Bókastaðir

At morni dags er konúngr snemma uppi, ok lét blása til þíngs, ok voru þeir þángat leiddir Herrauðr ok Bósi, spurði konúngr þá ráðgjafa sína, hvat við þá skyldi gjöra;At morni dags er konúngr snemma uppi, ok lèt blása til þíngs, ok voru þeir þángat leiddir Herrauðr ok Bósi, spurði konúngr þá ráðgjafa sína, hvat við þá skyldi gjöra; en flestir báðu konúng vægja fyrir Herrauð. Þá mælti konúngr til Herrauðs: lítils vilt þú virða mik, segir konúngr, en nú vil ek gjöra þat fyrir bæn vina minna, at Bósi skal hafa lífs grið ok lima; hann skal fara úr landi, ok eigi aptr koma, fyrr enn hann færir mér þat gammsegg, er skrifat er með gullstöfum utan, ok erum við þá sáttir, en elligar skal hann heita hvers manns níðíngr;hann skal fara úr landi, ok eigi aptr koma, fyrr enn hann færir mèr þat gammsegg, er skrifat er með gullstöfum utan, ok erum við þá sáttir, en elligar skal hann heita hvers manns níðíngr; en Herrauðr fari hvort sem hann vill, fylgi Bósa eða gjöri sjálfr ráð fyrir sér, því eigi munu við samvistum saman vera at svá búnu;en Herrauðr fari hvort sem hann vill, fylgi Bósa eða gjöri sjálfr ráð fyrir sèr, því eigi munu við samvistum saman vera at svâ búnu; voru þeir fóstbræðr þá leystir, fóru þeir þá til Þvara karls, ok dvaldust hjá honum um vetrinn. En þegar er voraði, bjuggu þeir ferð sína úr landi, ok höfðu eitt skip ok á fjóra menn ok tuttugu; fóru þeir mjök at tilvísan Buslu; sigldu þeir þá í Austrveg, komu undir Bjarmaland, ok lögðu undir einn eyðiskóg.

Hárekr hét konúngr, er þá réð fyrir Bjarmalandi;Hárekr hèt konúngr, er þá rèð fyrir Bjarmalandi; hann var kvongaðr, ok átti tvo sonu, hét annar Hrærekr, en annar Siggeir;hann var kvongaðr, ok átti tvo sonu, hèt annar Hrærekr, en annar Siggeir; þeir voru kappar miklir ok hirðmenn Goðmundar konúngs af Glæsisvöllum, ok landvarnarmenn hans. Dóttir Háreks konúngs hét Edda, hún var fríð sýnum ok flesta luti vel kunnandi.Dóttir Háreks konúngs hèt Edda, hún var fríð sýnum ok flesta luti vel kunnandi. Nú er at segja frá þeim fóstbræðrum, at þeir voru komnir undir Bjarmaland, ok lágu undir skógi þeim, er Vínuskógr heitir; þeir reistu þar tjald á landi, þar var leyni nokkut ok fjarri mannavegum. Um morgininn sagði Bósi mönnum sínum, at þeir Herrauðr mundi gánga á land ok kanna skóginn, ok vita, hvers þeir yrði vísir: en þér skulið bíða okkar hér mánuð, en ef við komum þá eigi aptr, þá skulu þér sigla, hvert sem þér villið, því þá erum við eigi lífs.Um morgininn sagði Bósi mönnum sínum, at þeir Herrauðr mundi gánga á land ok kanna skóginn, ok vita, hvers þeir yrði vísir: en þèr skulið bíða okkar hèr mánuð, en ef við komum þá eigi aptr, þá skulu þèr sigla, hvert sem þèr villið, því þá erum við eigi lífs. Mönnum þeirra þótti mikit fyrir þessu, en þó varð svá at vera, sem þeir vildu.Mönnum þeirra þótti mikit fyrir þessu, en þó varð svâ at vera, sem þeir vildu. Síðan gengu þeir fóstbræðr á skóginn, ok höfðu þat eitt til matar, sem þeir skutu, dýr ok fugla, en stundum höfðu þeir eigi nema ber ok safa. Skógrinn ónýtti mjök klæði þeirra. Einn dag komu þeir at húsabæ nokkrum; þar stóð karl úti, ok klauf skíð; hann heilsaði þeim, ok spurði þá at nafni; þeir sögðu til et sanna, ok spurði, hvat karl hét, en hann kveðst heita Hóketill;þeir sögðu til et sanna, ok spurði, hvat karl hèt, en hann kveðst heita Hóketill; hann kvað þeim til reiðu nætrgreiða, ef þeir vildi, en þeir þökkuðu honum, ok sögðust gjarnan vilja; fylgði karl þeim til stofu, ok var þar fáhjúat; húsfreyja var við aldr, dóttur áttu þau væna, ok dró hún klæði af gestum, ok voru þeim fengin þur klæði; síðan voru laugar fram látnar, ok var þeim reist borð, ok gefit gott öl at drekka, en bóndadóttir skeinkti. Bósi leit opt hýrliga til hennar, ok sté fæti sínum á rist henni, ok þetta bragð lék hún honum.Bósi leit opt hýrliga til hennar, ok stè fæti sínum á rist henni, ok þetta bragð lèk hún honum. Um kveldit var þeim fylgt at sofa með góðum umbúníngi; bóndi lá í lokreykju, en bóndadóttir í miðjum skála, en þeim fóstbræðrum var skipat í stafnsæng við dyr utar; en þá fólk var sofnat, stóð Bósi upp, ok gekk til sængr bóndadóttur, ok lypti klæðum af henni; (hún) spyrr, hvat þar væri; Bósi sagði til sín, kveðst vilja undir klæðin hjá henni: því mér er eigi hægt, þar sem um mik var búit, ok gaf henni gullhríng, ok gekk í sængina til hennar, ok fór allt vel með þeim, en þá er af voru blíðu brögð, birti Bósi fyrir henni um ferðir sínar, ok spurði, hvort hún vissi eigi til, hvert at leita skyldi at gammseggi því, sem við bræðr erum eptir sendir, ok gullstöfum var ritat, en hún kveðst eigi minna mundu launa honum gullit ok góða nætrskemtan, enn segja honum, þat er hann vildi vita: en hverr var þér svá reiðr, at þik vildi feigan ok senda þik forsendíng: eigi gengr álit til alls, ok verðr engi frægr af öngvu, eru þeir ok margir hlutir, at opt snúast til gæfu, þóat háskasamliga sé stofnaðir.Bósi sagði til sín, kveðst vilja undir klæðin hjá henni: því mèr er eigi hægt, þar sem um mik var búit, ok gaf henni gullhríng, ok gekk í sængina til hennar, ok fór allt vel með þeim, en þá er af voru blíðu brögð, birti Bósi fyrir henni um ferðir sínar, ok spurði, hvort hún vissi eigi til, hvert at leita skyldi at gammseggi því, sem við bræðr erum eptir sendir, ok gullstöfum var ritat, en hún kveðst eigi minna mundu launa honum gullit ok góða nætrskemtan, enn segja honum, þat er hann vildi vita: en hverr var þèr svâ reiðr, at þik vildi feigan ok senda þik forsendíng: eigi gengr álit til alls, ok verðr engi frægr af öngvu, eru þeir ok margir hlutir, at opt snúast til gæfu, þóat háskasamliga sè stofnaðir.

Hér í skógi þessum stendr hof mikit, þat á Hárekr konúngr, er hér ræðr fyrir Bjarmalandi, þar er göfgat goð, þat er Jómali heitir, þar er gull mikit ok gersemar;Hèr í skógi þessum stendr hof mikit, þat á Hárekr konúngr, er hèr ræðr fyrir Bjarmalandi, þar er göfgat goð, þat er Jómali heitir, þar er gull mikit ok gersemar; fyrir því hofi ræðr móðir konúngs, sú er Kolfrosta heitir, hún er mögnöð af blótskap, at henni kemr engi hlutr á óvart; hún veit þat fyrir með kynstrum sínum, at hún á eigi at lifa út allan þenna mánuð, því fór hún hamfari austr á Glæsisvöllu, ok nam í burtu Hleiði, systur Goðmundar konúngs, ok ætlar at hún skuli vera hofgyðja eptir sik; en þat er þó skaði mikill, því hún er allra meyja kurteisust, ok væri betra at þat færist fyrir. Hvat er til vandhæfa í hofinu? (segir Bósi). Gammr er þar, segir hún, svá grimmr ok bölvaðr, at hann drepr allt, þat sem fyrir verðr;Gammr er þar, segir hún, svâ grimmr ok bölvaðr, at hann drepr allt, þat sem fyrir verðr; hann horfir beint í móti dyrum, ok þekkir allt, þat inn kemr, ok er því aungu lífs at vænta, er verðr fyrir klóagángi hans eða eitri; þræll einn er í hofinu, hann vaktar mat gyðjunni, tvævetra kvígu þarf hún í mál; undir þessum gammi er egg þat, er þú ert eptir sendr; griðúngr einn er í hofinu, tryldr ok blótaðr, hann var bundinn með járnviðjum, hann skal skjóta kvíguna, blandast þá ólyfjan við hana, ok tryllast þeir allir, sem af eta, hana skal matgjöra fyrir Hleiði konúngs systur, ok verðr hún þá líka tröll, sem hofgyðjan var áðr; nú þikir mér óvænt um, at þú munir sigra óvættir þessar við svá mikinn tröllskap, sem um er at eiga.nú þikir mèr óvænt um, at þú munir sigra óvættir þessar við svâ mikinn tröllskap, sem um er at eiga. Bósi þakkaði henni sögu sína, sofa þau síðan til dags. En at morni fór hann til Herrauðs, ok sagði honum, hvat hann hafði frétt, dvaldust þeir þar þrjár nætr, en síðan fóru þeir í burtu;En at morni fór hann til Herrauðs, ok sagði honum, hvat hann hafði frètt, dvaldust þeir þar þrjár nætr, en síðan fóru þeir í burtu; sagði bóndadóttir þeim til, hvat þeir skyldu stefna til hofsins, ok mælti vel fyrir þeim at skilnaði; fara þeir nú leið sína. Einn morginn snemma sáu þeir, hvar maðr fór, mikill vexti í grám kufli; hann leiddi með sér naut, þeir þóttust vita, at þat mundi þrællinn, stiltu þeir nú at honum;hann leiddi með sèr naut, þeir þóttust vita, at þat mundi þrællinn, stiltu þeir nú at honum; Bósi sló hann kylbuhögg, ok varð þat hans bani; síðan drápu þeir kvíguna, síðan flóu þeir af henni belg, ok stoppuðu upp með mosa ok lýng, síðan fór Herrauðr í kufl þrælsins, ok leiddi eptir sér kvígubelginn, en Bósi steypti kápu sinni yfir þrælinn, ok bar hann á baki sér, þangat til sem þeir sáu hofit;síðan drápu þeir kvíguna, síðan flóu þeir af henni belg, ok stoppuðu upp með mosa ok lýng, síðan fór Herrauðr í kufl þrælsins, ok leiddi eptir sèr kvígubelginn, en Bósi steypti kápu sinni yfir þrælinn, ok bar hann á baki sèr, þangat til sem þeir sáu hofit; þá tók Bósi spjót, ok rak í rass þrælnum, ok neðan eptir honum endilaungum, svá at oddrinn tók út um við herðarnar, gengr síðan at hofinu, ok gekk Herrauðr inn í hofit í búníngi þrælsins;þá tók Bósi spjót, ok rak í rass þrælnum, ok neðan eptir honum endilaungum, svâ at oddrinn tók út um við herðarnar, gengr síðan at hofinu, ok gekk Herrauðr inn í hofit í búníngi þrælsins; hofgyðjan var þá í svefni; Herrauðr leiddi kvíguna á básinn, en leysti síðan griðúnginn, en hann hljóp upp á kvíguna, mosabelgrinn varð veikr fyrir, ok rak griddi höfuðit í múrinn, ok braut af sér hornin, en Herrauðr greip í eyrun ok í granirnar, ok snaraði hann úr hálsliðinum;Herrauðr leiddi kvíguna á básinn, en leysti síðan griðúnginn, en hann hljóp upp á kvíguna, mosabelgrinn varð veikr fyrir, ok rak griddi höfuðit í múrinn, ok braut af sèr hornin, en Herrauðr greip í eyrun ok í granirnar, ok snaraði hann úr hálsliðinum; þá vaknaði hofgyðjan, ok hljóp á fætr; í þessu kom Bósi inn, ok bar þrælinn upp yfir sér á spjótsoddinum;í þessu kom Bósi inn, ok bar þrælinn upp yfir sèr á spjótsoddinum; gamminn brá við skjótt, ok steypti sér ofan úr hreiðinu, ok ætlaði at gleypa þann, sem inn var kominn, svalg hann nú þrælinn ofan at midti;gamminn brá við skjótt, ok steypti sèr ofan úr hreiðinu, ok ætlaði at gleypa þann, sem inn var kominn, svalg hann nú þrælinn ofan at midti; Bósi þrysti spjótinu, ok gekk þat í gegnum háls gamminum, allt þángat til at stóð í hjartanu; gammrinn festi klærnar í kryppu þrælsins, en setti vænghnúann við eyra Bósa, svá hann fell í óvit;gammrinn festi klærnar í kryppu þrælsins, en setti vænghnúann við eyra Bósa, svâ hann fèll í óvit; fell gammrinn ofan á hann, ok voru hans fjörbrot eigi lítil.fèll gammrinn ofan á hann, ok voru hans fjörbrot eigi lítil. Herrauðr réð á kerlíngu, ok var þeirra (atgángr) enn harðasti, hafði kerlíng illa skornar neglr, ok reif hún hold hans niðr at beini;Herrauðr rèð á kerlíngu, ok var þeirra (atgángr) enn harðasti, hafði kerlíng illa skornar neglr, ok reif hún hold hans niðr at beini; bárust þau þángat at, sem Bósi var fallinn, þar var blóðugt mjök, varð kerlíngu hált á blóðinu, ok fell á bak aptr, voru þá sviptíngar miklar með þeim, voru ýmsir undir;bárust þau þángat at, sem Bósi var fallinn, þar var blóðugt mjök, varð kerlíngu hált á blóðinu, ok fèll á bak aptr, voru þá sviptíngar miklar með þeim, voru ýmsir undir; Bósi raknaði þá við, ok greip höfuð griðúngsins ok rak á nasir kerlíngu, en Herrauðr sleit af henni höndina í axlarliðinum, en í fjörbrotum hennar varð landskjálfti mikill; þeir gengu nú um hofit ok rannsökuðu í hreiðri gammsins, fundu þeir eggit, ok var þat allt með gullstöfum ritat; þar fengu þeir gull svá mikit, at þeir höfðu nóg at bera;þar fengu þeir gull svâ mikit, at þeir höfðu nóg at bera; þeir kvomu at stalli þeim, sem Jómali stóð á; af honum tóku þeir gullkórónu, setta með tólf gimsteinum, ok men þat sem kostaði 3 hundruð marka, ok úr knjám honum tóku þeir silfrbolla svá stóran, at aungvir fjórir menn mundu afdrekka;af honum tóku þeir gullkórónu, setta með tólf gimsteinum, ok men þat sem kostaði 3 hundruð marka, ok úr knjám honum tóku þeir silfrbolla svâ stóran, at aungvir fjórir menn mundu afdrekka; hann var fullr af rauða gulli, en pell þat, sem tjaldat var um Jómala, var meira vert heldr enn þrír farmar af drómundi þeim, er ríkastr gekk um Grikklandshaf; þetta tóku þeir allt til sín.

Þeir fundu afstuku eina í hofinu, ok var hún komin mjök leyniliga; þar var fyrir steinhurð sterkliga læst, ok voru þeir allan dag upp at brjóta, áðr enn þeir kvomust inn. Þeir sáu þar konu sitja á stóli, eigi höfðu þeir aðra vænni séð;Þeir sáu þar konu sitja á stóli, eigi höfðu þeir aðra vænni sèð; hár hennar var bundit við stólbrúðir; þat var fagurt sem hálmr barinn eða gullteinn nýskafinn; járnfestur var um hana miðja sterkliga læst at henni; hún var grátin mjök; en er hún sá mennina, þá spurði hún, hvat ylli ókyrleika þeim, er verit hefir í morgin: eða því þikir ykkr líf ykkvart svá íllt, at þið fýsizt híngat í trölla hendr, þvíat þeir, sem hér ráða fyrir, munu þegar drepa ykkr, at vart verðr við ykkr; en þeir sögðu, [at mörgu svaraði frestinu, ok spurðu þó at, hvat hún hét, eðr því hun væri þar svá harðliga haldin;en er hún sá mennina, þá spurði hún, hvat ylli ókyrleika þeim, er verit hefir í morgin: eða því þikir ykkr líf ykkvart svâ íllt, at þið fýsizt híngat í trölla hendr, þvíat þeir, sem hèr ráða fyrir, munu þegar drepa ykkr, at vart verðr við ykkr; en þeir sögðu, [at mörgu svaraði frestinu, ok spurðu þó at, hvat hún hèt, eðr því hun væri þar svâ harðliga haldin; en hún sagðist Hleiðr heita, ok vera systir Goðmundar konúngs af Glæsisvöllum: en tröllkona sú, er hér ræðr fyrir, sótti mik þángat með fjölkýngi, ok ætlar at ek skula gánga fyrir blótum í hofinu, þá hún er dauð, en ek vildi fyrri gánga á loganda bál.en hún sagðist Hleiðr heita, ok vera systir Goðmundar konúngs af Glæsisvöllum: en tröllkona sú, er hèr ræðr fyrir, sótti mik þángat með fjölkýngi, ok ætlar at ek skula gánga fyrir blótum í hofinu, þá hún er dauð, en ek vildi fyrri gánga á loganda bál. Góð mundir þú þeim manni, segir Herrauðr, er þik leysti undan þessu ánauðaroki; hún kveðst vita, at þat mundi engi geta gjört; mundir þú til vilja vinna, at vera mín kona, ef ek kæmi þér heðan í burtu?mundir þú til vilja vinna, at vera mín kona, ef ek kæmi þèr hèðan í burtu? Aungvan veit ek þann menskan mann svá leiðan, at ek mundi eigi heldr vilja eiga, enn vera blótuð hér í hofinu;Aungvan veit ek þann menskan mann svâ leiðan, at ek mundi eigi heldr vilja eiga, enn vera blótuð hèr í hofinu; eða hvert er nafn þitt? Herrauðr heiti ek, segir hann, sonr Hríngs konúngs af Eystra-Gautlandi, en eigi þarf þú at óttast hofgyðjuna heðan af, þvíat við Bósi höfum séð ráð fyrir henni, en til þess mátt þú ætla, at ek (muni) sæmda verðr þikjast, ef ek leysi þik heðan;Herrauðr heiti ek, segir hann, sonr Hríngs konúngs af Eystra-Gautlandi, en eigi þarf þú at óttast hofgyðjuna hèðan af, þvíat við Bósi höfum sèð ráð fyrir henni, en til þess mátt þú ætla, at ek (muni) sæmda verðr þikjast, ef ek leysi þik hèðan; ek hefi eigi meira í veð at setja, enn sjálfa mik, (segir hún,) ef þat er vill frænda minna; ekki mun ek leita giptínga til frænda þinna, (segir Herrauðr), en aungan vil ek undandrátt í þessu máli, en eigi skal nauðoka þik til kaupa nokkra, því ek þikjumst þér eigi varboðinn, ok skal leysa þik sem áðr;ekki mun ek leita giptínga til frænda þinna, (segir Herrauðr), en aungan vil ek undandrátt í þessu máli, en eigi skal nauðoka þik til kaupa nokkra, því ek þikjumst þèr eigi varboðinn, ok skal leysa þik sem áðr; eigi veit ek þann mann, segir hún, at ek mundi heldr kjósa enn þik af öllum þeim, sem ek hefi séð;eigi veit ek þann mann, segir hún, at ek mundi heldr kjósa enn þik af öllum þeim, sem ek hefi sèð; eptir þat leysti hann hana, ok kveðst þá vildu gjöra, hvort er hún vildi, at fara heim með sér, ok gjörði hann brullhlaup til hennar, eðr senda hana austr á Glæsisvöllu, ok sjá hana aldrei síðan;eptir þat leysti hann hana, ok kveðst þá vildu gjöra, hvort er hún vildi, at fara heim með sèr, ok gjörði hann brullhlaup til hennar, eðr senda hana austr á Glæsisvöllu, ok sjá hana aldrei síðan; en hún kjöri at fara með honum, ok lofaði hvort öðru sinni trú. Eptir þat báru þeir út gull allt úr hofinu ok gersemar, en síðan lögðu þeir eld í hofit, ok brendu upp alltsaman, svá at ekki sá örmul nema öskuna, fóru síðan í burtu með féð, þat sem þeir höfðu fengit, ok léttu eigi fyrr, enn þeir kvomu aptr til Hóketils karls, ok dvöldust þeir þar eigi lengi hjá þeim karli ok kerlíngu, gáfu þeir þeim fé mikit, en báru á mörgum hestum gull ok gersemar til skips síns, ok urðu menn þeirra þeim fegnir.Eptir þat báru þeir út gull allt úr hofinu ok gersemar, en síðan lögðu þeir eld í hofit, ok brendu upp alltsaman, svâ at ekki sá örmul nema öskuna, fóru síðan í burtu með fèð, þat sem þeir höfðu fengit, ok lèttu eigi fyrr, enn þeir kvomu aptr til Hóketils karls, ok dvöldust þeir þar eigi lengi hjá þeim karli ok kerlíngu, gáfu þeir þeim fè mikit, en báru á mörgum hestum gull ok gersemar til skips síns, ok urðu menn þeirra þeim fegnir.

Þessunæst sigldu þeir burt af Bjarmalandi, sem byrgaf, ok er þá eigi getit fyrr um ferðir þeirra, enn þeir kvomu heim í Gautland, ok höfðu þeir þá tvo vetr í burtu verit; gengu þeir þá fyrir konúng, ok færði Bósi honum eggit, ok var þá brotin ranf á skurninni, ok voru þar í 10 merkr rauða gulls, hafði konúngr skurnit fyrir borðker síðan. Bósi gaf konúngi kerit, þat sem þeir tóku af Jómala, ok voru þeir nú sáttir. Í þenna tíma komu þeir til hirðar Hríngs konúngs, Dagfari ok Náttfari, bræðr drottníngar, ok voru þeir sendir af Haraldi Hilditönn í liðsbón, þvíat þá skyldi vera bardagi á Brávöllum, er mestr hefir verit á Norðrlöndum, sem segir í sögu Sigurðar Hríngs, föður Ragnars loðbrókar. Hríngr konúngr bað Herrauð fara fyrir sik, en hann kveðst skyldu geyma brúðar hans á meðan, ok skyldu þeir þá vera sáttir um allt þat, sem þeirra hefir í millum farit. Herrauðr gjörði nú, sem faðir hans beiddi, ok fóru þeir Bósi með þeim bræðrum með fimm hundruð manns til móts við Harald konúng. Í þessi orrostu féll Haraldr konúngr, ok með honum fimtán konúngar annars hundraðs, sem segir í sögu hans, ok margir kappar þeir sem konúngum voru meiri; þar féllu þeir Dagfari ok Náttfari; en þeir Herrauðr ok Bósi urðu báðir sárir, en þó kvomu þeir báðir aptr úr bardaganum, ok höfðu þá orðit umskipti í Gautlandi, meðan þeir voru burtu.

Nú tökum vér þar til máls, at Goðmundr konúngr frá Glæsisvöllum saknar systur sinnar, ok var hennar leita farit bæði á sjó ok á landi, ok kunni hana eigi upp at frétta.Nú tökum vèr þar til máls, at Goðmundr konúngr frá Glæsisvöllum saknar systur sinnar, ok var hennar leita farit bæði á sjó ok á landi, ok kunni hana eigi upp at frètta. Þeir bræðr Hrærekr ok Siggeir voru þá með Goðmundi konúngi. Konúngr bað Siggeir at bindast fyrir at leita Hleiðrar, ok vinna þat til eiginorðs við hana, en Siggeir kveðst ætla, at eigi mundi auðvelt at finna hana, ef hofgyðjan á Bjarmalandi vissi eigi til hennar. Síðan bjuggust þeir úr landi, ok höfðu fimm skip, ok fara nú þángat til, sem þeir kvomu til Bjarmalands, ok fundu Hárek konúng, ok sögðu honum sín erendi, en hann sagði, at þeir skyldu fara til hofsins, ok eigi mundi laust fyrir liggja, ef Jómali eða gyðjan vissi eigi til. En litlu síðar fóru þeir til hofsins, fundu þeir þar öskudýngju, en eigi sáu þeir örmöl nokkurs þess í hofinu átti at vera; fóru þeir þá um skóginn, ok komu til bygða karls ok kerlíngar, ok fréttu eptir, hvort þau vissi eigi til, hverr hofinu hefði grandat, en karl kveðst eigi þar til vita, en sagðist þó vita, at tveir gauzkir menn hefði legit undir Vínuskógi lengi, hét annar Herrauðr, en annar Bósi, ok kvað sér þá þikja líkasta til, at hafa gjört þetta stórvirki, en bóndadóttir sagði, at hún hefði fundit þá í veginum, þá þeir fóru til skips, ok með þeim hefði farit Hleiðr, systir Goðmundar af Glæsisvöllum, ok kvað þá svá hafa sér sagt, at hennar mætti til þeirra leita, ef nokkur vildi eptir henni leita.fóru þeir þá um skóginn, ok komu til bygða karls ok kerlíngar, ok fréttu eptir, hvort þau vissi eigi til, hverr hofinu hefði grandat, en karl kveðst eigi þar til vita, en sagðist þó vita, at tveir gauzkir menn hefði legit undir Vínuskógi lengi, hèt annar Herrauðr, en annar Bósi, ok kvað sèr þá þikja líkasta til, at hafa gjört þetta stórvirki, en bóndadóttir sagði, at hún hefði fundit þá í veginum, þá þeir fóru til skips, ok með þeim hefði farit Hleiðr, systir Goðmundar af Glæsisvöllum, ok kvað þá svâ hafa sèr sagt, at hennar mætti til þeirra leita, ef nokkur vildi eptir henni leita. Eptir þat stefna þeir bræðr at sér liði um allt Bjarmaland, ok fengu þeir þrjú skip ok 20;Eptir þat stefna þeir bræðr at sèr liði um allt Bjarmaland, ok fengu þeir þrjú skip ok 20; sigldu þeir síðan til Gautlands, ok komu þeir þar í þann tíma, sem þeir fóstbræðr voru í bardaganum á Brávöllum, ok var Hríngr konúngr fámennr heima, buðu þeir konúngi bardaga, elligar gefa upp meyna. Konúngr kjöri heldr at berjast; urðu þar skjót umskipti, féll þá Hríngr konúngr ok mestr hluti liðs hans, en þeir tóku meyna, enræntu fénu ok miklum gersemum, ok fóru í burtu síðan, ok léttu eigi fyrr, enn þeir kvomu heim á Glæsisvöllu, ok varð Goðmundr konúngr feginn systur sinni, ok þakkaði þeim fyrir ferðina, ok þótti þeirra ferð orðin en frægasta.urðu þar skjót umskipti, féll þá Hríngr konúngr ok mestr hluti liðs hans, en þeir tóku meyna, enræntu fènu ok miklum gersemum, ok fóru í burtu síðan, ok lèttu eigi fyrr, enn þeir kvomu heim á Glæsisvöllu, ok varð Goðmundr konúngr feginn systur sinni, ok þakkaði þeim fyrir ferðina, ok þótti þeirra ferð orðin en frægasta. Siggeir biðr nú Hleiðrar, en hún var treg til þess, ok kvað þat makligt, at sá nýti sín, sem hana hafði frelsat úr tröllahöndum, en konúngr kvað hann vel til þess hafa unnit: á ek ok at ráða giptíngu þinni, segir konúngr, skal ok eigi útlendum höfðíngjum gagnast at eiga þik, ef þú vilt eigi vorum ráðum hlýta, varð nú svá at vera, sem konúngr vildi;Siggeir biðr nú Hleiðrar, en hún var treg til þess, ok kvað þat makligt, at sá nýti sín, sem hana hafði frelsat úr tröllahöndum, en konúngr kvað hann vel til þess hafa unnit: á ek ok at ráða giptíngu þinni, segir konúngr, skal ok eigi útlendum höfðíngjum gagnast at eiga þik, ef þú vilt eigi vorum ráðum hlýta, varð nú svâ at vera, sem konúngr vildi; látum þá nú búast við brullhlaupi sínu, þvíat þeir hyggja gott til sín.