Bókastaðir

Tökum nú þar til, at þeir Herrauðr ok Bósi kvomu heim hálfum mánaði síðar enn þeir Siggeir sigldu í brutu; sakna þeir nú vinar í stað; taka þeir ráðagjörðir sínar, sótti Bósi föður sinn at ráðum, en hann sagði þeim, at þeir mundi ofseinir, ef þeir söfnuðu miklu liði, ok sögðu at þeir mundi heldr ná konúngsdóttur með djúpsettum ráðum ok snörum atburði; varð þetta ráð þeirra, at þeir bjuggu eitt skip, ok völdu þrjátigi manna. Smiðr skyldi fara með þeim, ok hafa forsögn alla ok skipun á siglíng þeirra, lagði hann ok mörg ráð til með þeim; sigldu þeir nú, þegar þeir voru búnir. Þá var Smiðr svá byrsæll, at hafði nógan byr ávalt, þegar hann stýrði, ok verðr ferð þeirra með meira flýti, enn líkindi þætti á vera, kvomu þeir vonu bráðara austr í Glæsisvöllu, ok lögðu skipi sínu undir einn eyðiskóg.Þá var Smiðr svâ byrsæll, at hafði nógan byr ávalt, þegar hann stýrði, ok verðr ferð þeirra með meira flýti, enn líkindi þætti á vera, kvomu þeir vonu bráðara austr í Glæsisvöllu, ok lögðu skipi sínu undir einn eyðiskóg. Smiðr hafði hulinshjálm yfir skipi þeirra; þeir gengu á land Bósi ok Herrauðr, kvomu þeir at húsabæ litlum ok kyrfiligum; þar bjó karl ok kerling; þau áttu dóttur væna ok vel kunnandi; bóndi bauð þeim nætrgreiða; þeir þágu þat; þar voru góð hýbyli; þá var áliðinn dagr, ok var þeim unninn beini, ok voru tekin upp borð fyrir þá, ok gefit munngát at drekka, ok var þar gott öl; bóndi var fálátr ok ósprull, en þó borðaði hann með þeim; bóndadóttir var þar miklu mannúðugust af þeim, skeinkti hún gestum; Bósi var glaðlátr við hana, ok gjörði henni nokkrar glíngur; hún gjörði ok svá í móti.hún gjörði ok svâ í móti. Um kveldit var þeim fylgt at sofa, en þegar at ljós voru slokin, þá kom Bósi þar sem bóndadóttir lá, ok lypti klæðum af henni; hún spurði, hvat þar væri, en Bósi sagði til sín; hvat vilt þú híngat? segir hún; ek vil skemta þér, sagði hann, ok gaf henni fíngrgull, ok gekk í sængina til hennar;ek vil skemta þèr, sagði hann, ok gaf henni fíngrgull, ok gekk í sængina til hennar; ok skemtu þau sér um nóttina;ok skemtu þau sèr um nóttina; hún spurði hann, hvaða manni hann væri, en hann sagði til et sanna, ok spurði í mót, hvat þar væri títt í landi, en hún sagði at þat væri nú nýast, at þeir bræðr Hrærekr ok Siggeir hefði náð Hleiði, konúngs systur, en drepit Hríng konúng í Gautlandi: ok þeir eru nú svá frægir orðnir af þeirri ferð, at þeirra líkar skal eigi vera í öllum Austrvegi;hún spurði hann, hvaða manni hann væri, en hann sagði til et sanna, ok spurði í mót, hvat þar væri títt í landi, en hún sagði at þat væri nú nýast, at þeir bræðr Hrærekr ok Siggeir hefði náð Hleiði, konúngs systur, en drepit Hríng konúng í Gautlandi: ok þeir eru nú svâ frægir orðnir af þeirri ferð, at þeirra líkar skal eigi vera í öllum Austrvegi; ok konúngr hefði gefit Siggeir systur sína, væri þat í móti hennar vilja, ok skyldi nú brullhlaupit vera innan þriggja nátta; en þeir eru svá varir um sik, at þeir hefði njósn á hverri götu ok í hverrihöfn, ok mætti ekki á óvart koma, þvíat þeim þikir aldrei örvænt, nær þeir Herrauðr ok Bósi kynni at vitja meyjarinnar: konúngr hefir látit gjöra sér höll svá mikla, at á henni eru hundrað dyra, ok er jafnlángt í milli allra, hundrað manns má rúmliga í (vera) millum hverja dyra;en þeir eru svâ varir um sik, at þeir hefði njósn á hverri götu ok í hverrihöfn, ok mætti ekki á óvart koma, þvíat þeim þikir aldrei örvænt, nær þeir Herrauðr ok Bósi kynni at vitja meyjarinnar: konúngr hefir látit gjöra sèr höll svâ mikla, at á henni eru hundrað dyra, ok er jafnlángt í milli allra, hundrað manns má rúmliga í (vera) millum hverja dyra; tveir dyraverðir eru við hverjar dyr, ok skal engi mega inngánga, nema sá er þektr væri við einshverjar dyrnar, en sá, sem hvergi væri þektr, þann skyldi taka ok hafa í varðhaldi, þángat til er prófaðist, hvat manni er hann væri; sæng stendr á miðju hallargólfi, ok eru þar fimm pallar upp at gánga, þar skal liggja brúðrin ok brúðguminn, en hirðin öll skal vaka, ok má þeim því eigi á óvart koma. Hverir eru menn með konúngi, segir Bósi, þeir er hann heldr mest af? sá heitir Sigurðr, segir hún, hann er ráðgjafi konúngs, ok svá mikill meistari til hljóðfæra, at hans líki er engi, þó allvíða leiti, ok mest á hörpu slátt;Hverir eru menn með konúngi, segir Bósi, þeir er hann heldr mest af? sá heitir Sigurðr, segir hún, hann er ráðgjafi konúngs, ok svâ mikill meistari til hljóðfæra, at hans líki er engi, þó allvíða leiti, ok mest á hörpu slátt; hann er farinn til frillu sinnar, hún er ein bóndadóttir hér við skóginn, hann lætr sauma sér klæði ok semr hljóðfæri sín;hann er farinn til frillu sinnar, hún er ein bóndadóttir hèr við skóginn, hann lætr sauma sèr klæði ok semr hljóðfæri sín; eigi er nú getit um skraf þeirra fyrst at sinni, sofa þau af um nóttina.

Um morguninn snemma kemr Bósi til Herrauðs, ok segir honum, hvat hann hefir frétt um nóttina;Um morguninn snemma kemr Bósi til Herrauðs, ok segir honum, hvat hann hefir frètt um nóttina; en síðan bjuggust þeir burtu frá karli ok kerlíngu; fóru þeir at tilvísan bóndadóttur, þángat til sem þeir sáu bæ þann, er Sigurðar var von; þeir sáu, hvar Sigurðr fór ok einn sveinn með honum, ok stefndu heim til borgarinnar; þeir gengu á veg fyrir Sigurð; Bósi drap Sigurð, en Herrauðr kyrkti sveininn til bana, síðan tók Bósi þá, ok fló belg af þeim báðum, ok fór síðan til skips síns, ok sögðu Smið, hvat þeir höfðu afrekat, gjörðu þeir þá ráð sín. Smiðr færði Bósa í nágrímuna, en hann fór sjálfr í aðra; síðan fór Bósi í klæði Sigurðar, en hann fór sjálfr í þann búníng, sem sveinninn hafði átt, ok hafði hans nágrímu fyrir sér;síðan fór Bósi í klæði Sigurðar, en hann fór sjálfr í þann búníng, sem sveinninn hafði átt, ok hafði hans nágrímu fyrir sèr; sögðu þeir Herrauði fyrir, hversu hann skyldi bera sik at, fara nú síðan heim til borgarinnar, komu þeir at þeim hallardyrum, sem Goðmundr konúngr var sjálfr fyrir, þóttist hann þar kenna Sigurð, ok fagnaði honum vel, var Sigurðr nú innleiddr, tók hann þegar at sér féhirzlur konúngs, ölgögn ok kjallara, ok hefir skipun á, hvert öl fyrst skal drekka, ok segir byrlurum fyrir, hversu ákaft þeir skulu skenkja, segir, at þat varðar mestu, at menn verði et fyrsta kveld sem druknastir, því þar eymir lengst af.sögðu þeir Herrauði fyrir, hversu hann skyldi bera sik at, fara nú síðan heim til borgarinnar, komu þeir at þeim hallardyrum, sem Goðmundr konúngr var sjálfr fyrir, þóttist hann þar kenna Sigurð, ok fagnaði honum vel, var Sigurðr nú innleiddr, tók hann þegar at sèr fèhirzlur konúngs, ölgögn ok kjallara, ok hefir skipun á, hvert öl fyrst skal drekka, ok segir byrlurum fyrir, hversu ákaft þeir skulu skenkja, segir, at þat varðar mestu, at menn verði et fyrsta kveld sem druknastir, því þar eymir lengst af. Þessunæst var höfðíngjum í sæti skipat ok bruðrin innleidd ok á bekk sett, ok með henni margar meyjar hæverskar. Goðmundr konúngr sat í hásæti, ok Siggeir brúðgumi í hjá honum, Hrærekr þjónaði brúðgumanum; eigi er hér greint, hversu höfðíngjum var skipat, en þess getr at Sigurðr sló hörpu fyrir brúðunum;eigi er hèr greint, hversu höfðíngjum var skipat, en þess getr at Sigurðr sló hörpu fyrir brúðunum; ok þá at full voru innborin, töluðu menn, at hans líki mundi engi vera, en hann kvað þar lítit mark at fyrst; en konúngr bað hann eigi afspara. En þá inn kom þat minni, at signat var þór, þá skipti Sigurðr um slaginn, tók þá at ókyrrast allt, þat sem laust var, bæði knífar ok borðdiskar, ok allt þat sem laust var ok engi helt á, ok fjöldi manna stukku upp úr sætum sínum, ok léku á gólfinu, ok gekk þetta lánga stund;En þá inn kom þat minni, at signat var þór, þá skipti Sigurðr um slaginn, tók þá at ókyrrast allt, þat sem laust var, bæði knífar ok borðdiskar, ok allt þat sem laust var ok engi hèlt á, ok fjöldi manna stukku upp úr sætum sínum, ok lèku á gólfinu, ok gekk þetta lánga stund; því næst kom inn þat minni, sem helgat var öllum Ásum, skipti Sigurðr þá enn um slagina, ok stillti þá svá hátt, at dvergmáli kvað á öllu;því næst kom inn þat minni, sem helgat var öllum Ásum, skipti Sigurðr þá enn um slagina, ok stillti þá svâ hátt, at dvergmáli kvað á öllu; stóðu þá upp allir þeir, sem í höllinni voru, nema brúðrin ok brúðguminn ok konúngrinn, ok var nú allt á ferð ok flaug í höllinni, ok gekk því lánga stund. Konúngr spurði, hvört hann kynni eigi fleiri slagi, en hann segir at eptir væri enn nokkrir slagir, ok bað fólkit hvílast fyrst; settust menn þá niðr fyrst, ok tóku til drykkju; sló hann þá Gýgjarslag ok Draumbút ok Hjarrandahljóð; en þvínæst kom inn minni, þat var signat Óðni, ok lauk Sigurðr þá upp hörpunni, hún var svá mikil, at maðr mátti standa réttr í henni, hún var öll sem á rauða gull sæi;en þvínæst kom inn minni, þat var signat Óðni, ok lauk Sigurðr þá upp hörpunni, hún var svâ mikil, at maðr mátti standa rèttr í henni, hún var öll sem á rauða gull sæi; þar tók hann upp hvíta glófa gullsaumaða, ok sló þá þann slag, at Faldafeykir heitir, stukku þá faldarnir af konunum, ok léku þeir fyrir ofan þvertrén, stukku konurnar ok allir mennirnir, ok engi hlutr var sá, at kyrr þyldi;þar tók hann upp hvíta glófa gullsaumaða, ok sló þá þann slag, at Faldafeykir heitir, stukku þá faldarnir af konunum, ok lèku þeir fyrir ofan þvertrèn, stukku konurnar ok allir mennirnir, ok engi hlutr var sá, at kyrr þyldi; en þá þetta minni var afgengit, þá kom inn þat minni, er helgat var Freyju, ok átti þat síðast at drekka, tók Sigurðr þann streng, er lá um alla þvera strengina, hann hafði hann ekki fyrr slegit, ok bað konúnginn búast við ramma slag, en konúngi brá svá við, at hann stökk upp, ok svá brúðrin ok brúðguminn, ok léku nú öngvir vakrari, ok gekk þessu um lánga stund;en þá þetta minni var afgengit, þá kom inn þat minni, er helgat var Freyju, ok átti þat síðast at drekka, tók Sigurðr þann streng, er lá um alla þvera strengina, hann hafði hann ekki fyrr slegit, ok bað konúnginn búast við ramma slag, en konúngi brá svâ við, at hann stökk upp, ok svâ brúðrin ok brúðguminn, ok lèku nú öngvir vakrari, ok gekk þessu um lánga stund; tók Sigurðr nú sjálfr hörpuna, en Smiðr tók í hönd brúðinni, ok lék nú allra vakrast;tók Sigurðr nú sjálfr hörpuna, en Smiðr tók í hönd brúðinni, ok lèk nú allra vakrast; hann tók borðbúnað af stólnum, ok kastaði upp í sængina, þegar hann sá sér færi á.hann tók borðbúnað af stólnum, ok kastaði upp í sængina, þegar hann sá sèr færi á. En frá Herrauði er þat at segja, at hann lætr menn sína fara með sjónum, ok meiða öll þau skip, sem í nánd voru, svá ekki var sjófært;En frá Herrauði er þat at segja, at hann lætr menn sína fara með sjónum, ok meiða öll þau skip, sem í nánd voru, svâ ekki var sjófært; suma hefir hann heima í borginni, ok báru þeir til sjófar gull ok silfr, er Smiðr hafði lagt honum til handargagns; var nú mjök húmat, sumir fóru uppá glugginn, ok skynjuðu, hvat inni var, ok dróu út um glugginn, þat sem upp var kastat í sængina, en sumir færðu til skipa, ok fermdu skip, ok sneru stöfnum frá landi sem skjótast.var nú mjök húmat, sumir fóru uppá glugginn, ok skynjuðu, hvat inni var, ok dróu út um glugginn, þat sem upp var kastat í sængina, en sumir færðu til skipa, ok fermdu skip, ok snèru stöfnum frá landi sem skjótast.

Þat berr nú næst til tíðinda, at þá þeir léku sem glaðast í konúngs höll, at maðr kemr í höllina, sá var mikill vexti ok fríðr sýnum, hann var í rauðum skarlazkyrtli, ok silfrbelti um sik ok gullhlað um enni, hann var slippr, ok fór leikandi sem aðrir, þángat (til) hann kom fyrir konúnginn;Þat berr nú næst til tíðinda, at þá þeir lèku sem glaðast í konúngs höll, at maðr kemr í höllina, sá var mikill vexti ok fríðr sýnum, hann var í rauðum skarlazkyrtli, ok silfrbelti um sik ok gullhlað um enni, hann var slippr, ok fór leikandi sem aðrir, þángat (til) hann kom fyrir konúnginn; hann reiðir þá upp hnefan, ok drepr um nasir konúngi svá mikit högg, at úr honum stukku þrjár tennrnar, en blóð stökk úr nösum hans ok munni, en hann fell sjálfr í aúngvit.hann reiðir þá upp hnefan, ok drepr um nasir konúngi svâ mikit högg, at úr honum stukku þrjár tennrnar, en blóð stökk úr nösum hans ok munni, en hann fèll sjálfr í aúngvit. Sigurðr sér þat, ok kastar hörpunni upp í sængina, en rak báða knefana milli herða honum;Sigurðr sèr þat, ok kastar hörpunni upp í sængina, en rak báða knefana milli herða honum; hann sneri undan, en Sigurðr eptir honum ok þeir Siggeir ok allir aðrir, sumir styrmdu yfir konúngi.hann snèri undan, en Sigurðr eptir honum ok þeir Siggeir ok allir aðrir, sumir styrmdu yfir konúngi. Smiðr tók í hönd brúðinni, ok leiddi hana upp í sængina, ok læsti hana innan í maga hörpunar, en þeir drógu hana út um gluggin, sem úti voru, ok svá sjálfan hann með, ok flýttu sér til skipsins, gengu síðan út á skipit, var sá þá þar kominn, er konúnginn hafði slegit.Smiðr tók í hönd brúðinni, ok leiddi hana upp í sængina, ok læsti hana innan í maga hörpunar, en þeir drógu hana út um gluggin, sem úti voru, ok svâ sjálfan hann með, ok flýttu sèr til skipsins, gengu síðan út á skipit, var sá þá þar kominn, er konúnginn hafði slegit. Sigurðr gekk út á skipit, þegar hann kom, en Siggeir eptir honum með brugðit sverð. Sigurðr snerist aptr í móti honum, ok hratt honum á kaf;Sigurðr snèrist aptr í móti honum, ok hratt honum á kaf; urðu þá hans menn at draga hann á land verr enn dauðan, en Smiðr hjó landfestina, settust þeir til ára, ok dróu segl upp, ok gjörðu bæði, at sigla ok róa, ok létu gánga út á haf.urðu þá hans menn at draga hann á land verr enn dauðan, en Smiðr hjó landfestina, settust þeir til ára, ok dróu segl upp, ok gjörðu bæði, at sigla ok róa, ok lètu gánga út á haf. Hrærekr hljóp til skips, ok margir menn með honum, en þegar skipum var fram hrundit, fell þar í kolblár sjór, ok var því eigi eptir þeim farit, ok varð því svá búit at vera;Hrærekr hljóp til skips, ok margir menn með honum, en þegar skipum var fram hrundit, fèll þar í kolblár sjór, ok var því eigi eptir þeim farit, ok varð því svâ búit at vera; voru ok allir drukknir, svá at þeir voru verr enn ráðlausir, snúa nú heim til hallar, ok var þá konúngr viðraknaðr, ok þó lítils máttar;voru ok allir drukknir, svâ at þeir voru verr enn ráðlausir, snúa nú heim til hallar, ok var þá konúngr viðraknaðr, ok þó lítils máttar; leituðu þá menn við at næra hann, en hann var mjök máttdreginn, en veizlan snerist í sút ok sorg.leituðu þá menn við at næra hann, en hann var mjök máttdreginn, en veizlan snèrist í sút ok sorg. Þá er konúngr tók at hressast, gjörðu þeir ráð sín, kom þeim þat ásamt, at slíta eigi fjölmenni, ok búast sem skyndiligast at fara eptir þeim fóstbræðrum. Látum þá nú búast, en víkjum nú aptr til þeirra fóstbræðra; þeir sigla þángat til, sem þeir vissu, at vegirnir skildust, ok lá annar til Bjarmalands; bað Bósi þá Herrauð sigla heim til Gautlands, en hann kveðst eiga erendi til Bjarmalands, en Herrauðr kveðst eigi við hann skiljast, ok spurði, hvat í erendum væri, en hann sagði, at þau mundi síðar birtast. Smiðr bauð at bíða þeirra fimm nætr. Bósi sagði, at þeim mundi þat vel endast, tóku þeir bátinn, ok fóru í bruttu, ok kvomu nær bæ Háreks konúngs; þeir földu bátinn undir leyni nokkut, ok gengu til bygða; þar bjó karl ok kerlíng, þau áttu dóttur væna, þar var vel við þeim tekit; at kveldi voru borð upptekin ok laugar framlátnar, ok var þeim gefit gott vín at drekka. Bósi leit þá hýrliga til bóndadóttur, en hún veitti honum þat í móti, en litlu síðar fóru menn til sængr. Bósi kom til sængr bóndadóttur; hún spurði, hvat hann vildi; en hann kvaðst mundi gleðja hana gersemi; léku þau af um nóttina.lèku þau af um nóttina. Ok síðan töluðust þau við, ok spurði hún, hvaðan hann væri; hann sagði til et sanna, ok spurði, hvort hún væri nokkut í kærleikum við Eddu konúngsdóttur; hún sagðist opt koma í skemmu til hennar, ok vera þar vel tekin: ek mun hafa þik at trúnaðarmanni, segir hann; ok mun ek gefa þér þrjár merkr gulls, en þú skalt koma Eddu konúngsdóttur í skóginn til mín.ok mun ek gefa þèr þrjár merkr gulls, en þú skalt koma Eddu konúngsdóttur í skóginn til mín. Hann tók úr púngi sínum þrjár valhnotur, þær voru sem á rauðagull sæi, ok fekk henni, ok bað hana segja konúngsdóttur, at hún vissi í leyniligum stað, at slíkar hnetur væri nógar;Hann tók úr púngi sínum þrjár valhnotur, þær voru sem á rauðagull sæi, ok fèkk henni, ok bað hana segja konúngsdóttur, at hún vissi í leyniligum stað, at slíkar hnetur væri nógar; en bóndadóttir svaraði, ok kvað hana eigi upporpna fyrir einum, kvað henni fylgja at jafnaði geldíng þann, er Skálkr hét, ok væri svá sterkr, at hann hefði 12 karla afl, hvat sem prófa þyrfti.en bóndadóttir svaraði, ok kvað hana eigi upporpna fyrir einum, kvað henni fylgja at jafnaði geldíng þann, er Skálkr hèt, ok væri svâ sterkr, at hann hefði 12 karla afl, hvat sem prófa þyrfti. Bósi kveðst þat eigi hirða, ef eigi væri við fleirum at sjá. Um morgininn snemma fór hún at finna konúngsdóttur, en þeir Bósi fóru í skóginn; hún sýndi konúngsdóttur gullhneturnar, ok sagði, at hún vissi, hvar at slíkar fyndist; fóru þær nú í skóginn, ok þrællinn með þeim.

Nú verðr Bósi ok Herrauðr varir við, hvar þau fara, ok snúa til móts við þau; Bósi heilsaði konúngsdóttur, ok spurði, því hún færi svá einmana;Bósi heilsaði konúngsdóttur, ok spurði, því hún færi svâ einmana; hún kvað eigi hættligt um þat; hann kvað þat vera, sem takast vildi, ok tók hann þá til konúngsdóttur, ok bað hana gjöra annathvort, fara viljuga með sér, eðr hitt at hann gjörði þar brullhlaup til hennar þar í skóginum.hann kvað þat vera, sem takast vildi, ok tók hann þá til konúngsdóttur, ok bað hana gjöra annathvort, fara viljuga með sèr, eðr hitt at hann gjörði þar brullhlaup til hennar þar í skóginum. Þrællinn spurði, hverr þessi væri svá firnadjarfr, at slík ódæmi þyrði at tala, en Herrauðr bað hann þegja.Þrællinn spurði, hverr þessi væri svâ firnadjarfr, at slík ódæmi þyrði at tala, en Herrauðr bað hann þegja. Þrællinn hafði klumbu stóra, ok sló til Herrauðar, en hann brá við skildinum, ok var höggit svá þúngt, at skjöldrinn brotnaði í sundr.Þrællinn hafði klumbu stóra, ok sló til Herrauðar, en hann brá við skildinum, ok var höggit svâ þúngt, at skjöldrinn brotnaði í sundr. Herrauðr hljóp undir þrælinn, en hann tók sterkliga í móti, voru þat sviptíngar stórar, ok fór þrællinn hvergi á hæl. Þá kom Bósi at, ok tók fætr undan þrælnum, ok lagði hann snöru á háls honum, ok heingðu hann þar á viðinum; en síðan tók Bósi konúngsdóttur, ok setti hana á handlegg sér, ok bar hana svá til skips, létu síðan frá landi, ok léttu eigi fyrr, enn þeir fundu Smið.en síðan tók Bósi konúngsdóttur, ok setti hana á handlegg sèr, ok bar hana svâ til skips, lètu síðan frá landi, ok lèttu eigi fyrr, enn þeir fundu Smið. Konúngsdóttir barst lítt af, en þegar er Smiðr hafði orð við hana, þá tók af henni allan óhug, ok sigldu þeir síðan heim til Gautlands.

Tökum nú þar til máls, sem þeir Goðmundr konúngr ok Siggeir búa lið sitt, ok sigla eptir þeim fóstbræðrum, ok höfðu þeir ógrynni hers; en svá hafði Goðmundi konúngi orðit þúngr pústr Herrauðar, at eigi var hann ferðugr at fara þessa ferð, ok skyldi Siggeir ok þeir bræðr hafa veg ok vanda af þessi ferð.en svâ hafði Goðmundi konúngi orðit þúngr pústr Herrauðar, at eigi var hann ferðugr at fara þessa ferð, ok skyldi Siggeir ok þeir bræðr hafa veg ok vanda af þessi ferð. Þeir höfðu fjörutigi skipa af Glæsisvöllum, en þeir juku þó mörgum við í ferðinni; fóru þeir nú, til þess er þeir koma til Bjarmalands, ok fundu Hárek konúng, ok höfðu þeir Bósi ok Herrauðr fyrir litlu þaðan siglt, ok hafði Hárekr konúngr þá fulla vissu yfir, at þeir hefði tekit í burtu dóttur hans, hafði hann þá búit lið sitt, ok hafði hann fimtán skip öll stór ok vel skipuð, slæst hann nú í ferð með þeim bræðrum, höfðu þeir þá alls 60 skipa, sigla nú til Gautlands. Er þat at segja frá þeim Herrauði ok Bósa, at þegar þeir kvomu heim, söfnuðu þeir at sér múg ok margmenni, ok vildu vera búnir við, ef þeim væri eptirför veitt, en halda þá brullhlaup sitt, er færi gæfist á.Er þat at segja frá þeim Herrauði ok Bósa, at þegar þeir kvomu heim, söfnuðu þeir at sèr múg ok margmenni, ok vildu vera búnir við, ef þeim væri eptirför veitt, en halda þá brullhlaup sitt, er færi gæfist á. En Þvari karl hafði látit smíða spjót ok örvar, á meðan þeir voru í burtu, ok var nú eigi lángt at bíða, áðr enn þar kom saman mikit fjölmenni; en þann dag, sem þeir ætluðu sitt brullhlaup at setja, kvomu þeir Hárekr konúngr ok synir hans með liði sínu, ok var nú eigi alþíngis þausnalaust, lét Herrauðr leggja skipum sínum út í móti þeim, hafði hann lið mikit ok frítt, en þó höfðu þeir miklu meira, sem til voru komnir;en þann dag, sem þeir ætluðu sitt brullhlaup at setja, kvomu þeir Hárekr konúngr ok synir hans með liði sínu, ok var nú eigi alþíngis þausnalaust, lèt Herrauðr leggja skipum sínum út í móti þeim, hafði hann lið mikit ok frítt, en þó höfðu þeir miklu meira, sem til voru komnir; Bósi lagði sínu skipi út í móti skipi Háreks, en Herrauðr í móti Siggeiri, þurfti eigi at sökum at spyrja, tókst nú bardagi með þeim, ok voru hvorirtveggju hinir áköfustu. En er bardaginn hafði eigi lengi staðit, réð Siggeir til uppgaungu á skip Herrauðar, ok varð skjótt mannsbani.En er bardaginn hafði eigi lengi staðit, rèð Siggeir til uppgaungu á skip Herrauðar, ok varð skjótt mannsbani. Sniðill hét stafnbúi Herrauðar, hann skaut spjóti at Siggeir, en hann tók spjótit á lopti, ok skaut aptr at þeim, er sendi;Sniðill hèt stafnbúi Herrauðar, hann skaut spjóti at Siggeir, en hann tók spjótit á lopti, ok skaut aptr at þeim, er sendi; spjótit fló í gegnum Sniðil, ok svá lángt í skipsstafninn, at hann nísti hann þar við.spjótit fló í gegnum Sniðil, ok svâ lángt í skipsstafninn, at hann nísti hann þar við. Herrauðr sneri í mót Siggeir, ok lagði til hans með atgeirnum, hann gekk í gegnum skjöldinn, en Siggeir snaraði svá hart skjöldinn, at Herrauði varð laus skjöldrinn, en hann hjó til Herrauðar, ok kom á hjálminn, ok tók af fjórðúnginn, ok fylgði þar et hægra eyrat, en Herrauðr greip upp ruddu stóra, er lá á þilunum, ok sló á nasir Siggeirs, svá at blikit gekk at andlitinu, ok brotnaði í honum nefit, ok úr honum allar tennurnar, stökk hann öfugr aptr á skip sitt;Herrauðr snèri í mót Siggeir, ok lagði til hans með atgeirnum, hann gekk í gegnum skjöldinn, en Siggeir snaraði svâ hart skjöldinn, at Herrauði varð laus skjöldrinn, en hann hjó til Herrauðar, ok kom á hjálminn, ok tók af fjórðúnginn, ok fylgði þar et hægra eyrat, en Herrauðr greip upp ruddu stóra, er lá á þilunum, ok sló á nasir Siggeirs, svâ at blikit gekk at andlitinu, ok brotnaði í honum nefit, ok úr honum allar tennurnar, stökk hann öfugr aptr á skip sitt; ok fell þá í óvit, ok lá mjök lengi.ok fèll þá í óvit, ok lá mjök lengi. Smiðr barðist drengiliga. Hárekr konúngr komst uppá skip Smiðs við 12 ta mann, ok ruddist um fast; Smiðr snerist í móti honum, ok hjó til hans með saxi því, sem Busla kerling hafði gefit honum, því hann bitu eigi ákvæðalaus vopn;Smiðr snèrist í móti honum, ok hjó til hans með saxi því, sem Busla kerling hafði gefit honum, því hann bitu eigi ákvæðalaus vopn; höggit kom framan um þverartennurnar, ok brotnuðu þær úr honum allar, en gómbeinit brotnaði, varirnar báðar sprúngu, ok hljóp þar úr blóð mikit; en við þetta högg brá honum svá, at hann varð at flugdreka, ok spjó eitri yfir skipit, fengu þar bana margir menn;en við þetta högg brá honum svâ, at hann varð at flugdreka, ok spjó eitri yfir skipit, fengu þar bana margir menn; hann steypti sér niðr at Smið, ok gleypti hann upp í kjapta sér, ok svelgði hann niðr í sik, ok varð þat hans bani;hann steypti sèr niðr at Smið, ok gleypti hann upp í kjapta sèr, ok svelgði hann niðr í sik, ok varð þat hans bani; þá sáu þeir, hvar fugl fló af landi ofan, sá er skergípr hét, hann hefir höfuð svá mikit ok hræðiligt, at fjandanum er tiljafnat;þá sáu þeir, hvar fugl fló af landi ofan, sá er skergípr hèt, hann hefir höfuð svâ mikit ok hræðiligt, at fjandanum er tiljafnat; hann réðst í móti drekanum, ok er þeirra atgángr hræðiligr at sjá, en svá lauk þeirra skiptum, at þeir fellu báðir niðr, ok fell skergíprinn niðr í sjóinn, en drekinn kom niðr í skipi Siggeirs.hann rèðst í móti drekanum, ok er þeirra atgángr hræðiligr at sjá, en svâ lauk þeirra skiptum, at þeir fèllu báðir niðr, ok fèll skergíprinn niðr í sjóinn, en drekinn kom niðr í skipi Siggeirs. Herrauðr var þá kominn uppá skip Siggeirs, ok lét gánga kylfuna á báðar hendr, sló hann þá til Siggeirs.Herrauðr var þá kominn uppá skip Siggeirs, ok lèt gánga kylfuna á báðar hendr, sló hann þá til Siggeirs. Í öðru sinni kom þat högg undir eyrat, ok brotnaði í Siggeiri allr hausinn, en hann hraut fyrir borð, ok sökk til grunna, ok kom aldrei upp síðan. Hárekr konúngr raknaði nú við, ok varð at einum gelti; hann greip til Herrauðar með tönnunum, ok reif af honum alla brynjuna, ok festi tennr í hans brjósti, ok reif af honum báðar geirvörturnar niðr af beini, en hann hjó í móti á trýni geltinum, ok tók af fyrir framan augun; var Herrauðr þá svá móðr, at hann fell á bak aptr, en galtinn trað hann undir fótum, en gat þá eigi bitit, er af var trýnit;var Herrauðr þá svâ móðr, at hann fèll á bak aptr, en galtinn trað hann undir fótum, en gat þá eigi bitit, er af var trýnit; kom þá glatúngs hundtík mikil upp á skipit, hún hafði stórar vígtennr; hún reif rauf á náranum á geltinum, ok rakti þar úr þarmana, ok hljóp fyrir borð; en Hárekr var þá í mannslíki, ok steypti sér fyrir borð eptir henni, ok sukku þau til grunna, ok kom hvorki upp síðan;en Hárekr var þá í mannslíki, ok steypti sèr fyrir borð eptir henni, ok sukku þau til grunna, ok kom hvorki upp síðan; þótti mönnum, sem mundi verit hafa Busla kerlíng, þvíat hún sást aldrei síðan.

Bögu-Bósi er nú kominn uppá skip Hræreks, ok berst alldrengiliga; hann sér, hvar faðir hans flaut með borðinu mjök máttdreginn, stökkr hann þar fyrir borð, ok hjálpaði honum, ok kom honum upp í skip sitt;hann sèr, hvar faðir hans flaut með borðinu mjök máttdreginn, stökkr hann þar fyrir borð, ok hjálpaði honum, ok kom honum upp í skip sitt; en þá var Hrærekr kominn á skipit, ok hafði drepit margan mann; en Bósi kom þá upp á skipit, ok var þá ákafliga móðr, en þó réði hann í móti Hræreki, ok hjó í skjöldinn, ok klauf hann allan niðr í gegnum, ok af honum fótinn í ristarliðnum, sverðit kom í vindásinn, ok stökk í sundr í miðjunni.en Bósi kom þá upp á skipit, ok var þá ákafliga móðr, en þó rèði hann í móti Hræreki, ok hjó í skjöldinn, ok klauf hann allan niðr í gegnum, ok af honum fótinn í ristarliðnum, sverðit kom í vindásinn, ok stökk í sundr í miðjunni. Hrærekr hjó í móti; Bósi snerist undan á hæli, sverðit slapp af hjálminum, ok niðr á herðarnar, ok reif af Bósa alla brynjuna, ok fekk hann sár á báðum herðarblöðunum, gekk svá niðr um allt bakit;Bósi snèrist undan á hæli, sverðit slapp af hjálminum, ok niðr á herðarnar, ok reif af Bósa alla brynjuna, ok fèkk hann sár á báðum herðarblöðunum, gekk svâ niðr um allt bakit; öll klæði rifnuðu af honum, svá hann var allr nakinn eptir, ok af enum vinstra fæti hælbeinit.öll klæði rifnuðu af honum, svâ hann var allr nakinn eptir, ok af enum vinstra fæti hælbeinit. Bósi þreif upp vindásdökkuna, en Hrærekr ætlaði þá at hlaupa fyrir borð. Bósi sló hann í sundr við skipborðinu með öllum herklæðunum; var nú fallinn mestr hluti liðs þeirra; buðu þeir þeim þá grið, sem eptir voru, ok urðu þeir glaðir við þat; kanna þeir nú lið sitt, ok var eigi betr enn hundrað manna liðfært af öllum her þeirra fóstbræðra; áttu þeir nú miklum sigri hrósa, skipta þeir síðan herfángi, fóru síðan heim til borgar, voru þá bundin sár manna, ok græddir þeir sem þess varð