Bókastaðir

Sveinungr hét maðr, er bjó á Bakka í Borgarfirði: hann var Þórissson; hann var mikill maðr ok sterkr ok vitr; hann var vinr Helga Droplaugarsonar. Þann vetr eptir var Helgi Droplaugarson lǫngum með Sveinungi, í Borgarfirði.

Þorsteinn hét maðr, er bjó á Desjarmýri í Borgarfirði: kona hans hét Þórdís ok var skyld mjǫk Helga Droplaugarsyni.

Bjǫrn hét maðr, er bjó í Snotrunesi í Borgarfirði: hann var kvæntr ok hlítti þó ekki þeiri einni saman. Þorsteinn var barnfóstri Helga Ásbjarnarsonar. Bjǫrn fór jafnan á Desjarmýri til tals við Þórdísi, konu Þorsteins: hann var þá hrymdr mjǫk, ok var hon til fjár gefin; Þorsteinn var þó vel at sér.

Þat var einn tíma, at Þorsteinn talaði við Helga Droplaugarson ok bað hann freista, ef Bjǫrn vildi gera fyrir hans orð, at láta af tali við Þórdísi. Hann var ófúss þessa, ok hét þó at freista til einn tíma.

Einhverju sinni gekk Bjǫrn um nótt á Desjarmýri, en þeir Helgi ok Sveinungr fóru til móts við hann; þá mælti Helgi: "Þat vilda ek, Bjǫrn, at þú létir af kvámum til Þórdísar, ok er þér fremd engi at skaprauna gǫmlum manni, ok lát at orðum mínum, ok mun ek veita þér annan tíma slíkt svá."

Bjǫrn svaraði engu ok gekk veg sinn. Annan tíma fann Helgi Bjǫrn, er hann fór af Desjarmýri, ok bað hann með mjúkum orðum af láta sínum ferðum á Desjarmýri. Bjǫrn kvað ekki gera mundu um at vanda. Þat fylgdi því máli, at Þórdís fór kona ekki ein saman, ok var þat heraðfleygt orðit; Helgi hafði þetta mál tekit af Þorsteini, ok beiddi Helgi Bjǫrn bóta fyrir; en hann lézk engu bœta mundu ok engum svǫrum upp halda. Síðan hjó Helgi Bjǫrn banahǫgg ok stefndi honum til óhelgi fyrir þat er hann var um sanna sǫk veginn.

Um nóttina næstu eptir fóru þeir Helgi ok Sveinungr ok tveir menn með þeim í sker þat, er þar var fyrir landi, ok fœrðu Bjǫrn þangat ok huldu þar hræ hans, ok heitir þat síðan Bjarnarsker.

Menn váru sendir í Mjófanes til Helga Ásbjarnarsonar, ok þóttisk kona Bjarnar þar eiga tilsjá um eptirmál, er hann var.

Þetta vár eptir vígit fór Helgi Ásbjarnarson í Borgarfjǫrð, at búa mál til, ok fann ekki hræ Bjarnar. Síðan stefndi Helgi Ásbjarnarson Helga Droplaugarsyni um þat, at hann hefði myrðan dauðan mann ok søkkt í sjó ok hult ekki moldu; Helgi stefndi til þings skóggangssǫk þeiri. Helgi Droplaugarson hafði til alþingis búit legorðssǫkina. Nú fara hvártveggi mál til alþingis ok til dóms. Síðan bauð Helgi Ásbjarnarson til varna. Þá gekk Helgi Droplaugarson til dóms, ok mikit fjǫlmenni með honum; hann nefndi sér vátta, at ónýtt váru ǫll mál fyrir Helga Ásbjarnarsyni, ok kvað þar þá þrjá menn, er þat sá, at Bjǫrn var moldu huliðr; vann þá Sveinungr eið at stallahring ok tveir menn með honum, at þeir sá, at Bjǫrn var moldu huldr. Nú urðu ǫll mál ónýt fyrir Helga Ásbjarnarsyni. Þá vildi Helgi Droplaugarson gera Bjǫrn sekjan, en Helgi Ásbjarnarson bauð fé fyrir, ok varð þá Helgi Droplaugarson einn at ráða; en hann gerði sér hundrað þeira aura, er þá gengu í gjǫld — ok skildusk at því.

Nokkurum missarum síðarr kom Helgi Droplaugarson af haustþingi á Víðivǫllu hina neðri, til Hallsteins mágs síns ok Droplaugar móður sinnar, ok hafði hann þar ekki komit síðan hon var gefin. Þá mælti Droplaug við Hallstein, bónda sinn, at hann skyldi bjóða Helga, at vera þar um vetrinn.

Hann svarar: "Ekki er mér um þat mikit; vil ek heldr gefa honum yxn eða hesta."

En við áeggjan hennar bauð hann Helga þar at vera, ok þat þá hann.

Hallsteinn átti þræl, er Þorgils hét. Þat var hálfum mánaði síðarr, at þau tǫluðu lengi einn morgin, Helgi ok Droplaug ok Þorgils, þræll Hallsteins, ok vissu aðrir menn ekki þeira orðrœðu.

Þorgils vann at sauðfé um vetrinn á gerði fyrir sunnan garð ok var góðr verkmaðr; þagat váru borin hey mikil. Einn dag kom Þorgils at Hallsteini ok bað hann fara at sjá hey sín ok fé. Hann fór ok kom í hlǫðu, ok ætlaði út vindauga; þá hjó Þorgils til Hallsteins með exi, er átti Helgi Droplaugarson, ok þurfti hann ekki fleiri til bana.

Helgi kom þar at ór hlíð ofan frá hrossum sínum ok sá at Hallsteinn var veginn; Helgi drap þegar þrælinn. Hann fór heim ok sagði móður sinni tíðendin; en hon sat við eld ok konur hjá henni.

Litlu síðarr spratt þat upp af heimamǫnnum á Víðivǫllum, at þau Helgi ok Droplaug ok Þorgils hefði lengi talat einum degi áðr Hallsteinn var veginn, ok varð þetta víg óvinsælt.

Þetta mál tekr Helgi Ásbjarnarson ok stefnir Helga ok Droplaugu um fjǫrráð við Hallstein ok bjó mál til alþingis. Mál Helga Droplaugarsonar urðu óvinsæl, ok vildu engir honum veita, nema þeir Þorkell Geitisson ok Ketill Þiðrandason.

En er menn fóru heiman til alþingis, þá tók Droplaug vǫru þá, er þau Hallsteinn hǫfðu átt, ok fór til skips í Berufjǫrð, með son sinn þrevetran, er Herjólfr hét, ok fóru þau þar utan ok komu til Færeyja, ok keypti hon sér þar jǫrð ok bjó þar til elli, ok er hon ór þessi sǫgu.

Því hafði Helgi Ásbjarnarson þessi mál, at ekki váru synir Hallsteins hér á landi. Á þingi varð Helgi Ásbjarnarson allfjǫlmennr. Þá var leitat um sættir milli þeira nafna, ok fekksk ekki annat af, en Helgi Ásbjarnarson réði einn. Varð sú sætt þeira, at fyrir víg Hallsteins skyldu koma tólf hundruð, ok fimm kúgildi í; en Helgi Droplaugarson skyldi fara utan ok vera utan þrjá vetr, ok vera nótt í húsi þar til er hann fœri í brott; en ef hann fœri ekki utan, skyldi hann sekr falla fyrir Helga Ásbjarnarsyni á milli Smjǫrvatnsheiðar ok Lónsheiðar.

Helgi Droplaugarson leitaði ekki við utanferð. Þá fór Grímr bróðir hans frá búi sínu ok til móts við bróður sinn, ok váru á vetrum með Þorkatli í Krossavík; þeir fóru um allt hérað til þinga ok mannfunda, svá sem Helgi væri ósekr.

Því næst koma út í Reyðarfirði synir Hallsteins, Þórðr ok Þorkell; en Einarr var andaðr, er þeir komu til Írlands; þeir gáfu Helga Ásbjarnarsyni viðu til skála ok launuðu honum því eptirmál eptir fǫður sinn; stendr sá skáli enn í Mjófanesi.

Þorgrímr skinnhúfa bjó í Miðbæ í Norðrfirði: kona hans var Rannveig brestingr; hon var systir Þórdísar, er Þorsteinn átti, ok skyld Helga Droplaugarsyni; hon bað um várit á Múlaþingi Helga frænda sinn fara til fjárskiptis með þeim Skinnhúfu; ok þat varð, at hann hét ferðinni.

Þat var nokkurum vetrum fyrr, er þeir nafnar fundusk á haustþingi at Þinghǫfða: þá skyldi Helgi Droplaugarson mæla lǫgskil, ok varð honum misinnt, ok hlógu menn at mjǫk; en Helgi Ásbjarnarson brosti at.

Helgi Droplaugarson fann þat ok mælti: "Þar stendr Hrafnkell at baki þér, Helgi!"

"Þat eru mér engi brigzli" kvað Helgi Ásbjarnarson "en þat skaltu þó vita, at sá mun verða okkarr fundr, at vit munum ekki báðir heilir skilja."

Helgi Droplaugarson svaraði: "Ekki hræðumsk ek þessi hót, þótt þau sé allœgilig, fyrir því at ek ætla mér at hlaða hellum at hǫfði þér á þeim fundi."

Ok skildi svá þeira tal þar at sinni.

Um várit eptir sendi Flosi frá Svínafelli orð Þorkatli Geitissyni, at hann skyldi fjǫlmenna norðan til hans: vildi Flosi stefna til óhelgi Arnóri Ǫrnólfssyni, bróður Halldórs í Skógum; þann mann hafði Flosi vega látit. Þorkell safnaði sér liði ok váru þeir saman þrjátigi. Hann bað Helga Droplaugarson fara með sér.

Helgi svarar: "Skyldr ok fúss væra ek at fara þessa ferð; en krankr em ek, ok mun ek heima vera."

Þorkell spurði Grím, ef hann vildi fara; en Grímr lézk ekki mundu ganga frá Helga sjúkum. Síðan fór Þorkell með þrjátigi manna suðr til Svínafells; þaðan fóru þeir Flosi vestr í Skóga með hundrað manna.

Litlu síðarr kom Helgi at máli við Grím, bróður sinn, ok sagði honum, at nú vill hann fara til Rannveigar, frændkonu þeira, ok gera fjárskipti með þeim Þorgrími skinnhúfu. Þorkell ok Gunnsteinn ór enni innri Krossavík ok tveir heimamenn þeira fóru með þeim, ok váru þeir sex saman. Fara þeir þá um heiði austr ok koma til Þorkels á Torfastaði; dóttir hans var Tófa, er kǫlluð var hlíðarsól; hon var hjalskona Helga Droplaugarsonar; þar váru þeir um nótt, ok tǫluðu þau Helgi mart ok Tófa; sagði henni svá hugr um, sem hann mundi ekki aptr koma ór þessi fǫr; hon gekk á gǫtu með þeim ok grét mjǫk; Helgi spretti af sér belti góðu, ok þar á knífr búinn, ok gaf henni. Síðan skildusk þau; en þeir fóru til bœjar þess, er at Straumi heitir; sá maðr fór þaðan með þeim, er Helgi hét; váru þeir þá sjau saman. Þeir komu til Eyvindarár, til Gró; var þeim þar vel fagnat.

Þorbjǫrn hét maðr; sá var húskarl Gró; hann gerði vel til vápn; Helgi Droplaugarson bað hann gera til sverð sitt, meðan hann fœri í fjǫrðu ofan; Þorbjǫrn fekk Helga annat sverð. Þaðan fóru þeir í Norðrfjǫrð, til Þorsteins mágs síns; hann átti Þórdísi, systur Rannveigar, er átti Þorgrímr skinnhúfa.

Þann dag, er Helgi sat þar, þá kom ofan um heiði Þorkell, bróðir Þórarins ór Sauðarfirði, ok einn maðr með honum; þeir váru þar um nóttina, ok tǫluðu þeir Helgi mart ok mæltu til vináttu með sér.

Helgi mælti við Þorkel: "Hvert ætlar þú heðan?"

Hann svarar: "Út á Nes til Bjarnar; hann seldi lérept í vetr, er ek átti; mun ek þar vera þrjár nætr."

Þá mælti Helgi: "Ek vilda, at vit fœrim báðir saman upp um fjall."

Þorkell kvazk þat gjarna vildu. Síðan fara þeir allir saman í Miðbæ; þaðan fór Þorkell út á Nes. Helgi drap á dyrr í Miðbæ, ok gekk Rannveig til dyra.

Helgi mælti við hana: "Viltu nú fjárskiptit með ykkr Þorgrími?"

"Vil ek gjarna" kvað hon.

Þá nefndi hon sér vátta ok sagði skilit við Þorgrím skinnhúfu. Hon tók fǫt hans ǫll ok rak niðr í hlandgrǫf. Eptir þat fóru þau á brott; því at Helgi ætlaði síðarr at heimta út fé hennar; fara þau til dagverðar í Fannardal.

En er þau váru í brottu, spratt Þorgrímr upp ok tók rekkjuvaðmál sitt ok vafði at sér; því at fǫt váru engi. Hann rann til Hofs; þar bjó Þórarinn moldoxi, hann var mikill fyrir sér.

Þórarinn mælti: "Hví ferr þú hér svá snemma, Þorgrímr, ok heldr fáklæddr?"

Hann svarar: kvað konu sína brott tekna; "Vil ek nú biðja þik ásjá um þetta mál?"

Þórarinn svarar: "Gefa vil ek þér fyrst klæði; því at þat er þér nú mest nauðsyn."

Síðan át hann þar dagverð.

Þá mælti Þórarinn: "Þat mun ek þér ráða, at þú finn Helga Ásbjarnarson ok skorir á hann, at hann rétti þitt mál. En ef svá ferr, sem ek get til, at þú fáir ekki, þá spyr þú, hvenar hann ætlar at efna orð sín, þau er hann mælti á haustþingi, at Þinghǫfðum. En ef hann vaknar þá ekki við, þá leita þér ráðs; en seg Helga Ásbjarnarsyni, at Helgi Droplaugarson mun fara um fjall upp á þriggja nátta fresti, ok þeir sjau saman. Far til Helga í kveld ok kom síð; því at hann lykr sjálfr hurðum hvern aptan í Mjófanesi."

Þeir skildusk, ok fór Þorgrímr leið sína ok kom enn sama aptan í Mjófanes. Helgi sat við eld; Þorgrímr bar þegar upp erendit ok sagði Helga sín vandræði; en hann fekk ekki orð af Helga.

Þá mælti Þorgrímr: "Allmjǫk dregr nú at því, at þú haldir enga þingmenn þína skammlaust fyrir Helga Droplaugarsyni, hvárki á þingum né mannfundum, ok má ek þat frá bera; eða hvenar ætlar þú, at fundr ykkarr skili verða, er þú hézt honum at Þinghǫfðum, at þit skyldut ekki báðir á brott komask? Eða vildir þú enn fleiri ófarar fara fyrir honum?"

Helgi Ásbjarnarson mælti: "Hvárt eru þetta þín ráð eða annarra manna?"

Hann svarar: "Þórarinn moldoxi réð mér þetta."

Þá mælti Helgi: "Þú, Þorgrímr, skalt fara út yfir Háls á Mýrar, til Bjarnar hvíta, ok bið hann higat koma fyrir miðjan dag á morgin; ok þá far þú aptr um Bolungarvǫll ok kom á Víðivǫllu til fundar við sonu Hallsteins, ok bið þá higat koma, ef þeir vilja hefna fǫður síns; þá far þú ofan fyrir vestan vatn, undir Ás, til Ǫssurar, ok bið hann higat koma, ok fylgðu honum."

Hann fór þegar. Um daginn komu menn í Mjófanes, þeir er Helgi hafði eptir sendt. Með Helga váru á vist austmenn tveir: hét annarr Sigurðr skarfr, en annarr Ǫnnundr. Nú fóru þeir heiman sextán saman til Hǫfða: Helgi bað Hjarranda fara með sér ok Kára bróður hans.

Hann svarar: "Ek var búinn, þótt fyrr væri."

Nú eru þeir átján saman ok fóru upp í Eyvindardal, til Knútusels, ok sátu þar fyrir Helga Droplaugarsyni.

Ígull hét maðr, er bjó undir Skagafelli í Eyvindardal; Þórðr hét son hans: þeir skyldu halda njósn um ferðir Helga Droplaugarsonar; því at þaðan mátti fyrr sjá manna ferð, en þaðan sem þeir Helgi váru.

Þá er þar til at taka, er Þorkell kemr í Fannardal, til fǫrúneytis við Helga Droplaugarson, ok váru þar um nóttina. Helgi lét illa í svefni, ok var hann þrim sinnum vaktr á þeiri nótt. Þorkell spyrr, hvat hann dreymði.

Helgi svarar: "Ekki mun ek segja."

Nú klæðask þeir.

Helgi bað Þorstein sjá um kost Rannveigar: "Lát fylgja henni, ef þú vill, til bús Gríms bróður míns."

Þeir fóru fyrir dag utan ór Fannardal, ok váru níu saman, ok upp á heiði; ok þá er lokit var brekkum ǫllum, hvíldisk Helgi — því at honum var orðit erbitt — ok lagði undir sik feld sinn; þá kló hann kinn sína ok gneri hǫkuna ok mælti þetta: "Þat er vænna, áðr kveld komi, at þar klæi lítt; eða er þér, Þorkell, nú jafnmikill hugr á at heyra draum minn, sem í nótt?"

Hann svarar: "Ekki er mér nú minni hugr á því, en þá."

"Mér þótti" kvað Helgi "sem vér fœrim þessa leið, sem nú fǫrum vér, ok ofan eptir Eyvindardal, til Kálfshváls; þá runnu átján vargar móti oss eða tuttugu, ok var einn miklu mestr; en vér vildum á hválinn ok komumsk ekki; en þeir sóttu at oss þegar, ok kleif einn í hǫku mér ok í tanngarðinn, ok þá var ek vaktr."

Þá kvað Þorkell þat víst, "At menn munu sitja fyrir þér; mun þar vera Helgi Ásbjarnarson ok aðrir heraðsmenn, ok leiðisk nú yfirgangr þinn flestum mǫnnum heðra. Nú hǫfum vit mælt til vináttu með okkr, ok vil ek at þú farir heim með mér, ok ver þar nokkura stund."

Helgi svarar: "Svá mun ek fara, sem ek hefi ætlat."

Þeir fóru ofan eptir Eyvindardal ok komu á bœ Þórdísar; hon var gǫmul, bæði ljót ok svǫrt; Helgi ætlaði at spyrja hana tíðenda; en í því tekr einn maðr upp snækǫkk ok gerði harðan í hendi sér ok laust á kinn Þórdísi, ok varð henni illt við; hon mælti: "Fari þér í svá gramendr allir!"

Þá mælti Helgi: "Þat er heimsklikt at berja til kvenna, ok er án ills gengis nema heiman hafi."

Nú fekk Helgi þar engi tíðendi. Fara þeir nú á brott ok ofan til Valagilsár. Þá bauð Þorkell at fylgja Helga til Eyvindarár.

"Ekki þarf þess" kvað Helgi.

Nú skiljask þeir; ok þá er Þorkell var kominn skammt í brekkur upp, hverfr hann aptr til móts við Helga. Hann tók allvel við Þorkatli ok kvað slíkt vinraun mikla.

Nú fara þeir til Kálfsvaðseyrar; þá sjá þeir átján menn renna í móti sér; nú vildu þeir Helgi Droplaugarson snúa til hválsins, ok máttu ekki. Þá sneru þeir upp af gǫtunni á gilsþrǫminn hjá Eyrargilsá: þar var lítil upphæð ok lǫgð í snjófǫnn neðan; en nú er þar hrísi vaxit um alla þá hæð, ok er þar nú lítill grjótvarði, er þeir bǫrðusk.

Þá spurði Helgi Grím bróður sinn, hvárt hann vill skjóta til Helga Ásbjarnarsonar uppi eða niðri; en Grímr kaus uppi til at skjóta.

"Ekki viltu nafna minn þá feigan" kvað Helgi "fyrir því at ekki mun honum hlíf verða at skildinum þar er ek skýt til."

Nú skutu þeir báðir senn til Helga Ásbjarnarsonar, ok skaut Grímr í gegnum skjǫldinn, ok varð Helgi ekki sárr af því; en Helgi Droplaugarson skaut í knéskel honum, ok renndi ofan í legginn, klofnaði til leggrinn, ok svá niðr í gegnum ristina, ok varð Helgi Ásbjarnarson þegar úvígr. Þá settisk Bjǫrn hvíti undir herðar honum ok barðisk hvárgi þeira um daginn. Ǫssurr undan Ási gekk frá, kvazk ekki mundu vega móti Helga Droplaugarsyni ok sat hann hjá.

Þórðr skarfr var njósnarmaðr Helga Ásbjarnarsonar ok hafði legit í ánni, ok váru frosin klæði hans: hann sótti upp í skaflinn at Helga Droplaugarsyni ok þóttisk við hann sakir eiga; ok er hann kom í skaflinn, skaut Helgi Droplaugarson til hans milli fótanna ok í gegnum kyllinn, ok fell hann á bak aptr, en spjótit festi í skaflinum, ok hekk hann þar á skaflinum allan daginn.

Eptir þat eggjaði Helgi Ásbjarnarson mága sína til atgǫngu ok nefndi til Hjarranda; ok þá sóttu þeir Hjarrandi ok Kári at Helga Droplaugarsyni. En þeir Hallsteinssynir sóttu Grím ok maðr með þeim. En Þorkel svartaskáld sóttu austmenn tveir, ok var Sigurðr enn þriði maðr bazt vígr af liði Helga Ásbjarnarsonar; þar fell Þorkell svartaskáld, en hann drap austmanninn annan, en Sigurðr varð sárr mjǫk — því at Þorkell var bazt vígr af þeira liði, þegar Helga leið ok Grím.

Nú gangask þeir at fast; ok þá er þeir Hjarrandi ok Kári sóttu Helga Droplaugarson, þá hljóp Helgi enn magri frá Straumi í móti Kára: áttusk þeir við ok fell Kári, en Helgi varð sárr mjǫk.

Þá sótti Hjarrandi fast at Helga Droplaugarsyni ok hjó til hans harðt ok tíðum; en Helgi hjó hvárki færa né smæra, en sverð þat, er hann hafði, dugði ekki.

Þá mælti Helgi við Hjarranda: "Allharðt mundir þú framm ganga, ef þú ættir frjálsborna dóttur Helga Ásbjarnarsonar."

Hjarrandi svarar: "Láttu at því koma; jafnskyldar eru Helga báðar." Ok sótti hann at harðara, þótt slík orð fœri í.

Hjósk skjǫldr Helga Droplaugarsonar mjǫk, ok sá hann, at honum mundi ekki svá búit duga: þá sýndi Helgi vígfimi sína ok kastaði upp skildi sínum ok sverði ok tók sverðit vinstri hendi ok hjó til Hjarranda ok kom á lærit, en sverðit beit ekki, þegar beinsins kenndi, ok svaddi ofan í knésbótina, ok varð hann af því sári óvígr. Ok í því hjó Hjarrandi til Helga; en hann brá við skildinum ok hljóp af sverðit í anlit honum ok kom á tanngarðinn ok af vǫrrina neðri.

Þá mælti Helgi: "Aldri var ek fagrleitr, en lítit hefir þú um bœtt."

Tók hann þá til hendi sinni ok sletti í munn sér skegginu ok beit á. En Hjarrandi fór niðr fyrir skaflinn ok settisk niðr.

Þat er mál manna, at skemmri mundi hafa orðit fundr þeira Hjarranda, ef Helgi hefði haft sverð sitt ok hefði ekki við fleirum átt at sjá; ok var Hjarrandi þó enn mesti fullhugi.

Þá sá Helgi, at Grímr bróðir hans var fallinn; en þeir váru allir dauðir, er at honum sóttu; en Grímr var sárr til ólífis.

Þá tók Helgi sverð þat, er Grímr hafði átt ok mælti: "Nú er sá maðr fallinn, er ek hugða bezt: þat mun nafni minn vilja, at vit skilim ekki at þessu."

Ok stefnir Helgi þá ofan at þar er Helgi Ásbjarnarson sat; en þá váru allir menn stokknir ofan af skaflinum, ok vildi þá engi bíða Helga.

"Þar stendr þú, Ǫssorr," kvað Helgi "ok mun ek ekki við þér sjá; því at þú jóst mik vatni." Ok bar hann þá ofan gegnt Ǫssuri.

Þá varð Ǫssurr skjótt til ráða at taka; því at bani annars hvárs þeira Helganna lá við; þat varð þá órræði Ǫssurar, at hann lagði á Helga Droplaugarsyni spjótinu, svá at stóð í gegnum hann.

Helgi gekk á spjótit ok mælti við Ǫssur: "Sveiktu mik nú?"

Ǫssurr sá, at Helgi sneri at honum ok mundi ná til hans með sverðinu; þá hratt hann frá sér spjótinu ok ǫllu saman; sneri þá spjótskaptinu í jǫrð niðr ok lét hann þá laust.

Þá mælti Helgi, er hann sá, at hann náði honum ekki: "Nú seinkaða ek, en þú brœddir heldr."

Reið hann þá af út á snjáinn, ok lauk svá æfi Helga Droplaugarsonar. Fimm menn hǫfðu bana af liði Helga Ásbjarnarsonar, en sárir allir aðrir, utan Bjǫrn hvíti ok Ǫssurr. Þar fell með Helga Droplaugarsyni Þorkell svartaskáld ok fǫrunautr hans ok austmaðr, er heiman fór með Helga Droplaugarsyni, ok Grímr bróðir hans.