Bókastaðir

Hríngr hefir konúngr heitit, er réð fyrir Eystra-Gautlandi, hann var son Gauta konúngs, sonar Óðins, er konúngr var í Svíþjóð, ok kominn var utan úr Asíam, ok frægstar konúngaættir eru frákomnar hér í Norðrlöndum.Hríngr hefir konúngr heitit, er rèð fyrir Eystra-Gautlandi, hann var son Gauta konúngs, sonar Óðins, er konúngr var í Svíþjóð, ok kominn var utan úr Asíam, ok frægstar konúngaættir eru frákomnar hèr í Norðrlöndum. Þessi konúngr Hríngr var bróðir Gautreks ens milda at faðerni, en móðerni átti hann göfugt. Hríngr konúngr átti Sylgju, dóttur Sæfara jarls af Smálöndum; hún var fríð kona ok vel skapi farin. Bræðr hennar voru þeir Dagfari ok Náttfari; þeir voru hirðmenn Haralds konúngs hilditönnar, er þá réð fyrir Danmörk ok mestum hluta Norðrlanda.þeir voru hirðmenn Haralds konúngs hilditönnar, er þá rèð fyrir Danmörk ok mestum hluta Norðrlanda. Þau áttu einn son, sá hét Herrauðr, hann var mikill vexti ok fríðr sýnum, sterkr at afli, vel at íþróttum búinn, svá at fáir menn máttu við hann jafnast.Þau áttu einn son, sá hèt Herrauðr, hann var mikill vexti ok fríðr sýnum, sterkr at afli, vel at íþróttum búinn, svâ at fáir menn máttu við hann jafnast. Hann var vinsæll af öllum mönnum, en ekki hafði hann mikit ástríki af feðr sínum, ok olli þat því, at konúngr átti son annan frilluborinn, ok unni hann þeim meira; sá er nefndr Sjóðr; konúngr átti hann í æsku sinni, ok var hann fulltíða maðr, þá er Herrauðr var barn. Konúngr fekk honum lén mikit, ok var hann ráðgjafi konúngsins, ok tók hann saman skatta konúngs, leiðángr ok landskyldur, ok var fyrir öllum útlátum ok inntektum, ok þótti flestum hann frekr í útheimtum, en fastr í útlyktum ok launum, en hollr var hann konúngi, ok vildi hans jafnan fullastan, ok hófst af því sá málsháttr af hans nafni, at sá er kallaðr öðrum sjóðfeldr, er honum sér mesta hagsmuni, ok geymir bezt eptir.Konúngr fèkk honum lèn mikit, ok var hann ráðgjafi konúngsins, ok tók hann saman skatta konúngs, leiðángr ok landskyldur, ok var fyrir öllum útlátum ok inntektum, ok þótti flestum hann frekr í útheimtum, en fastr í útlyktum ok launum, en hollr var hann konúngi, ok vildi hans jafnan fullastan, ok hófst af því sá málsháttr af hans nafni, at sá er kallaðr öðrum sjóðfeldr, er honum sèr mesta hagsmuni, ok geymir bezt eptir. Sjóðr samdi til þess púnga, þá er síðan voru kallaðir fésjóðar, at geyma í silfr þat, er hann tók í skuldir konúngs, en þat sem hann tók meir, enn tilstóð, gjörði hann (at) smápúnga, ok kallaði hann þat slæg, ok umventi hann því til kostnaðar, en landaurum var óbrigt.Sjóðr samdi til þess púnga, þá er síðan voru kallaðir fèsjóðar, at geyma í silfr þat, er hann tók í skuldir konúngs, en þat sem hann tók meir, enn tilstóð, gjörði hann (at) smápúnga, ok kallaði hann þat slæg, ok umventi hann því til kostnaðar, en landaurum var óbrigt. Ekki var Sjóðr þokkasæll af mönnum, en konúngr unni honum mikit, ok lét hann einn ölluEkki var Sjóðr þokkasæll af mönnum, en konúngr unni honum mikit, ok lèt hann einn öllu

Ráða.

Maðr er nefndr Þvari, hann bjó ekki lángt í burtu frá konúngsatsetunni, hann var kallaðr Brynþvari; hann hafði verit víkíngr mikill enn fyrra hluta æfi sinnar, en þá hann var í hernaði, mætti hann skjaldmey einni, er Brynildr hét;hann hafði verit víkíngr mikill enn fyrra hluta æfi sinnar, en þá hann var í hernaði, mætti hann skjaldmey einni, er Brynildr hèt; hún var dóttir Agnars konúngs úr Nóagörðum; þau börðust, ok bárust sár á Brynildi, þángat til er hún var óvíg, tók þvari hana þá til sín ok mikin fjárlut með henni; hann lét græða hana at heilu, ok var hún síðan öll hnýtt ok baglöð, ok var hún því kölluð Brynildr baga.hann lèt græða hana at heilu, ok var hún síðan öll hnýtt ok baglöð, ok var hún því kölluð Brynildr baga. Þvari gjörði brullhlaup til hennar, ok sat hún á brúðbekk með hjálm ok brynju; þó voru ástir þeirra góðar. Lagði þvari þá af hernað, ok settust þau í bú; þau áttu tvo sonu, ok hét Smiðr enn ellri;þau áttu tvo sonu, ok hèt Smiðr enn ellri; hann var ekki mikill maðr vexti, manna fríðastr, slýngr við allar íþróttir, ok svá hagr at hann lagði á allt gjörfa hönd.hann var ekki mikill maðr vexti, manna fríðastr, slýngr við allar íþróttir, ok svâ hagr at hann lagði á allt gjörfa hönd. Bósi hét annar son þeirra, hann var mikill vexti, sterkr at afli, dökklitaðr ok ekki mjök fríðr, líkr móður sinni bæði at skaplyndi ok sköpun, kátr ok keskimáll ok þráfylginn, því sem hann tók upp, ok ekki mjök fyrirleitinn við hvörn, sem hann átti;Bósi hèt annar son þeirra, hann var mikill vexti, sterkr at afli, dökklitaðr ok ekki mjök fríðr, líkr móður sinni bæði at skaplyndi ok sköpun, kátr ok keskimáll ok þráfylginn, því sem hann tók upp, ok ekki mjök fyrirleitinn við hvörn, sem hann átti; móðir hans unni honum mikit, ok voru þau um marga hluti mjök skaplík; hann var kendr við móður sína ok kallaðr Bögu-Bósi, hafði hann ok margar tiltekjur til þess, bæði í orðum ok verkum, at honum var þat sannnefni. Busla hét kerlíng, hún hafði verit frilla þvara karls;Busla hèt kerlíng, hún hafði verit frilla þvara karls; hún fóstraði sonu karls, þvíat hún kunni mart í töfrum. Smiðr var henni miklu eptirlátari, ok nam hann mart í töfrum. Hún bauð Bósa at kenna honum galdra, en Bósi kveðst ekki vilja, at þat væri skrifat í sögu sinni, at hann ynni nokkurn hlut sleitum, þat sem honum skyldi með karlmensku telja. Mjök var nær um aldr þeirra Herrauðar konúngssonar ok karlssona, ok var vinngott með þeim, ok var Bósi jafnan í konúngsgarði, lögðu þeir Herrauðr lag sitt saman. Sjóðr vandaði um þat, at Herrauðr gaf Bósa klæði af sér, því hans voru jafnan í sundr rifin, þótti hann ok harðleikinn, ef hann var at leikum, en engi þorði um at vanda fyrir Herrauði, því hann mælti allt eptir honum.Sjóðr vandaði um þat, at Herrauðr gaf Bósa klæði af sèr, því hans voru jafnan í sundr rifin, þótti hann ok harðleikinn, ef hann var at leikum, en engi þorði um at vanda fyrir Herrauði, því hann mælti allt eptir honum. Nú beiddi Sjóðr, at hirðmenn konúngs skyldi lemja hann úr leik.

Þat var nú eitthvert sinn, at konúngrinn hafði leik þat, er soppleikr heitir; ok var þá leikit af kappi, ok gjörðu þeir nú leik til Bósa, en hann tók hart í móti, ok gekk hönd úr liði á einum konúngs manni; annan dag braut hann lærlegg í manni; en hinn þriðja dag veittust at honum tveir menn, en margir óþægðu honum; sló hann augat úr einum með soppinum, en annan feldi hann, brotnaði hann á háls; hlupu þeir þá til vopna, ok vildu drepa Bósa, en Herrauðr stóð hjá honum með þá menn, sem hann gat fengit, ok var búit við sjálft, at þeir mundu berjast, áðr enn konúngr kom til; en við tillögur Sjóðs gjörði konúngr Bósa útlægan, en Herrauðr kom honum undan, svá honum varð ekki náð.en við tillögur Sjóðs gjörði konúngr Bósa útlægan, en Herrauðr kom honum undan, svâ honum varð ekki náð. Litlu síðar beiddi Herrauðr föður sinn at fá sér herskip ok röskva menn til fylgðar, því hann kveðst vilja úr landi ok afla sér meiri frægðar, ef þess yrði auðit.Litlu síðar beiddi Herrauðr föður sinn at fá sèr herskip ok röskva menn til fylgðar, því hann kveðst vilja úr landi ok afla sèr meiri frægðar, ef þess yrði auðit. Konúngr bar þat mál fyrir Sjóð, en hann kveðst ætla, at sneiðast mundu féhirðslurnar, áðr enn Herrauðr væri svá heiman gjörr, sem honum líkaði.Konúngr bar þat mál fyrir Sjóð, en hann kveðst ætla, at sneiðast mundu fèhirðslurnar, áðr enn Herrauðr væri svâ heiman gjörr, sem honum líkaði. Konúngr segir, at þeir skyldu við þat leita, ok varð svá at vera, sem konúngr vildi;Konúngr segir, at þeir skyldu við þat leita, ok varð svâ at vera, sem konúngr vildi; var nú búin ferð Herrauðs með miklum fékostnaði, ok var hann vandr at öllu;var nú búin ferð Herrauðs með miklum fèkostnaði, ok var hann vandr at öllu; ok kom þeim (bræðrum) lítt saman; hafði hann fimm skip úr landi, ok voru þau flest öll forn; vaska menn hafði hann með sér ok mikit fé í gulli ok silfri;vaska menn hafði hann með sèr ok mikit fè í gulli ok silfri; sigldi hann svá út af Gautlandi, ok suðr til Danmerkr.sigldi hann svâ út af Gautlandi, ok suðr til Danmerkr. Einn dag, er þeir sigldu með landi fram í miklu veðri, þá stóð maðr nokkur á bjargi, ok beiddi fars. Herrauðr kveðst eigi gjöra sér króka til hans, en kvað far til reiðu, ef hann næði skipinu.Herrauðr kveðst eigi gjöra sèr króka til hans, en kvað far til reiðu, ef hann næði skipinu. Þessi maðr stökk af björgum, ok kom niðr á sveifinni, ok var þat fimtán álna lángt hlaup. Þar þektu þeir Bósa; Herrauðr fagnaði honum vel, ok kvað hann skyldu vera stafnbúa á skipi sína. Síðan sigldu þeir til Saxlands, ok herjuðu, hvar sem þeir fóru. Þeim varð gott til fjár, ok fóru þeir svá fimm vetr.Þeim varð gott til fjár, ok fóru þeir svâ fimm vetr.

Nú er at taka til heima í Gautlandi, þá Herrauðr var í burtu, skoðaði Sjóðr féhirðslur föður síns, voru þá tómar kistur, ok svá töskur allar, ok varð honum opt sama á munni: man ek þat, sagði hann, at öðruvís var í þenna sjóð at líta.Nú er at taka til heima í Gautlandi, þá Herrauðr var í burtu, skoðaði Sjóðr fèhirðslur föður síns, voru þá tómar kistur, ok svâ töskur allar, ok varð honum opt sama á munni: man ek þat, sagði hann, at öðruvís var í þenna sjóð at líta. Síðan bjóst Sjóðr heiman, at taka saman skatta föður síns ok skyldr, ok var hann þá frekr í flestum útheimtum. Hann kemr til þvara, ok kallar þar leiðángr, sem annarstaðar; þvari kveðst fráeldr herferðum, ok því aunga leiðángr gjöra. Sjóðr kvað hann eiga meira leiðángr at gjöra enn aðrir menn, kvað hann því ollat hafa, at Herrauðr var úr landi (farinn), ok beiddi bóta fyrir þá menn, er Bósi hafði meitt; en þvari sagði, at maðr ætti sjálfr at ábyrgjast sik, hvort er hann gengi til leiks eða glímu, ok kveðst eigi austroka fé sínu fyrir slíkt;en þvari sagði, at maðr ætti sjálfr at ábyrgjast sik, hvort er hann gengi til leiks eða glímu, ok kveðst eigi austroka fè sínu fyrir slíkt; stóð þá í deilu með þeim, braut Sjóðr upp útibúr þvara karls, ok tók i burtu tvær gullkistur ok meira fé annat í vopnum ok klæðum, ok skildu þeir við svá búit.stóð þá í deilu með þeim, braut Sjóðr upp útibúr þvara karls, ok tók i burtu tvær gullkistur ok meira fè annat í vopnum ok klæðum, ok skildu þeir við svâ búit. Fór Sjóðr heim, ok hafði mikinn fjár afhlut; sagði hann konúngi frá ferðum sínum. Konúngr kvað þat illa, er hann hafði rænt þvara karl, ok kveðst þat ætla, at honum mundi þat illa gegna. Sjóðr kveðst eigi sakast um þat. Nú er at segja frá Herrauði ok Bósa, at þeir búast at sigla heim úr hernaði; þá höfðu þeir frétt, at Sjóðr hafði rænt þvara karl;þá höfðu þeir frètt, at Sjóðr hafði rænt þvara karl; ætlaði Herrauðr þá at friða fyrir Bósa, ok sætta þá, ef þess yrði auðit; þeir fengu veðr svá mikil, at skip þeirra skildust;þeir fengu veðr svâ mikil, at skip þeirra skildust; týndust skip þau öll, sem Herrauðr hafði heiman haft, en Herrauðr komst tvö skip í Elfarsker, en Bósa rak til Vinnlands einskipa; þar lá fyrir Sjóðr með tveimr skipum, nýkominn úr Austrveg, ok hafði hann keypt konúngi dýrgripi; en er Bósi vissi þat, bað hann sína menn vopnast, lagði hann til fundar við Sjóð, ok spurði, hverju hann vildi bæta, at hann hafði rænt þvara karl, en Sjóðr kvað hann firna djarfan, er hann þorði slíkt at mæla, þar sem hann var áðr útlagi konúngs, ok kvað honum vel yfir at láta, ef þér mistuð eigi meira.en er Bósi vissi þat, bað hann sína menn vopnast, lagði hann til fundar við Sjóð, ok spurði, hverju hann vildi bæta, at hann hafði rænt þvara karl, en Sjóðr kvað hann firna djarfan, er hann þorði slíkt at mæla, þar sem hann var áðr útlagi konúngs, ok kvað honum vel yfir at láta, ef þèr mistuð eigi meira. Bósi bað hann taka vopn sín, sló þá í bardaga með þeim, ok lauk svá, at Bósi varð banamaðr Sjóðs, gaf hann þá grið þeim, sem eptir voru af hans mönnum, en tók at sér skipit ok allt þat á var;Bósi bað hann taka vopn sín, sló þá í bardaga með þeim, ok lauk svâ, at Bósi varð banamaðr Sjóðs, gaf hann þá grið þeim, sem eptir voru af hans mönnum, en tók at sèr skipit ok allt þat á var; en þegar honum gaf byr, sigldi hann undir Gautland, ok fann þar Herrauð, fóstbróður sinn, ok sagði honum tíðindin, en Herrauðr sagði honum, at þat mundi eigi bæta vinsældir við konúng: eða því fórt þú á minn fund, svá nær mér sem þú hafðir höggvit.en þegar honum gaf byr, sigldi hann undir Gautland, ok fann þar Herrauð, fóstbróður sinn, ok sagði honum tíðindin, en Herrauðr sagði honum, at þat mundi eigi bæta vinsældir við konúng: eða því fórt þú á minn fund, svâ nær mèr sem þú hafðir höggvit. Ek vissi, segir Bósi, at mér mundi eigi tjá, at forðast þik, ef þú vildir illu til þín snúa, en ek þóttumst þar allt traust eiga, sem þú vart.Ek vissi, segir Bósi, at mèr mundi eigi tjá, at forðast þik, ef þú vildir illu til þín snúa, en ek þóttumst þar allt traust eiga, sem þú vart. Kalla má, segir Herrauðr, at litill mannskaði væri at Sjóð, þó mér væri skyldr, ok mun ek fara á fund föður míns, ok freista, ef ek gæti sætt ykkr.Kalla má, segir Herrauðr, at litill mannskaði væri at Sjóð, þó mèr væri skyldr, ok mun ek fara á fund föður míns, ok freista, ef ek gæti sætt ykkr. Bósi kveðst eigi vænta mikils létta af konúngi, en Herrauðr sagði at eigi dygði ófreistat.Bósi kveðst eigi vænta mikils lètta af konúngi, en Herrauðr sagði at eigi dygði ófreistat. Ferr Herrauðr á fund föður síns, ok gekk fyrir hann, ok kvaddi hann virðuliga. Faðir hans tók honum fáliga, því hann hafði frétt áðr sameign þeirra Bósa ok Sjóðs.Faðir hans tók honum fáliga, því hann hafði frètt áðr sameign þeirra Bósa ok Sjóðs. Herrauðr mælti til föður síns: þar er til bóta at sjá, sem þér eruð, Bósa, félaga minn, hefir hent slis mikit, hann hefir vegit Sjóð, son þinn, þó at sakir væri nokkrar til, ok viljum vér bjóða sættir, ok fé svá mikit, sem þú vilt sjálfr kjósa, ok þarmeð vort fylgi ok hylli, ok slíka þjónustu, sem þér villð hann krafit hafa.Herrauðr mælti til föður síns: þar er til bóta at sjá, sem þèr eruð, Bósa, fèlaga minn, hefir hent slis mikit, hann hefir vegit Sjóð, son þinn, þó at sakir væri nokkrar til, ok viljum vèr bjóða sættir, ok fè svâ mikit, sem þú vilt sjálfr kjósa, ok þarmeð vort fylgi ok hylli, ok slíka þjónustu, sem þèr villð hann krafit hafa. Konúngr segir þá reiðugliga: mikit kapp leggr þú á, Herrauðr! at fylgja illmenni þessu, mundi mörgum þikja þér betr standi, at hefna bróður þíns ok vorrar svívirðíngar.Konúngr segir þá reiðugliga: mikit kapp leggr þú á, Herrauðr! at fylgja illmenni þessu, mundi mörgum þikja þèr betr standi, at hefna bróður þíns ok vorrar svívirðíngar. Herrauðr segir þá: lítill mannskaði var at Sjóð, veit ek ok eigi, hvort hann var minn bróðir eðr eigi, þóat þú héldir mikit til hans, þikir mér þú eigi virða mik svá mikils, at þú vilt eigi sættir taka fyrir mínar (bænir);Herrauðr segir þá: lítill mannskaði var at Sjóð, veit ek ok eigi, hvort hann var minn bróðir eðr eigi, þóat þú hèldir mikit til hans, þikir mèr þú eigi virða mik svâ mikils, at þú vilt eigi sættir taka fyrir mínar (bænir); en ek þikjumst þó bjóða betra mann í staðinn í þá þjónustu, sem hann hafði. Þá mælti konúngr reiðr mjök: allt þitt formæli, þat sem þú veitir Bósa, skal mikit spilla til, þegar ek get honum náð, skal hann uppi hánga miklu hærra, enn menn vita dæmi til, at nokkur þjófr hafi svá hátt hángit.Þá mælti konúngr reiðr mjök: allt þitt formæli, þat sem þú veitir Bósa, skal mikit spilla til, þegar ek get honum náð, skal hann uppi hánga miklu hærra, enn menn vita dæmi til, at nokkur þjófr hafi svâ hátt hángit. Þá segir Herrauðr reiðr: ok þat munu margir mæla, at (þér) kunniÐ eigi sóma yÐvarn at þiggja, en með því at þú vilt mik einkis virða, þá mátt þú til þess ætla, at eitt skal yfir okkr gánga, Bósa ok mik, ok skal ek svá verja hann sem sjálfan mik, ok mér endist líf til ok karlmenska, ok munu þat þó margir mæla, at nógu dýr muni þá keyptr einn ambáttarson, ef þér gefið oss við.Þá segir Herrauðr reiðr: ok þat munu margir mæla, at (þèr) kunniÐ eigi sóma yÐvarn at þiggja, en með því at þú vilt mik einkis virða, þá mátt þú til þess ætla, at eitt skal yfir okkr gánga, Bósa ok mik, ok skal ek svâ verja hann sem sjálfan mik, ok mèr endist líf til ok karlmenska, ok munu þat þó margir mæla, at nógu dýr muni þá keyptr einn ambáttarson, ef þèr gefið oss við. Sneri Herrauðr þá í burtu reiðr mjök, ok létti eigi, fyrr enn hann fann Bósa, ok sagði honum, hversu þeir feðgar höfðuSnèri Herrauðr þá í burtu reiðr mjök, ok lètti eigi, fyrr enn hann fann Bósa, ok sagði honum, hversu þeir feðgar höfðu

Skilit.

Hríngr konúngr lætr nú kalla saman lið sitt ok blása herblástr, ok ferr til móts við þá fóstbræðr, ok sló þar þegar í bardaga með þeim; hafði konúngr lið hálfu meira eða þrjú slík. Þeir fóstbræðr gengu vel fram, ok drápu margan mann, en þó voru þeir ofrliði bornir, ok voru þeir herteknir ok settir í fjötra, ok kastat í myrkvastofu, en konúngr var svá reiðr, at hann vildi þegar láta drepa þá, en Herrauðr var svá vinsæll, at allir mæltu undan, ok var þá fyrst skipt herfángi, ok grafnir enir dauðu;Þeir fóstbræðr gengu vel fram, ok drápu margan mann, en þó voru þeir ofrliði bornir, ok voru þeir herteknir ok settir í fjötra, ok kastat í myrkvastofu, en konúngr var svâ reiðr, at hann vildi þegar láta drepa þá, en Herrauðr var svâ vinsæll, at allir mæltu undan, ok var þá fyrst skipt herfángi, ok grafnir enir dauðu; voru margir menn í dagþíngan við konúnginu, at hann skyldi taka sættir af Herrauð, ok var hann leiddr fyrir konúng. Konúngr bauð honum grið, ok lögðu margir þar vel til, en Herrauðr kveðst eigi grið vilja þiggja, nema Bósi hefði bæði lífs grið ok lima, en konúngr sagði þess aungva von; Herrauðr kveðst þess manns bana verða skyldu, sem réði lífláti Bósa, ok eigi konúngi hlífa, heldr enn öðrum.Herrauðr kveðst þess manns bana verða skyldu, sem rèði lífláti Bósa, ok eigi konúngi hlífa, heldr enn öðrum.

Konúngr sagði þá, at þá færi eigi illa, at sá hefði brek, sem beiddist; var konúngr þá svá reiðr, at eigi mátti orðum við hann koma, ok bað at leiða Herrauð aptr í myrkvastofu, skyldi þá báða drepa um morguninn, ok þótti flestum nú óvænliga horfa. þetta kveld kom Busla kerlíng at máli við þvara karl, ok spurði, hvort hann ætlaði eigi at bjóða fé fyrir son sinn, en hann kveðst eigi austroka fé sínu, kveðst vita, at hann gæti eigi keypt þeim manni líf, sem deyja skyldi, ok spurði, hvar nú væri komin töfr hennar, at hún veitti eigi Bósa nokkut lið, en hún kvað sér eigi mega gaungumannligar fara enn honum. þetta kveld et sama kom Busla í þat herbergi, sem konúngr svaf í, ok hóf upp bæn þá, sem síðan er kölluð Buslubæn, ok hefir hún víðfræg orðit síðan, ok eru þarí mörg orð, sem kristnum mönnum er þarfleysa í munni at hafa, ok þetta er upphaf á:var konúngr þá svâ reiðr, at eigi mátti orðum við hann koma, ok bað at leiða Herrauð aptr í myrkvastofu, skyldi þá báða drepa um morguninn, ok þótti flestum nú óvænliga horfa. þetta kveld kom Busla kerlíng at máli við þvara karl, ok spurði, hvort hann ætlaði eigi at bjóða fè fyrir son sinn, en hann kveðst eigi austroka fè sínu, kveðst vita, at hann gæti eigi keypt þeim manni líf, sem deyja skyldi, ok spurði, hvar nú væri komin töfr hennar, at hún veitti eigi Bósa nokkut lið, en hún kvað sèr eigi mega gaungumannligar fara enn honum. þetta kveld et sama kom Busla í þat herbergi, sem konúngr svaf í, ok hóf upp bæn þá, sem síðan er kölluð Buslubæn, ok hefir hún víðfræg orðit síðan, ok eru þarí mörg orð, sem kristnum mönnum er þarfleysa í munni at hafa, ok þetta er upphaf á:

Þá segir konúngr: þeigi þú, vond vættr! ok vert í brutu, elligar mun ek láta meiða þik fyrir forbænir þínar. Svá höfum við ok fundizt, segir Busla, at við munum eigi skilja, fyrr enn ek hefi fengit minn vilja.Svâ höfum við ok fundizt, segir Busla, at við munum eigi skilja, fyrr enn ek hefi fengit minn vilja. Konúngr vildi þá uppstanda, ok var hann fastr við sængina, en smásveinar vöknuðu eigi, lét Busla þá fara annan þriðjúng bænarinnar, ok mun ek láta um líða, at skrifa hann, en þó er þetta upphaf á:Konúngr vildi þá uppstanda, ok var hann fastr við sængina, en smásveinar vöknuðu eigi, lèt Busla þá fara annan þriðjúng bænarinnar, ok mun ek láta um líða, at skrifa hann, en þó er þetta upphaf á:

En þá er sú þula var úti, segir konúngr henni: fyrr enn þú illmælir meir, þá mun ek gefa Herrauði líf, en Bósi fari úr landi, ok sé dræpr ok tiltækr, nær sem ek get áhent hann.En þá er sú þula var úti, segir konúngr henni: fyrr enn þú illmælir meir, þá mun ek gefa Herrauði líf, en Bósi fari úr landi, ok sè dræpr ok tiltækr, nær sem ek get áhent hann. Þá skal taka þér fram betr, segir hún;Þá skal taka þèr fram betr, segir hún; hóf hún þat, er Syrpuvers heitir, ok mestr galdr er í fólginn, ok eigi er lofat at kveða eptir dagsetr, ok er þetta þar í nær endanum:

R. A. Þ. Ϝ. Ψ. Π. IIIII. ᛟ ᛟ ᛟ ᛟ ᛟ ᛟ: 111111: IIIIII: ᛘ ᛘ ᛘ ᛘ ᛘ:

Ráð nú þessi nöfn, svá at rétt sé, elligar hríni þat allt á þér, sem ek hefi þér verst beðit, ok þessir karlar kunna þér verst at biðja, nema þú gjörir minn vilja.Ráð nú þessi nöfn, svâ at rètt sè, elligar hríni þat allt á þèr, sem ek hefi þèr verst beðit, ok þessir karlar kunna þèr verst at biðja, nema þú gjörir minn vilja. Konúngr vissi þá varla, hverju svara skyldi fyrir forbænum kerlíngar. Hverr er þinn vili? sagði konúngr; sett þú þá forsendíng, (segir kerlíng), svá at tvísýni sé á, hvort þeir haldi lífinu, ok ábyrgist þeir sik sjálfir.sett þú þá forsendíng, (segir kerlíng), svâ at tvísýni sè á, hvort þeir haldi lífinu, ok ábyrgist þeir sik sjálfir. Konúngr bað hana þá í burt fara, en hún vildi ekki, fyrr enn konúngr sór henni eið, at hann skyldi halda þat, sem hann lofaði, enda skyldi Buslubæn eigi á honum hrína; hvarf kerlíng þá í burtu.