni.

Igull hét maðr, er bjó undir Skagafelli í Eyvindardal. Þórðr hét sonr hans. Þeir skuldu halda njósn um ferðir Helga Droplaugarsonar, því at þaðan mátti fyrr sjá mannaferð, en þaðan, sem þeir Helgi váru.

Þá er þar til at taka, er Þorkell kemr í Fannardal til fǫruneytis við Helga Droplaugarson, ok váru þar um nóttina. Helgi lét illa í svefni, ok var hann þrimr sinnum vaktr á þeirri nótt. Þorkell spyrr, hvat hann dreymði. Helgi segir:

Eigi mun ek segja.

Nú klǽðask þeir. Helgi bað Þorstein sjá um kost Rannveigar. Lát fylgja henni, ef þú vill, til bús Gríms, bróður míns.

Þeir fóru fyrir dag útan ór Fannardal ok váru níu saman ok upp á heiði. Ok þá er lokit var brekkum ǫllum, hvíldisk Helgi, því at honum var orðit erfitt, ok lagði undir sik feld sinn. Þá kló hann kinn sína ok gneri hǫkuna ok mǽlti þetta. Þat er vǽnna, áðr kveld komi, at þar klǽi lítt. Eða er þér, Þorkell, nú jafnmikill hugr á at heyra draum minn sem í nótt? Hann segir:

Eigi er mér nú minni hugr á því en þá.

Mér þótti, kvað Helgi, sem vér fǿrim þessa leið, sem nú fǫrum vér, ok ofan eftir Eyvindardal til Kalfshváls. Þá runnu átján vargar móti oss eða tuttugu, ok var einn miklu mestr. En vér vildum á hválinn ok kómumsk eigi. En þeir sóttu at oss þegar, ok kleif einn í hǫku mér ok í tanngarðinn, ok þá var ek vaktr.

Þá kvað Þorkell þat víst, at menn munu sitja fyrir þér. Mun þar vera Helgi Ásbjarnarson ok aðrir heraðsmenn, ok leiðisk nú yfirgangr þinn flestum mǫnnum heðra. Nú hǫfum vit mǽlt til vináttu með okkr, ok vil ek, at þú farir heim með mér, ok ver þar nokkura stund. Helgi segir:

Svá mun ek fara sem ek hefi ǽtlat.

Þeir fóru ofan eftir Eyvindardal ok kómu á bǿ Þórdísar. Hon var gǫmul, bǽði ljót ok svǫrt. Helgi ǽtlaði at spyrja hana tíðenda, en í því tekr einn maðr upp snǽkǫkk ok gerði harðan í hendi sér ok laust á kinn Þórdísi, ok varð henni illt við. Hon mǽlir:

Farið þér í svá gramendr allir.

Þá mǽlti Helgi: Þat er heimskligt at berja til kvenna, ok er án ills gengis, nema heiman hafi.

Nú fekk Helgi þar engi tíðendi. Fara þeir nú á brott ok ofan til Valagilsár. Þá bauð Þorkell at fylgja Helga til Eyvindarár.

Eigi þarf þess, kvað Helgi.

Nú skiljask þeir. Ok þá er Þorkell var kominn skammt í brekkur upp, hverfr hann aftr til móts við Helga. Hann tók allvel við Þorkatli ok kvað slíkt vinraun mikla.

Nú fara þeir til Kalfsvaðseyrar. Þá sjá þeir átján menn renna í móti sér. Nú vildu þeir Helgi Droplaugarson snúa til hválsins ok máttu eigi. Þá sneru þeir upp af gǫtunni á gilsþrǫminn hjá Eyrargilsá. þar var lítil upphǽð ok lǫgð í snjófǫnn neðan, en nú er þar hrísi vaxit um alla þá hǽð, ok er þar nú lítill grjótvarði, er þeir bǫrðusk.

Þá spurði Helgi Grím, bróður sinn, hvárt hann vill skjóta til Helga Ásbjarnarsonar uppi eða niðri. En Grímr kaus uppi til at skjóta.

Eigi villtu nafna minn þá feigan, kvað Helgi fyrir því at eigi mun honum hlíf verða at skildinum þar, er ek skýt til.

Nú skutu þeir báðir senn til Helga Ásbjarnarsonar, ok skaut Grímr í gegnum skjǫldinn, ok varð Helgi ekki sárr af því. En Helgi Droplaugarson skaut í knéskel honum, ok renndi ofan í legginn. Klofnaði til leggrinn ok svá niðr í gegnum ristina, ok varð Helgi Ásbjarnarson þegar óvígr. Þá settisk Bjǫrn hvíti undir herðar honum, ok barðisk hvárrgi þeirra um daginn. Ǫzurr undan Ási gekk frá, kvazk eigi mundu vega móti Helga Droplaugarsyni, ok sat hann hjá.

Þórðr skarfr var njósnarmaðr Helga Ásbjarnarsonar ok hafði legit í ánni, ok váru frosin klǽði hans. Hann sótti upp í skaflinn at Helga Droplaugarsyni ok þóttisk við hann sakir eiga. Ok er hann kom í skaflinn, skaut Helgi Droplaugarson til hans milli fótanna ok í gegnum kyllinn, ok fell hann á bak aftr, en spjótit festi í skaflinum ok hekk hann þar á skaflinum allan daginn.

Eftir þat eggjaði Helgi Ásbjarnarson mága sína til atgǫngu ok nefndi til Hjarranda. Ok þá sóttu þeir Hjarrandi ok Kári at Helga Droplaugarsyni, en þeir Hallsteins synir sóttu Grím ok maðr með þeim. En Þorkel svartaskáld sóttu Austmenn tveir ok var Sigurðr inn þriði maðr bezt vígr af liði Helga Ásbjarnarsonar. Þar fell Þorkell svartaskáld, en hann drap Austmanninn annan, en Sigurðr varð sárr mjǫk, því at Þorkell var bezt vígr af þeirra liði, þegar Helga leið ok Grím.

Nú gangask þeir at fast, ok þá er þeir Hjarrandi ok Kári sóttu Helga Droplaugarson, þá hljóp Helgi inn magri frá Straumi í móti Kára. Áttusk þeir við, ok fell Kári, en Helgi varð sárr mjǫk.

Þá sótti Hjarrandi fast at Helga Droplaugarsyni ok hjó til hans hart ok tíðum. En Helgi hjó hvárki fǽra né smǽra, en sverð þat, er hann hafði, dugði ekki.

Þá mǽlti Helgi við Hjarranda; Allhart mundir þú fram ganga, ef þú ǽttir frjálsborna dóttur Helga Ásbjarnarsonar. Hjarrandi segir:

Láttu at því koma, jafnskyldar eru Helga báðar, ok sótti hann at harðara, þó at slík orð fǿri í.

Hjósk skjǫldr Helga Droplaugarsonar mjǫk, ok sá hann, at honum mundi eigi svá búit duga. Þá sýndi Helgi vígfimi sína ok kastaði upp skildi sínum ok sverði ok tók sverðit vinstri hendi ok hjó til Hjarrandi, ok kom á lǽrit. En sverðit beit ekki, þegar beinsins kenndi, ok svaddi ofan í knésbótina, ok varð hann af því sári óvígr. Ok í því hjó Hjarrandi til Helga, en hann brá við skildinum, ok hljóp af sverðit í andlit honum ok kom á tanngarðinn, ok af vǫrrina neðri. Þá mǽlti Helgi:

Aldri var ek fagrleitr, en lítit hefir þú um bǿtt.

Tók hann þá til hendi sinni ok sletti í munn sér skegginu ok beit á. En Hjarrandi fór niðr fyrir skaflinn ok settisk niðr.

Þat er mál manna, at skemmri mundi hafa orðit fundr þeirra Hjarranda, ef Helgi hefði haft sverð sitt ok hefði eigi við fleirum átt at sjá, ok var Hjarrandi þó inn mesti fullhugi.

Þá sá Helgi, at Grímr, bróðir hans, var fallinn, en þeir váru allir dauðir, er at honum sóttu, en Grímr var sárr til ólífis. Þá tók Helgi sverð þat, er Grímr hafði átt, ok mǽlti. Nú er sá maðr fallinn, er ek hugða bezt. Þat mun nafni minn vilja, at vit skilim eigi at þessu.

Ok stefnir Helgi þá ofan at þar, er Helgi Ásbjarnarson sat, en þá váru allir menn stokknir ofan af skaflinum, ok vildi þá engi bíða Helga.

Þar stendr þú, Ǫzurr, kvað Helgi, ok mun ek ekki við þér sjá, því at þú jóst mik vatni. Ok bar hann þá ofan gegnt Ǫzuri.

Þá varð Ǫzurr skjótt til ráða at taka, því at bani annars hvárs þeirra Helganna lá við. Þat varð þá órrǽði Ǫzurar, at hann lagði á Helga Droplaugarsyni spjótinu, svá at stóð í gegnum hann.

Helgi gekk á spjótit ok mǽlti við Ǫzur. Sveiktu mik nú.

Ǫzurr sá, at Helgi sneri at honum ok mundi ná til hans með sverðinu. Þá hratt hann frá sér spjótinu ok ǫllu saman. Sneri þá spjótskaftinu í jǫrð niðr, ok lét hann þá laust.

Þá mǽlti Helgi, er hann sá at hann náði honum eigi: Nú seinkaða ek, en þú brǿddir heldr.

Reið hann þá af út á snjáinn. ok lauk svá ǽvi Helga Droplaugarsonar. Fimm menn hǫfðu bana af liði Helga Ásbjarnarsonar, en sárir allir aðrir útan Bjǫrn hvíti ok Ǫzurr. Þar fell með Helga Droplaugarsyni Þorkell svartaskáld ok fǫrunautr hans. ok Austmaðr, er heiman fór með Helga Droplaugarsyni, ok Grímr, bróðir hans.