Bókastaðir

Á hinu þriðja ári ríkis meistara Péri lét hann efna hina þriðju smíð. Þat var enn landtjald. Allar stengr ok knappar, hǫfuð ok veðrvitar þessa tjalds váru af brendu gulli, ok allt sett með skínandi gimsteinum, ok svá dýrðligum hagleik, at miklu þótti meira um vert þann meistaradóm, er þar var á kominn, en um sjálfan málminn. Hér til velr hann allt þat klæðakyn, sem ríkast kann fá, sem gullskotit pell, purpura ok bissum, guðvef ok cicladem ok mǫrg þau fleiri, sem vér kunnum eigi nefna. Allar taugir þessa tjalds váru snúnar af gulli, en knappr á þeirri stǫng, sem upp stóð af miðju tjaldinu, var sem logandi eldr af þeim karbunculó, er þar var í settr.

Frammi fyrir þvísa tjaldi lét hann gera einn gamm af brendu gulli, þann sem með óskiljanligri list sýndisk fljúga fyrir þessu tjaldi, flytjandi þat svá eptir sér, hvert sem meistari Pérús býðr, hafandi enn sem fyrr eitt helsi með gulligu togi af hálsi gamminum framan í brjóst landtjaldsins.

Ok sem þetta hit ágæta smíði téðisk, undrask hverr, er sér, svá at nú þótti lítils um vert þau, er fyrr hǫfðu gǫr verit; var þat ok því stœrra en hin fyrri, sem þat var at kostinum dýrri. En engi veit enn til fulls, til hvers koma myndi, nema meistari Pérús. Endisk nú ok algerisk þessi smíð á hinu þriðja ári ríkis meistara Péri.

Þessu næst lætr hann saman lesa ǫll þau skip, sem hann fekk stœrst, sex tigu at tǫlu, ok búa með ágætum reiða ok ríkuliga út frykta með allra handa dýr þing, gulls ok silfrs ok dýrra vefja, með vín, flúr ok hveiti ok hunang ok alls kyns krydd ok fásénar jurtir. Einn ágætan dreka lætr hann búa sjálfum keisarasyni til stjórnar, undarliga spízaðan með frábærum ríkdómi. Hann velr hér til allt þat lið, sem hann fær stœrst ok sterkast um allt landit, með ágætum vápnaafla, ok ekki svá dávænt.

Ok at skipunum albúnum taka þeir Clárús ok meistari Pérús orlof af keisara til brottferðar. Ok því næst láta þeir í haf með þenna skipaflota ok sigla nú til Frakklands. Ok sem eigi er langt til þeirrar hǫfuðborgar, sem í sitr Alexander konungr, býðr meistari Pérús leggja seglin. Ok því næst býðr hann at skjóta einum espingi ok biðr þá keisarason róa til lands tvá saman, en herrinn bíði meðan. Ok svá gera þeir.

Ok nú ganga þeir í eitt dalverpi, ok þá mælti meistari Pérús til keisarasonar: "Hversu ætlar þú til um þína ferð? hyggr þú slíkr at fara í augsýn konungsdóttur? eða mun hon eigi skjótt kenna þik ok forsmá sem einn hera?"

"Þú skalt nú fyrir sjá!" segir Clárús.

Ok nú tekr meistari Pérús ór sínum pússi einn klút ok leysir til, ok er þar í þvílíkt sem aska. Þessu ríðr hann yfir alla ásjónu keisarasonar ok lætr fylgja hǫndina stundar fast, svá at hitnar undir. Síðan tekr hann einn spegil ok biðr keisarason sjá sik, at honum sé engi smán gǫr. Sér hann nú, at hans litr er orðinn nǫkkut bleikr, sem þeim mǫnnum er náttúruligt, er langt eru útan ór heiminum undan sólarhita.

Nú mælti meistari Pérús: "Þess væntir mik, at frú Séréna mun nú eigi kenna þik. Skal nú bæði skipta við þik um nafn ok ættland: þú skalt heita Eskelvarð ok kallask son konungs af Blálandi, ok þú ætlir at fara bónorðsfǫr til Sérénam konungsdóttur. Ok þetta yðart nafn skulu þér láta lýsa yfir ǫll yður skip, leggjandi við hálsins pínu, ef nǫkkurr bregðr af."

Ok nú róa þeir aptr til skipanna. Lætr nú Clárús lýsa þessu yfir ǫll skip sinna manna, en allir játa at gera, sem hann býðr.

Síðan draga þeir upp segl ok leggja eigi fyrr en fyrir hásætisborg Frakkakonungs. Ok nú bera þeir festar á land ok búask um mjǫk kurteisliga. Þykkir landsmǫnnum mikils um vert list ok kurteisi þessara manna ok frábæra hœversku. Ganga nú ok drekka ok síðan til svefns ok sofa af nóttina.

At komanda morni ríss upp Clárús keisarason með sínum mǫnnum. Munu nú skjótt koma í ljós listir meistara Péri; því at landtjaldit hit fyrsta er nú reist frammi á þiljum á drekanum, ok þrammar híðbjǫrninn fyrir upp á land, þar til sem honum gerisk signum, hvar tjaldit skal standa; ok nú nemr hann stað ok snýsk hit beinasta í móti landtjaldinu. Er þeim ok mikil gleði at birninum, þar sem hann stendr.

Ok rétt í þessu gengr frú Séréna upp til eins glugga at skemta sér; getr nú líta þenna hinn nýkomna skipastól ok þar með þetta hit ágæta tjald, sem líkt var, ok í loga sæi, við morginsólinni. Hér af fyldisk hennar hjarta af tveimr hlutum, undran ok ágirni; því at hana lysti at eiga, hvat er hon sá dýrmætt; kallar þegar til sín sína þjónustumey Teclam ok biðr hana skyndiliga niðr ganga við sínum meyjum ok forvitnask, hvat er títt er.

Nú gerir hon, sem frúin bauð, ok gengr niðr af turninum með sinni fylgð ok fram at landtjaldinu. Ok þar mœtir hon riddurum Alexandri konungs, þeim sem farit hǫfðu til skipanna, ok spurði þá eptir, hverr fyrir réði þessum skipastóli. En þeir sǫgðusk þat eigi vita, sǫgðu þeirra hǫfðingja svá stolzan ok stóran, at þeir fengu engi orð af honum. Ok þó gengr hon fram at tjaldinu; ok því nærr ferr henni um en konungs riddurum, at hon spurði af merkiligum mǫnnum at fylgðinni bæði nafn ok ættland þeirra hǫfðingja; snýr nú brott við svá búit ok segir sinni frú, at þessi hǫfðingi heitir Eskelvarð ok er son konungs af Blálandi.

Ok nú mælti konungsdóttir: "Auðsýnt er á þeirra fararblóma, at verǫldin er mjǫk ólík út þangat ok hegat til vár sakir ríkleika. Ok aldri sám vér meiri gersemi en þetta landtjald, er þeir hafa. Vildim vér þat gjarna fá at kaupi eða gjǫf, ef næðisk. Ok til samtals þar um skaltu í samri stund niðr ganga af turninum með þínum tólf meyjum ok bjóða herranum hinum blálenzka í várt boð þegar í dag með svá mart fólk, sem honum líkar."

"Hversu má ek," segir Tecla, "ganga til tals við ókunnan hǫfðingja ok útlendan, þann sem svá er stolz ok stórr, at riddarar konungsins, fǫður yðars, báru þat vitni um, at engi mætti orðum við hann koma?"

"Þú skalt ganga fyrir þín augu!" segir konungsdóttir. "Ok kann vera, at hann geri sér ekki alla menn jafna."

Ok hvárt sem þær tala hér um langt eða skamt, gengr Tecla með sínum meyjum til landtjaldsins; ok gengr nǫkkut óframliga, ok beiðir orlofs til inngǫngu ok fær þat; gengr þegar fyrir herrann ok heilsar á hann mjǫk kurteisliga. En hann svarar heldr lágt ok ríkmannliga.

Ok nú mælti Tecla: "Ek ber yðr, herra! boð minnar frú Séréne, Frakkakonungs dóttur; en þat er svá fallit, at hon býðr yðr í dag í sitt boð upp á turninn með svá mart fólk, sem yðr þykkir mestr sómi í vera."

Herrann svarar seint; en þó kemr þar at síðustu með fulltingi meyjarinnar, at hann játar at fara. Ok síðan gengr hon í turninn ok segir sinni frú, at þegit er boðit.

Er nú mikill viðbúnaðr í turninum, mjǫk líkt ok fyrri. Ok í settan tíma kemr herrann hinn blálenzki með sex tigum manna undir turninn. Er þar fyrir á sǫmu leið sem fyrr jungfrú Tecla ok leiðir hann inn með allri sœmð ok hans menn. Fagnar frú Séréna nú sínum boðsmǫnnum með mikilli hœversku ok list ok skipar þeim viðrlíkt ok fyrri.

Nú byrjask upp sem fyrr ágæt veizla. Setr herrann sik heldr óþýðan. En frú Séréna setr sik harðla glaða ok blíða, leitandi á allar lundir at gleðja hann. Ok sem ǫlit gengr um, blíðkask hann heldr. Ok nú spyrr jungfrúin hann fyrst at nafni ok ættlandi; en hann segir.

Þá mælti Séréna: "Auðsýnt er þat á yðrum fararblóma, at verǫldin er ólík suðr þangat ok hegat til vár sakir ríkdóms ok gersima; því at eigi sám vér mektugra grip ok klénna en þat hit ágæta landtjald, sem þér eigið. Var þat ok í nǫkkurri deild várt erendi við yðr at kaupa tjaldit, ef falt væri, gjarna ok þiggja, ef þér vilið gefit hafa."

Herrann svarar seint, segir ekki falt vera ok sik ekki þat erendi haft hafa at gerask kaupmaðr. Ok því meirr sem hann ferr undan, því meirr sœkir konungsdóttir þetta mál. Ok hvárt er hér er um talat lengr eða skemr, kemr þar, at hann leggr verð á tjaldit, segir, at þat gengr fyrir ekki út nema sjálfrar hennar blíðu.

Ok nú þagnar konungsdóttir um stund; ok sem hon hefir auga yfir rent, hvat klókt hon kann, segir hon svá: "Þetta byrjar oss eigi at gera fyrir enskis konar skyld, at selja svá svívirðliga várn heiðr ok sœmð, útan með einni grein: vili þér játta mér ok sverja, at þér skuluð fá mín eptir fǫður míns ráði til dróttningar sem útekit konungsbarn ok oss skal hér engi opinber blygð í verða, þá munum vér á þetta hætta."

Ok hvat meira? þetta hit sama ferr fram, at herrann trúlofar þetta; fara nú í leyndarmál ok fullr trúnaðr; er nú svá sett ráðit, at hann skal ganga tímanliga af veizlunni, en aptr um kveldit einn samt undir turninn; skal þá þar fyrir vera Tecla ok leiða hann inn. En hann játtar at skipa svá fyrir, at tjaldit sé laust um morgininn fyrir þeim, sem frúin sendir eptir.

Hvat þarf hér langt um? Þetta ferr allt fram eptir fyrir skipuðu, at herrann gekk af veizlunni tímanliga til sinna manna, en um kveldit seint aptr undir turninn; er þar fyrir Tecla ok leiðir hann inn ok svá upp í þat sólárium, sem konungsdóttir svaf í. Ok er hon í sæng komin ok sitr upp í sínum silkiserk gullsaumuðum ok fagnar með allri blíðu herranum. Ok nú afklæðir Tecla hann, ok því næst stígr hann upp í sængina.

Ok frú Séréna biðr Teclam gefa þeim svefnker. Ok þá tekr Tecla eina litla kǫnnu ok lætr í kerit ok fær jungfrúnni. Ok nú mælti frú Séréna til herrans, eptirspyrjandi, hvárt hann vill drekka fyrr eða síðar. En hann biðr hana fyrri drekka. Ok hon gerir svá ok drekkr af. Síðan lætr hon á kerit annan tíma. En herra Eskelvarð tekr við ok drekkr; ok þegar í stað fellr hann sofinn aptr í sængina.

En konungsdóttir stendr upp ok klæðir sik. Ok nú biðr hon Teclam kalla sér fimm húskarla af undirhúsinu ok með hinn stœrsta líma hverjum þeirra. Ok þegar sem þeir kómu inn, mælti frúin til þeirra: "Takið þann drenginn, er í sænginni liggr, ok steytið honum fram á gólfit ok strjúkið hann svá, at hann megi vel muna þat í morgin, sem hann vaknar!"

Sé, þetta hit sama gera þeir, varpa honum fram á gólfit sem einni hálmvisk, strjúka svá af honum alla húð milli hæls ok hnakka, at hvergi bíðr heilt eptir, en húðin ok kjǫtit með blóðinu liggr á límunum eptir. Eigi vaknar hann því heldr á þeirri nátt ok eigi fyrr en um morgininn, er langt er sól farin ok landtjaldit er sótt ok inn vaktat í konungsdóttur féhirzlur.

En hann, háðuliga útskýfðr af turninum, gengr nú til sinna manna, svívirðliga hneistr; ok þykkir enskis verð vera hin fyrri sín skǫmm hjá þeirri, sem nú hefir hann fengit.

Meistari Pérús harmar ok mjǫk, segir mikla óvizku í vera at fásk við slíkan ófagnað framleiðis, sem konungsdóttir var. En konungsson ámælir honum í mót, segir hann enn eigi meira frammi standa með allt sitt vit en einn smárakka. Ok nú drekkr hann þó með sínum mǫnnum um daginn; ok fyrir því at maðr var ungr, þá styrkisk hann skjótt; en var við hjálpat í allri grein, sem bezt mátti.

Nú líða héðan fáir dagar, ok einn morgin berr enn svá til, at frú Séréna sitr enn við einn glugga ok getr nú líta þá sýn, sem eigi beit lítt hennar hjarta: sér nú, hvar hit loganda léónit fyrir tandrauðu gulli leiðir eptir sér landtjaldit af drekanum, svá tíguligt, at slíkt sá hon aldri fyrr. Ok eigi þykkir henni nú þat, sem hon hafði fengit, meira vert hjá þessu en einn hálfr skerfr; verðr nú harðla hrygg fyrir þann hinn mikla ágirndarflekk, sem brennir hennar hjarta, en hugsar, hversu hon hefir sína sǫk til búit. Ok þó í annan stað gefr hon sér gott traust enn með ráðum sínum ok umgǫngu sinnar þjónustumeyjar Tecle.

Ok þegar í stað kallar hon hana til sín, svá mælandi: "Hvar munu dœmi til finnask í verǫldu, at nǫkkurr maðr muni auðgaðr at svá mǫrgum dýrgripum sem þessi, er hér er kominn? Ok nú í stað skaltu ganga ok freista at slétta svá um með þínum fortǫlum, at hann vili þiggja várt boð."

Nú svarar Tecla: "Hversu má ek þat gera, mín frú! at ganga í augsýn herranum, slíka blekking sem hann fekk áðr af mínum orðum? ok eigi minni ván, at hann láti slá af mér hǫfuðit eða mik kvika í eldi brenna, ef ek kem í hans augsýn."

"Nei," segir konungsdóttir, "allt mun betr verða, ok gef þér gott traust með várri hamingju!"

Ok hversu lengi sem þær tala hér um, kemr hér enn á, at Tecla gengr niðr til landtjaldsins með sínum meyjum, biðr enn orlofs til inngǫngu sem fyrr, berr nú herranum kveðju konungsdóttur, segir hana ákafliga iðrask, hversu hon hefir hann svikit, ok hon þykkisk nú sjá, hverr ágætismaðr hann er, ok hon vill þat allt betra ok bœta eptir hinu fremsta megni, sem hon hefir brotit, ef hann vill hana heim sœkja.

Meistari Pérús lætr svá fallit at trúa henni eigi, sagði ráðligra upp at taka landtjaldit ok sigla, en hon sæti eptir í sínum ágirndareldi. Konungsson segir hitt betr fallit at trúa henni enn, en segir hana hafa til þess burði, at hon megi eiga sinn bata, segir at "eigi verr einn eiðr alla".

Lýkr enn svá, at Tecla biðr ok ferr við þat aptr, at hon segir sinni frú, at herrann hefir enn játat at koma. Þakkar hon henni nú vel sína ferð.

Þarf hér eigi til orðalengðar at draga, at konungsson kemr á turninn. En þann fagrgala, sem konungsdóttir berr á hann, er seint at telja, ok hversu hon afsakaði sik með slœgjum málkrókum marga vega. Kemr enn hér á um síðir, sem ǫlit gengr um ok herrann gleðsk, at hon falar tjaldit. Er þar skjótt af at segja, at allr verðr inn leiddr hinn sami skilmáli, sem fyrr var. Ok hversu hann gengr út, er skjótt at reikna: Eskelvarð gengr til sængr um kveldit, drekkr ok sofnar, er húðstrokinn ok útskýfðr með samri skǫmm ok fyrr, en landtjaldit inn vaktat í konungsdóttur féhirzlu.

Kemr hann svá til sinna manna hneistr ok svívirðr. Verða nú kaldligar kveðjur millim meistara Péri ok konungssonar: ámælir meistari Pérús honum, hversu hann ferr leitandi um heiminn at sinni ógiptu, en hann fæsk við þann óvin, er hann fær slíka ógiptu af, svá víða sem hamingjan breiðir blíða faðma í móti honum. Hér í móti segir konungsson, at meistari Pérús veldr allri þessi ógiptu, ok hann hefði fyrir hans geip leitt sik hér eptir, en nú stendr hann eigi fyrir meira mann en einn soðfantr eða nautreki; ok hann skal endiliga hans hǫfuð af slá ok svá herða á honum alla sína ógiptu, ef hann um gengr eigi svá, at þessi svívirðing snerisk á þann í síðustu, sem upp hóf.

Sitja þeir nú enn um kyrt nǫkkura daga, ok batnar konungssyni enn skjótt.

Þar er nú enn frá at segja einn morgin í ár, at frú Séréna gengr til síns glugga, svá sem leitandi atburða eða æfintýra, ef eitthvert bæri fyrir eyru eða augu. Ok nú lítr hon, hvar gammrinn flýgr með glóandi gullvængjum útan af drekanum með þat hit gǫfugliga tjald, sem hon sá hvárki slíkt áðr né síðan. Settisk hann með því uppi á grundinni frá skipunum. Því þótti henni líkt, sem allt ljós sólarinnar fyriryrði sik með ǫllu af þeirri hinni fásénu birti, er gimsteinarnir með þessu smíði gáfu af sér. Náliga sígr á hana ǫrvit eða ómegn hér af, því at hennar hjarta fyllir af tveim hlutum: þat var annat sem fyrr óseðjanlig ágirni, en annat skemð ófremðar; því at svá mikla fýsi fær hon til þessa tjalds, at bæði þau, sem hon hefir áðr fengit, virðir hon hér hjá eigi meira en eitt rotit laukshǫfuð. Í annan stað órvilnask hon, at þessi hinn góði maðr mun henni eigi um aldr ok æfi trúa, sem hon hefir tvá tíma órskemmiliga svikit. Ok enn sem hon hverfr aptr til sjálfrar sinnar ok sésk um nǫkkut, gefr hon sér enn gott traust með ǫllu, þat hugsandi, at enn má verða sem fyrr með ráðum ok umgǫngu Tecle.

Ok í samri stund kallar hon hana til sín ok mælti svá: "Heyr, mín sœta vina!" segir hon; "munu nǫkkur dœmi til finnask í heiminum, at einn tíginn maðr hafi auðgaðr verit svá mǫrgum ok fásénum dýrgripum sem þessi?"

Ok nú svarar Tecla: "Því heldr, mín frú!" segir hon, "sem þér sjáið þenna mann meiri makt ok heiðr yfir bera alla aðra í verǫldinni, því æ undarligra má lítask, hví þér vilið svá við hann skipa ok ǫllum eitt baka. Er ok ugganda, at einhver komi yðr mikil hefnd í síðustu fyrir yðra skipan."

"Þegi!" segir konungsdóttir, "ok spá oss engar illspár! Ok enn í stað skaltu fara ok bjóða honum til vár með allri sléttmælgi, sem þú kannt framast."

"Ljúfara vilda ek," segir Tecla, "brott ór yðarri þjónustu ok þola hvers kyns nauð en gerask lengr blekkingarmaðr ok ljúgari fyrir svá dýrum hǫfðingja."

En hversu sem þær tala hér um langt, ferr enn sem fyrr, at "hinn ríkari verðr ráð at segja"; ok gengr jungfrú Tecla enn með sinni fylgð niðr at landtjaldinu.

En nú skal segja einn lítinn títul, er til bar ok gerðisk í landtjaldinu, áðr hon kom inn. Meistari Pérús berr útan af skipinu eitt lítit hrauktjald; þetta hit sama setr hann í miðju landtjaldinu því hinu stóra. Ok í durum þess tjalds setr hann einn límitem (þat kǫllum vér þreskǫld); hér á rístr hann ok eða skrifar eitthvert. Í þetta tjald kallar hann konungsson.

Ok er þeir hafa niðr setzk, mælti hann: "Því breyti ek svá," segir hann, "at úti er mín kunnátta, ef þetta brestr. Er þat fyrst, at jafnframmi ok sú jungfrú, er boðskapinn berr yðr, kemr inn um þessar dyrr, má hon eigi annat en venda ǫllum sínum trúnaði til yðar. Hér er eitt gull, er þér skuluð við taka, ok jafnframmi sem hon kemr inn, þá tak þú hennar hǫnd ok dragið upp á gullit ok haldið ǫllu samt, svá at hitni undir hendinni, ok biðið hana veita yðr dygð ok segja, hvat til beri, hví þit konungsdóttir drekkið svá af einni kǫnnu, at hana skaðar ekki, en þú fær af hinu sama dauðasvefn. Heit henni ok falslaust, ef hon tér yðr í þessari nauðsyn sína dygð, at hon skal heim með yðr ok vera yður dróttning, útan sjálf hon vili þat upp gefa."

Ok nú sem þeir hafa þetta at tala, kemr Tecla inn í landtjaldit ok sésk um, ok sér hvergi herrann; spyrr nú eptir, en fylgðin segir henni, at hann sitr í því hinu litla tjaldi, er þar stóð hjá henni. Ok nú víkr hon at durunum mjǫk óframliga ok biðr þó orlofs, ok at því fengnu gengr hon inn. Ok jafnfram sem hon kemr inn um þreskǫldinn, bregðr hon lit, sem eitthvert kastisk í hug henni, þat sem eigi hafði fyrr. Ok þó berr hon fram eigi at síðr sitt erendi með mikilli snild ok orðfœri. En konungsson tekr hennar hǫnd ok dregr á gullit ok mælir við hana ǫllum þeim orðum, sem áðr var fyrir hann lagt.

Ok nú anzar mærin með mikilli áhyggju: "Ek fyrirstend eigi, hvat umskipti orðit er með mér; því at ek vilda eigi rjúfa trúnað minnar frú; en í annan stað fyrirstend ek, at ek vilda nú ekki vita yðart mein heldr en sjálfrar minnar. Ok hvat sem til berr, mun svá fara, sem mik varir, at rjúfask mun trúnaðrinn, hvárt þat er heldr mín vǫld eða annat kynstr."

Ok nú leggr til meistari Pérús ok segir svá: "Ger svá vel, sœti minn!" segir hann, "at þú byrla honum eigi lengr þann bragðadrykk, ok veit honum nú dygð! því at svá ertu honum nú skyldug sem þínum eiginbónda fyrir ykkur einkamál."

"Svá mun nú vera verða," segir hon. "Er þat þá fyrst at segja, at sú kanna, sem þit drekkið af, er með tveim gólfum, ok drekkr hon sameigit ǫl af hinu efra plázinu; en sú er milskan klókari, sem þér drekkið af hinu neðra ok yðr svæfir."

"Ger svá vel," segir konungsson, "ok gef mér eigi lengr þann drykk!"

Hon segir: "Hversu má ek þat gera fyrir mitt líf? því at hon sér í kerit ok kennir þegar, ef umskipt er; ok em ek þá ráðin til písla."

Þá leggr enn til meistari Pérús ok mælti til Teclam: "Þú skalt taka þann hinn linasta drykk, sem þú kannt fá, ok líkastan at lit hinum, ok blanda í hinum til hálfs í þat gólf, sem hann drekkr af; ok þá mun hon eigi kenna. Kann þá vera eptir náttúru, þó at hann sofi fyrst, at sá svefn sé eigi jafnsterkr né langr sem hinn fyrri." Nú ráða þau þetta hit sama sín í millim.

Ok því næst gengr hon aptr til sinnar frú ok hefir fengit mjǫk rauðan lit. Fagnar frú Séréna henni nú vel, eptirspyrjandi hennar erendi, eða fyrir hverja skyld hon bakar svá heitt.

"Undr þykkir mér," segir Tecla, "hví þér spyrið slíks, at eigi myndi einu meybarni verða framafátt í síðustu at fara með slíku falsi fyrir svá dýran hǫfðingja, sem ek verð dag eptir dag; ok þó at nú liggi við myrkvastofan sjálf, geng ek aldri tíðara þessa erendis. En þó fekk ek enn þat sýst, at þegit er boðit."

"Haf nú þǫkk fyrir," segir frúin; "ok þetta skal þér góðu launa."

Nú þarf eigi langt um, at konungsson kemr enn á turninn ok þiggr veizluna; en hvern fagrgala ok friðmæli með mjúkri tungu ok mikilli snild konungsdóttir hefir frammi, er seint at telja. Verðr hér ok allr samr skilmáli inn leiddr sem tvá tíma áðr; en hversu hann gengr út, er skjótt at reikna: konungsson drekkr, sofnar ok er húðstrokinn sem fyrr, svívirðr ok niðr skýfðr á gólf.

En þat fór, sem meistari Pérús gat til, at þessi svefn var eigi jafnþungr sem hinn; því at hann vaknar at miðri nátt; ok þótt hann væri nǫkkut stirðr, man hann þó fullvel, hvert hann á hvíldar at vitja, stígr nú upp í sængina konungsdóttur ok hefir þar blíða nátt allt til morgins.

Ok sem sól skínn, gengr Tecla at sænginni, eptirspyrjandi, hvárt eigi mun tími til at klæðask eða inn at vakta landtjaldit.

Þá svarar konungsdóttir: "Lát standa kyrt!" segir hon. "Oss þykkir nú jafnvel þar komit sem hér."

"Þat er mikil gleði ok góð saga, mín frú!" segir Tecla; gengr brott síðan. Því næst klæðisk konungsson ok gengr til sinna manna.

Er hér skjótt yfir at fara, at hann sefr hálfan mánuð hverja nátt í turninum hjá konungsdóttur; ok at þessu liðnu hefir hann uppi sín erendi við konunginn, ok fær hennar nú með ǫllum sóma ok konungligum metnaði til eigindróttningar, sem hann hafði svarit. Ok leysir konungr út mund hennar í allra handa gœzku, gulli ok dýrgripum; var þat svá mikit, at engi mátti á vág fœra. Er þessi ríkdómr allr á skip borinn.

Ok lítlu síðar býr konungsson ferð sína, ok er innan fára daga albúinn, svá at ǫll þing eru á skipum útan þat hit stóra landtjald, sem þau sváfu í hjónin hin ungu. Ok allr herrinn liggr nú hina síðustu nótt á skipum útan fáir herbergissveinar inni í tjaldinu hjá þeim. Sofnar konungsdóttir nú með góðri gleði ok miklu ynði í faðmi síns herra allt til morgins.